Σχέσεις
“Ο Μπρουν, ο εφευρέτης, έζησε δύο χιλιάδες χρόνια και σήμερα φυλάσσεται σ’ ένα ψυγείο, απ’ όπου θα ξυπνήσει έπειτα από σαράντα εννιά χιλιάδες χρόνια, για να ξαναρχίσει να ζει. Από τα γεννοφάσκια του σκαρφίστηκε ένα μηχάνημα για να φτιάχνει ουράνια τόξα, που λειτουργούσε με νερό και σαπούνι, αλλά αντί για απλές φυσαλίδες, έβγαζε ουράνια τόξα σε όλα τα μεγέθη, που μπορούσαν να τεντωθούν από τη μία άκρη του ουρανού ίσαμε την άλλη, και εξυπηρετούσαν σε πολλές περιστάσεις, ακόμα και για ν’ απλώνεις την μπουγάδα σου να στεγνώσει. Στο νηπιαγωγείο, παίζοντας με δύο μπαστουνάκια, σκαρφίστηκε ένα τρυπάνι για να κάνει τρύπες στο νερό. Η εφεύρεση εκτιμήθηκε πολύ από τους ψαράδες, που τη χρησιμοποιούσαν για να περνούν την ώρα τους, όταν το ψάρι δεν τσιμπούσε.
Στην πρώτη δημοτικού σκάρωσε μία μηχανή για να γαργαλάει τα αχλάδια, μια κατσαρόλα για να τηγανίζει πάγο, μια ζυγαριά για να ζυγίζει τα σύννεφα, ένα τηλέφωνο για να μιλάει με τις πέτρες, το μουσικό σφυρί, που ενώ κάρφωνε τα καρφιά, σφύριζε κιόλας, αφού ήταν… σφυρί, και πολλά άλλα.
Θα πήγαινε πολύ να θυμηθούμε όλες τις εφευρέσεις του. Αναφέρουμε μονάχα την πιο διάσημη, δηλαδή το μηχάνημα για να λες ψέματα, που λειτουργούσε με κέρματα. Με κάθε κέρμα μπορούσε κανείς ν’ ακούσει δεκατέσσερις χιλιάδες ψέματα. Το μηχάνημα περιείχε όλα τα ψέματα του κόσμου: αυτά που είχαν ειπωθεί, αυτά που ο κόσμος σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή κι όλα τα άλλα που θα μπορούσαν να έχουν επινοηθεί στη συνέχεια. Όταν το μηχάνημα εκφώνησε όλα τα ψέματα που μπορούσαν να υπάρχουν, ο κόσμος αναγκάστηκε πια να λέει την αλήθεια. Γι’ αυτό ο πλανήτης Μουν λέγεται και “πλανήτης της αλήθειας”.
Τζάνι Ροντάρι/ “Παραμύθια απ’ το τηλέφωνο”/ Μετάφραση : Άννα Παπασταύρου/ Εκδόσεις : Μεταίχμιο / πηγή άρθρου : http://eimaistahaimou.blogspot.gr
|
Aπό « ΤΑ ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου » ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ
|
AΠΟ psy4you.wordpress.com
της Βιργινίας Ιωαννίδου
(από τα πρακτικά συζήτησης με θέμα «Σχέσεις και μύθοι»)
Σύμφωνα με τον August Napier μπορούμε να διακρίνουμε 4 σχήματα εξουσίας στη συντροφική σχέση:
- Κυριαρχία – Υποταγή: Στο σχήμα αυτό κυριαρχεί και επιβάλλεται πάντα ο ένας, ενώ ο άλλος υποτάσσεται και δεν οριοθετείται ποτέ (χαρακτηριστικό πατριαρχικών οικογενειών παλιότερα). Στην περίπτωση αυτή η σχέση είναι ασυμμετρική. Η δυναμική αυτή γίνεται (ή μπορεί να γίνει) κάποια στιγμή ανυπόφορη και για τους δυο. Αυτός που κυριαρχεί νιώθει μόνος και αυτός που καταπιέζεται αισθάνεται υποβιβασμένος. Πολύ συχνά τότε ο υποταγμένος εκδικείται με πλάγιους καλυμμένους τρόπους.Είναι σημαντικό να σημειωθεί εδώ ότι, όσα βήματα κι αν έχουν γίνει προς την ισότητα, η παλιά πατριαρχική νοοτροπία φαίνεται να επικρατεί καλυμμένα σε πολλά σημερινά ζευγάρια. Η γυναίκα φαίνεται να κατέχει μια δυνατή θέση, να ορίζει, να προγραμματίζει, όμως όλες τις σημαντικές αποφάσεις (πού θα ζήσουν, πώς θα χειριστούν τα οικονομικά τους, αν και που θα σπουδάσουν τα παιδιά τους) τις παίρνει σχεδόν αποκλειστικά ο άντρας. Οι λιγότερο σημαντικές αποφάσεις παίρνονται από τη γυναίκα (πού θα διασκεδάσουν, ποιους θα καλέσουν, πού θα πάνε διακοπές). Επομένως ενδιαφέρον αποκτά το ερώτημα, «ποιος αποφασίζει για το ποιος αποφασίζει».2.
