Διαβάσαμε
Μία φορά και ένα καιρό
Ζούσε το μηδενικό
που ΄ταν στην καρδιά καλό
κι ολοστρόγγυλο σαν «Ο».
Όλοι άλλοι αριθμοί
δεν το ήθελαν, γιατί,
Ένα απλό μηδενικό
δεν αξίζει και πολύ.
Όπως πήγαινε μία μέρα
βλέπει ξαφνικά το ένα,
που ΄ταν στεναχωρημένο
και με μάτια δακρυσμένα
του ΄δωσε πολύ κουράγιο
το ΄βαλε και στ΄αμαξάκι
να το πάει μία βόλτα
για να ξεχαστεί λιγάκι.
Ξαφνικά βλέπουνε το Τρία
στην απέναντι γωνία
που βάλει το καπέλο
και θερμά του χαιρετά.
Και πιο κάτω να το πέντε
να το οκτώ, να το εννιά
έχουν βάλει τα καπέλα
κι υποκλίνονται βαθιά…
τι είχε γίνει όμως παιδιά;
Να: το ένα και το μηδέν
καθισμένα πλάι πλάι,
το ΄να εδώ και το άλλο εκεί,
ένα δέκα έχουν κάνει.
Από τότε το Μηδέν
όλοι αυτοί οι αριθμοί
το σεβόντουσαν πολύ.
το ΄παίρναν στο σινεμά,
πλήρωναν και τα λεφτά,
πάντα το ΄βαζαν δεξιά τους
το φοβόντουσαν στα ζερβά τους,
που ΄καναν και συντροφιά,
κι έζησαν αυτοί καλά.
ΦΛΥΑΡΙΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΤΗ ΓΗ (εκδόσεις ΤΕΚΜΗΡΙΟ)
από το https://www.facebook.com/christodouloufrontistirio/posts/413783802061324
«Η Ζωή θέλει να την αγαπάνε. Να την αγαπάνε χωρίς παζαρέματα, πολύ και αλογάριαστα. Μικρή κατάλαβε πως για να τα καταφέρει, έπρεπε πρώτα ν’ αγαπήσει αυτή τους ανθρώπους ή τουλάχιστον να κάνει πως τους αγαπά….. Αγαπούσε όπως πεινούσε, όπως διψούσε, όπως πονούσε, όπως γελούσε.
Το δίχτυ της Ζωής ήταν σοφά πλεγμένο. Είχε κι άλλες κλωστές πολύ γερές. Άνοιγε τις χούφτες της και σκόρπιζε το παιδικό της βιος. Χάριζε τα βιβλία της, τα μολύβια της, τις πέννες της, τις ζωγραφιές της, τα παιχνίδια της. Κρυφά από τους δικούς της χάρισε το χρυσό σταυρό της, το δαχτυλιδάκια της, μια παλιά καρφίτσα της γιαγιάς. Έψαχνε στα συρτάρια, κάτι να βρει ακόμα, να το χαρίσει κι αυτό, να γίνει ένας παραπανίσιος κρίκος στην αλυσίδα που θα την έδενε με τους ανθρώπους . Αγωνιζόταν. Η λαχτάρα της γινόταν ορμητικό ποτάμι και παράσερνε τα εμπόδια. Όχι, όχι δεν ήτανε παιχνίδι. Ήταν αγωνία. Παιδιάστικη αγωνία. Η μητέρα το ‘χε καταλάβει και της παραστεκότανε χωρίς πολλά λόγια. Ένιωθε τη μοναξιά που τρόμαζε το παιδί της, ίσως γιατί την ήξερε, τη φοβόταν. Έλεγε στη Ζωή: “Να εμπιστεύεσαι τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είσαι’συ”.» , Αθήνα 1992
από το elculture.gr
. Να θυμάστε ότι οι μεγάλες αγάπες και τα μεγάλα κατορθώματα κρύβονται πίσω από μεγάλα ρίσκα.
. Όταν χάνεις, φρόντισε να μη χάσεις και το δίδαγμα.
. Ακολούθησε τη χρυσή τριάδα:
* Σεβασμός στον εαυτό
* Σεβασμός στους άλλους
.*Υπευθυνότητα για όλες σου τις πράξεις
. Να θυμάσαι ότι το να μην παίρνεις αυτό που θέλεις είναι κάποιες φορές μια εκπληκτική στροφή της τύχης.
. Μάθε τους κανόνες ώστε να ξέρεις να τους σπας όπως πρέπει.
. Μην αφήσεις μια μικρή διαφωνία να χαλάσει μια μεγάλη φιλία.
. Όταν συνειδητοποιήσεις πως έκανες λάθος, κάνε αμέσως ό,τι μπορείς για να το διορθώσεις.
. Πέρνα λίγο χρόνο με τον εαυτό σου κάθε μέρα.
. Να είσαι ανοιχτός στην αλλαγή αλλά να μην παρατάς ποτέ τις αξίες σου.
. Η σιωπή κάποιες φορές είναι η καλύτερη απάντηση.
. Ζήσε μια καλή, τίμια ζωή. Όταν μεγαλώσεις θα μπορείς να τη σκέφτεσαι, να την ξαναζείς και να την απολαύσεις ξανά.
