Ώ !!!!! Μάνα….
Άμα σου φωνάζω μ’ ανα-
στεναγμό, ακούς με Μάνα;;;;;
*
Νά ‘ξερα Μάνα αν μπορείς
ν’ ακούς με και να με θωρρείς.
*
Λείπεις Μάνα μου, μα πάντα,
θα ‘σαι τση ψυχής αβάντα.
*
Στην Απεραθίτικη ντοπιολαλιά τα δίστιχά μου. Εκφράζουν καλύτερα τον πόνο της έλλειψής της, σε κάθε
δύσκολη στιγμή που την έχω ανάγκη…
————————————————————-
Δυο μάνες
*
Ποτέ δεν άκουσα
όσο ήμουνα παιδί,
σαν όλες τις μανάδες
να μου λέτε παραμύθια,
θεριό μαζί και βασιλιά ,
μέσ’ στις ψυχές σας είχα δεί,
που τις κατάτρωγε σκληρά,
μέχρι τα μύχια.!!
*
Η πιο μεγάλη, της μικρής
μάνας ήταν αβάντα,
εκείνης, που τα νιάτα της
έγιναν δεξί χέρι,
ενός πατέρα, σαν , σκληρή
μοίρα έκανε κουμάντα
και όρισέ του στη ζωή
όλη, να υποφέρει.!!
*
Αγωνιστήκατε σκληρά,
δύο λέαινες μανάδες,
με πάθος και υπομονή,
κουράγιο και αγάπη,
μή σας πειράξουν τα παιδιά,
τυφώνες και χιονιάδες
και σε σκληρής τύχης, βορά,
μη γίνουν, -το κιτάπι -.!!
*
Έτσι σας γνώρισα
κι έτσι θα σας θυμάμαι,
με την πικρή στα χείλη,
“ώχ κι ώχ”, επωδό,
μ’ αν είν’ αλήθεια οι ψυχές
πώς ζουν, εκεί που πάνε,
θα μου χαμογελάτε,
σε άλλο κόσμο , από ‘δω.!!
*
Τώρα., δεν είστε στη ζωή,
μα, δεν σας λησμονούμε,
βαδίζουμε στα χνάρια σας,
χατίρι των παιδιών μας,
φτωχά τα λόγια που ‘γραψα
και λίγα, μα, ας γενούνε,
ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ,
για σας κι από τις δυό μας.!!
*
Μάνες μου, δεν σας έβαλα,
ποτέ μου σε κορνίζες,
αυτή η θέση είναι γι’ αυτούς,
πού ‘χουν για πάντα φύγει,
ενώ, μέσ’ στην ψυχή μου εσείς,
έχετε βγάλει ρίζες
κι ο ίσκιος της φροντίδας σας,
νιώθω, πως με τυλίγει .!!
A πό την Παρασκευή Μπαρδάνη
