Διαβάσαμε
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου. Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν έτοιμος ο άνθρωπός, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν να μεγαλώσω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή. Αυτό με έκανε να γαληνέψω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΛΗΘΕΙΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά, ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου. Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό».
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΑΓΑΠΗ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο. Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιά μου η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.
Σήμερα αυτό το λέω ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι, δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.
Aυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ
Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.
Σήμερα ξέρω ότι, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ ΣΤΑ 70 ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ…
Γιώργος Κ.
“αληθινό είναι ότι σπαταλιέται
δίχως εμφανείς λόγους
ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν
δίχως ουρές και ίχνη
ό,τι υπάρχει από σύμπτωση
δίχως να καυχιέται γι’ αυτό
δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
για πάντα να μη καυχιέται γι’ αυτό”
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ
Το τρίτο στεφάνι
Το Τρίτο Στεφάνι, το έργο που καθιέρωσε τον Κώστα Ταχτσή και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από το Εθνικό Θέατρο την περίοδο 2009-2010, ανεβαίνει για περιορισμένες παραστάσεις σε συμπαραγωγή της Ελληνικής Θεαμάτων και του Εθνικού Θεάτρου.
ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΛΛΑΣ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ 5 – ΚΕΝΤΡΟ – ΤΗΛ. 210 3213100
Το Τρίτο Στεφάνι ένα από τα σημαντικότερα νεοελληνικά μυθιστορήματα, εκδόθηκε το 1962. Έργο αυτοβιογραφικό, με πρόσωπα από τη ζωή και τις μνήμες του συγγραφέα, Το Τρίτο Στεφάνι, σκιαγραφεί με πρωτόγνωρο για την εποχή του τρόπο ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας μέσα από τη ματιά δύο γυναικών, της Νίνας και της Εκάβης.
Δύο γυναίκες οικείες, γεμάτες δύναμη και αδυναμίες, ξετυλίγουν μπροστά μας το νήμα της ζωής τους: γάμοι, απιστίες, διαζύγια, θάνατοι, οικονομικές αποτυχίες, οικογενειακά δράματα. Η προσωπική, μικρή τους ιστορία είναι δεμένη με τη μεγάλη ιστορία, με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας – τα κυριότερα γεγονότα του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα – ο Μακεδονικός αγώνας, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Μικρά Ασία, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Κατοχή – περνάνε μπροστά μας. Άλλοτε καθοριστικά και άλλοτε σαν φόντο σε ένα συναισθηματικό τοπίο.
Το τρίτο στεφάνι της Νίνας- ο τελευταίος γάμος της με τον άνδρα της και γιο της Εκάβης, είναι το σημείο που η ιστορία ξεκινά και τελειώνει. Ένας κύκλος που κλείνει μέσα του όλο το πάθος των δύο ηρωίδων για τη ζωή, τον αγώνα για επιβίωση, τη σκληρότητα, την τρυφεράδα αλλά και το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό τους, που μεταφέρεται στη σκηνή του θεάτρου.
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Σκηνικά: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Κοστούμια: Ντέννη Βαχλιώτη
Μουσική σύνθεση-επιμέλεια: Θοδωρής Οικονόμου
Κίνηση: Αποστολία Παπαδαμάκη
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παινίδου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Παπαδόπουλος
Διανομή: Νένα Μεντή, Φιλαρέτη Κομνηνού, Γιάννης Στάνκογλου, Τάνια Τρύπη και είκοσι ακόμη ηθοποιοί.
Συμπαραγωγή: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ και ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
€20, €25, €35, €40
Από 28 Σεπτεμβρίου * Τετάρτη, Πέμπτη & Κυριακή στις 19:00, Παρασκευή και Σάββατο στις 20:00
Henry Purcell – The Fairy Queen – If love’s a sweet passion
..Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά
Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά
Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σέναν ορκιζόμαστε
Πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε
Απ΄την Παρθένο στον Σκορπιό χρυσή κλωστή να ράψουμε
Κι έναν θαλασσινό σταυρό στη χάρη σου ν΄ανάψουμε
Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά
Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά…
Οδ.Ελύτης
Ξέρεις,κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια
όλος ο κοσμος ακουμπάει στη θάλασσα και στη στεριά
θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου
από την άλλη όψη της κακοτυχιάς
θα παίξουμε τον ήλιο στα δάχτυλα
στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς
θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος
Ένα κομμάτι της γυναικείας διαλεκτικής περνάει σίγουρα από τις αναπαυτικές πολυθρόνες των beauty salon. Ας μιλήσουμε για τρίχες. Και μην ξινίζετε, παρακαλώ. Για αφέλειες θα μιλήσουμε.
Άρθρο : Σίσσυ Καραβία / Lifo.gr
Τρίτη πρωί. Δοκιμάζω βερνίκια νυχιών σε κατάστημα καλλυντικών. Δίπλα μου, ξανθιά κυρία, μάλλον λίγο μικρότερη από μένα, κάνει το ίδιο ακριβώς. «Να σας ρωτήσω κάτι» της λέω, «σας φαίνεται ίδιο το χρώμα αυτού του μανό, μ’ αυτό;». Της δείχνω το προ εικοσαημέρου πεντικιούρ μου, το οποίο σκοπεύω να μπαλώσω με χρώμα παρόμοιο -και οικονομικό. «Κι εγώ το ίδιο ψάχνω να κάνω» μου λέει χαρούμενα, «για δες, ταιριάζει μ’ αυτό;». Στη σύντομη συζήτηση που ακολουθεί, ομολογούμε η μία στην άλλη πως αυτό ήταν το ένα και μοναδικό καλοκαιρινό πεντικιούρ μας και πως είχαμε την ίδια φαεινή ιδέα να το φρεσκάρουμε μόνες μας και να γλυτώσουμε τα άλλα είκοσι κάτι ευρώ. Καταλαβαίνω πως το συγκεκριμένο θέμα είναι καυτό.
Σ’ ένα πλαίσιο ουσιαστικών προβλημάτων και σε μια εποχή σοβαρών ζητημάτων υγείας, παιδείας, ελευθερίας και πολιτισμού, το αν η κυρία Α. έκοψε το καθημερινό χτένισμα στο κομμωτήριο δεν είναι καν άξιο σχολιασμού. Για την ίδια όμως, αυτή η, αναγκαστική, αλλαγή έχει διαταράξει την καθημερινότητά της, τις συνήθειές της, το κατά Kelly ‘προσωπικό της δόμημα’ και δε μπορεί παρά να νιώθει αποπροσανατολισμένη και κατηφής. Ας μην βιαστούμε να την καταδικάσουμε. Όσο ασήμαντο κι αν ακούγεται εκ πρώτης, η σχέση των περισσότερων γυναικών με την προσωπική τους αισθητική είναι πολύ πιο βαθιά και πολύπλοκη απ’ όσο φαντάζεται ή αποδέχεται ίσως κανείς.