. Η αγάπη που βιώνεις στο σπίτι σου είναι το βασικότερο θεμέλιο της ζωής σου.
. Σε διαφωνίες με αγαπημένα σου πρόσωπα, λύσε μόνο τα επίκαιρα ζητήματα. Μην ανατρέχεις στο παρελθόν.
. Μοιράσου τη γνώση σου. Είναι ο τρόπος να πετύχεις την αθανασία.
. Να είστε ευγενικοί με τη Γη.
. Όσο πιο συχνά μπορείς, πήγαινε σε ένα μέρος που δεν έχει ξαναδεί ποτέ.
. Να θυμάσαι πως η καλύτερη σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων έρχεται όταν η αγάπη ξεπερνά την ανάγκη του ενός για τον άλλον.
. Κρίνε την επιτυχία με βάση το τι πρέπει να θυσιάσεις για να την αποκτήσεις.
Απόσπασμα
…Όσο περισσότερο απασχολεί την κοινωνία ένα φαινόμενο (αλκοολισμός, βροχοπτώσεις, ανεργία κ.λπ.) τόσο μεγαλύτερη είναι η ποικιλία των λέξεων που χρησιμοποιούνται για να προσδιορίσουν με ακρίβεια όλες τις πτυχές του (λέγεται ότι οι Εσκιμώοι έχουν τις περισσότερες λέξεις για το λευκό).
Μια ισχυρή ένδειξη για το πόσο αισθητή είναι η κοινωνική παρουσία των βλακών, άρα και το ποσοστό τους, είναι ο εκπληκτικός πλούτος λέξεων για τον χαρακτηρισμό τους από την αρχαία ως τη σύγχρονη και τη νεανική ευρηματικότητα: νωθρός, άνους, μωρός, μώλυς, ευήθης, αμβλύς, βληχρός, αβδηρίτης, χαύνος, χάσκας, πελελός, αναίσθητος, αμβλύτης, νώθειος, άφρων, αμαθής, άσκεφτος, αερολόγος, κόρυζα, ζωντανό, ζωντόβολο, κουτορνίθι, κωθώνι, μάπας, βλάκας (με περικεφαλαία), πανίβλακας, ανόητος, ελαφρύς, γελοίος, μπουνταλάς, μπούφος, μπαρούφας, μπούρδας, χάνος, ψάρι, βλήμα, σερσέμης, χαϊβάνι, πίπιζας, τούβλο, ντουβάρι, χαλβάς, χάχας, κούτσουρο, μούσμουλο, χοντροκέφαλος, στενόμυαλος, ελαφρόμυαλος, ορνιθόμυαλος, μωροπίστευτος, φυγόμυαλος, κουφιοκέφαλος, κοντόφθαλμος, στενοκέφαλος, σκατοκέφαλος, σαχλαμάρας, αφελής, κοίμησης, κοιμισμένος, νυχτωμένος, ύπνος, απτάλης, αχμάκης, ζευζέκης, στούρνος, στουρνάρι, πίτουρας, χάπι, χάπατο, φιόγκος, φύκι, κολοκύθας, κεφάλας.Και: στόκος, κάλος, μπάμιας, φελλός, καθυστερημένος, σκατόμυαλος, κοκορόμυαλος, ζαβός, ηλίθιος, λειψός, κλούβιος, θέατρο, κουτεντές, κουτουλιακας, στραβάδι, ντιπ (ντιπ για ντιπ), βραδύνους, σκράπας, αγαθός, αγαθιάρης, αγαθοκλής, αγαθοψώλης, αγαθομούνα, μικρόμυαλος, μικρονοϊκός, μυγοχάφτης, απόμωρος, ζαβλακωμένος, θεόκουτος, νταμάρι, ζώο, βόδι, μοσχάρι, κρέας, σαχλός, σαχλαμπούχλας, τρίχας, φάβας, χαζοχαρούμενος, άχυρο, χαμένος, χαζοβιόλης, μουρόχαβλος, κλαπανάρας, κρετίνος, αποβλακωμένος, παρμένος, μύωψ, κορόιδο, πατάτας, πιλάφας, καζάνας, τουφεκαλεύρης, ξυλοσχίστης, ρόζος, ανεγκέφαλος, πτηνοκέφαλος, ελαφροκέφαλος, μπουσδούκος, μπουζουκοκέφαλος, νούμερο, γκαβός, κόπανος, μέτριος, λίγος, ανίκανος, ανεπαρκής, χύμα, σκόρπιος, καδρόνι, ανερμάτιστος, γκαφατζής, μηδέν, τίποτα, μπουμπούνας, μπουμπουνοκέφαλος, μπαγλαμάς, πλημμύρας, παπάρας, Παπαρόπουλος, κώτσος, όρνιο, πρόβατο, κοκωβιός, κότα, χήνα, κλώσα, βλαμμένος, βλακόμουτρο, βλακέντιος, τενεκές, βλήτο, ούφο, βούρλο, μόγγολο, Νταού, χόρτο, φυτό, μπάζο, Γκαούρ, Γκουφι, γκαγκά, γκάου, κουλός, γεια σου, φλοπ, και το λεξιλόγιο διαρκώς εμπλουτίζεται…
Το περιοδικό Poeticanet συμμετέχει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης «Γυναικεία Κραυγή», η διοργάνωση του οποίου θα πραγματοποιηθεί το Μάρτιο ταυτόχρονα σε 37 χώρες σε όλον τον κόσμο, με θέμα την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 13 Μαρτίου, ώρα 19.00 μ.μ., στο αμφιθέατρο Ινστιτούτου Θερβάντες, Μητροπόλεως 23.