- Το δεύτερο σχήμα εξουσίας το συναντάμε στα ζευγάρια που συνεχώς μαλώνουν. Η σχέση εδώ είναι συμμετρική. Καθένας προσπαθεί να επιβληθεί στον άλλο, να περάσει το δικό του. Ο ένας προκαλεί συνεχώς τον άλλο σε ένα παιχνίδι δύναμης. Υπάρχει μόνο ένας νικητής – πιστεύουν. Ο καθένας φοβάται μην του επιβληθεί ο άλλος και προσπαθεί να το αποφύγει. Είναι καχύποπτοι και επιθετικοί μεταξύ τους. Προσπαθούν να μειώσουν και να υποβιβάσουν το σύντροφο τους. Το ερώτημα εδώ είναι „ποιος είναι πιο δυνατός“. Και βέβαια στις αντιπαραθέσεις υπάρχει σχεδόν πάντα κλιμάκωση και η χρήση βίας δεν είναι καθόλου σπάνια.3.
- Ένα τρίτο σχήμα εξουσίας είναι η ψευτοϊσότητα. Στο σχήμα αυτό προσπαθεί το ζευγάρι να παρουσιάσει μια ισότητα εξωπραγματική. Οτιδήποτε θα μπορούσε να διαταράξει την φαινομενική αρμονία τους απωθείται. Προσπαθούν να μη μαλώνουν ποτέ. Είναι προσποιητά ευγενικοί μεταξύ τους. Μπορεί να είναι συνεχώς μαζί και να φαίνεται, ότι συνεργάζονται καλά, αλλά στο βάθος κρύβουν πολύ θυμό ο ένας για τον άλλο. Φοβούνται όμως να δείξουν το θυμό και την απογοήτευση που έχουν μέσα τους, μήπως και απορριφθούν ή εγκαταλειφθούν. Ζευγάρια που υποστηρίζουν ότι „δε μαλώνουμε ποτέ“ έχουν συνήθως σοβαρά προβλήματα. Κάποιες φορές ξεσπάνε τον κρυφό θυμό τους σε ένα παιδί που γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος. Άλλοτε παρουσιάζουν καταθλιπτικά ή ψυχοσωματικά συμπτώματα (στρέφουν το θυμό τους προς τον εαυτό τους)4.
- Το τέταρτο σχήμα εξουσίας είναι αυτό της ισότητας. Αυτό είναι το πιο ικανοποιητικό και για τους δύο συντρόφους σύμφωνα με όλες τις έρευνες στις οποίες αναφέρεται και ο Napier. Στην περίπτωση της ισότητας υπάρχει εναλλαγή στο ποιος ορίζει και ποιος ακολουθεί. Δεν είναι όπως στην κυριαρχία – υποταγή, όπου πάντα ο ένας ορίζει κι ο άλλος ακολουθεί ή όπου σε κάποιους τομείς ορίζει ο ένας και σε κάποιους ο άλλος. Στο σχήμα αυτό οι σύντροφοι αλλάζουν συνεχώς θέση επάνω-κάτω (εξουσίας-υποταγής) σε όλα τα θέματα και σε όλους τους τομείς, όπως δύο παιδιά που κάνουν τραμπάλα. Όλα συζητιούνται και παζαρεύονται ανοιχτά. Δεν υπάρχουν θέματα ταμπού. Υπάρχουν και έντονοι καβγάδες, που όμως δεν είναι στείροι και δηλητηριώδεις, αλλά εποικοδομητικοί, καθώς το ερώτημα δεν είναι „ποιος είναι ο πιο δυνατός“, αλλά „ποια είναι η καλύτερη λύση για όλους“. Με αυτό το στόχο είναι έτοιμοι και οι δύο άλλοτε να υποστηρίξουν τη θέση τους και να επιβληθούν και άλλοτε να ακολουθήσουν τη θέση του συντρόφου, χωρίς να νιώθουν, ότι υποτάσσονται, αλλά με την αίσθηση ότι κάνουν το καλύτερο γα τη σχέση.