Κατά κανόνα οι γυναίκες αποτελούν ένα δυνατό αγοραστικό κοινό. Πάνω σ’ αυτή τη βάση, στην ανθηρή δεκαετία του ’90, η γυναικεία φιλαρέσκεια πήρε διαστάσεις επιχειρηματικής επιδημίας. Η πόλη γέμισε spa και ινστιτούτα αισθητικής, το λεξιλόγιο μας εμπλουτίστηκε με λέξεις όπως ‘peeling σοκολάτας’ και ‘σταφυλοθεραπεία’, ενώ η αύξηση της ταρίφας στα κομμωτήρια πλησίασε σταδιακά το 50%. Γύρω στο 2000, τα καταστήματα αποκλειστικής περιποίησης νυχιών άρχισαν να ξεφυτρώνουν παντού. Κυρίες μικρές και μεγαλύτερες, σκέτες μαμάδες και μαμάδες εργαζόμενες, υπάλληλοι γραφείων και όχι γραφείων και κοριτσάκια 14 ετών, κυκλοφορούσαν πλέον με νύχια ντιζαϊνάτα, που κόστιζαν κατά μέσο όρο 40 ευρώ. Δεν ήταν ότι όλες είχαν χρήματα να ξοδέψουν ή πονεμένες φτέρνες ή γάμο να εμφανιστούν. Ήταν απλώς μια ωραία νέα συνήθεια, που κατά βούληση την ασπάζεσαι, την κολλάς, την υπηρετείς πιστά ή την διασκεδάζεις που και που. Όπως όλα τα ωραία πράγματα στην Ελλάδα, ήταν κι αυτό βέβαια υπερτιμημένο, αλλά τότε οι εποχές ήταν αλέγρες, ήταν γλυκιά η ζωή και κόκκινα τα κραγιόν. Τώρα, που όλα χλόμιασαν, οι αφελείς συνήθειες έγιναν πολυτέλειες και το ασόβαρο δίλημμα του beauté, σοβαρό: να βγω από το παιχνίδι ή να μη βγω;
«Εμείς δεν έχουμε ιδιαίτερο πρόβλημα», μου έλεγε λίγους μήνες πριν γνωστός κομμωτής. «Το καλό είναι ότι τα κομμωτήρια πληρώνονται με μετρητά και άρα δεν παρουσιάζουν αυτήν την πολύ έντονη έλλειψη ρευστότητας, που αντιμετωπίζουν άλλοι κλάδοι» μου εξηγούσε με ύφος χαλαρό. Κάποιο καιρό μετά, έλαβα διαφημιστικό sms του κομμωτηρίου του για μια προσφορά συγκεκριμένη μέρα της εβδομάδας και δεν θα το είχα θεωρήσει κάτι το ιδιαίτερο αν, ένα μόλις μήνα αργότερα, δε λάβαινα το ίδιο sms, στο οποίο οι μέρες της προσφοράς είχαν γίνει από μία, τρεις. Από την άλλη, η φίλη φίλου Σ. μου έλεγε πρόσφατα ότι έχει περιορίσει στο ελάχιστο τα προσωπικά της έξοδα, αλλά αρνείται να κόψει και το κομμωτήριο. «Κοίτα, δε μου έχει μείνει τίποτε άλλο. Όσο ακόμη αντέχω, το παλεύω. Αλλιώς, και πάλι θα τα δίνω, στον ψυχοθεραπευτή» μου εξηγούσε σοβαρά και δεν ήξερα τι να της πω. Ίσως γιατί αισθανόμουν ότι θα γινόμουν άδικη, με όσα, πολλά, μου έρχονταν στο μυαλό.
Γιορτή Παραμυθιών.. με θαλασσινή αύρα στην Κέα!
Για 9η συνεχή χρονιά, η Γιορτή Παραμυθιών στην Κέα, περιμένει πότε το χάδι της καλοκαιρινής αύρας θα μπερδευτεί γλυκά με το χάδι του παραμυθένιου λόγου που μαγεύει και μεταμορφώνει…
Φέτος το θέμα της Γιορτής είναι η «Θάλασσα». Το θαλασσινό στοιχείο, τόσο καίριο για τη ζωή του Έλληνα, πιάνει απ’ το χέρι τα παραμύθια και ταξιδεύει πέρα από σύνορα. Κι οι ιστορίες, σαν κύματα φεύγουν κι έρχονται «αφρισμένη απόκριση στ’ αυτιά των κοχυλιών»… Για δέκα μέρες θα μας ταξιδεύουν ιστορίες για γοργόνες και ναυτικούς, για στοιχειά της θάλασσας, ψάρια και δελφίνια, για ψαράδες και θαλασσινούς θεούς, ναυάγια και θησαυρούς του βυθού, για κουρσάρους και θαλασσινές σπηλιές, για νησιά ξεχασμένα και φάρους στην άκρη του κόσμου…
Η Γιορτή θα διαρκέσει από τις 2 έως τις 10 Ιουλίου, ωστόσο η επίσημη έναρξή της θα γίνει μια βδομάδα νωρίτερα, το Κυριακή 26 Ιουνίου, με αφηγήσεις, ομιλίες και άλλα δρώμενα ενώ και το Σάββατο 25 Ιουνίου, γύρω από τις αναμμένες φωτιές του Κλήδονα θα ακουστούν ευτράπελες ιστορίες. Τη Γιορτή θα πλαισιώνουν ομιλίες, σεμινάρια, εκθέσεις ζωγραφικής, εργαστήρια, βίντεο, μουσικές, χορός… Μα πάνω απ’ όλα οι θαλασσινές ιστορίες θα μας οδηγήσουν στα μυστικά μονοπάτια τους για να γίνουν οι ίδιες «μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια, με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε σ’ αμύριστες ακρογιαλιές…»
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πρεζάκι στη φυλακή.
Μπήκε εκεί επειδή ήταν ένα βήμα όπως υποστηρίχθηκε πριν το γκρεμό. Έπειτα από 7 χρόνια κράτησης το πρεζάκι βγήκε από τη φυλακή. Η έξοδος του ήταν πανηγυρική και συνοδευόταν από χαρές και πανηγύρια. Οι δικηγόροι που τον έβγαλαν ήταν και εκείνοι χαρούμενοι. Το γέλιο μερικών όμως έκρυβε μια χαρά διαφορετική από εκείνη του μόλις αποφυλακισμένου.
Τα πρώτα χρόνια μετά την αποφυλάκιση ήταν χρόνια ένταξης στο νέο περιβάλλον. Άρχισε να γνωρίζει πράγματα καινούρια, ξένα προς αυτόν. Άρχισε να αγαπά πράγματα που μέχρι χθες δεν ήξερε, πράγματα ξένα προς αυτόν. Άρχισε να υιοθετεί πράγματα που αγνοούσε, πράγματα ξένα. Τετράγωνα κουτιά που έδειχναν εικόνες, ρούχα φαντεζί από άλλες Πολιτείες, ξεχωριστοί τρόποι διασκέδασης. Ένας εκ βαθέων διαφορετικός τρόπος ζωής. Ένα modus vivendi συνεχώς μεταβαλλόμενο. Έβλεπε γύρω του τον κόσμο να αλλάζει εμφάνιση και συμπεριφορές. Αλλιώς είχε συνηθίσει εκείνος πριν μπει στη φυλακή. Ο ελεύθερος πια άνθρωπος υιοθετούσε κάθε συμπεριφορά-διαβατήριο για αυτόν τον νέο κόσμο. Έτρεχε να φτάσει τις αλλαγές σαν τον γραφικό εκείνο κύριο με τη βαλίτσα που κυνηγά ένα τρένο που συνεχώς τρέχει. Δεν τον ενδιέφερε τι έχανε και τι του έπαιρναν στην πορεία, ήθελε απλά να φτάσει το τρένο. Φευ.
Τα χρόνια περνούσαν και οι δικηγόροι του ελεύθερου ετοίμαζαν το σχέδιο για μια νέα φυλακή. Μια φυλακή οξύμωρη. Μια φυλακή στην οποία ο ελεύθερος θα ήθελε να πάει ή τουλάχιστον δε θα εξέφραζε αντίρρηση. Το πρεζάκι δε θα καταλάβαινε τίποτα. Θα οδηγούνταν σιγά-σιγά εκεί. Θα τον έστελναν εκεί οι δόσεις. Δόσεις “χαράς” που θα χορηγούνταν από τους δικηγόρους του αλλά και από άλλους έμπορους, ξένους σ’ αυτόν. Κι αυτοί ξένοι είχαν μια χαρά περίεργη, διαφορετική από εκείνη των δικηγόρων.
