Ένας εργάτης που καθυστερούσε έστω πέντε λεπτά μπορούσε να διαταράξει ολόκληρη τη γραμμή παραγωγής, προκαλώντας οικονομικές απώλειες. Αν και τα ξυπνητήρια υπήρχαν ήδη, ήταν ακριβά για τον μέσο εργάτη.
Οι εργοστασιακές σφυρίχτρες και καμπάνες συχνά αποτύγχαναν να ξυπνήσουν όλους, και έτσι γεννήθηκε ένα ιδιαίτερο επάγγελμα: οι knocker uppers.
Αυτοί οι «ανθρώπινοι ξυπνητήρες» περπατούσαν στις γειτονιές και χτυπούσαν τα παράθυρα ή πετούσαν μπιζέλια, περιμένοντας απάντηση από τους πελάτες τους πριν φύγουν,σύμφωνα με το BBC
Σε πολλές άλλες κοινωνίες, παρόμοιες πρακτικές χρησιμοποιούνταν για θρησκευτικούς λόγους, όπως κατά το Ραμαζάνι, όπου οι πιστοί έπρεπε να ξυπνούν νωρίς για την προσευχή και το πρώτο γεύμα.
Πριν από τα μηχανικά ξυπνητήρια, οι άνθρωποι βασίζονταν σε φυσικά ερεθίσματα.
Το φως της ημέρας ήταν το κυριότερο σήμα για τον κιρκαδικό τους ρυθμό, ενώ οι καθημερινές συνήθειες όπως η εργασία και η προσευχή καθόριζαν τις ώρες ύπνου.
Οι καθηγητές Fatima Yaqoot και Sasha Handley τονίζουν ότι οι προ-βιομηχανικές κοινωνίες δεν ακολουθούσαν μόνο το φως και το σκοτάδι, αλλά χρησιμοποιούσαν συνδυασμό φυσικών και τεχνολογικών μέσων για τον έλεγχο των ωρών τους.
Στις φάρμες, οι χειμερινές νύχτες συχνά επέτρεπαν μεγαλύτερες ώρες ύπνου, ενώ η θρησκευτική πίστη και η ανάγκη να προσευχηθούν νωρίς το πρωί αποτελούσαν ισχυρά κίνητρα για το ξύπνημα.
Το λάλημα του κόκορα και οι ήχοι των ζώων θεωρούνταν τα πρώτα ακουστικά ξυπνητήρια, ενώ τα οι καμπάνες εκκλησίας και τα κουδούνια των σπιτιών έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην οργάνωση της ημέρας
Υπάρχουν επίσης πολλά παραδείγματα πολύ παλαιών εξατομικευμένων ξυπνητηριών.
«Δεν ήταν ένας κόσμος χωρίς ξυπνητήρια», λέει η Handley.
Απλώς λειτουργούσαν με διαφορετικούς τρόπους, λέει, χρησιμοποιώντας νερό ή φλόγες για να ενεργοποιήσουν σήματα που ξυπνούσαν κάποιον κοντά τους.
«Και όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις στην κοινωνική ιεραρχία, τόσο πιο περίτεχνα και περίπλοκα γίνονται», προσθέτει.
Τα ρολόγια με κεριά, με ενδείξεις για τη σταδιακή μέτρηση του χρόνου που περνά, χρονολογούνται από την αρχαία Κίνα. Αυτά ήταν μερικές φορές έξυπνα σχεδιασμένα, έτσι ώστε ένα καρφί να πέφτει σε ένα μικρό μεταλλικό δίσκο περίπου κάθε ώρα, λέει η Handley.
«Μπορούσες να φτιάξεις τα δικά σου κεριά, κάτι που έκαναν πολλοί άνθρωποι για λόγους κόστους, ως ένα άλλο ακουστικό σήμα για το πότε ήθελες να ξυπνήσεις».
Το λιβάνι χρησιμοποιούνταν επίσης για να μετράνε το χρόνο στην Κίνα, μερικές φορές με μεταλλικές μπάλες που κρέμονταν από νήματα και έπεφταν σε ένα δίσκο από κάτω, λειτουργώντας ως γκονγκ.
Μια αναφορά του 19ου αιώνα από έναν Αμερικανό εθνολόγο σημείωσε ακόμη και ότι οι άνθρωποι στην Κίνα τοποθετούσαν στικς λιβανιού ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών τους για να ξυπνήσουν.
Τα υδραυλικά ρολόγια, γνωστά ως κλεψύδρες στην Αρχαία Ελλάδα, ήταν ευρέως διαδεδομένα για αιώνες, και ο φιλόσοφος Πλάτωνας θεωρείται ο πρώτος που τα προσάρμοσε σε ξυπνητήρια τον 5ο αιώνα π.Χ.