Με την ευγενική υποστήριξη της Διεθνούς Αμνηστίας και της Εταιρείας Συγγραφέων
Από το greek-language.gr
TO ΠΟΙΗΜΑ ΜΑΣ : Οχι βία στα σχολεία
Ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί διεθνές φαινόμενο και σε κάθε χώρα εκδηλώνεται με διαφορετικούς τρόπους, σε ποικίλη ένταση, με πολλές και διάφορες αφορμές.
Πρόκειται για την συστηματική και ανεπιθύμητη επιθετική συμπεριφορά που εκδηλώνουν ένα ή περισσότερα παιδιά ενάντια σε κάποιο άλλο και περιλαμβάνει:
• Την εσκεμμένη πρόκληση δυσφορίας ή πόνου-σωματικού ή ψυχικού- στο θύμα
• Την επίδειξη δύναμης ή υπεροχής από το θύτη προς το θύμα
• Συμβαίνει κατ’επανάληψη και σε διάρκεια χρόνου
Στην Ελλάδα το φαινόμενο σχολικού εκφοβισμού τείνει να πάρει διαστάσεις επιδημίας. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, μόλις 1 στους 3 μαθητές έχει πέσει θύμα bullying, ενώ 1 στους 2 έχει γίνει μάρτυρας ενός τέτοιου περιστατικού.
Χαρακτηριστικά των παιδιών που πέφτουν θύματα εκφοβισμού:
• Φαίνονται ανασφαλή και πιο αγχώδη.
• Είναι εσωστρεφή, ήσυχα, ευαίσθητα.
• Είναι μοναχικά.
• Συχνά έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση.
• Μερικές φορές είναι εκείνοι που έρχονται στην τάξη στα μισά της χρονιάς, οι καινούριοι.
• Άλλοτε ανήκουν σε μία ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα-μετανάστες ή παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, ή με κάποια διαφορετικότητα.
Ποιες είναι οι επιπτώσεις στον παιδικό ψυχισμό;
• Έντονο άγχος
• Ανασφάλεια
• Χαμηλή αυτοεκτίμηση
• Ψυχοσωματικά προβλήματα, όπως πόνο στην κοιλιά, κεφαλαλγίες
• Διαταραχές στον ύπνο
• Φοβίες
• Σχολική άρνηση
• Κάνουν απουσίες στο σχολείο
• Σχολική αποτυχία
• Αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης
• Αυτοκτονικό ιδεασμό
Σε κάθε περίπτωση εσείς θα πρέπει να έρθετε πιο κοντά στο παιδί σας, και μόλις υποπτευθείτε ότι έχει πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού, συζητήστε το μαζί του και απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό.
Η Σελήνη δεν είναι στρογγυλή. Έχει το σχήμα αυγού. Η «μύτη» του αυγού βλέπει κατευθείαν προς εσένα.
Η Σελήνη έχει ηλικία 4,6 δισεκατομμυρίων ετών. Είναι συνομήλικη της Γης. Η ηλικία προέκυψε από τη μέτρηση των πετρωμάτων της.
Στα πρώτα χρόνια της ζωής της η Γη δεν είχε δορυφόρο. Σύμφωνα με τις επικρατούσες θεωρίες, αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ένας πλανήτης-μετεωρίτης στο μέγεθος του Άρη χτύπησε την επιφάνειά της. Ένα μεγάλο τμήμα της Γης εξαερώθηκε και τα υπολείμματα, μαζί με μάζα του μετεωρίτη, εκτοξεύθηκαν σε υψόμετρο 22.000 χιλιομέτρων πάνω από το έδαφος. Τα σωματίδια αυτά συμπυκνώθηκαν σε μεγαλύτερα κι αυτή η διαδικασία γέννησε τελικά τη Σελήνη.
Την ώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, η Σελήνη απομακρύνεται από τη Γη. Κάθε χρόνο, η Σελήνη «κλέβει» λίγη από την ενέργεια της Γης και απομακρύνεται περίπου 3,8 εκατοστά στην τροχιά της. Στην αρχή της γέννησής της, η Σελήνη φαινόταν στον ουρανό τρεις φορές μεγαλύτερη.
Η περιστροφή της Σελήνης γύρω από τη Γη διαρκεί ακριβώς 27.3 ημέρες. Η ταχύτητα περιστροφής της είναι 3.700 χιλιόμετρα την ώρα.