Κάθε λίγο οι ξένοι έμποροι έδιναν τις δόσεις στους δικηγόρους κι εκείνοι στο πρεζάκι και ήταν όλοι χαρούμενοι. Το πρεζάκι χαμογελούσε γιατί με αυτές τις δόσεις “ευεξίας” περνούσε όμορφα, είχε πολλά να δώσει. Κι έδινε περισσότερα. Έτσι έμαθε από τη μέρα που βγήκε από τη φυλακή. Να δίνει περισσότερα από όσα έχει και να παίρνει περισσότερα από όσα χρειάζεται. Ζούσε λοιπόν το δικό του παραμύθι. Ένα παραμύθι που όμως είχε συγγραφέα ξένο.
Οι δικηγόροι ήταν επίσης χαρούμενοι. Από τις δόσεις που έστελναν οι ξένοι συνεργάτες τους για το πρεζάκι, “κάτι” περίσσευε και για αυτούς. Ήταν επίσης χαρούμενοι γιατί το πρεζάκι τους αγαπούσε και τους στήριζε. Και την αγάπη αυτήν την εκδήλωνε κάθε τόσο. Οι δικηγόροι έτρωγαν, έπιναν, γελούσαν…βασιλικότεροι του βασιλέως. Και γιατί να μην χαμογελούσαν; Το πρεζάκι ήταν απορροφημένο στα νέα του ενδιαφέροντα. Σημασία δεν έδινε στο τι μαγείρευαν αυτοί. Τι κι αν άλλαζαν κατά καιρούς οι δικηγόροι, η τακτική πάντα ίδια.
Ήρθαν όμως οι καιροί που οι δόσεις φανέρωσαν τις παρενέργειες τους. Ασθένειες χτύπησαν το πρεζάκι. Ασθένειες περίεργες που ξεκίνησαν από την άλλη άκρη του ατλαντικού για να έρθουν να κορυφωθούν στο πρεζάκι σαν ολόκληρός ο πλανήτης να έπαιζε εναντίον του ένα παιχνίδι με καθορισμένη πορεία και τέλος. Το πρεζάκι άρχισε να λησμονεί τις δόσεις ευεξίας που έπαιρνε. Πολύ αργά. Η κατάσταση έδειχνε μη αναστρέψιμη. Οι δικηγόροι τότε αποφάσισαν να ζητήσουν από τους ξένους, έμπορους των δόσεων, να τους σώσουν. Το πρεζάκι περίμενε, υπόμενε και ανεχόταν. Η ασθένεια του όμως βαρεία.
Είχε ξαναπέσει στο βούρκο των ουσιών. Ήθελε απεγνωσμένα τη δόση του. Ο οργανισμός του θα κατέρρεε. Δεν είχε λεφτά να την εξασφαλίσει. Πούλησε την όποια κληρονομιά εξασφάλισε από τους παππούδες του, την περιουσία του ακόμα και τη γη του. Θα πέθαινε αν δεν έπαιρνε άλλη μία δόση. Οι ξένοι έμποροι ως σωτήρες θα του την έδιναν. Πράγματι θα ανακούφιζε το πρεζάκι όμως γνώριζαν πως θα ήταν και το Κύκνειο Άσμα του. Μετά δε θα υπήρχε γυρισμός. Η δόση θα έθετε την ταφόπλακα στο πρεζάκι. Θα τον ανακούφιζε πριν τον αποτελειώσει. Θα τον εξόντωνε ολοκληρώνοντας ένα σχέδιο ολοκληρωτικής καταστροφής που τόσο έντεχνα είχε στηθεί. Αυτό ήθελαν όλοι εξ’ αρχής. Ένα πρεζάκι λιγότερο. Έτσι του έδωσαν την τελευταία του δόση, την υπ’ αριθμόν 5 δόση.
Και ζήσανε ΑΥΤΟΙ καλά – και εμείς θα επιβιώσουμε.
του Πέτρου Τερζή
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος σας καλωσορίζει στην ψηφιακή συλλογή e-φημερίς. Το e-φημερίς αποτελεί ένα μεγαλόπνοο project ψηφιοποίησης των συλλογών των εφημερίδων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.
Αυτή την στιγμή διαθέτουμε στο Internet μια τεράστια συλλογή αποτελούμενη από 220.006 σελίδες εφημερίδων όπου όλες είναι αναζητήσιμες με βάση τον τίτλο της εφημερίδας και την ημερομηνία έκδοσης. Και οι 220.006 σελίδες είναι αναζητήσιμες και με βάση το περιεχόμενο, ύστερα από διαδικασίες οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων που εφαρμόστηκαν (OCR). Επίσης στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ δίνεται η δυνατότητα αναζήτησης σε άρθρα από ένα σύνολο 944.361 άρθρων της συγκεκριμένης εφημερίδας ενώ στην εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ έχουν αποδελτιοποιηθεί 33.851 άρθρα τα οποία μπορούν να αναζητηθούν είτε με τον τίτλο του άρθου είτε με τον συγγραφέα.
Οι εφημερίδες παρέχονται σε pdf format και για την ανάγνωση των σελίδων θα πρέπει να έχετε εγκατεστημένο στον υπολογιστή σας το Acrobat Reader της Adobe.
Σημείωση: Η αποδελτίωση της εφημερίδας “Ριζοσπάστης” καλύπτει το χρονικό διάστημα από 23-7-1917 έως 30-4-1920.
Η πρόσβαση στην ψηφιακή μας συλλογή και η ανάκτηση των εφημερίδων παρέχεται ΔΩΡΕΑΝ σε όλους τους πολίτες. Για την σύνδεσή σας με την Ψηφιακή Συλλογή Εφημερίδων ακολουθήστε το παρακάτω link
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
…πρέπει να αρχίσει
ο «αγανακτισμένος» ρωμιός
Αναλογισθείτε ποιά ήταν τα θέματα, που απασχολούσαν τη θεοκρατούμενη Ρωμιοσύνη τις τελευταίες δεκαετίες: Να ξαναλειτουργήσει η θεολογική σχολή τής Χάλκης, να αναγνωριστεί η οικουμενικότητα τού πατριαρχείου, να μην ονομαστούν οι σκοπιανοί μακεδόνες, να αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες κι άλλα τέτοια φαιδρά. Παράλληλα με τούς ανόητους αυτούς «εθνικούς» του στόχους, ο ρωμιός δεν παρέλειπε να διασπαθίζει συνεχώς το δημόσιο χρήμα με οικονομικές καταχρήσεις, μίζες, ιερά σκάνδαλα με σάπια κοτόπουλα, βατοπέδια κ.λπ. κ.λπ., αλλά και να κατασπαταλάει τα ευρωπαϊκά πακέτα στήριξης σε εξοχικά σπίτια, ακριβά αυτοκίνητα, πισίνες, ταξίδια στο εξωτερικό κ.ά..
Δεν καταχράστηκαν χρήματα μόνο οι μεγάλοι τής άρχουσας τάξης (πολιτικάντηδες, ιεράρχες, μεγαλοεκδότες, δημοσιογράφοι κ.ά.). Πνιγμένοι στη διαφθορά, ο ένας ρωμιός έκλεβε τον άλλον. Έκλεβε στο ζύγι, στο συνεργείο, στο ταξίμετρο, στα τρόφιμα κ.λπ. κ.λπ. Παράλληλα, κούναγε πλαστικές σημαιούλες κάτω από τα μπαλκόνια των πολιτικάντηδων και συνωστιζόταν στα γραφεία τους, για να πετύχει κάποια ευνοϊκή μετάθεση τού κανακάρη του στο στρατό ή να διορίσει τα παιδιά του ή τα ανήψια του, χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα, σε καμμιά ήσυχη θεσούλα στο δημόσιο.
Περήφανος για τη δήθεν αρχαιοελληνική καταγωγή του, ο βαθύτατα εθνικιστής και άφρων ρωμιός, δάκρυσε από χαρά, όταν ανέλαβε τούς Ολυμπιακούς Αγώνες με κόστος όμως, πολλαπλάσιο από τούς προηγούμενους των χαζοαμερικάνων.
