Διαβάσαμε
Με την εμφάνιση και τον βαθμιαίο καταρτισμό του σαρανταήμερου της νηστείας προ του Πάσχα, ακολούθησε και η ανάγκη της δημιουργίας σχετικής ασματικής ποίησης και της συλλογής της σε ένα βιβλίο.
Έτσι δημιουργήθηκε το εκκλησιαστικό βιβλίο Τριώδιο, το οποίο αρχικά περιείχε τρεις ωδές.
Περιλαμβάνει ιερά ποιήματα από τον 5ο ως τον 15ο αιώνα.
Το πρώτο έντυπο του Τριωδίου εξεδόθη στην ελληνική γλώσσα το 1522 μ.Χ.
Ονομάζεται Τριώδιο. Η λέξη προέρχεται από το «τρεις ωδές» που σημαίνει οι τρεις ύμνοι που συνηθίζουμε να λέγε στην εκκλησία.
Ξεκινά την πρώτη Κυριακή, που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του «Τελώνη και Φαρισαίου».
Τη δεύτερη Κυριακή, που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του «Ασώτου Υιού».
Η τρίτη είναι της «Απόκρεω».
Η τελευταία Κυριακή της αποκριάς είναι η «Τυρινή» (τυροφάγου).
Το τέλος της αποκριάς είναι την αυγή της επόμενης μέρας:
η πρώτη μέρα της Σαρακοστής, που ονομάζεται Καθαρά ∆ευτέρα.
Όταν λέμε “ανοίγει το τριώδιο”, εννοούμε ότι αρχίζουν οι αποκριές.
Η πρώτη εβδομάδα του Τριωδίου λέγεται και Προφωνή ή Προφωνέσιμη, επειδή παλιά προφωνούσαν, δηλαδή διαλαλούσαν ότι άρχιζαν οι αποκριές. Η εβδομάδα αυτή λέγεται και αμόλυτη ή απόλυτη, επειδή τότε οι ψυχές των πεθαμένων βγαίνουν στον Πάνω Κόσμο.
Η πρώτη εβδομάδα τελειώνει την Κυριακή του Ασώτου.
Η δεύτερη εβδομάδα λέγεται Κρεατινή ή της Κρεοφάγου ή Ολόκριγια, επειδή έτρωγαν κρέας και δεν νηστεύουν Τετάρτη και Παρασκευή.
Η εβδομάδα αυτή γιορτάζεται με γλέντια και φαγοπότια χωρίς κανένα θρησκευτικό περιορισμό. Η Κυριακή της εβδομάδας αυτής, η Κυριακή της Απόκρεω, ονομάστηκε έτσι γιατί ήταν η τελευταία μέρα της κρεοφαγίας (από + κρέας) όλης της περιόδου του Τριωδίου.
Η τρίτη εβδομάδα λέγεται Τυρινή ή της Τυροφάγου, επειδή έτρωγαν γαλακτοκομικά προϊόντα. Από τη Δευτέρα, μια εβδομάδα πριν την Καθαρή Δευτέρα, άρχιζε η αποχή από το κρέας και επιβαλλόταν η χρήση τυριού και γαλακτερών σαν ενδιάμεση άσκηση μεταξύ κρεοφαγίας και νηστείας.
Από την Καθαρή Δευτέρα, αμέσως μετά την Κυριακή της Τυρινής, όλοι οι κανονισμοί της νηστείας επανέρχονται σε ισχύ. Ωστόσο η ελεύθερη χρήση του κρασιού μετατρέπει αυτή τη Δευτέρα σε αποκορύφωμα της αποκριάς.
Από την προτελευταία Κυριακή, την Κυριακή της Απόκρεω, πήρε την ονομασία της ολόκληρη η περίοδος των τριών εβδομάδων (από Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι Τυροφάγου) πριν από την Καθαρή Δευτέρα, πρώτη μέρα της Σαρακοστής.
Όλη αυτή η περίοδος ονομάζεται λαϊκά και χωρίς μεγάλη συνέπεια “αποκριά” ή “αποκριές” ή “απόκριες”, δηλαδή μέρες αποχής από το κρέας, σε αντίθεση με τη “Σαρακοστή”, δηλαδή τις σαράντα μέρες νηστείας.
Αποκριά: ετυμολογία, διάρκεια, προέλευση
Αποκριά ετυμολογικά σημαίνει μακριά από το κρέας (εκκλησιαστικά).
Είναι η περίοδος προετοιμασίας του ανθρώπου, ψυχικής και σωματικής, για να βιώσει το Θείο Πάθος και την ανάσταση του Σωτήρα Χριστού.
H αποκριά διαρκεί τρεις εβδομάδες και ξεκινάει 60 μέρες πριν το Πάσχα.
Είναι η περίοδος προετοιμασίας του ανθρώπου, ψυχικής και σωματικής, για να βιώσει το Θείο Πάθος και την ανάσταση του Σωτήρα Χριστού.
H αποκριά διαρκεί τρεις εβδομάδες και ξεκινάει 60 μέρες πριν το Πάσχα.
Αποκριά (λαογραφικά)
Προέλευση αποκριάς
Συνδέεται µε την λατρεία του Διονύσου, θεού του κρασιού και των εορτασμών.
Ετυμολογία της λέξης: καρναβάλι
Η λέξη καρναβάλι ετυμολογικά προήλθε από τις λατινικές λέξεις:
κάρνε (κρέας) και λεβάρε (αίρω, σηκώνω):
carnem levare που σημαίνει διακοπή της βρώσης κρέατος.
Στα ελληνικά η λέξη αποκριά σημαίνει αποχή από το κρέας, παύση της κρεοφαγίας.
Εκδοχές για την προέλευση του Καρναβαλιού:
Από τα Σατουρνάλια ή τα Λουπερκάλια των Ρωμαίων.
Από την μεταφορά των Καλανδώντων Ρωμαίων από την αρχή του έτους στην αρχή της Άνοιξης.
Από τη συγχώνευση εθίμων που υφίστανται από την αρχαιότητα και έχουν σχέση με την αναγέννηση της φύσης.
Γιορτάζονταν και βιώνονταν δυναμικά από το λαό μας. Οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν σε σατύρους ή φορούσαν μάσκες και ξεχύνονταν στους δρόμους και στις γειτονιές με τολμηρές φράσεις και πράξεις.
Η παράδοση του καρναβαλιού εξαπλώθηκε και σε άλλα μέρη του κόσμου μέσω της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου.
Οι παγανιστικές πρακτικές ήταν τόσο βαθιά ριζωμένες που δεν καταργήθηκαν τελείως . Όταν εμφανίστηκε ο χριστιανισμός, αν και οι άνθρωποι σταμάτησαν να λατρεύουν τους θεούς του Ολύμπου, οι συνήθειες των Ελλήνων να μεταμφιέζονται και να γιορτάζουν στους δρόμους παρέμειναν.
Σε όλες σχεδόν τις περιοχές της πατρίδας μας γιορτάζονταν οι Αποκριές με τον ίδιο τρόπο, με μικρές διαφορές ή παραλλαγές από περιοχή σε περιοχή.
Η Ζουντίθ Μιλέρ, κόρη του Ζακ Λακάν, μιλάει για το Φροϋδικό Πεδίο
Συνέντευξη στον Ηλια Mαγκλινη
Ο «βράχος του ευνουχισμού» είναι μια φράση του ίδιου του Φρόϋδ. Είναι ο «βράχος» στον οποίο σκοντάφτει ο ψυχαναλυόμενος καθώς το ζήτημα του τέλους της ανάλυσής του παραμένει μετέωρο: τα αδιέξοδα από τα οποία υποφέρει μπορεί προοδευτικά να φαίνεται ότι λύνονται, αλλά το οριστικό τέλος τους, που θα ήταν και το τέλος της θεραπείας, παραμένει δυσπρόσιτο.
Τη φράση αυτή μας ανέφερε η Ζουντίθ Μιλέρ, κόρη του Ζακ Λακάν, σε ένα πρόσφατο πέρασμά της από την Αθήνα και το Κέντρο Ψυχαναλυτικών Ερευνών, το οποίο αποτελεί στην ουσία τμήμα του διεθνούς Ινστιτούτου του Φροϊδικού Πεδίου, που ίδρυσε ο Ζακ Λακάν το 1979, και σήμερα έχει εξακτινωθεί σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο.
Η Μιλέρ έχει σπουδάσει φιλοσοφία, αλλά όλη της η ζωή είναι επικεντρωμένη γύρω από την ψυχανάλυση: πέρα από κόρη μιας εμβληματικής φυσιογνωμίας στην ιστορία της ψυχανάλυσης, είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου του Φροϋδικού Πεδίου, καθώς επίσης παντρεμένη με τον Ζακ-Αλέν Μιλέρ, πρόεδρο της Παγκόσμιας Εταιρείας Ψυχανάλυσης.