Η βαρυτική δύναμη της Σελήνης πάνω στη γη προκαλεί δυο είδη παλιρροιών στους ωκεανούς. Μια όταν τα νερά των ωκεανών «βλέπουν» τη Σελήνη, προκαλώντας εντονότερα φαινόμενα και μια όταν τα νερά βρίσκονται αντίθετα προς αυτήν, προκαλώντας ηπιότερα φαινόμενα.
Όταν ο αστροναύτης Άλαν Σέπαρντ πάτησε στη Σελήνη, πήρε ένα μπαστούνι του γκολφ κι έριξε μια με ένα μπαλάκι. Η μπάλα «πέταξε» 800 μέτρα μακριά.
Η επιφάνεια της Σελήνης ψήνεται στους 117 βαθμούς Κελσίου για δυο εβδομάδες (η σεληνιακή μέρα διαρκεί περίπου ένα μήνα). Αμέσως μετά ξεκινά η σεληνιακή νύχτα, όπου η θερμοκρασία πέφτει στους -169 βαθμούς.
Η Σελήνη δεν έχει νερό. Τα πετρώματά της είναι εντελώς ξηρά. Το νερό που υπήρχε διέφυγε εξατμιζόμενο στο διάστημα, ελλείψει ατμόσφαιρας. Ωστόσο οι συγκρούσεις της με μετεωρίτες που διέθεταν νερό στα πετρώματά τους την έχουν «προικίσει» με δεξαμενές νερού σε περιοχές κοντά στους πόλους, που δεν βλέπουν ποτέ το φως του ήλιου.
Η Σελήνη δε διαθέτει βουνά, λόφους ή οροσειρές. Το μόνο που υπάρχει είναι τεράστιες κοιλότητες (οι «ουλές» που φαίνονται από τη Γη) λόγω προσκρούσεων με αστεροειδείς και σκόρπιες πέτρες-σκουπίδια ως αποτέλεσμα αυτών των βίαιων γεγονότων. Κι αυτό γιατί η επιφάνειά της δεν αλλάζει, λόγω τεκτονικών κινήσεων.
Tα μηχανήματα μέτρησης έχουν καταγράψει μικρούς σεισμούς στην επιφάνειά της. Οι επιστήμονες αρχίζουν να πιστεύουν πως η Σελήνη έχει πυρήνα, σε μορφή λάβας, αλλά πολύ μικρό σε διάμετρο – το πολύ 4% της μάζας της (ο πυρήνας της Γης φτάνει το 30%).
Η κρυφή δύναμη της Σταγόνας
Όταν μπαίνεις σε ένα σπήλαιο με σταλακτίτες, εκτός απο αυτούς και τους σταλαγμίτες, παρατηρείς κι ένα ακόμη πιο εντυπωσιακό φαινόμενο ενίοτε.
Κάτι βράχους με “περίεργες τρύπες” στην επιφάνειά τους.
Τρύπες “στρογγυλεμένες” λες και τις πέρασε ένα εξαιρετικά ικανό “λειαντικό μηχάνημα”.
Τρύπες που διαπερνάνε αυτούς τους βράχους σε όλο τους το βάθος ενίοτε και σχηματίζουν εσωτερικά κανάλια που καταλήγουν στον πάτο του βράχου.
Καμιά φορά, όταν ο βράχος φαίνεται σε όλο του το μήκος και πλάτος, βλέπεις το τελείωμα αυτής της τρύπας απο κάτω του και το νερό των σταγόνων να ρέει ανεμπόδιστο πλέον.
Μια σταγόνα, τι δύναμη έχει άραγε?
Καμία.
Πέφτει επάνω στον βράχο και απλώς διαλύεται.
Απο πίσω της όμως έρχεται κι άλλη σταγόνα. Κι άλλη. Κι άλλη. Κι άλλη.
Χιλιάδες σταγόνες. Πέφτουν ξανά και ξανά.
Επίμονα.
Για μέρες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια, αιώνες, χιλιετίες.
Ασταμάτητα και σταθερά.
Μέχρι που απο την Επίμονη Επανάληψη, στο τέλος μέχρι και ο ίδιος ο βράχος “λειώνει”.
Τρυπάει.
Το παραπάνω περιστατικό το διάβασα πριν είκοσι περίπου χρόνια στο βιβλίο “Η Επιστήμη του Διαλογισμού”. Το ανέφερε στον πρόλογο ως προσωπικό του βίωμα ο συγγραφέας του Τορκόμ Σαραϊνταριάν.
Και ήταν ένα εύστοχο παράδειγμα.
Όντως.
Για να επιτευχθούν Εσωτερικά Αποτελέσματα πρέπει η ατομική προσπάθεια (στο οποιοδήποτε Εσωτερικό Εγχείρημα) να μοιάζει με την λειτουργία της Σταγόνας.
Επίμονη Επανάληψη, ξανά και ξανά και ξανά.
Στο τέλος τα “Εσωτερικά Αποτελέσματα” μοιάζουν με το εκπληκτικό θέαμα ενός πανίσχυρου βράχου που όμως τον τρύπησαν “μερικές” σταγόνες.
http://www.amra.gr/forum/index.php?topic=397.0;wap2
Γλυκύτητα –
Μερικές φορές οι μεγάλοι δάσκαλοι είναι τόσο σκληροί όταν έχουν να κάνουν με σφάλματα των ανθρώπων, αλλά αισθάνονται γλυκύτητα στην καρδιά τους και αγάπη στην ψυχή τους. Η γλυκύτητα είναι μια ποιότητα της ψυχής και όχι μια ποιότητα των τρόπων.