Εγκλώβισε αέρα μέσα σε ένα δοχείο στο οποίο έρεε νερό. Καθώς το νερό αυξανόταν, αυξανόταν και η πίεση, με αποτέλεσμα να ακούγεται ένας δυνατός σφυριχτός ήχος, σαν από βραστήρα.
Τα υδραυλικά ρολόγια ήταν επίσης από τα πρώτα αυτοματοποιημένα καμπανάκια των χωριών, σημειώνει ο Matthew Champion, καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιατήμιο της Μελβούρνης. Χρησιμοποιούσαν μεγάλες δεξαμενές νερού, οι οποίες όταν άδειαζαν οδηγούσαν στο χτύπημα ενός καμπανάκιου. Μια χρονογραφία του 12ου αιώνα αναφέρει ότι μια τέτοια δεξαμενή νερού χρησιμοποιήθηκε για την κατάσβεση μιας πυρκαγιάς.
Τα πρώτα μηχανικά ρολόγια – δηλαδή μηχανισμοί ταλάντωσης που σηματοδοτούν το πέρασμα του χρόνου, συνδεδεμένοι με ένα μηχανισμό που μετρούσε αυτούς τους παλμούς – εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στα τέλη του 13ου και στις αρχές του 14ου αιώνα.
«Από πολύ νωρίς, μερικές φορές έπαιζαν μελωδίες πριν από το χτύπημα των καμπάνων», λέει ο Champion.
Στα τέλη του 15ου αιώνα, τα οικιακά ρολόγια τοίχου άρχισαν επίσης να έχουν ξυπνητήρια, που ρυθμίζονταν με μια καρφίτσα, λέει. «Το ξυπνητήρι ήταν ένα χτύπημα καμπάνας και αργότερα επαναλαμβανόμενο χτύπημα μιας μικρής καμπάνας».
Αυτό το ρολόι με ελατήριο του 18ου αιώνα είχε τόσο ήχο ξυπνητηριού όσο και μηχανισμό για το άναμμα ενός κεριού, το οποίο ανασηκωνόταν σε όρθια θέση (Πηγή: Trustees of the British Museum)
Κατά τη βιομηχανική εποχή, οι knocker uppers έγιναν απαραίτητοι στις βιομηχανικές πόλεις του Λιντς, Μάντσεστερ, Σέφιλντ και Ανατολικού Λονδίνου.
Ξυπνούσαν ανθρώπους ακόμη και στις 3 το πρωί, φροντίζοντας την κοινωνία με τον δικό τους τρόπο.
Ένας knocker upper είχε σώσει οικογένεια από φωτιά και άλλος ανακάλυψε το πρώτο θύμα του Jack the Ripper.
Υπηρεσία αφύπνισης από παλαιότερες εποχές: ο ξυπνητής χτυπά με το ραβδί του το παράθυρο ενός υπνοδωματίου στο Λέουβαρντεν, 1947.
Παρόμοια επαγγέλματα υπήρχαν σε άλλες χώρες: οι hooters στην Ιταλία και οι reveilleurs στη Γαλλία χρησιμοποιούσαν σφυρίχτρες για να ξυπνήσουν τους πελάτες.
Ωστόσο, μέχρι τη δεκαετία του 1920, το επάγγελμα εξαφανίστηκε με την ευρεία διάδοση των προσωπικών ξυπνητηριών, τα οποία έγιναν πιο προσιτά και αξιόπιστα.
Στις παλαιότερες κοινωνίες, οι τακτικές ώρες ύπνου και αφύπνισης θεωρούνταν ζωτικής σημασίας για την υγεία.
Η έρευνα δείχνει ότι το πρωινό φως ρυθμίζει τους κιρκαδικούς ρυθμούς, ενώ η τακτική αφύπνιση συμβάλλει στην καλή ποιότητα ύπνου.
Οι καθηγητές Handley και Yaqoot υπογραμμίζουν ότι η σωστή οργάνωση του υπνοδωματίου, η αποφυγή διεγερτικών τροφών πριν τον ύπνο και η σταθερότητα των ωρών ύπνου είναι στοιχεία που έχουν εφαρμοστεί ιστορικά και παραμένουν χρήσιμα σήμερα.
Οι άνθρωποι του παρελθόντος συνδύαζαν φυσικά και τεχνολογικά μέσα, αλλά και πειθαρχία και κοινωνικούς κανόνες για να ξυπνούν εγκαίρως.
Η σύγχρονη έρευνα επιβεβαιώνει ότι η τήρηση ενός τακτικού προγράμματος ύπνου είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ξυπνά κανείς χωρίς ξυπνητήρι