Έτσι, ύστερα από τριάντα χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί η Ελλάδα να είναι αυτή τη στιγμή πρότυπο ανάπτυξης στα Βαλκάνια, «κατάφερε» -για μια ακόμα φορά- να χρεωκοπήσει. Ο ρωμιός όμως, αντί να κάνει την αυτοκριτική του, να διδαχθεί από τα λάθη του και να μην τα επαναλάβει στο μέλλον, έχει αγανακτήσει. Σημειωτέον, ότι η αγανάκτηση αυτή προέκυψε, μόλις ήρθε η ώρα «να γίνει ταμείο». Όσο δεν γινόταν ταμείο, παρέμενε βολεμένος κατασπαταλώντας τούς πόρους και δεν αγανακτούσε. Επί πλέον, δεν αγανάκτησε με τον εαυτό του, τον κύριο υπεύθυνο για το σημερινά του χάλια, αλλά με κάποιους άλλους.
Ίδιον τού βλακός είναι η έλλειψη αυτογνωσίας, να μεταθέτει δηλαδή τις ευθύνες για τα παθήματά του στούς άλλους. Τού ρωμιού μέχρι τώρα, τη μια τού έφταιγαν οι αμερικάνοι, την άλλη οι εβραίοι, οι τούρκοι, οι σκοπιανοί, οι ρώσοι, ο Κίσσινγκερ, η CIA, η ΚGB, ο Σόρος κ.λπ. κ.λπ.. Ποτέ του δεν έφταιξε ο ίδιος. Η αυτοκριτική βλέπετε, είναι δύσκολη υπόθεση, προϋποθέτει εξ άλλου παιδεία. Ποιό είναι το εύκολο λοιπόν; Να βγαίνει στην πλατεία και να φωνάζει αγανακτισμένος μεταθέτοντας και πάλι τις ευθύνες για την κατάντια του, αυτή τη φορά στη Μέρκελ, στο ΔΝΤ και στούς εγχώριους πολιτικάντηδες, τούς οποίους όμως, ο ίδιος ψήφισε (κάθε λαός εξ άλλου, έχει τούς πολιτικούς, που τού αξίζουν).
Ας πάρουμε όμως, τα πράγματα από την αρχή.
Όλα ξεκίνησαν πολύ πρόσφατα από τον αραβικό κόσμο. Ιράν (εκεί ουσιαστικά ξεκίνησε), Τυνησία, Αίγυπτο, Συρία κ.ά.. Μαζικές διαδηλώσεις, που εξελίχθηκαν γρήγορα σε βία, αιματοχυσίες, καταστολή, σφαγές, ανατροπές κυβερνήσεων. Οι διοργανωτές άγνωστοι. Κάποιοι είπαν ο λαός με μέσα το Facebook και το Twitter. Οι δυτικοί σταυροφόροι εξουσιαστές οσμίστηκαν πετρέλαιο και άλλα κέρδη, επωφελήθηκαν από την οργή των «αγανακτισμένων» αράβων και βρήκαν την ευκαιρία να πατήσουν την μπότα τους σε ξένα εδάφη για άλλη μία φορά, σε μία καινούργια ευρωπαϊκή σταυροφορία ενάντια στην Λιβύη τού κακού μουσουλμάνου Καντάφι. Ίσως λοιπόν να μην είναι τόσο εύκολο να βρούμε τούς διοργανωτές αυτής τής εξέγερσης, που άρχισε στον αραβικό κόσμο. Από την αρχή των γεγονότων στο Ιράν, το καθεστώς είχε δηλώσει, ότι πίσω από την επανάσταση, που γινόταν εκεί, βρισκόταν η Δύση!
Οι παπαγάλοι δημοσιογράφοι πάντως, έσπευσαν να διασπείρουν φόβους, ότι η Ευρώπη κινδυνεύει να καεί από το κύμα αυτό των διαδηλώσεων. Όπως αναμενόταν, η φωτιά άναψε στην Ισπανία των πέντε εκατομμυρίων ανέργων (περίπου οι μισοί είναι νέοι). Μαζικές διαδηλώσεις ξεκίνησαν από την κεντρική πλατεία Puerta del Sol τής Μαδρίτης την 15η Μαΐου και σαν πυρκαγιά απλώθηκαν σε άλλες 150 ισπανικές πόλεις με αφορμή τις τοπικές και περιφερειακές εκλογές τής Κυριακής 22ας Μαΐου, πάλι μέσω Facebook και Twitter.
Η σπίθα μεταπήδησε γρήγορα και στη χώρα μας, όπου κάποια πανώ στην πλατεία τής Μαδρίτης, προέτρεπαν τούς ισπανούς διαδηλωτές να διαδηλώνουν σιγά, «για να μην ξυπνήσουν τούς έλληνες, που κοιμούνταν». Τα Facebook και Twitter ήταν πάλι παρόντα, όπου κυρίως το πρώτο προέτρεπε και οργάνωνε τις συγκεντρώσεις. Σύνταγμα, Λευκός Πύργος, Πάτρα και πολλές ακόμα πόλεις. Το κίνημα των «αγανακτισμένων» τής Μ-15 (15ης Μαίου) είχε και νονό, αφού ταυτίστηκε με το περιεχόμενο τού βιβλίου τού γάλλου συγγραφέα Stephane Hessel, που έφερε τον τίτλο «Αγανακτήστε!». Πρώην αντιστασιακός, διπλωμάτης και ποιητής, ο Stephane Hessel έγραψε το 2010, σε ηλικία 93 χρόνων, ένα μανιφέστο, που πουλήθηκε σε 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα μόνο στη Γαλλία, στο οποίο καλούσε τούς Γάλλους σε μία ειρηνική επανάσταση.
Η πιο αγνή σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις είναι η νεολαία, ίσως η μόνη, που δικαιούται να μιλάει, για το χάλι, που κληρονομεί και στο οποίο θα αναγκαστεί να ζήσει. Ακόμα και τα νέα παιδιά όμως, έχουν ήδη υποστεί την πλύση εγκεφάλου με εθνικισμούς, θεοκρατίες κ.λπ. από το εκπαιδευτικό σύστημα τής Ρωμιοσύνης,κι είναι έτσι πολύ ευάλωτα σε κάθε είδους δημαγωγίες και χειραγωγήσεις.
ια να αντιληφθούμε πώς σκέφτονται τα σημερινά «αγανακτισμένα» παιδιά, μιλήσαμε με μερικά από αυτά, μια παρέα, που βρήκαμε να παίζουν επιτραπέζιο παιχνίδι στο γρασίδι τής πλατείας Συντάγματος, τα οποία, όπως μάς είπαν, πήγαιναν -εν μέσω εξεταστικής περιόδου- καθημερινά εκεί. Αδυνατούν να κατανοήσουν, ότι η βελτίωση τής κοινωνίας δεν έρχεται με μαζώξεις των απαίδευτων μελών της. Μια κοινωνία βελτιώνεται, όταν βελτιωθεί κάθε ένα μέλος της ξεχωριστά κι αυτό επιτυγχάνεται με παιδεία και αυτογνωσία.
Παραθέτουμε τις δηλώσεις τους χωρίς σχόλια:
Κωνσταντίνος, μαθητής Λυκείου: «Εμείς ήρθαμε εδώ να διαδηλώσουμε. Έχουμε έρθει κι αρκετές άλλες μέρες. Είμαστε εδώ από τις δώδεκα το πρωί. Διαδηλώνουμε για την οικονομία· τα νέα οικονομικά μέτρα, αλλά σα μαθητές διαδηλώνουμε και για την παιδεία, γιατί και η παιδεία περνάει μια κρίση. Πιστεύουμε, ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει όλους τούς τομείς και την παιδεία. Όχι βέβαια, ότι κι από πριν ήταν κάτι το τρομερό, συγκροτημένο κι οργανωμένο, αλλά τώρα ξέφυγε τελείως. Δεν υπάρχουν λεφτά, για να δώσουν στην παιδεία, ώστε να μπορέσει να εξελιχθεί κι αυτό έχει ως πρόβλημα να μάς περιορίζει τις επιλογές, που μπορεί να έχουμε στο μέλλον, καθώς και το πώς θα αναπτυχθεί όχι μόνο η δική μας ζωή, αλλά και η ζωή τής οικογένειάς μας, διότι πολλές φορές μιά οικογένεια μπορεί να εξαρτάται από το μέλλον ενός παιδιού.»
