Φεγγάρι του Δεκέμβρη
*
Με ξενυχτά πάλι απόψε, όπως παλιά,
τούτο τ’ ολόγιομο φεγγάρι του Δεκέμβρη
τις νύχτες, που αστερόσκονης φιλιά,
το βλέμμα έψαχνε αλαφιασμένο,
να εφεύρει.
*
Φρουρός της νύχτας φάρος λαμπερός,
το παγωμένο σύμπαν μου θωπεύει
κι όσες σιωπές κι όσες πληγές
κρύβει ο καιρός,
ο δίσκος του, καθρέφτης που μαγεύει.
*
Είν’ οι ανάσες μου βουβές μόνο και μόνο,
ν’ αφουγκραστώ τί ψιθυρίζει η ψυχή,
τούτη την ώρα που πεθαίνει και γεννιέται απ’ τον πόνο,
η πίστη στην αγάπη, η προσμονή
κι η αντοχή.
*
Στο φως του, αναθαρρούν οι προσδοκίες
κι ένα ταξίδι στ’ όνειρο ταμένο,
αχαρτογράφητο, βορά στις τρικυμίες,
του πόθου της ψυχής απωθημένο,
του “πρέπει” και του “μή”, θύμα θαμμένο,
τολμά ν’ αναδυθεί απ’ τη λησμονιά,
πορεία δίχως φόβο να χαράξει,
στο πέλαγος με όρτσα τα πανιά
να ξανοιχτεί και της καρδιάς η παγωνιά,
ζωή μια νύχτας να γευτεί
και ας βουλιάξει.
Από Παρασκευή Μπαρδάνη