Αφού περάσετε μια αξιόλογη πειθαρχία κάτω από έναν αυστηρό δάσκαλο, τον εκτιμάτε πιο πολύ από αυτούς που ήταν άτονοι μαζί σας. Ένας από τους δασκάλους μου συνήθιζε να λέει, “Σου δίνω τη μελωδία της καρδιάς μου σε μια καταιγίδα. Η μελωδία είναι για την ψυχή σου, η καταιγίδα είναι για την απειθάρχητη προσωπικότητά σου”.
Αλλά βέβαια, όλα είναι θέμα γνώσης και αρμονίας. Μερικές φορές γλυκιές λέξεις και γλυκά χαμόγελα φέρνουν πολύ δηλητήριο μαζί τους. Αυτοί οι άνθρωποι που δε διαθέτουν ποιότητα ψυχής γίνονται υποχείρια τέτοιων εκφράσεων, αλλά τελικά ανακαλύπτουν ότι τέτοιες εκφράσεις ήταν παγίδες, όχι τροφή για τη ψυχή τους.
-Τορκόμ Σαραϊνταριάν
-Η Ποίηση δεν είναι η απελευθέρωση των αισθημάτων, αλλά η δραπέτευση από τα αισθήματα. Δεν είναι η έκφραση της προσωπικότητας αλλά η δραπέτευση από την προσωπικότητα. Αλλά θα πρέπει κανείς να έχει αισθήματα και προσωπικότητα για να θέλει να δραπετεύσει από αυτά.
-Μόνο αυτός που ρισκάρει να πάει πολύ μακριά μπορεί να ανακαλύψει πόσο μακριά μπορεί να πάει κανείς.
-Πού είναι η όλη η σοφία που χάσαμε μέσα στη γνώση; Πού είναι όλη η γνώση που χάσαμε μέσα στην πληροφόρηση;
-Δεν θα σταματήσουμε να εξερευνούμε. Και το τέλος της εξερεύνησής μας θα είναι όταν θα φτάσουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε και θα ανακαλύψουμε το μέρος για πρώτη φορά.
-Δεν πιστεύω ότι γερνάει κανείς. Νομίζω πως αυτό που συμβαίνει είναι ότι νωρίς στη ζωή, σε μια ορισμένη ηλικία μένει κάποιος ακίνητος και βαλτώνει.
-Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ένα πάθος σε κάποιον που δεν το έχει ζήσει, όπως δεν μπορούμε να εξηγήσουμε το φως σε έναν εκ γενετής τυφλό.
-Δεν είναι φρόνιμο να παραβαίνεις κανόνες μέχρι να μάθεις πώς να τους τηρείς..
-Τα χρόνια ανάμεσα στα πενήντα και τα εβδομήντα είναι τα χειρότερα. Συνεχώς σου ζητούν να κάνεις πράγματα και δεν είσαι αρκετά ετοιμόρροπος για να τα απορρίψεις.
–Οι ανώριμοι ποιητές μιμούνται. Οι ώριμοι ποιητές κλέβουν.
Aπό το gnomikologikon.gr
Γιατί κάτι στιγμές, αρχίζει σιγά-σιγά να μου δίνεται η εντύπωση ότι ποτέ δε θα είμαι ικανός ν’ αρχίσω μία πραγματική ζωή, γιατί νομίζω ότι έχω χάσει πια κάθε ρυθμό, κάθε αίσθηση του παρόντος, της πραγματικότητας, γιατί, τελικά, καταριόμουν ο ίδιος τον εαυτό μου και γιατί, μετά τις νύχτες της φαντασίας μου, έρχονται στιγμές νηφαλιότητας, οι οποίες είναι φοβερές!
Στο μεταξύ, ακούς πως γύρω σου βροντοφωνάζει και στριφογυρίζει στον ανεμοστρόβιλο της ζωής το ανθρώπινο πλήθος, ακούς, βλέπεις πως ζουν οι άνθρωποι. Ζουν ξύπνιοι, βλέπεις ότι η ζωή για αυτούς δεν ήρθε κατά παραγγελία, δε θα εξανεμιστεί σαν όνειρο, σαν οπτασία, συνεχώς ανανεώνεται, μένει πάντα νεανική κι ούτε μία ώρα της δε μοιάζει με την άλλη, ενώ η λιγόψυχη φαντασία είναι τόσο καταθλιπτική, ποταπή και μονότονη, σκλάβα μιας σκιάς, μιας ιδέας, σκλάβα του πρώτου σύννεφου που θα κρύψει ξαφνικά τον ήλιο.[…]
Στο μεταξύ, η ψυχή ζητάει και θέλει κάτι άλλο! Ο ονειροπόλος μάταια σκαλίζει τα παλιά του όνειρα, όπως τη στάχτη, γυρεύοντας έστω κάποια μικρή σπίθα, να τη φυσήξει, να ζεστάνει την κρύα του καρδιά με φλόγα ανανέωσης και ν’ αναστήσει μέσα της απ’ την αρχή όλα αυτά που πρώτα ήταν τόσο αγαπητά, που συγκινούσαν την ψυχή, που έκαναν το αίμα να βράζει, τα μάτια να δακρύζουν, κι εξαπατούσαν με τόση μεγαλοπρέπεια!