Η «κοφτερή πλευρά»
Αδύνατη, χαμογελαστή, λαλίστατη και φανατική φίλη του καπνού, η Μιλέρ επισκέφθηκε την Αθήνα για να παρευρεθεί στα εγκαίνια της λειτουργίας του Κέντρου Ψυχαναλυτικών Ερευνών. Ανατρέχοντας στα δύσκολα χρόνια της δημιουργίας του Φροϋδικού Πεδίου το 1979, δεδομένου ότι δύο μόλις χρόνια μετά ο Λακάν πέθανε, η Μιλέρ τον διαδέχθηκε στην προεδρία σε μία, όπως είπε, «στιγμή κρίσης». «Την περίοδο του θανάτου του δεν υπήρχε καμία σχολή σαν κι αυτές που σήμερα ονομάζουμε «λακανικού προσανατολισμού» και το Ινστιτούτο του Φροϋδικού Πεδίου ήταν ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο για να μπορεί να δοκιμαστεί χωρίς την παρουσία του».
Τελικώς, τον Ιούλιο του 1980 πραγματοποιήθηκε στο Καράκας μια πρώτη διεθνής συνάντηση για να ακολουθήσει μια δεύτερη το 1982, στο Παρίσι (όπως το είχε ορίσει ο ίδιος ο ιδρυτής), πλην όμως σε αυτή τη δεύτερη συνάντηση ο Λακάν δεν ήταν πια παρών.
Προηγουμένως, ο μεγάλος θεωρητικός είχε ιδρύσει στο Παρίσι το 1964 τη Φροϊδική Σχολή του Παρισιού, μετά την αποπομπή του από τη Διεθνή Ψυχαναλυτική Εταιρεία ένα χρόνο πριν. Ηδη από τότε, βασικό αίτημα ήταν να αποκατασταθεί η «κοφτερή πλευρά του φροϊδικού έργου».
Φάρμακα και κατάθλιψη
Πέρα από το χρονικό της δημιουργίας του Φροϋδικού Πεδίου, η Μιλέρ έχει πολλά να πει και για τη διεθνή κρίση. «Σε εποχές κρίσης», σχολιάζει, «μεταβάλλεται αυτό που ο Λακάν ονομάζει «συμβολική τάξη». Ένα βασικό σύμπτωμα είναι, π.χ., η επιθετικότητα των νέων. Κι αυτό διότι δεν έχουν πλέον την αίσθηση ότι μπορούν να απευθυνθούν σε μια συμβολική τάξη με συνοχή. Αυτή η επιθετικότητα των νέων εκφράζει μιαν απελπισία. Εξηγείται και εν μέρει από την επιθετικότητα που δέχονται από τις γενιές, οι οποίες έχουν επωμιστεί και εκφράζουν τη συμβολική τάξη. Στην επιθετικότητα θα προσέθετα και την κατάθλιψη αλλά και την τοξικομανία. Ειδικά για την κατάθλιψη όμως, θα ήθελα να τονίσω ότι οι λεγόμενες εκστρατείες εναντίον της κατάθλιψης που έχουμε ζήσει στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης -δεν ξέρω για την Ελλάδα- ήταν στην ουσία εκστρατείες εταιρειών για να πουλήσουν περισσότερα φάρμακα.
»Γενικά, το πρόβλημα είναι ότι σήμερα οι άνθρωποι καλούνται να καταναλώσουν περισσότερο από ποτέ εν απουσία των συμβολικών ιδανικών που ήταν σημεία αναφοράς μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο λακανικός προσανατολισμός διέπεται από νοσταλγία για την παλαιότερη συμβολική τάξη, άξονας της οποίας ήταν η έννοια του πατέρα. Ο λακανικός προσανατολισμός επικεντρώνεται στα αιτήματα και στις συνέπειες που έχει η εποχή πάνω στο υποκείμενο».
Κατά τη Μιλέρ, «Η ψυχανάλυση δεν προσφέρει συμβολικές λύσεις ούτε υπόσχεται την ευτυχία για όλους, όπως κάνουν οι πολιτικοί χωρίς να το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Ο λακανικός προσανατολισμός είναι απολύτως φροϋδικός σε αυτό το σημείο: ο πολιτισμός συνοδεύεται από δυσφορία».
Παγκοσμιοποίηση
Η Μιλέρ βρίσκει πολύ θετικό το ότι η «ψυχανάλυση αρχίζει να διεισδύει σε χώρες όπου δεν είχε παρουσία έως τώρα: είναι η θετική όψη των πολλών δυσάρεστων πτυχών της παγκοσμιοποίησης. Στο πλαίσιο του Φροϋδικού Πεδίου έχουν σχηματιστεί ομάδες εργασίας σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Επίσης, η Κίνα, η Τουρκία -που ακόμη δεν είναι μια πλήρως δημοκρατική χώρα- ανοίγονται προς την ψυχανάλυση. Ίσως αυτό να είναι δείγμα αρχής εκδημοκρατισμού αυτών των χωρών. Το βέβαιο είναι ότι η ψυχανάλυση ανταποκρίνεται στη δυσφορία που αναδύεται πια σε αυτές τις χώρες.
»Από την άλλη, έχουμε και την περιπέτεια της Σύριας Ραφάχ Νασέντ. Συνελήφθη στη Συρία ως η πρώτη ψυχαναλύτρια της χώρας, επειδή έκανε ομάδες εργασίας γύρω από τον φόβο. Το Φροϋδικό Πεδίο διοργανώνει παγκόσμια εκστρατεία προκειμένου να απελευθερωθεί. Δεν είναι λακανική, δεν την ξέρουμε προσωπικά, αλλά είναι ένα τυπικό παράδειγμα του γεγονότος, ότι μια χώρα στην οποία κυριαρχεί ο στρατιωτικός νόμος, δεν ανέχεται να υπάρχει η ψυχανάλυση ως διαδικασία ελεύθερου συνειρμού και αυτεπίγνωσης, που μοιραία οδηγεί και στον ελεύθερο στοχασμό». Τα καλά νέα είναι ότι η Νασέντ απελευθερώθηκε τελικά.
Το «20ό Σεμινάριο» του Ζακ Λακάν
Παρών στη συζήτησή μας με τη Ζ. Μιλέρ ήταν και ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Βλάσσης Σκολίδης, ο οποίος βοήθησε σημαντικά ως διερμηνέας. Λίγες ημέρες αργότερα, εκδόθηκε στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Ψυχογιός, το «Encore. Ακόμη, κι άλλο – Σεμινάριο 20» του Ζακ Λακάν, σε μετάφραση του Βλάσση Σκολίδη. Η διδασκαλία του Λακάν παρέμεινε πάντα προφορική και τα σεμινάριά του άρχισαν να εκδίδονται σταδιακά, κυρίως μετά το θάνατό του, από τον Ζακ Αλέν Μιλέρ, στον οποίο ο Λακάν άφησε το «πνευματικό κληροδότημα» και την «υποχρέωση» να τα φέρει σε ένα «γραπτό επίπεδο» (ξεκινώντας από τις ηχογραφήσεις τους) και να τα εκδώσει.
Οπως μας είπε ο Β. Σκολίδης, «ο Λακάν δίδασκε σταθερά επί σειράν ετών και στο τέλος, εξέδιδε το σεμινάριο της χρονιάς σε ένα βιβλίο. Το συγκεκριμένο σεμινάριο καλύπτει κυρίως το ζήτημα της σεξουαλικότητας, κυρίως της γυναικείας.
Πιο γενικά, πραγματεύεται τις σχέσεις των δύο φύλων. Η ψυχανάλυση ξεκινάει από την ιδέα ότι υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ των δύο φύλων και όχι αρμονία. Το ένα δεν είναι συμπληρωματικό του άλλου. Υπάρχει μια ασυμβατότητα του ενός φύλου με το άλλο και το θέμα είναι πώς διαχειρίζεται κανείς αυτή την ασυμβατότητα στην πορεία της ζωής του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει κάποιο pattern φυσιολογικού ζευγαριού.
Το γεγονός ότι είμαστε έμφυλοι μας καθορίζει ως προς τη ματιά μας απέναντι στη σεξουαλικότητα. Έχει να κάνει με τη σχέση που έχουμε με την απόλαυση, με το πώς δηλαδή προσλαμβάνει κανείς τη ζωή του: ηδονή, ευχαρίστηση αλλά και δυσαρέσκεια, πόνος. »Αποτελεί σεμινάριο καμπής, καθώς από αυτό το σημείο και μετά, ο Λακάν τροποποιεί τη θεωρητική του προσέγγιση και καινοτομεί».
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Στην αρχαιότητα, 4ο αιώνα π.Χ., ο μαθηματικός και αρχιμηχανικός Αρχύτας (440-360 π.Χ.), από τον Τάραντα της Νότιας Ιταλίας, καλός φίλος του Πλάτωνα και οπαδός του Πυθαγόρα, χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον χαρταετό και λέγεται ότι ήταν ο εφευρέτης του. Ο Αρχύτας θεωρείται ο τελευταίος αλλά και ο σημαντικότερος των Πυθαγορείων. Κείμενα του Αρχύτα λένε ότι μελέτησε και ο Γαλιλαίος.
Από την Κίνα, φτιαγμένος από μετάξι και μπαμπού, με τη μορφή του δράκου που ήταν ιερό, θεϊκό σύμβολο, αντικείμενο θαυμασμού και λατρείας για τον λαό, πέταξε μακριά.