Το τέταρτο σχήμα εξουσίας είναι το ιδανικό στη συντροφική σχέση. Στο σχήμα αυτό υπάρχει σεβασμός της ατομικότητας και της αυτονομίας κάθε συντρόφου. Ο καθένας νιώθει υπεύθυνος για τον εαυτό του και έτσι συναντιούνται ως δύο χωριστά, αυτόνομα άτομα. Η εξουσία μπορεί να ασκηθεί σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Το πώς χειρίζεται ένας άνθρωπος την εξουσία που έχει, εξαρτάται από τη σιγουριά που νιώθει. Αν νιώθει σίγουρος, τότε αναγνωρίζει την ατομικότητα του άλλου και δέχεται την αυτονομία του. Αν δε νιώθει σίγουρος, τότε είτε ασκεί εξουσία προσπαθώντας να κυριαρχήσει, είτε υποτάσσεται (δεν υπάρχει εναλλαγή).
Είναι πάντα εκεί για να προσφέρουν έναν ώμο για να ακουμπήσεις
Και να ακούσουν τα προβλήματα σου
Φίλος είναι αυτός που γνωρίζει τα πάντα για σένα και εξακολουθεί να σε συμπαθεί
Ανεξάρτητα από το μέγεθος
Το πόσα λεφτά έχεις
Το σχήμα
Το χρώμα
Το είδος
Ή την ηλικία
Ο πραγματικός φίλος δεν σε αφήνει να κάνεις βλακείες μόνος σου
Αλλά θα σε σταματήσει από το να κάνεις κάποιο λάθος
Θα σε κρατήσει ζεστό
Θα σου δώσει ώθηση
Θα είναι εκεί όταν δεν είσαι καλά
Θα σε προστατεύει
Θα είναι τα μάτια σου όταν δεν μπορείς να δεις
Και δε θα σε αφήσει ποτέ!
Το νέο “παιχνίδι” των παιδιών ονομάζεται “Χρυσαυγίτες-Εγέρθητω”
( πρόσφατη εμπειρία δασκάλου / σε blog )
“..Φτάνοντας σήμερα το πρωί στο σχολείο , βλέπω μια ομάδα παιδιών να παίζουν κάνοντας τους χρυσαυγίτες.
Σηκώνουν τα δεξιά τους χέρια και με χαιρετούν φασιστικά.
Το σοκ , απίστευτο.
Τα μαζεύω γύρω μου και αρχίζω αν τους μιλάω.
Γιατί το κάνουν αυτό , τι σημαίνει , που το είδαν , τι τους άρεσε σε αυτό ;
Οι απαντήσεις τους σαφέστατες. Τους εντυπωσίασε η στρατιωτική δομή και η πειθαρχία. Τους εντυπωσίασε το παρουσιαστικό των ναζί. Τους άρεσε ο τρόπος που διέταξαν τους δημοσιογράφους στη συνέντευξη τύπου, το βράδυ των εκλογών.
Αφού κατάλαβα ότι αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν σε οποιαδήποτε παραγωγική συζήτηση , απομακρύνθηκα.
Στο γραφείο των καθηγητών όλοι μιλούσαν για τα αποτελέσματα των εκλογών και εστίαζαν στο φαινόμενο ”χρυσό αυγό”.
Σχολιασμοί , αλλά κανένας δεν έμπαινε στην ουσία.