Οι ανόητοι και άυλοι ρεμβασμοί δεν υπάρχουν, επειδή δεν υπάρχει κάτι που να τους κάνει να διατηρούνται. Ακόμα και τα όνειρα, σβήνουν, τελειώνουν!
Τα χρόνια θα διαβαίνουν, θα έρθει η σκληρή μοναξιά, θα έρθουν, τρέμοντας και με μπαστούνι, τα γηρατειά, κι ύστερα με τη σειρά τους η ανία και η κατάθλιψη.
Ο φανταστικός σου κόσμος θα χλομιάσει, τα όνειρά σου θα σβήσουν, θα μαραζώσουν, και, σαν τα κίτρινα φύλλα, θα πέσουν κάτω από τα δέντρα. Είναι θλιβερό να μένεις μόνος, τελείως μόνος, και να μην έχεις ακόμα και τι να λυπηθείς- τίποτα, απολύτως τίποτα…
Γιατί όλα αυτά που έχασες, ήταν όλα ένα τίποτα, ήταν ένα ανόητο, στρογγυλό μηδενικό, ένα όνειρο και τίποτα άλλο!
Από το ithaque.gr
Δὲν ξέρω, μὰ δὲν ἔμεινε καθόλου σκοτάδι.
Ὁ ἥλιος χύθηκε μέσα μου ἀπὸ χίλιες πληγές.
Καὶ τούτη τὴ λευκότητα ποὺ σὲ περιβάλλω
δὲ θὰ τὴ βρεῖς οὔτε στὶς Ἄλπεις, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἀγέρας
στριφογυρνᾶ ὡς ἐκεῖ ψηλὰ καὶ τὸ χιόνι λερώνεται.
Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης.
Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο:
λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ
στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. Τὸ πιὸ καθαρὸ
πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι τὸ λυκόφως,
οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι,
οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. Εἶναι ἡ ἀγάπη.
agiazoni.gr
Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το τρίτο κεφάλαιο του μυθιστορήματος Το διπλό βιβλίο (1976) του Δημήτρη Χατζή. Το πρόσωπο που αφηγείται είναι ο Κώστας, ένας φτωχός Έλληνας μετανάστης που ζει και εργάζεται ως βιομηχανικός εργάτης στη Γερμανία, στη δεκαετία του 1960. Στο απόσπασμα διηγείται τι κάνει τα βράδια, όταν έχει τελειώσει τη δουλειά του στο εργοστάσιο (το ΑΟΥΤΕΛ, ένα εργοστάσιο που κατασκευάζει λάμπες αυτοκινήτων) και επιστρέφει στο φτωχικό δωμάτιό του, στο σπίτι της Φράου Μπάουμ. Σε κάποια σημεία του αποσπάσματος ο Κώστας απευθύνεται σ’ ένα άλλο πρόσωπο• το πρόσωπο αυτό είναι ένας συγγραφέας που θέλει να γράψει την ιστορία της ζωής του Κώστα.
Για να πάω το πρωί στο εργοστάσιο παίρνω το μετρό, παίρνω και λεωφορείο, αλλιώς δεν προφταίνω. Το βράδυ όμως άμα σκολάσω, πάω με τα πόδια, χειμώνα και καλοκαίρι. Για να φτάσω στο σπίτι πρέπει να περάσω από το κέντρο της πόλης, τη μεγάλη τη λεωφόρο, με τις ρεκλάμες,* τα καταστήματα, τα μπαρ, τις βιτρίνες. Τα φώτα της έχουν ανάψει. Κι αν θέλεις να ξέρεις, εγώ πολύ τ’ αγαπάω τα φώτα της πόλης. Περισσότερο από τον ήλιο της μέρας. Είναι, λέω κάποτε με το μικρό το μυαλό μου, τα νέα μας μάτια, του δικού μας του κόσμου του σημερινού. Τα ηλεκτρικά τα φώτα τα βλέπουν καλύτερα.