Πέταξε στην Κορέα κι από εκεί στην Ινδονησία και τη Μαλαισία, για να φτάσει στην Ιαπωνία, όπου εμπλουτίστηκε με περισσότερο έντονα χρώματα και πήρε τη μορφή των αυστηρών Σαμουράι. Στη Βόρεια Ινδία, εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι αιθέριοι χορευτές υποδέχονται την άνοιξη, σε γιορτές που έχουν τις ρίζες τους στην ινδουιστική μυθολογία. Τον 4ο π.Χ. αι., στην αρχαία Ελλάδα, σύμφωνα με τις πηγές, ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αϊτό. Παλαιότερη αναφορά θα μπορούσε να θεωρηθεί η απεικόνιση σε ελληνικό αγγείο της κλασικής περιόδου μιας κόρης που κρατά στα χέρια της λευκή σαΐτα δεμένη με νήμα, ένα είδος αϊτού δηλαδή, και την οποία ετοιμάζεται να πετάξει. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρήση του χαρτιού δεν ήταν ακόμη γνωστή, εικάζουμε ότι τα χρόνια εκείνα, τα όποια πειράματα ή παιχνίδια με αϊτούς θα πρέπει να τα έκαναν με πανί, αντίστοιχο με αυτό που χρησιμοποιούσαν στα πλοία έως και τα μεσαιωνικά χρόνια. Πολύ αργότερα, ο Μάρκο Πόλο, γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στη Μεσαιωνική Ευρώπη.
0 χαρακτήρας του εξαγνισμού, τον οποίο πολλοί απέδιδαν στο πέταγμα του χαρταετού, με τον καιρό γίνεται απολαυστικό παιχνίδι, επιστημονική έμπνευση και πηγή μιας διαρκούς ικανοποίησης του ανθρώπου για την υποταγή της ύλης στα πιο ευφάνταστα και τολμηρά του όνειρα. 0 χαρταετός, στη μακραίωνη ιστορία του, χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως: για τη μέτρηση της Θερμοκρασίας και της ταχύτητας των ανέμων, για μελέτες της ατμόσφαιρας και του ηλεκτρισμού, αλλά ακόμα και για αεροφωτογραφίσεις. Έσωσε ναυαγούς, έστειλε στρατιωτικά σήματα, κίνησε κάρα, ακόμα και αυτοκίνητα.
Στην ιστορική διαδρομή του αγαπημένου χαρταετού, συνέβησαν πολλά και διάφορα:
• Το 1749 ο Σκωτσέζος μετεωρολόγος Alexander χρησιμοποίησε χαρταετούς με θερμόμετρα, προκειμένου να καταγράψει και να μελετήσει τις θερμοκρασιακές μεταβολές σε μεγάλο υψόμετρο.
• Το 1752 ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πείραμα με τον χαρταετό, προκειμένου να αποδείξει ότι οι αστραπές δεν είναι τίποτα άλλο παρά στατικός ηλεκτρισμός.
Τα χρόνια 1799-1809, ο σερ George Cayley άρχισε να πειραματίζεται με τους χαρταετούς, προκειμένου να κατασκευάσει μια μηχανή που να έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει ανθρώπους στον αέρα. Και τα κατάφερε! Το 1853 πέτυχε να πετάξει το πρώτο ανεμοπλάνο, που μπόρεσε να σηκώσει το βάρος ενός ατόμου για σαράντα ολόκληρα δευτερόλεπτα.
• Το 1833 ένας Βρετανός, αυτή τη φορά, μετεωρολόγος, χρησιμοποίησε τους χαρταετούς για να ανυψώνει ανεμόμετρα, ώστε να καταγράφει και να μελετά τις ταχύτητες των ανέμων στα διάφορα υψόμετρα.
• Το 1887 ο Ε. Β. Archibald τράβηξε τις πρώτες αεροφωτογραφίες χρησιμοποιώντας χαρταετούς
– Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν, ένας στρατηγός χρησιμοποίησε έναν χαρταετό μ’ έναν ιδιαίτερα έξυπνο και ενδιαφέροντα τρόπο. Προκειμένου να καταλάβει με τον στρατό του ένα παλάτι, έπρεπε να σκάψει ένα υπόγειο τούνελ. Μη γνωρίζοντας, όμως, το μήκος που θα έπρεπε να έχει το τούνελ, πέταξε τον χαρταετό έως πάνω από το παλάτι, κρατώντας την άκρη του νήματος στο σημείο απ όπου Θα ξεκινούσε το τούνελ, και έτσι έκανε τους απαραίτητους σχετικούς υπολογισμούς.
-Παλαιότερα, στην Κίνα, στην Κορέα και στην Ιαπωνία, πίστευαν ότι οι χαρταετοί είχαν τη δυνατότητα να διώχνουν τα κακά πνεύματα, γι’ αυτό και το πέταγμά τους, ακόμη και σήμερα, προϋποθέτει ολόκληρη τελετουργία. Σύμφωνα με κάποια παράδοση μάλιστα, μια νύχτα ένας Ιάπωνας στρατηγός πέταξε πάνω από το στρατόπεδο των εχθρών του έναν χαρταετό γεμάτο κουδούνια, με αποτέλεσμα οι εχθροί να νομίσουν ότι τους επιτέθηκαν τα κακά πνεύματα και να το βάλουν στα πόδια.
– 0 αυτοκράτορας της Κίνας Γουέν Χσουν έκανε πειράματα πτήσεων με αετούς φτιαγμένους από μπαμπού, χρησιμοποιώντας για επιβάτες τους κρατούμενούς του. Οι τυχεροί που επιζούσαν κέρδιζαν την ελευθερία τους.
– 0 Μάρκο Πόλο περιγράφει τους χαρταετούς και τις επικίνδυνες επανδρωμένες πτήσεις τους. Πολύ γρήγορα, στην Ιαπωνία απαγορεύτηκαν οι χαρταετοί πάνω από ένα μέγεθος, ώστε να αποφεύγονται τα επανδρωμένα μοντέλα και οι κίνδυνοι που συνεπάγονταν.
Σε κάθε χώρα, το πέταγμα του χαρταετού παίρνει μια εντελώς διαφορετική διάσταση, καθώς με διάφορους τρόπους, συσχετίζεται με τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου. Πάντως, είτε ως παιχνίδι και συνήθεια του χθες είτε ως παιχνίδι του σήμερα μα και του αύριο, το πέταγμα του χαρταετού έχει τη δύναμη, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους του έτους για κάθε χώρα, να ξεσηκώνει σε όλο τον κόσμο μικρούς και μεγάλους και να τους παρασύρει σ’ ένα διαφορετικό, αλλά πάντοτε πολύχρωμο πανηγύρι χαράς.
Για παράδειγμα, στην Κίνα διοργανώνονται κάθε χρόνο διαγωνισμοί για την ανάδειξη του πιο όμορφου χαρταετού• οι περισσότεροι από τους χαρταετούς αυτούς, όχι μόνο αναπαριστούν δράκους, ψάρια, πουλιά και άλλα αιώνια σύμβολα της μακρινής Ανατολής, αλλά συχνά έχουν ενσωματωμένες σφυρίχτρες ή σωλήνες που μπορούν να βγάζουν μουσικούς ήχους χάρη στον αέρα που περνά από μέσα τους, δημιουργώντας έτσι ένα μαγευτικό υπερθέαμα εικόνας και ήχου.
Στην Οσάκα της Ιαπωνίας, κάθε χρόνο, την Πέμπτη ημέρα του Μαίου, οι μικροί Ιάπωνες περιμένουν με αγωνία το Κοντομόνο—χι ή αλλιώς τη Μέρα των Παιδιών. Εκείνη την ημέρα, οι οικογένειες που έχουν μικρούς γιους συνηθίζουν να ανεμίζουν στον κήπο πολύχρωμες κορδέλες και πελώριους χαρταετούς σε σχήμα κυπρίνου, που τους έχουν δέσει σ’ ένα μεγάλο στύλο από μπαμπού μ’ έναν ανεμόμυλο στην κορυφή του.
Οι γιρλάντες και οι χαρταετοί-κυπρίνοι συμβολίζουν την οικογένεια: ο πρώτος χαρταετός τον πατέρα, ο δεύτερος τη μητέρα και ο τρίτος το παιδί-γιο. 0 κυπρίνος είναι ένα δυνατό και γερό ψάρι, γνωστό για την ενεργητικότητα και την αποφασιστικότητά του, καθώς κολυμπάει κόντρα στο ρεύμα και πετάγεται ψηλά πάνω από την επιφάνεια του νερού. Έτσι, ο κυπρίνος αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για τους μικρούς Ιάπωνες, που πρέπει να μάθουν και εκείνοι να ξεπερνούν κάθε εμπόδιο της ζωής με δύναμη και αποφασιστικότητα.
Ωστόσο, μια από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές των αιθέριων αιώνιων χορευτών πραγματοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια στη Βόρεια Ινδία και παίρνει μοναδικές διαστάσεις στη γιορτή “Basant” η γιορτή γίνεται για την υποδοχή της άνοιξης κάθε Φεβρουάριο στη Λαχώρη στο σημερινό Πακιστάν και αντανακλά παγανιστικές συνήθειες του παρελθόντος. Πρόκειται για ένα ξέφρενο γλέντι, το οποίο προσμένουν με μεγάλη ανυπομονησία μικροί και μεγάλοι. Σε αυτή τη γιορτή, όλοι λαχταρούν να κατακτήσουν με τον χαρταετό τους τον ουρανό, πράγμα που θα τους εξασφαλίσει η χρήση των πιο καλών υλικών, και ιδιαίτερα του ανθεκτικότερου σπάγγου, ο οποίος επικαλύπτεται με σκόνη γυαλιού. Μαζί με τα υλικά, αυτό που καθορίζει τη νίκη είναι η έξυπνη άμυνα, οι δυναμικές επιθέσεις και οι επιδέξιοι χειρισμοί που γίνονται κυρίως από τις ταράτσες των σπιτιών.
