Αν με μετρήσεις με φωνές και πεταλούδες θα μ’ εύρεις πιο μεγάλο απ’ το κλουβί μου.
Κι ωστόσο πες μου, πώς χωρώ εδώ μέσα;
Ωραίο να ζεις μέσα στην Άνοιξη, στο φως και των χρωμάτων τη σπατάλη, στων αρωμάτων τη χλιδή στη λάμψη και τη φαντασμαγορία.Ωραίο να ζεις σαν τα λουλούδια που αναβλύζουν, σαν τα πουλιά που ιχνηλατούν, σαν τα σκουλήκια που ζητούν τον προορισμό τους.
Ωραίο να ζεις ξαλαφρωμένος τ’ ουρανού το βάρος, ωραίο να ζεις απολησμονημένος, ωραίο να ζεις τρυγώντας γήινες ώρες ωραίο να ζεις αντίπερα των άστρων.
Ωραίο να ζεις πλησιάζοντας τις βρύσες, ωραίο να ζεις ακούγοντας τις φλέβες, ωραίο να ζεις με το ένα μόνο πρόσωπό σου ξεχνώντας το άλλο στο δικό του κόσμο.Ωραίο να ξέρεις – κι όμως να σωπαίνεις. Ν’ απλώνεις ρίζες – κι όμως να βυθίζεσαι…
Καιρός των απολογισμών
Καιρός των απολογισμών
των σιωπηλών διαλογισμών
των επιτάφιων επισκεπτηρίων
Κλεισμένος στο κελί τής ύπαρξής σου
το αληθινό σου πρόσωπο ανασύρεις
αυτό που δεν το δείχνουν οι καθρέφτες
Με καταχνιά μετράς το παρελθόν
και με μια λάμπα ομίχλης ανιχνεύεις
το μέσα σου και γύρω σου κενό
που οι σύντροφοί σου μέλλον ονομάζουν
Σε περιβάλλουν σκύβαλα ημερών
και ειρωνικά χαμόγελα αγαλμάτων
Απειλή
Και πάλι ρόδινοι νυγμοί
στην άδεια νύχτα
σταγόνες μνήμης
στην τυφλή σπηλιά μου
ένα πουλί από φως στο μαύρο φόντο
ρίγη κελαϊδισμού
φ ο β ά μ α ι π ά λ ι
ΨΥΧΟΓΕΝΕΙΑ
Κι όπως θρηνούσα
Κι όπως θρηνούσα
σιωπηλά
στο νήμα
μια ξαφνική χαρά
με συνεπήρε
σα να ‘χε κάπου
μόλις
ξημερώσει
Ερημίτη απόλογος
Έτσι εκπληρώνω τον προορισμό μου
Με τα κρυμμένα μου πουλιά
που ζωντανεύουν με κρουνούς κελαηδισμών
τις αποτεφρωμένες σας κοιλάδες
Με τη δική μου μουσική
των δειλινών
που μολονότι ηδυμελής και ωχρότατη
στο τέλος
τον άγριο παφλασμό σας υποτάσσει
Με των δρυμών την περισυλλογή
με των ανέμων την πολυφωνία
μ’ όλα τα μάτια μου ανοιχτά στο αντιπρανές
με τη σιωπή μου κύμβαλο αλαλάζον
Σ’ αυτό το μετερίζι ξαγρυπνώ
σ’ αυτή την έσχατη σκοπιά
παρόχθιος παρατηρητής
των επιγείων τη μοίρα κατοπτεύω
