Η αποφυγή της άμεσης οπτικής επαφής συνδέεται συχνά με τη συστολή, την ανασφάλεια ή την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ωστόσο, αυτές οι ερμηνείες δεν είναι πάντοτε σωστές. Το γεγονός ότι κάποιος δεν κοιτάζει απευθείας στα μάτια τον συνομιλητή του δεν αποδεικνύει ότι λέει ψέματα ή ότι προσπαθεί να αποκρύψει κάτι. Μπορεί απλώς να αποτελεί έναν τρόπο ρύθμισης της προσοχής ή περιορισμού της έντασης μιας αλληλεπίδρασης.

Μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2023 από ερευνητές του Πανεπιστημίου McGill στον Καναδά εξέτασε τη συμπεριφορά του βλέμματος σε ζευγάρια συμμετεχόντων κατά τη διάρκεια συνομιλιών πρόσωπο με πρόσωπο. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες περνούσαν σχετικά λίγο χρόνο κοιτάζοντας απευθείας ο ένας τα μάτια του άλλου. Αντίθετα, εναλλάσσονταν ανάμεσα σε διαφορετικά σημεία του προσώπου. Αυτό υποδηλώνει ότι η σταθερή και συνεχής οπτική επαφή δεν είναι απαραίτητη ούτε για να δείξουμε ενδιαφέρον,ούτε για να επικοινωνήσουμε.

Οι πολιτισμικές συνήθειες επηρεάζουν επίσης τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύουμε τα βλέμματα. Σε ορισμένα κοινωνικά περιβάλλοντα, η διατήρηση της οπτικής επαφής θεωρείται ένδειξη σεβασμού και εμπιστοσύνης. Σε άλλα, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν διαφορές ηλικίας ή κοινωνικής ιεραρχίας, ένα υπερβολικά άμεσο βλέμμα μπορεί να εκληφθεί ως πρόκληση ή έλλειψη σεβασμού. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι δεν υπάρχει μία ιδανική διάρκεια οπτικής επαφής που να ισχύει για όλους τους ανθρώπους και όλες τις περιστάσεις. Η επικοινωνία εξαρτάται από πολλαπλά στοιχεία, όπως ο τόνος της φωνής, οι χειρονομίες και η στάση του σώματος.

Επομένως, το να κοιτάζουμε κάποιον, να απομακρύνουμε για λίγο το βλέμμα μας και στη συνέχεια να επανερχόμαστε στην οπτική επαφή αποτελεί μια φυσιολογική συμπεριφορά που βοηθά στη ρύθμιση της εγγύτητας και της άνεσης κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης.

Από dnews