Η ομορφιά που προσφέρουν την ημέρα οι εκατομμύρια πολύχρωμοι χαρταετοί συνεχίζεται και τις νύχτες, καθώς συνεχίζεται και το παιχνίδι, με ολόλευκους χαρταετούς, λουσμένους όχι μόνο στο φως του φεγγαριού, αλλά και στο φως που πλημμυρίζει την πόλη, ειδικά για την περίσταση
Στα αγγλικά, η λέξη «Kite» είναι συγχρόνως το όνομα ενός υπέροχου πουλιού.
Στα ιαπωνικά, η λέξη «taco» σημαίνει «χταπόδι». Προφανώς, οι Ιάπωνες επέλεξαν αυτό το όνομα για τον χαρταετό τους, επειδή μοιάζει με χταπόδι, καθώς πετά με τη βοήθεια πολλών νημάτων, τα οποία εξασφαλίζουν την κίνηση τού συνήθως περίπλοκου σχήματός του.
• Στα μεξικανικά, η λέξη «papalote», σημαίνει ταυτόχρονα «πεταλούδα»
Στα γερμανικά, η λέξη «Drachen» σημαίνει «δράκος». Προφανώς, η ονομασία αυτή καθιερώθηκε από τα χρόνια που οι γερμανικοί χαρταετοί είχαν μορφή άγριων ζώων που εκτόξευαν φωτιά από τα στόματά τους.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα ονόματα των χαρταετών δεν είναι διαφορετικά μόνο από χώρα σε χώρα, αλλά πολλές φορές και από περιοχή σε περιοχή μέσα στην ίδια χώρα. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα, τον χαρταετό στη Θράκη τον λέμε και πετάκι, στα Επτάνησα και Φύσουνα, ενώ γενικά τους εξάγωνους αϊτούς τους λέμε και σμυρνάκια.
Για τα ελληνικά κούλουμα, ο χαρταετός κατασκευαζόταν πάντα από τα ίδια τα παιδιά, με ή χωρίς τη βοήθεια των δικών τους, με απλά υλικά, όπως χαρτί, καλάμι ή λεπτό πηχάκι, σπάγγο και εφημερίδες και με περισσεύματα από τις αποκριάτικες κορδέλες.
Από Olympia.gr
Η κρίση έχει μακρά ιστορία διότι η ύπαρξή μας ως κράτος, από την αρχή της ανεξαρτησίας μας, ήταν πάντοτε εξαρτώμενη από δάνεια. Έχουμε ζήσει με δανεικά από τη στιγμή που γίναμε ανεξάρτητοι.
Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να μη φτάσουμε στη σημερινή κρίση εφόσον υπάρχει μακρά ιστορία περίπου 200 ετών που βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση; Γιατί είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι, ήμασταν και είμαστε σε κρίση!
Το άλλο θέμα είναι το ποιος φταίει. Πρέπει λοιπόν να πω ότι φταίνε οι έλληνες ιθύνοντες και γενικά το έθνος διότι δεν φρόντισαν να γίνουμε παραγωγικοί, άρα να αποκτήσουμε οικονομική ανεξαρτησία.
Τι πρέπει λοιπόν τώρα να κάνουμε; Μα, να γίνουμε παραγωγικοί! Να απαγκιστρωθούμε από την εξάρτηση, πράγμα καθόλου εύκολο, γιατί είναι θέμα νοοτροπίας. Η κρίση στην Ελλάδα, άλλωστε, είναι ουσιαστικά κρίση νοοτροπίας. Δεν έχουμε υπομονή, δεν έχουμε ανθεκτικότητα, αποθαρρυνόμαστε πολύ γρήγορα. Όλα αυτά είναι μέρος του χαρακτήρα μας…
Οι έλληνες υπήρξαν πάντοτε επιτυχημένοι έμποροι και πριν από την ανεξαρτησία, όμως στις παραγωγικές πτέρυγες ανέπτυξαν δράση μονό στη ναυτιλία. Για παράδειγμα, οι κορεάτες φτιάχνουν μικροτσίπ. Εμείς δεν φτιάχνουμε ούτε ένα ρολόι! Όμως κάποτε φτιάχναμε μηχανές για καΐκια που πουλιόντουσαν στη μέση ανατολή. Τι έγινε όμως; Δεν ενθαρρύνθηκαν από το κράτος και σταμάτησε αυτή η τεχνολογία. Στη θέση της είναι οι εισαγωγές. Οι εισαγωγές που ήταν πιο εύκολες και πιο προσοδοφόρες για το κράτος. Εφόσον όμως εισάγουμε τα πάντα και δεν φτιάχνουμε σχεδόν τίποτα, πως θέλουμε να είμαστε παραγωγικοί;
Ουσιαστικά λοιπόν συνεχίζουμε να είμαστε έμποροι αλλά όχι παραγωγοί. Όλες οι βιομηχανίες της Ελλάδας οι ελαφρές και οι βαριές καταργήθηκαν ή χρεοκόπησαν γιατί δεν υπήρχε καμία σύμπνοια για να φτιάχνουμε πράγματα.
Η σκέψη μου λοιπόν είναι ξεκάθαρη. Δε φταίει ο έλληνας, ο οποίος έχει και τεχνική ιδιαιτερότητα, και ευφυΐα και μαθαίνει γρήγορα (χαρακτηριστικά που έχουν αποδειχθεί σε πολλές περιπτώσεις) αλλά το ότι δεν υπάρχει κανένα οργανωμένο πρόγραμμα ούτε από ιδιωτικές πρωτοβουλίες ούτε από ιδιώτες (ούτε από πάνω με λίγα λόγια ούτε από κάτω) για να εξελιχθεί το όποιο ταλέντο του. Το ένα συμβάλει στην καταστροφή του άλλου. Η ιδιωτική πρωτοβουλία αποθαρρύνεται από το κράτος και τελικά καταρρέει από μόνη της. Ε, δεν αυξάνεται έτσι η πιθανότητα να μπορείς να ισορροπήσεις οικονομικά…
tvxs /17.1.11
Ο 34χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down.
Χρειάζεται να περάσει ακόμη τέσσερις εξετάσεις, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος.
Αυτό δεν είναι τόσο ασυνήθιστο: στην Ισπανία το 85% των παιδιών με σύνδρομο Down πηγαίνουν…..
στο κανονικό σχολείο.
Η WELT ON LINE μίλησε με τον Πινέδα για τη μάθηση, την “καθυστέρηση” και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά.
Ο Πάμπλο Πινέδα τελείωσε τις σπουδές του παιδαγωγού και αυτό το Μάρτη έκανε την πρακτική εξάσκηση στην Κόρδοβα.
Ο Πινέδα αυτήν την εποχή προετοιμάζεται για τις εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος και του μένουν μόνο τέσσερις εξετάσεις για να τελειώσει τις σπουδές του στην ψυχολογία και παιδαγωγικά.
Στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μάλαγκα στα τέλη Απρίλη προβλήθηκε η ταινία «Και εγώ επίσης» που είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Πινέδα και στην οποία ο ίδιος κρατά τον βασικό ρόλο: Ζωή, Αγάπη, Λύπη και Χαρά κατά τη διάρκεια των σπουδών.
Με τον Πινέδα μίλησε ο Jan Marot.
WELT ONLINE: Πώς βιώσατε προσωπικά το σύνδρομο ντάουν;
Πάμπλο Πινέδα: Δεν ήταν οι γονείς μου που μου το είπαν. Ήταν ο δάσκαλός μου. Ήμουν περίπου εφτά χρονών, όταν με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το σύνδρομο ντάουν. Φυσικά απάντησα ναι. Με κοίταξε έντονα και μου εξήγησε τη γενετική του σύνδρομου ντάουν. Στην ηλικία αυτή ήταν πραγματικά πολύ σκληρό. Για μένα αυτό ακουγόταν σαν αραμαϊκά. Ήταν πολύ βαρύ. Του έθεσα μόνο δύο ερωτήσεις : «Είμαι χαζός;» Απάντησε :Όχι. «Μπορώ να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου;» Απάντησε : «Κανένα πρόβλημα» . Τα υπόλοιπα μου ήταν παντελώς αδιάφορα.
WELT ONLINE: Όπως η πλειοψηφία των παιδιών με σύνδρομο ντάουν στην Ισπανία. Το 85% πηγαίνουν σε ένα κανονικά σχολείο.
Πινέδα: Ναι , τώρα. Όμως παλαιότερα δεν υπήρχε η ένταξη. Αυτό είναι η κορυφή μιας ανάπτυξης. Εγώ ήμουνα ο πρώτος μαθητής με σύνδρομο ντάουν που πήγα σε ένα δημόσιο σχολείο.