Η λεωφόρος έρχεται κάθετα στη Μύλλερ-στράσσε που βρίσκεται το κατάστημα το δικό μας. Περνώντας αποκεί στέκομαι μια στιγμή και κοιτάζω πάλι τη βιτρίνα του – κάθε βράδυ την κοιτάζω. ΑΟΥΤΕΛ απάνω με νέον* και μέσα στη βιτρίνα του όλες οι λάμπες που φκιάχνουμε, μικρές και μεγάλες, αναμμένες γύρω γύρω σαν να ‘ναι κανένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Στέκομαι και τις κοιτάζω. Σκέφτομαι πως όλες οι λάμπες αυτές, όλες όσες έρχονται σ’ αυτό το κατάστημα, μικρές και μεγάλες, κόκκινες, άσπρες ή πράσινες, έχουν όλες περάσει από τις δικές μου τις πλάτες. Κοιτάζω, λοιπόν, σαν να κοιτάζω, να ψάχνω μέσα τον εαυτό μου. Κάπου, λέω, πρέπει να βρίσκεται μέσα κι αυτός. Κάνω πάλι λογαριασμούς. Δέκα δεκαπέντε εργοστάσια μας δίνουν τα προϊόντα τους έτοιμα για να γίνει ένα λαμπάκι των δύο κηρίων.* Είμαστε δηλαδή διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι. Βάλε και τις πρώτες ύλες – είμαστε όλος ο κόσμος μέσα σ’ αυτό το λαμπιόνι των δύο κηρίων. Και μας χωράει. Το ‘δα σ’ ένα φιλμ την περασμένη βδομάδα, που πήγαμε σινεμά με κάτι Ρωμιούς. Μας έδειχναν μια στάλα νερό κι εκατομμύρια μικρόβια μέσα. Στέκομαι, λοιπόν, και γω κάθε βράδυ μπροστά σ’ αυτή τη βιτρίνα. Από μέσα το δικό μου το μικροβιάκι πρέπει να με βλέπει κολοσσό σε τεράστια μεγέθυνση. Απέξω βλέπω τον εαυτό μου στην πραγματική του διάσταση μέσα σ’ αυτό το μίνι λαμπιόνι.
 |
| Βλάσης Κανιάρης, Εγκατάσταση από την περιοδεύουσα έκθεση στη Δυτική Γερμανία «Gastarbeiter-fremdarbeiter» |
Αφήνω το κατάστημα, μπαίνω στη λεωφόρο.
Στην αρχή που πρωτόρθα -τα ίδια με το ΑΟΥΤΕΛ- νόμιζα τότε πως έχει πολλά να χαζέψει κανένας στη λεωφόρο. Περίμενα δηλαδή κάθε βράδυ πως κάτι θα γίνει. Τώρα το ξέρω βέβαια το λάθος μου. Εδώ ποτέ δε γίνεται τίποτα. Δεν έχει ποτέ φασαρία, καβγάδες, να γίνει αναστάτωση, ταραχή. Σπάνια, σπανιότατα κανένα δυστύχημα μόνο. Όλα πάνε με την ίδια τάξη που πήγαν και χτες – σαν να ‘ναι κάπου μια αόρατη τροχαία που τα ‘χει βάλει στη ρέγουλα*: Τάκα-τάκα στο εργοστάσιο. Τίκι-τίκι, τίκι-τίκι το ρολογάκι στη λεωφόρο.
Βάζω τα χέρια μου και τα δυο στις τσέπες του παντελονιού μου, με το σακάκι πίσω ανασηκωμένο -κακή συνήθεια μου λένε και δεν την κόβω- παίρνω τη λεωφόρο, την περπατάω, με το κεφάλι σκυμμένο, σαν κάτι να ψάχνω να βρω.
Άνθρωποι, κόσμος πολύς, περνάνε δίπλα μου, πάνε μαζί μου. Και πάω και γω – ο δρόμος μάς πάει, η λεωφόρος, κάτω απ’ τα φώτα της. Τους κοιτάζω. Όλοι τους, λέω, πηγαίνουνε κάπου, έχουνε κάπου να πάνε. Εγώ είμαι εδώ, στη λεωφόρο, στην άσφαλτο, περισσότερο απ’ όλους. Δε με περιμένει κανένας εμένα, δεν έχω πουθενά που να θέλω να πάω, να γυρίσω κάπου. Σαν να ‘ναι το σπίτι μου εδώ, εδώ κι η πατρίδα μου, το κανένα σπίτι μου, η καμιά μου πατρίδα. Λένε στο καφενείο και για τους άλλους – πως ξένοι γινήκαμε όλοι στις μεγάλες αυτές πολιτείες. Αν είναι έτσι, λέω τότες εγώ – εγώ, λοιπόν, πρέπει να ‘μαι ο πιο γνήσιος πολίτης της πολιτείας των ξένων, ο ιθαγενής. Και να φροντίσεις εσύ, κύριε συγγραφέα, να μου βάλουνε κάποτε και μια πλάκα* στο σπίτι της Φράου Μπάουμ, από την πίσω μεριά, της αυλής, πως εδώ κατοίκησε κάποτε ο ξενότερος απ’ όλους τους ξένους της πολιτείας των ξένων.
τι της δώσαμε και τι της πήραμε;
Κουβαλάμε στις ράχες μας
ένα όνομα που δε μας ανήκει,
πελώριους δρόμους
που δεν ήτανε ποτέ δικοί μας.
Μας κοίταζαν σαν το καινούργιο πόδημα
που το φοράει κάποιος άλλος
την ώρα που εμείς ονειρευόμαστε
μεγάλες δρασκελιές πάνω στα κύματα
-αβρόχοις ποσί- σα να μας είπαν:
Κοιτάτε αλλά μην αγγίζετε.
Πώς μας ξόδεψαν έτσι, αδερφέ μου;
Δώσαμε και την τελευταία μας πεντάρα
σε κρατήσεις.
