1972 – ” ΑντιΧουντική Πενικιλλίνη ”
Το 1972 ζούσαμε στην Αθήνα με τον μικρότερο αδερφό μου ,πίσω απο τη Πάντειο .Παιδιά της επαρχίας βέβαια .Εγώ είχα τελειώσει τις σπουδές μου και εργαζόμουν σε κάποιο ιδιωτικό σχολείο και ο αδερφός μου ήταν φοιτητής της Παντείου .Σαν μεγαλύτερη τον πρόσεχα .Θυμάμαι αρκετά συχνά μαζεύονταν όλη του η φοιτητοπαρέα στο σπιτάκι μας ( ένα ισόγειο διαμέρισμα ) ,και εγώ μαγείρευα για όλους .Οι περισσότεροι βέβαια ήταν πολύ πεινασμένοι σε σημείο που βρίσκαν το βραστό λάχανο θεσπέσιο ! Εκείνη την εποχή υπήρχε κι ένα στέκι μας . Ένα ταβερνάκι που λεγόταν “Πίνει και Λύνει ” ,υπονοώντας προφανώς πως πίνεις και “λύνεται” η γλώσσα σου .Εμείς το λέγαμε “Πενικιλλίνη” .Εκεί μαζεύονταν φοιτητές ,αλλά και καθηγητές της Βιομηχανικής και άλλων Πανεπιστημιακών σχολών και τραγουδούσαμε Βάρναλη και άλλους .Πολλές φορές πλάκωνε η αστυνομία και μεις όπου φύγει φύγει ..Μάλιστα θυμάμαι τους κοροϊδεύαμε φωνάζοντας δυνατά και παίζοντας κρυφτό στα στενά :
-Μπας κι είναι εδώ ? Μπας κι είναι εκεί ? ( εννοώντας τους Μπας-κίνες , έτσι τους λέγαμε )!
αν ήθελαν βέβαια ,θα μπορούσαν να μας είχαν πιάσει .Νομίζω πως δεν ήθελαν και έτσι φτηνά την είχαμε γλιτώσει .
1972- Έρωτας στα χρόνια της Χούντας
Θυμάμαι είχα κατέβει στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη Νομική Σχολή για να βρω τον αδερφό μου .Εκείνη την ημέρα γίνονταν φασαρίες και επεισόδια .Είχε αστυνομία παντού .Μέσα σε ένα πλήθος κόσμου ,φοβισμένη ( δεν έβρισκα και τον αδερφό μου ) βρέθηκα δίπλα σε ένα αυτοκίνητο .Τότε ένας άνδρας άνοιξε τη πόρτα φώναξε ” Έμπα μέσα ” .Κολακεύτηκα απο τον “ιπποτισμό ” του και θαμπώθηκα απο το αυτοκίνητο επίσης, μάρκας BMV. Αυτός έμελε να είναι και ο μέλλοντας σύζυγός μου .( αργότερα βέβαια έμαθα πως η BMV ήταν νοικιασμένη και το δικό του αυτοκίνητο ήταν Datsun ..προς μεγάλη μου απογοήτευση ..!).
1973– Το Ιστορικό Πιστολάκι για τα μαλλιά
Δεν θυμάμαι καλά αλλά πρέπει να ήταν 15 ή 16 Νοεμβρίου .Η κατάσταση ήδη ήταν έκρυθμη.Αντί να πάω στο σχολείο που έκανα μάθημα ,ξεκίνησα για το κέντρο της Αθήνας ,για άλλη μια φορά να βρω τον αδερφό μου .Ήταν τότε η γραμμή του τρόλλευ Καλλιθέα-Σταθμός Λαρίσης. Μέσα στο τρόλλευ υπήρχαν σκορπισμένες προκηρύξεις ,που καλούσαν τον κόσμο να κατέβει στους δρόμους .Επειδή τότε οι τρείς στους πέντε ήταν ρουφιάνοι ,για να αρπάξω μια προκήρυξη έκανα πως έπεσα κάτω και γρήγορα-γρήγορα έκρυψα μία μέσα στο παλτό μου .Όταν φτάσαμε πιά στην Αθήνα, τη διάβασα ,στα κλεφτά βέβαια ,μέσα απο το παλτό .Στο κέντρο τα πράγματα ήταν πολύ άσχημα .Οι φοιτητές ήταν αμπαρωμένοι στις σχολές , κόσμος πολύς στους δρόμους ,αστυνομία ,ξύλο.Σε λίγη ώρα έκαναν την εμφάνισή τους και τα πρώτα τανκς .Φοβήθηκα πολύ και μπήκα σε ένα μαγαζί που πουλούσε ηλεκτρικά είδη , την “Ηλεκτραγορά” και με όσα χρήματα είχα πάνω μου (όλα κι όλα 100 δρχ ) αγόρασα ένα πιστολάκι μαλλιών .Έτσι, αν με έπιανε η αστυνομία θα έλεγα πως εγώ δεν έχω σχέση με τις φασαρίες και απλά έκανα ψώνια .Μάλιστα κρατούσα και τη σακούλα του καταστήματος επιδεικτικά ,να φαίνεται .