WELT ONLINE : Τι αναμνήσεις έχετε από τα χρόνια του σχολείου;
WELT ONLINE: Γιατί επιλέξατε τις παιδαγωγικές σπουδές;
Πινέδα: Σαν παιδί είχα πολλές ιδέες. ΄Ηθελα να γίνω δικηγόρος, κατόπιν δημοσιογράφος. Τότε ένας καθηγητής και μέντοράς μου με συμβούλεψε να γίνω δάσκαλος ,γιατί τα παιδαγωγικά προσφέρουν περισσότερες επιλογές. Μου είπε ότι οι άλλες επιστήμες είναι σκληρές και ανταγωνιστικές. Δεν το έχω μετανιώσει ούτε δευτερόλεπτο. Μου αρέσει να εργάζομαι με παιδιά, νιώθω πολύ χρήσιμος.
WELT ONLINE: Τι σημαίνει και τι σημασιοδοτεί το είναι κανείς ο πρώτος με σύνδρομο ντάουν πτυχιούχος στην Ευρώπη ;
Πινέδα: Είναι μια μεγάλη ευθύνη. Γνωρίζω ότι οι πατέρες και οι μητέρες που έχουν παιδιά με σύνδρομο ντάουν χρειάζονται κάποιον να τους δείξει και να τους πει : «Το παιδί σου μπορεί να το κάνει αυτό».Και τα μέσα μπορούν να συνδράμουν, καθώς ψάχνουν για αξιόλογες ειδήσεις. Θέλω να δώσω πρόσωπο σε ένα κομμάτι του πληθυσμού , που σχεδόν ποτέ δεν θεωρείται αντικείμενο είδησης. Αρέσω στα μέσα- μου τηλεφωνούν τριάντα φορές τη μέρα Αυτό είναι μερικές φορές εξαντλητικό
WELT ONLINE: Σας έχουν ήδη προσφέρει θέσεις εργασίας;
Πινέδα: Όχι ακόμη. Όταν πετύχω τις εξετάσεις και πάρω την άδεια άσκησης επαγγέλματος του δάσκαλου, θα πλησιάσω το στόχο μου, να έχω δηλαδή ένα σταθερό εισόδημα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας στη Σεβίλλη συγκατοικούσα με ένα συνάδελφο. Για μένα έχει μεγάλη σημασία να οργανώσω την ανεξαρτησία μου .Δεν ξέρω ακόμη πού θα εργαστώ. Μπορεί στην επιμόρφωση, στον επαγγελματικό προσανατολισμό, στην συμβουλευτική, ποιος ξέρει. Είμαι ευέλικτος
WELT ONLINE: Τι είναι, κατά τη γνώμη σας, η « οπισθοδρομική / καθυστερημένη κοινωνία»;
Πινέδα: Το μεγαλύτερο έλλειμμα της κοινωνίας είναι το ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τη διαφορετικότητα. Λόγω της έλλειψης κατανόησης κολλά κάποιος/ α ταμπέλες. «Οι ομοφυλόφιλοι», «οι Ξένοι/ μετανάστες» και φτάνει μέχρι του σημείου «Οι γυναίκες» .Χωρίζουν σε ομάδες, δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν «το διαφορετικό». Το απομονώνουν , το απλοποιούν ή το αποφεύγουν με κάθε τρόπο. Δημιουργούνται στερεότυπα, προκαταλήψεις μέχρι και λέξεις , όπως “discapacidad” (ανικανότητα) στα ισπανικά για να δηλωθεί η έννοια της υστέρησης ή καθυστέρησης..
WELT ONLINE: Ποια εναλλακτική λύση θα υπήρχε για σας; Διότι και η ισπανική λέξη «Minusvalido» («κατώτερος/ κατώτερης αξίας») δεν είναι σε καμιά περίπτωση κατάλληλη.
Πινέδα: Είναι προσβολή να αποκαλείς κάποιον «ανίκανο» ή «καθυστερημένο». Γιατί να μην τον αποκαλείς «αλλιώτικο» ή « διαφορετικό άνθρωπο»; Με τον όρο σύνδρομο Ντάουν περιγράφεται μια γενετική μετάλλαξη κατά την οποία το χρωμόσωμα 21παρουσιάζεται τρεις φορές (εξού και ο όρος τρισωμία -21).
WELT ONLINE: Ποια είναι η γνώμη σας για την έκτρωση εμβρύων στα οποία έχει προγεννητικά διαγνωστεί κάποια καθυστέρηση, πράγμα που αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης αυτή την εποχή στη Γερμανία;
Πινέδα: Είμαι αντίθετος στην έκτρωση. Όχι για ηθικούς λόγους αλλά λόγω της εμπειρίας μου. Είναι δύσκολες καταστάσεις και εμπειρίες ,αλλά σε εμπλουτίζουν ως άνθρωπο. Εξαιτίας της έκτρωσης κάποιος / α δεν θα τις βιώσει ποτέ .Γονείς με παιδιά που είναι «διαφορετικά» γίνονται καλύτεροι γονείς. Γίνονται ανεκτικότεροι και πιο αλληλέγγυοι. Δεν είναι καλό να επιλέγεις ένα παιδί “`a la carte”. Σε τελική ανάλυση επιλέγουμε το τέλειο. Και όταν όλοι είναι ίδιοι, τότε είμαστε σε πολλά φτωχότεροι. Ακόμη και τα λουλούδια διαφέρουν ,αλλά όλα είναι όμορφα.. Αυτή η τάση για ομογενοποίηση είναι κακή .Όταν όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, έχουν την ίδια εμφάνιση, είναι όλοι ομοιόμορφοι, αυτό είναι ο Φασισμός.
WELT ONLINE: Η ταινία, που είχε τη ζωή σας ως έμπνευση, είχε ρομαντικά στοιχεία (στιγμές). Ονειρεύεστε να κάνετε τη δική σας οικογένεια;
Πινέδα: Αυτό είναι δύσκολο. Η λογοτεχνία για το σύνδρομο Ντάουν στρέφεται κυρίως γύρω από τη γενετική, την αντίληψη ή τη συμπεριφορά. Ποτέ δεν συζητιέται η συμπάθεια μεταξύ ανθρώπων με σύνδρομο Ντάουν. Σ’ αυτό ακριβώς φαίνεται η μεγάλη δύναμη της ηθικής. Στην Ισπανία, μετά από 40 χρόνια δικτατορίας του Φράνκο και με μια σταθερά διαμαρτυρόμενη καθολική εκκλησία, αυτό αποτελεί θέμα ταμπού. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για σεξ. Πρέπει τελικά κανείς να διαχωρίσει την ηθική από την πράξη. Μερικά Μέσα έχουν μια σχεδόν άρρωστη απληστία να δημιουργούν εντυπώσεις (να προκαλούν) . Αρνήθηκα μια πρόσκληση για συμμετοχή σε ένα talk show, που ονομάζεται “La Noria” όπου το θέμα θα ήταν σχετικό με Σεξ και Αναπηρία. Μου ήταν αδύνατο να πάω, είναι πολύ προκλητικό και μόνο για δημιουργία εντυπώσεων. Αυτό είναι ένα ιδιωτικό, ακανθώδες θέμα, ακόμα και κάποιοι φίλοι μου με απέτρεψαν από το να συμμετέχω. Και οι άνθρωποι της τηλεόρασης έμειναν άναυδοι μετά την άρνησή μου.
WELT ONLINE: Στην Αυστρία και στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του ναζισμού δολοφονήθηκε αμέτρητο πλήθος ανθρώπων με σύνδρομο ντάουν Από μεταπολεμικές μελέτες για χρόνια ήταν διαδεδομένη η εντύπωση ότι το σύνδρομο ντάουν συνδέεται με προσδόκιμο ζωής τα 30 χρόνια;
Πινέδα: Αυτά είναι μύθοι που δημιουργούνται σύμφωνα με την ιστορία των κρατών και της επιστήμης. Η κατάσταση σήμερα είναι τελείως διαφορετική. Φτάνουμε στα γηρατειά. Εξαρτάται από το πόσο υγιείς διατηρούμαστε , σωματικά και πνευματικά. Εγώ, όπως και πολλοί νέοι άνθρωποι με σύνδρομο ντάουν ήμουν υπέρβαρος. Με γυμναστική και σωστή διατροφή έχασα12 κιλά. Είχα, επίσης, την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια με πνευματικά ενδιαφέροντα. Με εφημερίδες και μια βιβλιοθήκη Γι’ αυτό από πολύ νωρίς είχα περιέργεια και ενδιαφέροντα. Όταν απαγορεύεις σε κάποιον την καλλιέργεια, κατά έναν τρόπο τον σκοτώνεις..