Εμείς, που τίποτα ποτέ δεν είχαμε
κι όλα μας ήταν απαρχής δοσμένα.
Απόσπασμα Α 1-50
Τη μάνητα, θεά, τραγουδά μας του ξακουστού Αχιλλέα,
ανάθεμα τη, πίκρες που ‘δωκε στους Αχαιούς περίσσιες
και πλήθος αντρειωμένες έστειλε ψυχές στον Άδη κάτω
παλικαριών, στους σκύλους ρίχνοντας να φανέ τα κορμιά τους
και στα όρνια ολούθε —έτσι το θέλησε να γίνει τότε ο Δίας—
απ᾿ τη στιγμή που πρωτοπιάστηκαν και χώρισαν οι δυο τους,
του Ατρέα ο γιος ο στρατοκράτορας κι ο μέγας Αχιλλέας.
Ποιος τάχα απ᾿ τους θεούς τους έσπρωξε να μπούνε σ᾿ έτοια αμάχη;
Του Δία και της Λητώς τους έσπρωξεν ο γιος, που με το ρήγα
χολιάζοντας κακιά εξεσήκωσεν αρρώστια και πέθαιναν
στρατός πολύς᾿ τι δε σεβάστηκεν ο γιος του Ατρέα το Χρύση,
του θεού το λειτουργό· στ᾿ Αργίτικα γοργά καράβια είχε έρθει
με λύτρα αρίφνητα, την κόρη του να ξαγοράσει πίσω,
του μακροσαγιτάρη Απόλλωνα κρατώντας τα στεφάνια
πα στο χρυσό ραβδί, και πρόσπεφτε μπρος στους Αργίτες όλους,
ξεχωριστά στους δυο πολέμαρχους υγιούς του Ατρέα γυρνώντας:
« Του Ατρέα βλαστάρια κι αποδέλοιποι καλαντρειωμένοι Αργίτες,
σε σας οι θεοί που ζουν στον Όλυμπο να δώσουν να πατήστε
του Πρίαμου το καστρί, με το καλό να γύρτε στην πατρίδα’
λυτρώστε όμως κι εμέ την κόρη μου, την ξαγορά δεχτείτε
κι ευλαβηθείτε τον Απόλλωνα το μακροσαγιτάρη.»
Οι Αργίτες οι άλλοι ευτύς με μια φωνή να σεβαστούν έκραξαν
το λειτουργό, και τα περίλαμπρα ν᾿ αποδεχτούνε δώρα·
όμως του Ατρείδη του Αγαμέμνονα δεν άρεσε η βουλή τους,
μον᾿ τον κακόδιωχνε, και του ‘ριχνε βαριά φοβέρα ακόμα:
«Το νου σου, εγώ μη σ᾿ έβρω, γέροντα, στα βαθουλά καράβια,
για τώρα εδώ να κοντοστέκεσαι για να διαγέρνεις πάλε,
μη ουδέ ραβδί κι ουδέ και στέφανα του Φοίβου σε γλιτώσουν.
Δε λευτερώνω εγώ την κόρη σου, πριν μου γεράσει πρώτα
στο Άργος, μακριά από την πατρίδα της, στο αρχοντικό μου μέσα,
στον αργαλειό τη μέρα, ταίρι μου τη νύχτα στο κρεβάτι.
Μον᾿ τράβα, μη μου ανάβεις τα αίματα, γερός αv θες να φύγεις.»
Είπε, κι ο γέροντας φοβήθηκε κι υπάκουσε στο λόγο᾿
πήρε βουβός του πολυτάραχου γιαλού τον άμμον άμμο,
κι ως μάκρυνε, το ρήγα Απόλλωνα, της ομορφομαλλούσας
Λητώς το γιο, με θέρμη ο γέροντας ν᾿ ανακαλιέται επήρε:
« Επάκουσέ μου, ασημοδόξαρε, που κυβερνάς τη Χρύσα
και την τρισάγια Κίλλα, κι άσφαλτα την Τένεδο αφεντεύεις,
Ποντικοδαίμονα, αν σου στέγασα ναό χαριτωμένο …
κάποτε ως τώρα εγώ, για αν σου ‘καψα παχιά μεριά ποτέ μου,
γιδίσια για ταυρίσια, επάκουσε, και δώσε να πλερώσουν
οι Δαναοί με τις σαγίτες σου τα δάκρυα που ‘χω χύσει!»
Είπε, και την ευκή του επάκουσεν ο Απόλλωνας ο Φοίβος,
κι απ᾿ την κορφή του Ολύμπου εχύθηκε θυμό γεμάτος, κι είχε
δοξάρι και κλειστό στις πλάτες του περάσει σαϊτολόγο’
κι αντιβροντούσαν οι σαγίτες του στις πλάτες, μανιασμένος
καθώς τραβούσε· και κατέβαινε σαν τη νυχτιά τη μαύρη.
Κάθισε αλάργα απ᾿ τα πλεούμενα κι ευτύς σαγίτα ρίχνει,
και το ασημένιο του αντιδόνησε τρομαχτικά δοξάρι …