Ώρα να διδάξω με το παράδειγμα.
Μπαίνω στην τάξη , για μάθημα.
Ανοίγω την πόρτα και κραυγάζω ”εγέρθητι”.
Τα παιδιά αποσβολωμένα με κοιτάζουν παράξενα.
Επαναλαμβάνω το παράγγελμα και τους λέω πως όποιος δεν σηκωθεί την ώρα που μπαίνω ΕΓΩ θα υποστεί τις συνέπειες της ανυπακοής και προσβολής του καθηγητή.
Και σηκώνονται όλοι…
ΟΥΤΕ ΈΝΑΣ ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΒΛΑΚΕΙΑ ΜΟΥ ….”
Πόσο εύκολο είναι να διαμορφωθούν οι συνειδήσεις των παιδιών και εφήβων στο φασισμό ?
Μία εξαιρετική ταινία “The Wave” που αξίζει να τη παρακολουθήσετε .Το “πείραμα” ενός καθηγητή που καταλήγει σε καταστροφή ..
THE WAVE (2008) – Trailer (English Subtitles) 
Είμαστε τα παιδιά και οι γονείς μας στο βασίλειο που καταταρρέει στις άνυδρες μέρες στις χορταριασμένες πέτρες. Τα παραμύθια οι κασέτες ο δρόμος τα ταξίδια τα σύννεφα τα κτήρια τη νύχτα.
– Λοιπόν θα πει πώς έχεις μέσα σου κάτι, που αξίζει πιότερο από κείνα που δεν έμαθες
– Τι έχω;
– Έχεις φιλοτιμία και αξιοπρέπεια.
Το Βασιλόπουλο συλλογίστηκε λίγο. Ύστερα ρώτησε:
– Και τι μου χρησιμεύουν αυτά;
– Χρησιμεύουν να βρεις μέσα σου τη δύναμη και τη θέληση να ξαναφτιάσεις το έθνος σου.
Το λευκό χαρτί το σημείο η ευθεία το επίπεδο η φωτιά το νερό ο αέρας το χώμα εσύ εγώ –
Και κάνε βήματα μικρά –
Και γέλα!
Και ξέρεις θα ρθούνε τα μεγάλα
“Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή”
Το ακούς τραγουδάει
Καλές μας μέρες
Ο Μοχάμεντ Ασράφ δεν πηγαίνει σχολείο. Από την
ανατολή του ήλιου μέχρι την ανατολή της σελήνης,
κόβει, ξεχωρίζει, μοντάρει και ράβει μπάλες ποδοσφαίρου
που φεύγουν από το χωριό του Ουμαρκότ στο Πακιστάν και
κυλούν προς τα γήπεδα όλου του κόσμου. Ο Μοχάμεντ είναι
έντεκα χρονών. Κάνει αυτή τη δουλειά από όταν ήταν πέντε.
Αν ήξερε να διαβάζει, κι αν ήξερε να διαβάζει αγγλικά, θα
καταλάβαινε αυτό που είναι γραμμένο στις ετικέτες που κολλάει
πάνω σε κάθε έργο του: Αυτή η μπάλα δεν είναι προϊόν
παιδικής εργασίας.
Eduardo Galeano.
Στην 1η Έκθεση Ζωγραφικής των Νοσηλευόμενων Παιδιών του Τμήματος Αιματολογίας-Ογκολογίας (Τ.Α.Ο.) του Νοσοκομείου Παίδων “η Αγία Σοφία” που διοργανώνει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις “Η ΠΙΣΤΗ”συμμετέχουν και οι ”Ζωγράφοι σε δράση για τα ΠΑΙΔΙΑ”.Η Έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο Πολιτιστικό κέντρο Δήμου Π.Φαλήρου ”Ο ΦΛΟΙΣΒΟΣ”, θα διαρκέσει από 14 έως 24 Φεβρουαρίου και θα λειτουργεί 09.00π.μ.-13.00 μ.μ. και 17.00 μ.μ.-20.00 μ.μ.