WELT ONLINE: Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το ουσιαστικό κατά την ανατροφή παιδιών με σύνδρομο ντάουν.;
Πινέδα: Η Αυστρία ,η Ελβετία και η Γερμανία πολιτισμικά διαφέρουν από την Ισπανία. Ίσως εκεί (Ισπανία) με καταλαβαίνουν περισσότερο. 1ον: Πρέπει να συμπεριφέρεστε στο παιδί σας όπως σε ένα παιδί και όχι όπως σε έναν «ανάπηρο». Έτσι πρέπει να το αναθρέψετε και να το εκπαιδεύσετε (μορφώσετε). Πρέπει να μιλάτε με το παιδί σας, γιατί ο χειρότερος εχθρός για τα παιδιά με σύνδρομο ντάουν. είναι η σιωπή. Δεν πρέπει να έχετε κανένα κόμπλεξ . Βγείτε μαζί τους έξω στον κόσμο. Πρέπει να δείξετε στους άλλους ότι αυτό είναι το παιδί σας. Δεν πρέπει ποτέ να είστε υπερπροστατευτικοί, ποτέ. Πρέπει να του δίνετε φυσικά και πνευματικά ερεθίσματα και έτσι να το διδάξετε να είναι αυτόνομο. Γιατί τι θα συμβεί όταν κάποτε δεν θα είστε πια κοντά του ως γονείς;
Μετάφραση: Μαρίνα Μάλλιου
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : PABLO_NERUDA
Mε αφορμή την ολοκλήρωση του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη το 2011 στην Ελλάδα, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων παρουσίασε ένα ανέκδοτο κείμενο του ποιητή, από ομιλία του στους Έλληνες μετανάστες στη Στοκχόλμη. Η ομιλία του ποιητή έγινε τον Νοέμβριο του 1979, μετά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ της Σουηδικής Ακαδημίας για το έργο του.
Η ομιλία μεταφέρεται αυτούσια με την επισήμανση του Ελύτη «ότι η γλώσσα είναι ένας φορέας ήθους που, αν δεν τον υπακούσεις, θα τιμωρηθείς».
Η ομιλία
«Αγαπητοί φίλοι, περίμενα πρώτα να τελειώσουν οι επίσημες γιορτές που προβλέπει η “Έβδομάδα Νόμπελ” και ύστερα να ‘ρθω σ’ επαφή μαζί σας. Το έκανα γιατί ήθελα να νιώθω ξένιαστος και ξεκούραστος.
Ξεκούραστος βέβαια δεν είμαι. Χρειάστηκε να βάλω τα δυνατά μου για να τα βγάλω πέρα με τις απαιτήσεις της δημοσιότητας, τις συνεντεύξεις και τις τηλεοράσεις. Αλλά ένιωθα κάθε στιγμή ότι δεν εκπροσωπούσα το ταπεινό μου άτομο αλλά ολόκληρη τη χώρα μου. Κι έπρεπε να την βγάλω ασπροπρόσωπη. Δεν ξέρω αν το κατάφερα. Δεν είμαι καμωμένος για τέτοια. Για τιμές και για δόξες.
Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα), παλεύοντας με τη γλώσσα. Επειδή αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη συνεχής με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.
Ό,τι και να πει ένας ποιητής, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, δεν φέρνει αποτέλεσμα, θέλω να πω δεν γίνεται ποίηση αν δεν περάσει από την κρησάρα της γλώσσας, αν δεν φτάσει στην όσο γίνεται πιο τέλεια έκφραση. Ακόμα και οι πιο μεγάλες ιδέες, οι πιο ευγενικές, οι πιο επαναστατικές, παραμένουν σκέτα άρθρα εάν δεν καταφέρει ο τεχνίτης να ταιριάσει σωστά τα λόγια του.
Μόνον τότε μπορεί ένας στίχος να φτάσει στα χείλια των πολλών, να γίνει κτήμα τους. Μόνον τότε μπορεί να ‘ρθει και ο συνθέτης να βάλει μουσική, να γίνουν οι στίχοι τραγούδι. Και για ένα τραγούδι ζούμε, στο βάθος, όλοι μας. Το τραγούδι που λέει τους καϋμούς και τους πόθους του καθενός μας. Τόσο είναι αλήθεια ότι το μεγαλείο και η ταπεινοσύνη πάνε μαζί, ταιριάζουν.
Ταπεινά εργάστηκα σ΄όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα πριν από τη σημερινή, ήταν ν’ ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια, για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος από εμάς. Από εμάς, άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά κι άλλος δεν την κάνει. Αυτό είναι όλο. Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνον αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δεν θα πάει χαμένος.
Ξέρω, μαντεύω, ότι πολλοί από εσάς περίμεναν άλλα πράγματα από εμένα. Τους ζητώ συγγνώμην που δεν θα τους ικανοποιήσω. Αν είχα το ταλέντο του ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη, θα είχα ίσως αφιερωθεί στην πολιτική. Τώρα δεν είμαι παρά ένας γραφιάς που πιστεύει σε ορισμένα πράγματα. Κι αυτά τα πράγματα θέλει να τα γνωρίσει και στους άλλους, να τα βγάλει από μέσα του, να τα κάνει έργο.
Εμένα μου έλαχε ν’ αγαπήσω τον τόπο μου όπως τον αγαπάτε κι εσείς. Να τι είναι που μας ενώνει απόψε όλους εδώ πέρα. Η αγάπη μας για την Ελλάδα. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν’ αγαπά ένας λαός τη χώρα του. Αλλά για τον ποιητή, πιστεύω, υπάρχει μόνον ένας: ν’ ανήκει σ’ ολόκληρο το λαό του. Πάνω από τις διαιρέσεις και τις διχόνοιες, ο ποιητής να στέκει και ν’ αγαπά όλον τον λαό του, ν’ ανήκει, το ξαναλέω, σ’ όλο τον λαό του. Δεν γίνεται αλλιώς. Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι, όπως αυτός το νομίζει καλύτερα.
Όμως ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σύνολο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως κι ο ξενητεμένος, το ίδιο. Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι.
Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.
Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Κι είχε δίκηο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημα του “‘Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”, έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ. Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Να δω πόσο μοιάζανε όλοι οι αγώνες του, από την αρχαία εποχή ίσαμε σήμερα, για το δίκηo και για τη λευτεριά.
Κι αυτό θα κάνω όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι’ αυτό σας ευχαριστώ. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη – ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ’ αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια – μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να ‘σαστε περήφανοι, να ‘μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας.
Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα” όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ’ αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω.
Όμως ένα κομμάτι της ψυχής μου σας το αφήνω μαζί μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ακούσατε. Μακάρι να μπορούσε να σας μείνει, να το κρατήσετε, σαν ένα μικρό φυλαχτό από την πατρίδα».
Ξεχάσαμε τον άνθρωπο στη πρώτη γραμμή του πολέμου ζωντανό και γυμνό να ξαναζεί και να καταπίνει τα δικά του πέλματα αλήθειας κρυώνοντας, πεινώντας και διψώντας σαν ορειβάτης των πλωτών φάρων της αλήθειας στην ύστατη στιγμή του θανάτου του τον ιδρώτα της βαθιάς του πληγής παλεύοντας ο ίδιος στην απόγνωση της δικιάς του δύναμης το ικρίωμα της θανατικής του καταδίκης.
Παλαιώσαμε τις νύχτες και τις μέρες της ψυχής του σε αγωνίες που εκμαυλίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό στις κλωστές της αλήθειας και του πόνου του πυρακτώσαμε μέσα του την πάλη της βαθιάς του πίκρας.
Πέφτοντας στο παλάτι της απόγνωσής του η εικόνα του προσώπου του χάθηκε σαν μακρινό κατάλοιπο της εποχής του πέρασε στην κατάκοπη κορφή της απελπισίας της και στα παραπήγματα της δικιάς της αλήθειας σαν αποτιναγμένη ψυχή και σαν φωτεινός αρχάγγελος του μαρτυρίου της έγινε η άμβλωση της ίδιας του της αξίας.
Καθώς πεθάναμε τον ιστορισμό της αφήσαμε λίγη βροχή στις πνιχτές βουβές φωνές της αλήθειας της σημαδεύοντας τα διαμάντια της τιμής των αστερισμών της νότια του βορρά την αφήσαμε μονάχη στον κυκεώνα του απύθμενου βάθους της…
Αντρειωμένη άδικο θάνατο πατήθηκε και κραταιώθηκε αιώνες τώρα! Έφυγε και αναγεννήθηκε θεμελιωμένη ύμνους ελευθερίας. Στη μνήμη του Θεού δεν ξεχάστηκε ενέδωσε σαν βρέφος στο λάχτισμα της γαλήνης του και καταδικάστηκε αθάνατη στη θύελλα της ιεράς του σινδόνης.
Μα θα αναρωτηθεί κανείς: βαλτώνονται τα ύψη των ανθρώπων; Κοιμούνται οι εχθροί της ανάσας του ποτέ; Κρούονται οι έννομες συνειδήσεις; Ποια θύελλα θεσπίζει τους όρους της; Ποιος εχθρός νικά το πνεύμα της ελευθερίας;
Νικητής ή ηττημένος είναι στην πλάνη του ο άνθρωπος; Στη γλώσσα του και στους βαθύς βυθούς της ζωής του μόνος και έρημος από τον άλλο του τον κόσμο τον πένθιμο στον παράδεισό της ευλογίας του ευχή και τόπος μοναδικά ισχυρός κυλάει στην επιστροφή των προορισμών του.
Υπάρχει μεστός στο συναίσθημα της ευθύνης του μέσα σε μια άσπιλη φλέβα γαλήνης αγιάτρευτος στις πεδιάδες του έρωτα του και στους αναγεννημένους ήλιους του μες τα ποτάμια των φεγγαριών και στα τοπία με τις καταπράσινες ομίχλες στις μυρωδιές του ερωδιού της θάλασσας και των αγίων της φωτεινής τους πέτρας.