Άγγελος, μαθητής Λυκείου: «Εγώ ήρθα εδώ να διαδηλώσω, γιατί πολύ απλά δεν θέλω να αναγκαστώ να φύγω από την Ελλάδα. Θα ήθελα αν ήταν να φύγω, να ήταν δική μου επιλογή. Αφού οι μεγαλύτεροι από εμάς δεν μπορούν να τα διορθώσουν, ήρθαμε εδώ να τα διορθώσουμε εμείς.
»Θέλω να δείξω, ότι δεν είμαι άβουλο πλάσμα και καταλαβαίνω όλα όσα μού γίνονται. Και στο κάτω – κάτω όλες οι επαναστάσεις ξεκίνησαν από ένα απλό, το οποίο φαινόταν σα να μην είχε μέλλον, στην τελική όμως, πάντα κερδίζανε. Αυτό είναι μια αρχή ίσως.»
Αγγελική, φοιτήτρια: «Είμαι εδώ από την πρώτη μέρα, κάθε μέρα. Μού αρέσει πάρα πολύ εδώ, γιατί είναι κάτι διαφορετικό, που δεν το είχαμε ξαναζήσει, ειδικά εμείς οι νεότεροι. Ακόμα κι αν δεν βγάλει τίποτε, που πιστεύω, ότι κάτι θα βγάλει, θα μάς έχει μείνει η εμπειρία.
»Ακόμα και το ότι βγήκαμε, τα παιδιά τα γνωρίσαμε σήμερα, και καθόμαστε και παίζουμε, ακόμα και να σταματήσει αύριο αυτό, θα έχουμε βγεί από τα σπίτια μας πέντε μέρες, έξη μέρες, όσες είναι, και θα έχουμε γνωρίζει τόσους ανθρώπους.
»Μάς είχαν κλεισμένους στα σπίτια μας με τόσο φόβο και βγήκαμε και είδαμε, ότι είμαστε τόσες μέρες εδώ και δεν έχει ανοίξει μιά μύτη. Ούτε και χθες, που ήταν εδώ τόσα άτομα.»
Βαγγέλης, μαθητής Λυκείου: «Το βασικό πρόβλημα, δημιουργήθηκε όλο αυτό τον καιρό μετά από την Τράπεζα, που κάηκε κι ο κόσμος φοβόταν πολύ να βγει έξω για πολλούς και διάφορους λόγους, ότι θα τούς σκότωναν π.χ. ή ότι οι αστυνομικοί θα τούς έστελναν στο νοσοκομείο. Το ότι μαζεύτηκε τόσος κόσμος χθες, που ήταν πανευρωπαϊκή, ήταν κάτι πάρα πολύ σπουδαίο. Ήταν το πρώτο βήμα μετά το γεγονός. Ίσως λοιπόν στο μέλλον, ο κόσμος να ξαναβγεί έξω και να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.»
Αυτά για την ιστορία. Εδώ όμως, στην χώρα μας, στην τριτοκοσμική Ρωμιοσύνη τι γίνεται; Είναι μέχρι στιγμής θετικό, ότι οι «αγανακτισμένοι» συμπολίτες μας δεν υπόκεινται κάτω από κανένα κόμμα εξουσίας και καμμία αρχή. Αν και σύντομα έχω την εντύπωση, ότι θα καπελωθούν από τους εξουσιαστές, αν δεν έχει γίνει ήδη…
Ποιοί είναι όμως όλοι αυτοί οι «αγανακτισμένοι»; Σε ποιες τάξεις ανήκουν; Τι απαιτούν; Γιατί διαδηλώνουν; Τι σκοπό έχουν; Είδα και άκουσα από κοντά αγανακτισμένους νεολαίους, αναρχικούς, δεξιούς, πασόκους, αριστερούς, εθνικιστές, δημόσιους υπάλληλους, άνεργους, επιχειρηματίες, γέρους, παιδιά, μωρά, ακόμα και παπάδες! Πραγματικά πρωτόγνωρο πλήθος, «ό,τι νά ΄ναι», που λένε κι οι πιτσιρικάδες. Κάποιοι εκπρόσωποί τους μίλησαν για ανατροπή τού πολιτικού συστήματος, ανατροπή των διαδοχικών μνημονίων και πως δεν επιθυμούν να πληρώσουν. Κάποιοι άλλοι αόριστα φώναζαν για δημοκρατία (λες και ήξεραν περί τίνος πολιτεύματος πρόκειται) και μερικά ακόμη γενικόλογα. Πιστεύουν κάποιοι δηλαδή, ότι άμα αλλάξει το πολιτικό μας σύστημα, όλα θα διορθωθούν σ΄ αυτή τη χώρα.
Τα συνθήματα εκεί κάτω στην διαδήλωση είναι διάφορα, καθημερινά και ποικίλα. Επιθετικά κατά των πολιτικών, κατά τού συστήματος, κατά των τροϊκανών, κατά τής Μέρκελ, εθνικιστικά, αριστερίστικα, αναρχικά και όλα μαζί. Για τούς διαδηλωτές, η οκονομική φτώχεια, που μαστίζει τη χώρα μας, οφείλεται επίσης στούς βουλευτές, στούς πολιτικούς, στο ΠΑΣΟΚ, στη Δεξιά, στούς πλούσιους, στις τράπεζες, στούς σιωνιστές και πάει λέγοντας…
Μήπως όμως, θα πρέπει όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι κάποια στιγμή στη ζωή τους, να κάνουν τη στοιχειώδη αυτοκριτική τους;
– Πόσοι απ΄ αυτούς διορίστηκαν με κομματικά αλισβερίσια στο δημόσιο ή σε τράπεζες, αφού είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη»;
– Πόσοι από αυτούς ψήφιζαν κυρίως όλα αυτά τα χρόνια τα δύο κόμματα εξουσίας, που καταλήστευσαν τον τόπο, κουνώντας σε κομματικές διαδηλώσεις τα πράσινα και μπλέ σημαιάκια; (Όχι πως τα άλλα μικρά κόμματα, που ψήφιζαν οι υπόλοιποι ήταν καλύτερα από τα δύο).
– Πόσοι από αυτούς προσκύναγαν και ακόμα προσκυνάνε τούς παπάδες εξουσιαστές τους;
– Πόσοι είναι μέλη συνδικαλιστικών κομματο-οργανώσεων, που το μόνο που τούς ενδιαφέρει είναι να απεργούν, για να εκβιάζουν την κοινωνία και το κράτος για αυξήσεις μισθών;
– Πόσοι αγανακτισμένοι είναι μέλη των χούλιγκανς των γηπέδων, που έχουν επιδοθεί πολλές φορές σε βανδαλισμούς δέρνοντας και καταστρέφοντας ό,τι βρουν στο πέρασμά τους;
– Ρωτήστε τούς «αγανακτισμένους», πόσοι από αυτούς πιστεύουν φανατικά στο δυνάστη θεό τους και πόσοι θέλουν να χωρίσουν το κράτος από την Εκκλησία; Άλλωστε, είδαμε και παπάδες «αγανακτισμένους» στο Σύνταγμα!
