MANTINAΔΕΣ

Όντε θα σ’ αναστορηθώ ότι δουλειά κι αν κάνω, ο νους μου διασκορπίζεται και το μυαλό μου χάνω.Όντε θα σ’ αναστορηθώ μα τα ξεχνώ σου κι όλα, ψήνομαι και μαραίνομαι σαν την κομμένη βιόλα.Όντε θα σ’ αναστορηθώ κιτρομανταρινιά μου, ευθύς αναπεταρίζουνε τα φύλλα τση καρδιάς μου. Όντε θα σ’ αναστορηθώ απίδι μου δροσάτο, σαν τον καλό τον χορευτή παίζει η καρδιά μου σάλτο. Όντε θα σ’ αναστορηθώ ο νους μου χιαχιρντίζει, με τα πετούμενα πουλιά ολημερίς γυρίζει. Όντε θα σ’ αναστορηθώ το αίμα μου μαργώνει κι ο νους μου διασκορπίζεται σαν τ’ άχερα στ’ αλώνι. Όντε θα σ’ αναστορηθώ την ώρα απού θερίζω, με ράπες κι αποκόντυλα τα μάτια μου σκουπίζω. Όντε θα σ’ αναστορηθώ στα όρη που γυρίζω, ψωμί βαστώ στη βούρια μου μα δε το γεματίζω. Όντε θα σ’ αναστορηθώ με τα θεριά μαλώνω και με τσι δράκους πολεμώ και σαν σε δω μερώνω. Αναστορούμαι που και που βραδιές που μ’ έχουν κάψει, που ροζανάραμε μαζί στου φεγγαριού τη λάμψη.

Όντε θα σ’ αναστορηθώ στα όρη απού γυρίζω
με τσι κατσοπρινόφουντες τα μάτια μου σφουγγίζω

Όντε περνά η αγάπη μου γλυκά λαλούν τ’ αηδόνια
κι όλο χαρά τα γιασεμιά πετούν ανθούς και κλώνια

Μες τσι μπαξέδες πορπατώ τα ρόδα τ’ ανθισμένα
μ’ ακόμη δε μου πάντυξε ανθός οσά κι εσένα

Βρήκες καιρό, αρμένιζε, καιρό μην περιμένεις
γιατί ο καιρός τα πράγματα δεν ξέρεις πως τα φέρνει.

∆εν είναι ο έρωτας ανθός, μαζί του για να παίξεις,
μόνο είναι βάτος κι αγκαθιές κι αλλοίμονο σου αν μπλέξεις.

Η υπομονή στον άνθρωπο, αν έχει νου και χάρη,
πουλιέται κι αγοράζεται με το μαργαριτάρι.

Μην βασιστείς στο φίλο σου και πεις το μυστικό σου,
γιατί σε φίλο θα το πει και θα βγει σε κακό σου.
Ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά και θα σου γείρει ο κλώνος
και θα σου φύγει το πουλί και θα σου μείνει ο πόνος.

Όταν περνάς το βίο σου, με το να ακούς τους άλλους,
τα αυτιά σου εγαλώνουνε και κάνουνε και κάλους.

Ο γάτος κι ο καλόγερος πολυαγαπούν το ψάρι
κι η παντρεμένη το φιλί κι λεύτερη το χάδι.

Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άλλαξε το μαλλί του,
μήδε την γνώμη άλλαξε μήδε την κεφαλή του.

Ο Γρηγόρης εγρηγόρα κι ο Μελέτης εμελέτα ,
και επήρεν ο Γρηγόρης του Μελέτη τη γυναίκα.

Άμα βρέξει ο Απρίλης δυό νερά κι ο Μάης άλλο ένα,
χαρά σε κείνον το ζευγά πούχει πολλά σπαρμένα

Άμα κοπάσουν οι καιροί και πάνε οι μπόρες πίσω
θα ‘ρθω μπαξέ μου με τσ’ ανθούς να σε κορφολογήσω

Δεν ομορφαίνει ο ουρανός άμα δε βγει η Σελήνη
κι εγώ δε γένω α δε ρθει στο λογισμό μου εκείνη

Πολλοί καιροί με δέρνουνε, ομίχλη με σκεπάζει
κι ένα μαχαίρι δίκοπο μες στην καρδιά με σφάζει

Μόν’ όποιος έχει σίδερο μες στης καρδιάς τα βάθη
μπορεί να τ’ αποδυναστεί του χωρισμού τα πάθη

Ώστε να σει την τρίχα μου τσ’ αγάπης σου ο αέρας
θα ‘ν’ έχω τον ερωντικό καημό μιας θυγατέρας