Άνθρωπος και ουράνιος ουραγός της φωνής και της θάλασσας ενώνει τις μακρινές οδύνες του με φως το ανεξίτηλο τους βλέμμα.
Στις πληγές και στα στήθη των ανθρώπων παλαιστής της αιώνιας θάλασσας του πόνου του νικά και υπερβαίνει τα σήμαντρα της ματαιοδοξίας ακινητοποιώντας τα πάθη του σε αθύρματα της κάθετης και της οριζόντιας γραμμής τους.
Μαχητής της μεταμόρφωσης του σκοταδιού πεθαίνει ζητώντας τα όνειρά του στις πρώτες τους ύλες γνωρίζοντας και αναγνωρίζοντας την θερμή τους αλήθεια και μελετώντας τη θύελλα του ψέματος προχωρά παλάμη με παλάμη στους ιστούς της νύχτας με το δοξάρι του.
Κατοικοεδρεύει στη σιωπή και στη συγκρότηση του προσωπικού του κινδύνου ενώ σφυρίζει στους γαλαξίες των αιώνων τη λύρα των φυλλωμάτων του Θεού. Με πόνο στην ψυχή του ξοδεύεται και σχοινοβατεί στο ευγενικό του δίκιο και στη φυσική του αντίληψη αρκείται στο θαύμα που χαράζει μέσα του η προσευχή της ανταπόκρισης της δικής του αλήθειας…
Aπό την Ράνια Γάτου “Το Βήμα”
Cinnamon and Honey – Κανέλα και μέλι
Το μέλι είναι το μόνο τρόφιμο στον πλανήτη που δεν θα χαλάσει ή θα σαπίσει ποτέ. Μόνο θα ζαχαρώσει. Το μέλι στη πραγματικότητα θα είναι πάντα το μέλι. Ωστόσο, όταν το αφήσετε σε ένα ψυχρό, σκοτεινό μέρος για πολύ καιρό θα γίνει στερεό. Όταν συμβεί αυτό θα χαλαρώσει το καπάκι, βράζουμε λίγο νερό, και καθίζουμε το δοχείο με το μέλι στο ζεστό νερό, σβήστε τη φωτιά και αφήστε το να υγροποιηθεί. Στη συνέχεια είναι τόσο καλό όσο ήταν και στην αρχή. Ποτέ να μην βράσει το μέλι ή να το βάζουμε σε φούρνο μικροκυμάτων. Αν γίνει αυτό θα σκοτωθούν τα ένζυμά του.
Eχει διαπιστωθεί ότι ένα μίγμα μελιού και κανέλας θεραπεύει πολλές ασθένειες. Το μέλι παράγεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Οι επιστήμονες σήμερα δέχονται επίσης, το μέλι ως «RamBan» (πολύ αποτελεσματικό) φάρμακο για όλα τα είδη ασθενειών. Το μέλι μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς παρενέργειες σε κάθε είδους ασθένειες.
Η σημερινή επιστήμη λέει ότι ακόμα κι αν το μέλι είναι γλυκό, εάν ληφθεί στη σωστή δοσολογία ως φάρμακο, αυτό δεν βλάπτει τους διαβητικούς ασθενείς. Το World News, ένα περιοδικό στον Καναδά, στην έκδοσή του με ημερομηνία 17 Ιανουαρίου 1995 έχει δώσει τον ακόλουθο κατάλογο των ασθενειών που μπορεί να θεραπευτεί με μέλι και κανέλα, όπως έχει ερευνηθεί από δυτικούς επιστήμονες:
HEART DISEASES – ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΚΑΡΔΙΑΣ:
Κάντε μια πάστα από μέλι και κανέλα σε σκόνη, αλείψτε στο ψωμί και να το φάτε τακτικά για πρόγευμα. Μειώνει τη χοληστερόλη στις αρτηρίες και σώζει τον ασθενή από καρδιακή προσβολή. Επίσης, όσοι είχαν ήδη μια καρδιακή προσβολή, αν κάνουν αυτή τη διαδικασία καθημερινά, διατηρείται μίλια μακριά από την επόμενη καρδιακή προσβολή. Η τακτική χρήση της παραπάνω διαδικασίας ανακουφίζει από την απώλεια της αναπνοής και ενισχύει την καρδιά να κτυπά. Στην Αμερική και τον Καναδά, διάφορες ιδιωτικές κλινικές έχουν θεραπεύσει επιτυχώς ασθενείς και έχουν διαπιστώσει ότι μεγαλώνοντας, οι αρτηρίες και οι φλέβες χάνουν την ευελιξία τους και φράζουν. Μέλι και κανέλα αναζωογονούν τις αρτηρίες και τις φλέβες.
ARTHRITIS – ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ:
Αρθρίτιδα. Οι ασθενείς μπορούν να λαμβάνουν καθημερινά, πρωί και βράδυ, ένα φλιτζάνι ζεστό νερό με δύο κουταλιές μέλι και ένα μικρό κουταλάκι του γλυκού κανέλα σε σκόνη. Εάν λαμβάνεται τακτικά, ακόμη και χρόνια αρθρίτιδα μπορεί να θεραπευτεί. Σε μια πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, διαπιστώθηκε ότι όταν οι γιατροί έκαναν τη θεραπεία στους ασθενείς με ένα μίγμα μιας κουταλιάς της σούπας μέλι και μισό κουταλάκι του γλυκού κανέλα σε σκόνη πριν από το πρωινό, διαπίστωσαν ότι μέσα σε μια εβδομάδα, από τα 200 άτομα που είχαν υποστεί επεξεργασία, σχεδόν 73 ασθενείς είχαν εντελώς απαλλαγεί από τον πόνο, και μέσα σε ένα μήνα ως επί το πλείστον όλοι οι ασθενείς που δεν μπορούσαν να περπατήσουν ή να μετακινηθούν εξαιτίας της αρθρίτιδας, περπάτησαν απαλλαγμένοι από τον πόνο.
BLADDER INFECTIONS – μολύνσεις κύστεων:
Πάρτε δύο κουταλιές της σούπας κανέλα σε σκόνη και ένα κουταλάκι του γλυκού μέλι σε ένα ποτήρι χλιαρό νερό και πιείτε το. Καταστρέφει τα μικρόβια στην κύστη.
CHOLESTEROL – ΧΟΛΗΣΤΕΡΟΛΗ:
Δύο κουταλιές της σούπας μέλι και τρία κουταλάκια του γλυκού σκόνη κανέλας αναμιγνύεται σε 450ml νερό, δίνοντάς το σε έναν ασθενή με χοληστερίνη, βρέθηκε ότι μειώνει το επίπεδο της χοληστερόλης στο αίμα κατά 10% μέσα σε δύο ώρες.
Όπως αναφέρθηκε για τους αρθριτικούς ασθενείς, εάν ληφθεί τρεις φορές την ημέρα, κάθε χρόνια χοληστερόλη θεραπεύεται. Σύμφωνα με πληροφορίες που αναφέρθηκαν στην εν λόγω εφημερίδα, αγνό μέλι που λαμβάνεται με τροφή ανακουφίζει καθημερινά τη χοληστερόλη.
COLDS – ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ:
Εκείνοι που πάσχουν από συχνά ή σοβαρά κρυολογήματα πρέπει να λαμβάνουν μία κουταλιά της σούπας χλιαρό μέλι με 1/4 κουταλάκι κανέλα σε σκόνη την ημέρα για τρεις ημέρες. Αυτή η διαδικασία θα θεραπεύσει και τον πιο χρόνιο βήχα, το κρυολόγημα, καθώς και την ιγμορίτιδα.
UPSET STOMACH – ΣΤΟΜΑΧΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ:
Μέλι που λαμβάνονται με σκόνη κανέλας θεραπεύει το πόνο στο στομάχι, αλλά και καθαρίζει τα έλκη του στομάχου από τη ρίζα τους.
GAS – ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ:
Σύμφωνα με τις μελέτες που έγιναν στην Ινδία και την Ιαπωνία, αποκαλύπτεται ότι αν το μέλι λαμβάνεται με λίγη κανέλα σε σκόνη, το στομάχι απαλλάσσεται από αέρια.
IMMUNE SYSTEM – Ανοσοποιητικό σύστημα:
Καθημερινή χρήση κανέλας σε σκόνη ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και προστατεύει τον οργανισμό από βακτήρια και ιούς. Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι το μέλι έχει διάφορες βιταμίνες και σίδηρο σε μεγάλες ποσότητες. Η συνεχής χρήση του μελιού ενισχύει τα λευκά αιμοσφαίρια του αίματος για την καταπολέμηση των βακτηριακών andviral ασθενειών.
INDIGESTION – δυσπεψία:
Κανέλα σε σκόνη ανακατεμένη σε δύο κουταλιές της σούπας μέλι που λαμβάνεται πριν από το φαγητό ανακουφίζει από οξύτητα και χωνεύει ακόμη τα βαρύτερα φαγητά.