– Πόσοι φοιτητές σπούδασαν με κομματικά κριτήρια;
– Πόσοι διαδήλωναν και αφισσοκολλούσαν μέσα στα πανεπιστήμια υπέρ τού ενός ή τού άλλου κόμματος;
– Πόσοι αγανακτισμένοι έκλεβαν ή ακόμα κλέβουν σε κάθε ευκαιρία τους το δημόσιο;
Πόσοι κλέβουν ή έκλεψαν άμμεσα ή έμμεσα τουρίστες, που ήρθαν να επισκεφτούν τη χώρα μας;
– Πόσοι αγανακτισμένοι και μη επωφελήθηκαν και έκλεψαν λεφτά από τα ευρωπαϊκά προγράμματα επιδότησης σπαταλώντας τα στα καφενεία και στα στοιχήματα;
– Πόσοι ήταν στο ταμείο ανεργίας και δούλευαν παράλληλα μαύρη εργασία χωρίς ένσημα;
– Πόσοι χρησιμοποίησαν αλλοδαπούς στα μαγαζιά τους ή στα σπίτια τους με χαμηλά μεροκάματα, χωρίς ΙΚΑ και άθλιες συνθήκες εργασίας;
– Πόσοι απ΄ αυτούς επιδεικνύονται με γκλαμουριά και αλαζονεία στούς υπόλοιπους;
– Πόσοι δεν σέβονται και ρυπαίνουν τη φύση γύρω μας;
– Πόσοι από αυτούς εποφθαλμιούν τα Σκόπια, την Τουρκία, να πάρουμε την Πόλη;
– Πόσοι διαθέτουν την απαραίτητη παιδεία, για να χαρακτηρίζονται πολιτισμένοι άνθρωποι; Ξέρετε πολλούς σ΄ αυτή την τριτοκοσμική χώρα των τελευταίων και των ουραγών; Ξέρετε πολλούς απ΄ αυτή τη διαδήλωση των «αγανακτισμένων»; Πόσοι, πόσοι, πόσοι ακόμα; Από την παιδεία λοιπόν πρέπει να ξεκινήσει ο ρωμιός κι όχι από την πλατεία.
Στο φινάλε αυτής τής κριτικής, θα ήθελα να τονίσω, ότι οι πολιτικοί, οι βουλευτές, οι πλούσιοι, οι τραπεζίτες, οι παπάδες κι όλοι οι εξουσιαστές μας, είναι κομμάτι τού λαού μας. Είναι οι δικοί μας άνθρωποι, τ΄ αδέλφια μας, εμείς οι ίδιοι… Το «μαζί τα φάγαμε» τού τριτοκοσμικού και υπερτροφικού Πάγκαλου έχει ένα μεγάλο βάθος αλήθειας, γι΄ αυτό και πόνεσε πολλούς αυτή η φράση.
Πρότασή μας, για να αλλάξει η μοίρα αυτού τού τόπου, είναι να αλλάξουν οι «αγανακτισμένοι» και να γίνουν πολιτισμένοι, να αποκτήσουν επιτέλους παιδεία, πραγματική κουλτούρα, ηθική, ειλικρίνεια. Η ταμπέλα Ελλάς δεν φτάνει για τούς συμπολίτες μας, αντιθέτως φορτώνει πολλές υποχρεώσεις στην καμπούρα τού Καραγκιόζη. Έτσι, ο απολίτιστος ρωμιός καλείται ν΄ αφήσει πίσω το ρωμαίικο δέρμα του, τα ψέμματα, τη λαμογιά, τη γκλαμουριά, τα βολέματα και τα αλισβερίσια όλων των ειδών, τούς ψευτοεθνικισμούς και τις φανφάρες, τις κλεψιές και τις απατεωνιές και να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες του σε μία χώρα σάπια, η οποία συνεχώς βουλιάζει στο τέλμα, τέλμα που οι άνθρωποί της σκάβουν καθημερινά.
Κοιταχτείτε στον καθρέπτη «αγανακτισμένοι» μου συμπολίτες και θα δείτε, ότι και εσείς την βουλιάξατε αυτή τη χώρα. Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο το κίνημα αυτό πολύ λίγα έχει να δώσει σ΄ αυτό τον τόπο και στις νέες γενιές που έρχονται. Επειδή, όπως έλεγε ο Κοραής, ο δημιουργός τής νεωτέρας Ελλάδας (χώρας που δεν άξιζε επ΄ ουδενεί να αποκτήσει αυτό το όνομα), χωρίς την καλλιέργεια τής παιδείας απλά θα αλλάξουμε τάφο, από τον τουρκικό στον χριστιανικό, όπως έγινε δηλαδή και το 1821. Τώρα ο τάφος είναι πολιτικός, δηλαδή από τον κοινοβουλευτικό τάφο θα πάμε στον δημοκρατικό!
Γιατί η Ρωμιοσύνη, στην οποία όλοι γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε και διαβιούμε, δεν είναι τίποτε άλλο από ένας βρώμικος τάφος, ένας τάφος βόρβορος και σε πλήρη σήψη…
Ένα άρθρο του Κωνσταντίνου Παραβάτη στο διαδικτυακό περιοδικό : Ελεύθερη Έρευνα
ΝΤΟΥέΝΤΕ : νέο διαδικτυακό περιοδικό
www.duendemagazine.gr
Θάλασσα. Γνώριμα μονοπάτια. Πέρασε ο καιρός. Επιστρέφεις. Επιτέλους. Πάντα θα επιστρέφεις. Σε γνώριμα νερά, δικά σου νερά. Έξι μήνες ένιωθες σαν το ψάρι του γλυκού νερού. Μεταναστευτικό ρεύμα σε έστειλε σε άλλες ευρωπαϊκές γειτονιές. Τώρα γίνεσαι πάλι του αλμυρού. Αυτή η αίσθηση που σε γυροφέρνει, τσιγκλάει την όσφρησή σου. Νοτίζει το καπό του αυτοκινήτου. Παίζει με τα μαλλιά σου. Τα κάνει δαχτυλίδια. Υγρασία. Γνώριμη. Επέστρεψες. Φτου, και απ’ την αρχή!
Καιρός για αρχές. Μεγάλες αρχές και μεγάλα τέλη. Ζωές πολλές, παρκαρισμένες στην οδό του Βατερλό. Ζωές, όμως, που αλλάζουν. Σελίδες που γυρνάνε. Συλλογή από χαρτάκια παρατήρησης. Παρατήρηση σε κάθε πάροδο, σε κάθε δρόμο, σε κάθε μονοδρομημένο αδιέξοδο. Δικό σου ή αλλουνού. Γράφοντας, ξέχασες να ζήσεις. Έτσι σου είχαν πει. Γράφοντας, άγγιζες το ταβάνι τα βράδια που το κοιτούσες ξαπλωμένη στη βυσσινιά σου αιώρα πλατσουρίζοντας σε στιχάκια, εμμονές και ιστορίες. Γράφοντας, φωτογράφιζες τη μοναξιά προφίλ και έπειτα τη βάφτιζες μοναχικότητα ανφάς.Χάνεσαι, γιατί ρεμβάζεις. Τις μέρες του τίποτα. Τις μέρες του όλα. Ταβάνι. Εκεί που το τίποτα συναντά το όλα και επιστρέφει ένα από τα δύο, ως αποτέλεσμα χρήσης σε έναν ιδιότυπο ισολογισμό καθημερινότητας. Μέρες ενεργητικές. Μέρες παθητικές. Ίσως πάλι να μην επιστρέφει τίποτα από τα δύο. Έκσταση να καθρεφτίζονται τα άκρα σε γωνία εναλλάξ.
Τσιγάρο. Πράσινο σακουλάκι, κόκκινα χαρτάκια, φίλτρα λεπτά. Γύρω στις 7 το βράδυ. Μάρτης. Μέρες ισημερίας. Νύχτα–μέρα στο περίπου μιας ισοπαλίας. Το 24ωρο εξακολουθεί να κόβει τους ίδιους κύκλους. Αλλάζουν οι αποχρώσεις του. Γίνονται πιο γλυκές. Γλείφουν την άκρη της αμμουδιάς, σαν την ιδέα που παίζει κρυφτό με τον καπνό σου. ΝΤΟΥέΝΤΕ την βαφτίζεις.