Στο μεταξύ τα επεισόδια μένονταν , ξύλο, αστυνομία ,τανκς παντού και ο κόσμος άρχισε να διαλύεται εν όψει και της νυχτερινής απαγόρευσης της κυκλοφορίας.Θυμάμαι προχωρούσαμε τοίχο-τοίχο απ τον φόβο .Η γης σείοταν από το θόρυβο των αλυσίδων των τανκς που κυκλοφορούσαν στους δρόμους και θυμάμαι συγκεκριμένα ένα ήταν στη Πλατεία Κουκακίου .
1973-Πολυτεχνείο
Αυτή η ιστορία δεν αφορά εμένα ,αλλά τον αδερφό μου .Ήταν ήδη απ’ ότι καταλάβατε ενεργό μέλος της αντίστασης .Την 17η Νοέμβρη βρισκόταν στο Πολυτεχνείο ,στον κόσμο ,μαζί με άλλους φίλους του φοιτητές και φοιτήτριες .Όταν έκαναν ντού τα τάνκς και άρχισαν οι πυροβολισμοί ήταν όλοι τους όπου φύγει,φύγει .Η αστυνομία τους κυνηγούσε για να τους συλλάβει .Μάλιστα μια κοπέλα απο τη παρέα ,τη Λίζα ,την συνέλαβαν – δεν ανέφερε ποτέ τί της είχε συμβεί στην ανάκριση.Ίσως το γεγονός πως δεν ξαναπάτησε το πόδι της στην Αθήνα ,μαρτυρά το μέγεθος της πληγής της και του τί μπορεί να της είχε συμβεί …..Η παρέα των φοιτητών μέσα στον χαμό διαλύθηκε φυσικά.Έμεινε ο αδερφός μου και τρείς ακόμα φίλοι κυνηγημένοι απο την Αστυνομία .Τρέχαν και χτυπούσαν πόρτες σπιτιών για να τους φυγαδέψουν .Κάπου πίσω απο το Πολυτεχνείο ,βρήκαν τη πόρτα μιας πολυκατοικίας ανοιχτή και μπήκαν .Μια κυρία τους άνοιξε τη πόρτα του διαμέρίσματός της και τους έκρυψε , θέτοντας όπως καταλαβαίνετε και τον εαυτό της σε μεγάλο κίνδυνο.Μη ξεχνάμε πως γίνονταν έλεγχος απο την αστυνομία .Μπούκαραν κανονικά στα σπίτια και έψαχναν.Πόσο μάλλον εκείνη τη μέρα ...Τους έκρυψε για μιά ή δυό μέρες .
Τα χρόνια πέρασαν από τότε και ο καθένας απο αυτά τα παλικαράκια τράβηξε το δρόμο του .Προσπάθησαν να βρουν τη κυρία αυτή ,αλλά ήταν αδύνατο .Μέσα στο χαμό εκείνης της ημέρας , κανείς τους δε θυμόταν το σπίτι που τους φιλοξένησε .Μάλιστα ,ο αδερφός μου για να βοηθήσει τη μνήμη του , έκανε αρκετες φορές τη διαδρομή που ακολούθησαν φεύγοντας απο το Πολυτεχνείο εκείνη τη μέρα ,μήπως και τα βήματά του τον οδηγούσαν στο σωστό σπίτι ,αλλά μάταια .
Μέχρι και σήμερα δε κατάφερε να βρεί τη κυρία που τους έσωσε τη ζωή.Όπως μου εκμηστηρεύτηκε ο ίδιος , για χρόνια ,όποτε βρισκόταν στην Αθήνα ,γυρόφερνε εκείνες τις γειτονιές και κοιτούσε καλά τα πρόσωπα των περαστικών γυναικών ,μήπως και στα χαρακτηριστικά κάποιας ( γηραιάς) πλέον κυρίας ,αναγνωριζε το πρόσωπο του σωτήρα τους τη 17η Νοέμβρη του 1973 .
οι Ιστορίες αυτές είναι πραγματικές .
ευχαριστώ τη μητέρα μου που μου τις διηγήθηκε .