LONGEVITY – μακροβιότητα:
Τσάι με μέλι και κανέλα σε σκόνη, όταν λαμβάνεται τακτικά, συλλαμβάνει τη φθορά των γηρατειών. Πάρτε τέσσερις κουταλιές μέλι, ένα κουταλάκι κανέλα σε σκόνη και τρία φλιτζάνια νερό και τα βράζουμε όπως το τσάι. Πίνετε 1 / 4 φλιτζανιού, τρεις έως τέσσερις φορές την ημέρα. Κρατά το δέρμα φρέσκο και απαλό και εμποδίζει τα γηρατειά.
PIMPLES – σπυράκια:
Τρεις κουταλιές της σούπας μέλι και ένα κουταλάκι του γλυκού κανέλα σε σκόνη πάστα. Εφαρμόστε αυτήν την πάστα για τα σπυράκια πριν από τον ύπνο και να πλένουν το επόμενο πρωί με χλιαρό νερό. Εάν γίνεται καθημερινά για δύο εβδομάδες, αφαιρεί τα σπυράκια από τη ρίζα.
SKIN INFECTIONS – λοιμώξεις του δέρματος:
Εφαρμόστε μέλι και κανέλα σε σκόνη σε ίσα μέρη στις περιοχές που χρήζουν θεραπείας. Έκζεμα, λειχήνες και σε όλους τους τύπους των λοιμώξεων του δέρματος.
WEIGHT LOSS – ΑΠΩΛΕΙΑ ΒΑΡΟΥΣ:
Καθημερινά το πρωί, μισή ώρα πριν από το πρωινό με άδειο στομάχι και το βράδυ πριν τον ύπνο, να πιείτε μέλι και κανέλα σε σκόνη βρασμένα σε ένα φλιτζάνι νερό. Εάν λαμβάνεται τακτικά, μειώνει το βάρος ακόμη και στο πιο παχύσαρκο άτομο. Επίσης, πίνοντας αυτό το μίγμα τακτικά, δεν επιτρέπει στο λίπος να συσσωρευτεί στο σώμα, ακόμη και αν κάποιος ακολουθεί διατροφή πλούσια σε θερμίδες.
CANCER – ΚΑΡΚΙΝΟΣ:
Πρόσφατη έρευνα στην Ιαπωνία και την Αυστραλία έδειξε ότι προχωρημένες μορφές καρκίνου του στομάχου και των οστών έχουν θεραπευτεί επιτυχώς. Οι ασθενείς που πάσχουν από αυτά τα είδη καρκίνου θα πρέπει να λαμβάνουν καθημερινά μια κουταλιά της σούπας μέλι με ένα κουταλάκι του γλυκού κανέλα σε σκόνη για ένα μήνα τρεις φορές την ημέρα.
FATIGUE – ΚΟΠΩΣΗ:
Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η περιεκτικότητα σε σάκχαρα του μελιού είναι πιο χρήσιμα παρά επιβλαβή στην αντοχή του σώματος. Ηλικιωμένοι που παίρνουν μέλι και κανέλα σε σκόνη σε ίσα μέρη, έχουν μεγαλύτερη εγρήγορση και ευελιξία. Ο Δρ Milton, ο οποίος έχει κάνει την έρευνα, λέει ότι η μισή κουταλιά της σούπας μέλι που λαμβάνεται σε ένα ποτήρι νερό και πασπαλισμένα με λίγη κανέλα σε σκόνη, που λαμβάνονται καθημερινά μετά το βούρτσισμα των δοντιών και το απόγευμα, περίπου στις 15:00 μ.μ. όταν η ζωτικότητα του σώματος αρχίζει να μειώνεται, αυξάνει τη ζωτικότητα του σώματος μέσα σε μια εβδομάδα.
BAD BREATH – Κακή αναπνοή:
Οι άνθρωποι της Νότιας Αμερικής, το πρώτο πράγμα που κάνουν το πρωί, είναι γαργάρες με ένα κουταλάκι του γλυκού μέλι και κανέλα σε σκόνη αναμεμιγμένα με ζεστό νερό. Έτσι διατηρούν την αναπνοή τους φρέσκια όλη την ημέρα.
HEARING LOSS – ΑΠΩΛΕΙΑ ΑΚΟΗΣ:
Καθημερινά πρωί και βράδυ μέλι και λίγη κανέλα σε σκόνη, που λαμβάνονται σε ίσα μέρη, αποκαθιστά τα προβλήματα της ακοής.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΕΡΑ
To τεστ του Σωκράτη
Μια μέρα, εκεί που ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας
φιλόσοφος Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην
Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο
οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει
κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον
από τους μαθητές του.
Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του
πει τι είχε ακούσει, να κάνουν το τεστ της
“τριπλής διύλισης”.
“- Τριπλή διύλιση;”
ρώτησε με απορία ο γνωστός του.
– Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή
μου θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να
φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις.
– Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας.
Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που
πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;
– Ε… όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και…
-Μάλιστα, άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που
θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα.
– Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο,
αυτό της καλοσύνης.
Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον
μαθητή μου είναι κάτι καλό;
– Καλό; Όχι το αντίθετο μάλλον…
– Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, θέλεις να πεις
κάτι κακό για τον μαθητή μου αν και δεν
είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.
Ο γνωστός του έσκυψε το κεφάλι από ντροπή
και αμηχανία.
– Παρόλα αυτά, συνέχισε ο Σωκράτης, μπορείς
ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και
το τρίτο φίλτρο.
Το τρίτο φίλτρο της χρησιμότητας.
Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για τον
μαθητή μου κάτι που μπορεί να μου φανεί
xρήσιμο σε κάτι;
– Όχι δεν νομίζω…
– Άρα λοιπόν αφού αυτό που θα μου πεις δεν
είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο,
γιατί θα πρέπει να το ακούσω;
Ο γνωστός του έφυγε ντροπιασμένος,
έχοντας πάρει ένα καλό μάθημα…
Μήπως είναι καιρός
να βάλουμε κι εμείς
αυτό το σοφό τεστ
στη ζωή μας;
Εκεί, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να πειραματιστούν με την ιδέα της «μεταμόρφωσης των αντικειμένων». Επιλέγοντας μέσα από μια πληθώρα αντικειμένων καθημερινής χρήσης, αποδομώντας και επανασυνθέτοντάς τα, τα οικεία αντικείμενα αλλάζουν όψη και αποκτούν μια εντελώς νέα ταυτότητα. Οι μικροί καλλιτέχνες δημιουργούν πρωτότυπα έργα, στα χνάρια του Αρμάν και ανακαλύπτουν ταυτόχρονα μια άλλη οπτική για τον γύρω κόσμο.
Πληροφορίες στο τηλ. 210 7282733 (10 π.μ. – 1 μ.μ.), Δευτέρα έως Παρασκευή
ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΕΡΑ
“Τη μέρα εκείνη ο Χόρχε με περίμενε με ένα
παραμύθι:
Όταν μεγάλωσε ο πατέρας του του είπε:
« Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά.
Μπορεί να μην είσαι υποχρεώμενος να
πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να
μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα
φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»
«Μα δεν ξέρω να πετάω» απάντησε ο γιος.
«Σωστά…» είπε ο πατέρας. Και περπατώντας,
τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο
βουνό.
«Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να
πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά
ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και
απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις».
Ο γιος αμφέβαλλε.
«Κι αν πέσω;»
«Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι
λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό
στην επόμενη προσπάθεια» αποκρίθηκε ο
πατέρας.
Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους
του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε
συντρόφους στην πορεία της ζωής του. Οι πιο
στενόμυαλοι του είπαν:
«Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου
είναι μισότρελος…Για ποιο λόγο να
πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν
αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχει να
πετάξεις;»
Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:
«Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι
επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά;
Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την
κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό,
βρε παιδί μου;…»
Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον
αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου
και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα
φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη
δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.
Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον
πατέρα του.
«Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το
δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι
σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για
στολίδι.»
«Παιδί μου» είπε ο πατέρας, «για να
πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο
ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου
να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με
αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο
ύψος για να πηδήξεις.
Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να
ριψοκινδυνεύεις.
Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να
συμβιβαστείς και να αρκεστείς στο
περπάτημα.»
Από τον Jorce Bucay, Αργεντινός συγγραφέας
|
Μία μέρα ο Διογένης έτρωγε ένα πιάτο φακές καθισμένος στο κατώφλι ενός
τυχαίου σπιτιού.
Δεν υπήρχε σε όλη την Ελλάδα πιο φθηνό φαγητό από μία σούπα με φακές.
Μ’ άλλα λόγια, αν έτρωγες φακές σήμαινε ότι βρισκόσουν σε κατάσταση απόλυτης
ανέχειας.
Πέρασε ένα απεσταλμένος του άρχοντα και του είπε:
«Α! Διογένη, Αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος κι αν κολάκευες λιγάκι τον
άρχοντα, δε θα ήσουν αναγκασμένος να τρως συνέχεια φακές.»
Ο Διογένης σταμάτησε να τρώει, σήκωσε το βλέμμα και κοιτάζοντας στα μάτια
τον πλούσιο συνομιλητή του αποκρίθηκε:
«Α, φουκαρά αδελφέ μου! Αν μάθαινες να τρως λίγες φακές, δεν θα ήσουν
αναγκασμένος να υπακούς και να κολακεύεις συνεχώς τον άρχοντα.»