Από το αμάξι ακούγονται σε επανάληψη στίχοι ζωής: “me llaman calle”. Δρόμος. Όλα είναι δρόμος. Μπόχουμ, Ξάνθη, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Σέρρες, Μόσχα. Άνθρωποι, γραφές, εικόνες. Ανάσες. Κοφτές. Όλοι ζητούν ανάσες. Συγγενικές σχεδόν οι ανάγκες. Μοιάζουν οι ήχοι της απόδρασής τους. Θα φταίει η συγκυρία. Μπορεί. Αυτό το καλοκαίρι πλησιάζει καυτό. Δεν θυμάμαι άλλο παρόμοιο. Φλέγονται. Οι άνθρωποι, τα όνειρα. Γεννιούνται αδιέξοδα. Αναπαράγονται τα αδιέξοδα. Φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια.
Όλα είναι δρόμος. Όλα είναι έκσταση. Η έκσταση που γεννά ο δρόμος, οι γραφές, οι μουσικές, οι άνθρωποι, οι συγκυρίες, τα αδιέξοδα.
Μέρα θερινού ηλιοστασίου.
Ξημέρωσε…
21 Ιουνίου….
Ο Χρήστος, ο Alkox, ο Πέτρος, ο Σπύρος, η Στέργια, ο Κώστας, ο Νίκος, ο Αντώνης, η Βίκυ, η Ευαγγελία, ο Ιορδάνης, ο Δημήτρης, η Έλλη…
Οι άνθρωποι.
Το ΝΤΟΥέΝΤΕ.
Είναι στα χέρια σας…
Πέθανε η Δομνίτσα Λανίτου Καβουνίδου σε ηλικία 97 ετών, η η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που πήρε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες (1936, Βερολίνο).
Έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 97 ετών, η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που πήρε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες (1936, Βερολίνο). Η Δομνίτσα Λανίτου Καβουνίδου, γυναίκα θρύλος για τον ελληνικό κλασικό αθλητισμό που γεννήθηκε το 1914 στη Λεμεσό και υπήρξε μία από τις κορυφαίες μορφές του ελληνικού αθλητισμού.
Ανακοίνωση για το θάνατο της Δομνίτσας Λανίτου Καβουνίδου εξέδωσε ο ΣΕΓΑΣ, στην οποία εκφράζει τη θλίψη των ανθρώπων της ομοσπονδίας και του κλασικού αθλητισμού και απευθύνει τα θερμά του συλλυπητήρια στους οικείους της.
Η νεκρώσιμη ακολουθία θα τελεστεί την Τετάρτη (22/6) το μεσημέρι (14:00) από το Α΄ Νεκροταφείο Αθήνας.
Η Δόμνα Λανίτου – Καβουνίδου γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου. Ο πατέρας της ήταν σπουδαίος δικηγόρος, ένθερμος αγωνιστής και πρωτεργάτης του κινήματος της ΕΝΩΣΗΣ της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα. Συνιδρυτής του Γυμναστικού Συλλόγου Λεμεσού «Ολύμπια» και από τα ιδρυτικά μέλη του ΣΕΓΑΣ.
Μετά από εισήγηση του πατέρα της το 1928 οι παγκύπριοι αγώνες περιέλαβαν για πρώτη φορά γυναικεία αγωνίσματα. Έτσι η μικρή Δόμνα παίρνει εκείνη τη χρονιά για πρώτη φορά μέρος στα αγωνίσματα του μήκους και του άλματος σε ύψος και πρωτεύει και στα δύο.
Το 1931 η Δόμνα μαζί με την αδελφή της Ισμήνη έρχονται στην Αθήνα για σπουδές. Αντιμετωπίζει την καχυποψία της ελληνικής κοινωνίας που ήθελε τις γυναίκες μακριά από τα στάδια. Με λιγοστές ακόμα κοπέλες που μετρούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού παίρνουν μέρος σε αθλητικούς αγώνες. Κατά τη διάρκεια της προπόνησης στο Παναθηναϊκό Στάδιο αρκετοί νεαροί μαζεύονται, ενοχλούν και κάνουν άσχημα σχόλια. Παρ’ όλα αυτά, κάθε επίσημη εμφάνιση της Δομνίτσας στον στίβο φέρνει και ένα καινούριο ρεκόρ. Στο ενεργητικό της και τέσσερα βαλκανικά ρεκόρ, που πέρασαν αρκετές δεκαετίες έως ότου ξεπεραστούν.
Οκτώβριος του 1931. Στους Πανελλήνιους Αγώνες Γυναικών η δεκαεπτάχρονη αθλήτρια παίρνει μέρος σε επτά αγωνίσματα και θριαμβεύει, σπάζοντας έξι πανελλήνια ρεκόρ. Την ίδια μέρα των αγώνων, ο πατέρας της, βουλευτής τότε Πάφου – Λεμεσού, συλλαμβάνεται από τους Αγγλους, φυλακίζεται και στη συνέχεια εξορίζεται. Στα τέλη του 1935, η Ελληνική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων επιλέγει τους αθλητές για την Ολυμπιάδα του Βερολίνου. Μετά από απαίτηση του Τύπου και μετά τα νέα βαλκανικά ρεκόρ της αθλήτριας στα 100 μέτρα και στα 80 μέτρα μετ’ εμποδίων, η Δόμνα Λανίτου, γίνεται η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που θα συμμετάσχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Προπονείται για πρώτη φορά στο Παναθηναϊκό Στάδιο υπό τις οδηγίες του αείμνηστου Otto Simtsek.
Στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου, την 1η Αυγούστου, για πρώτη φορά η Δόμνα αγωνίζεται με τις καλύτερες αθλήτριες του κόσμου. Την επομένη σημειώνεται το ιστορικό γεγονός των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου με τη συναρπαστική νίκη του Τζέσε Όουεν και τη συμβολική ήττα του ναζισμού.
Επιστρέφοντας η Δόμνα παίρνει μέρος στο αγώνισμα σκυταλοδρομίας στον Βόλο, ως… τέταρτος άνδρας της ομάδας. Σπουδάζει Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο πανεπιστήμιο και στη Νομική Σχολή. Ο πόλεμος τη βρίσκει να προσφέρει τις υπηρεσίες της, ως εθελόντρια νοσοκόμα. Οι Ολυμπιακοί του 1940 και 1948 δεν πραγματοποιούνται λόγω του πολέμου. Οι πρώτοι μεταπολεμικοί Ολυμπιακοί διεξάγονται το 1948 στο Λονδίνο, όπου συμμετέχει ως η μόνη γυναίκα ανάμεσα σε δεκατρείς άνδρες. Παρελαύνει επικεφαλής της ελληνικής αποστολής. Σε ηλικία 34 ετών νιώθει την ηθική ικανοποίηση της συμμετοχής και της μεγάλης προσπάθειας παρά τις τεράστιες δυσκολίες.
Το 1958 είναι υποψήφια στην Α’ Περιφέρεια Αθηνών στο Κόμμα των Φιλελευθέρων του Γεωργίου Παπανδρέου και το 1963 είναι στην τιμητική συνοδεία γύρω από το φέρετρο του Γρηγόρη Λαμπράκη. Παραμένει πάντα μια γνήσια Ελληνίδα που τιμά την Ελλάδα, αλλά και την ιδιαίτερή της πατρίδα με πίστη και σθένος, παντού και πάντοτε.
Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
| ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ | |||||||
|
Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε στην Ασέα Αρκαδίας το 1911. Τέλειωσε το Γυμνάσιο στην Τρίπολη και φοίτησε για δύο έτη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε, ήρθε σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Το 1931 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία με τη δημοσίευση του ποιήματος «Της μοναξιάς» στο περιοδικό Νέα Εστία. Τον επόμενο χρόνο (1932) δημοσίευσε στο ίδιο περιοδικό άλλα τέσσερα ποιήματα και το 1933 άλλο ένα με τον τίτλο «Το χιόνι» στο πειραϊκό περιοδικό Ρυθμός. Την περίοδο 1935 – 1936 ταξίδεψε στη Νότια Γαλλία και στο Παρίσι για να επισκεφθεί και να γνωρίσει τα κινηματογραφικά στούντιο. Επιστρέφοντας μπήκε στον κύκλο του περιοδικού Νέα Γράμματα, στο οποίο δημοσίευσε κριτικά σημειώματα, όπως έκανε και με άλλα λογοτεχνικά περιοδικά (Μακεδονικές Ημέρες, Ρυθμός). Την επόμενη δεκαετία συνεργάστηκε με την Αγγλοελληνική Επιθεώρηση ως μεταφραστής, ενώ το 1951 άρχισε να συνεργάζεται και με το ΕΙΡ ως μεταφραστής, διασκευαστής θεατρικών έργων και ραδιοσκηνοθέτης, Το χειμώνα του 1941-42 έγραψε την ποιητική σύνθεση «Αμοργός», η οποία εκδόθηκε το 1943. Κατά την πρώτη κυκλοφορία του το έργο προκάλεσε δυσμενείς κριτικές και αντιδράσεις, αλλά πολύ σύντομα το κλίμα αντιστράφηκε και η «Αμοργός», αποσπώντας ευμενείς ελληνικές και ξένες κριτικές, αναδείχθηκε σε κορυφαίο ποιητικό έργο, θεωρήθηκε ως ορόσημο στην ιστορία της ελληνικής υπερρεαλιστικής ποίησης και επηρέασε σύγχρονους και μεταγενέστερούς ποιητές. Από τότε ο Ν. Γκάτσος δημοσίευσε τρία ακόμη ποιήματα: το «Ελεγείο» (1946, Φιλολογικά Χρονικά), το «Ο Ιππότης και ο Θάνατος» ( 1947, Μικρό Τετράδιο), τα οποία από το 1969 εκδίδονται στο ίδιο βιβλίο με την «Αμοργό», και το «Τραγούδι του παλιού καιρού» (1963, Ο Ταχυδρόμος), αφιερωμένο στο Γ. Σεφέρη. Η δημιουργικότητά του διοχετεύτηκε εξ ολοκλήρου στη στιχουργία και, γράφοντας τους στίχους του πότε πριν και πότε πάνω στη μελωδία, διαμόρφωσε τον κανόνα του ποιητικού τραγουδιού. Βασικός του συνεργάτης υπήρξε ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος αποπειράθηκε να μελοποιήσει και την «Αμοργό», χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει τη σύνθεση. Ασχολήθηκε επίσης με τη θεατρική μετάφραση. Μετέφρασε επίσης θεατρικά έργα των Lope de Vega, Strindberg, O’ Neill, Tennessee Williams και άλλων δραματουργών. Κυρίως, όμως, μετέφρασε με αριστοτεχνικό τρόπο έργα του Ισπανού ποιητή Federico Garcia Lorca, με πρώτο τον «Ματωμένο γάμο», που έγινε αφορμή να γραφούν σύγχρονα ελληνικά θεατρικά έργα. Ο κριτικός Δημοσθένης Κούρτοβικ σημειώνει: «Η βαθύτερη σχέση του Γκάτσου με τον Lorca είναι φανερή στην Αμοργό. Όπως και ο Ισπανός ποιητής, κατόρθωσε σ’ αυτό το έργο να συνδυάσει τον Υπερρεαλισμό με παραδοσιακές μορφές του νεοελληνικού λόγου και να του δώσει έτσι, πρώτος αυτός, ελληνική ιδιοπροσωπία». Τιμήθηκε με το Βραβείο του Δήμου Αθηναίων για το σύνολο του έργου του (1987) και εκλέχτηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας της Βαρκελώνης για τη συμβολή του (μέσω των μεταφράσεών του) στην προώθηση της ισπανικής λογοτεχνίας (1991). ΕΞΩΦΥΛΑ ΔΙΣΚΩΝ
ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ Ένα δειλινό, μες στ’ ακροθαλάσσι, Αγάπη μέσα στην καρδιά Πάψε να ζητάς όλη την αλήθεια, Αγάπη μέσα στην καρδιά ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Αγάπη μου κορίτσι μου Πήγα να γίνω άρχοντας Κορίτσι μου γυναίκα μου Και συ θα γίνεις άστρο μου |
ΙΘΑΚΗ
| Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. |
ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ
— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.
—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.
— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
__
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.
ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική
ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.
Η ΠΟΛΙΣ
Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Ταξιδεύει η φλόγα της ελπίδας
10 Ιούνιος 2011
Στην Κύπρο σήμερα η φλόγα της ελπίδας, η φλόγα των Special Olympics, που άναψε χθες στον ιερό βράχο της Πνύκας, παρουσία Υψηλών προσκεκλημένων από όλο τον κόσμο. Μέχρι τις 25 Ιουνίου, ημέρα έναρξης των παγκόσμιων αγώνων, που διεξάγονται εφέτος στην Αθήνα, η φλόγα θα ταξιδέψει, μέσα από τρεις διαδρομές, σε Ελλάδα, Κύπρο και Κωνσταντινούπολη. Οι «φρουροί της φλόγας» είναι φυσικά οι αθλητές των Special Olympics, καθώς και αξιωματικοί της αστυνομίας από όλο τον κόσμο.
Η πρώτη διαδρομή, που ξεκίνησε από την Αθήνα, θα διασχίσει την Ανατολική και Ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά των Σποράδων, θα φτάσει στο συνοριακό σταθμό των Καστανιών την 20η Ιουνίου, για να κατευθυνθεί προς την Κωνσταντινούπολη.
Η δεύτερη διαδρομή διασχίζει όλη τη Δυτική Ελλάδα μέχρι τα δυτικά σύνορα της χώρας, τα Ιόνια Νησιά και την Πελοπόννησο, όπου περνάει από την Αρχαία Ολυμπία, την κοιτίδα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Η Τρίτη διαδρομή, που ξεκίνησε σήμερα, φτάνει στην Κύπρο για τη μετάδοση του μηνύματος της ελπίδας σε όλες τις πόλεις του νησιού, με πρώτες τη Λάρνακα και την Πάφο. Αύριο Σάββατο, θα βρεθεί στη Λεμεσό και στη συνέχεια θα φτάσει στο Προεδρικό Μέγαρο και στην Πλατεία Ελευθερίας στη Λευκωσία. Στη συνέχεια, οι λαμπαδηδρόμοι αυτής της διαδρομής θα επιστρέψουν στην Αθήνα, για να συνεχίσουν το ταξίδι τους στα Ελληνικά νησιά.
Την Παρασκευή, 24 Ιουνίου, όλες οι ομάδες της Διεθνούς Λαμπαδηδρομίας θα επανενωθούν στην Αθήνα για να συμμετέχουν στις εορταστικές εκδηλώσεις που θα προαναγγείλουν την έναρξη των αγώνων. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, η Φλόγα των Special Olympics θα φτάσει στην Ακρόπολη, όπου θα διανυκτερεύσει μπροστά στο Ερεχθείο, φρουρούμενη από την Προεδρική Φρουρά.
Την 25η Ιουνίου, την ημέρα της Τελετής Έναρξης, οι Λαμπαδηδρόμοι θα περάσουν από το Δημαρχιακό Μέγαρο, όπου θα γίνουν δεκτοί από το Δήμαρχο Αθηναίων. Έπειτα, αφού περάσουν από τα κεντρικά σημεία της πόλης, θα καταλήξουν στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου η δάδα θα ανάψει τον βωμό σηματοδοτώντας επίσημα την Έναρξη των Παγκοσμίων Αγώνων.
