Είναι ένα φως γύρω μας και μέσα μας,
που δε στερεύει.
Δε χωράει ο πόνος μας μέσα στο φως.
Ας τον διώξουμε, θα τον διώξουμε.
Όπου και να ψάξεις είναι φως.
Το φως κερδίζει απ’ την αρχή τα χέρια μας.
Είναι άνοιξη πια, δε χωράει η πίκρα μέσα στο φως.
Να λες: ουρανός, κι ας μην είναι.
Τ’ ΑΣΠΡΑ ΒΟΤΣΑΛΑ
Ετούτα τ΄άσπρα βότσαλα στο γυμνό σου τραπέζι λάμπουν στον ήλιο. Κανένας δε μαντεύει από ποιους βυθούς ανασύρθηκαν. Κανένας δεν υποπτεύεται με τι ριψοκίνδυνες καταδύσεις τ’ ανέβασες. Με τι στερήσεις κι αρνήσεις τ’ απέσπασες από τα νύχια κοραλλόδεντρων και βράχων. Γι΄αυτό λαμποκοπούν τόσο λευκά με τη σεμνή τους περηφάνια ν΄αποσκεπάζουν το σκοτάδι της καταγωγής τους και ποτέ να μην μαρτυρήσουνε την ώρα της Μεγάλης Δίκης.
ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ
Κάθε λουλούδι έχει τη θέση του στον ήλιο,
κάθε άνθρωπος έχει ένα όνειρο,
κάθε άνθρωπος έχει έναν ουρανό πάνω από την πληγή του
κι ένα μικρό, παράνομο σημείωμα της άνοιξης μέσα στην τσέπη.
|
|
||