Θα υπάρχουν καθημερινά εκπλήξεις για τους μικρούς φίλους όπως μουσικές παραστάσεις, χορωδίες, clown κ.τ.λ. και όποιος επιθυμεί θα μπορεί να αγοράσει έργα των ζωγράφων αλλά και των παιδιών σε πολύ προσιτές τιμές, τα έσοδα των οποίων θα αφιερωθούν στους σκοπούς του Συλλόγου .
Τα εγκαίνια είναι στις 15 Φεβρουαρίου .
( από το Blog της Καίτης Βασιλάκου )
Λίγες είναι οι γυναίκες που έχουν το κουράγιο να διεκδικήσουν δικαιώματα στις ανδροκρατούμενες κοινωνίες του τρίτου κόσμου. Οι περισσότερες έχουν ασπασθεί την άποψη των ανδρών για την κατώτερη θέση τους, άλλες διαφωνούν, αλλά φοβούνται και σωπαίνουν και κάποιες ελάχιστες διαφωνούν και τολμούν να αντιπαρατεθούν με όλους και με όλα: με την οικογένειά τους, με την κοινή γνώμη, με την κυβέρνηση, με το ιερατείο, ακόμα και με τις άλλες γυναίκες.
Εάν έχετε κάτι που δεν χρειάζεστε, μπορείτε να το δώσετε στους παρακάτω:
Το «Ιδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων» έχει ανάγκη από ρούχα, σεντόνια, παπλώματα. Αν σας περισσεύουν, το ίδρυμα δέχεται καθημερινά προσφορές 8-3 μ.μ., Πειραιώς 35. Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-5239465 και 210-5246516 , e-mail: kyada@otenet. gr. Ηλεκτρονική διεύθυνση:http://www.kyada/. gr
Η ΜΚΟ Praksis χρειάζεται φάρμακα για ……να καλύψει τις ανάγκες των πολυϊατρείων της, που περιθάλπουν δωρεάν μετανάστες και αστέγους. Δέχονται ακόμη και ανοιγμένα, χρησιμοποιημένα κουτιά φαρμάκων. Επικοινωνήστε στα τηλ.: 210-5205200 ή στο http://www.praksis/. gr, info@praksis. gr
Η ομάδα ΡΕΤΟ αποτελείται από πρώην χρήστες ουσιών. Παίρνουν οτιδήποτε θέλετε να πετάξετε, είτε λειτουργεί είτε όχι. Αναλαμβάνουν κάθε είδους επισκευές και κατασκευές. Λειτουργούν δύο μαγαζιά με μεταχειρισμένα έπιπλα και αντικείμενα. Παραλαμβάνουν από το σπίτι σας μεγάλα και μικρά αντικείμενα, έπιπλα, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, ρούχα, παιχνίδια, οτιδήποτε. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210-6655096 .
Το Χατζηκυριάκειο Ιδρυμα παιδικής προστασίας χρειάζεται βιβλία για να ενισχύσει τη βιβλιοθήκη του. Επισκεφθείτε το site http://www.xatzikir/iakio.gr
ΜΠΟΡΕΙΤΕ να συνεννοηθείτε και να στείλετε χρήματα ή αντικείμενα στις οργανώσεις:
«Τα παιδιά του δρόμου» (Αρίστων 6-8 και γωνία Κωνσταντινουπόλεως 165, Μεταξουργείο, Κολωνός. Τηλ.: 210-5239402 και 210-5221149 11 π.μ. – 6 μ.μ. καθημερινά),
«Στέγη Κακοποιημένων Γυναικών» (τηλ.: 210-8103496 ) ,
«Θεόφιλος» (τηλ.: 210-8819397 ) για την ενίσχυση πολύτεκνων οικογενειών απ’ όλη την Ελλάδα.
ΟΙ μετανάστες της Νέας Μάκρης (foreigners of Nea Makri) οργανώνουν παζάρι κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα στο καφέ «Tiki». Για πληροφορίες καλέστε την Ingrid στο 6973350024 , e-mail foreigners inneamakri@yahoo. gr
ΤΟ Ελληνικό Καραβάνι Αλληλεγγύης (πλατεία Ελευθερίας 1, τηλ. 210-3314334 , 3378412, 3816886, fax: 210-3314334) για να ενισχύσει τα έσοδά του έφερε και στην Ελλάδα την εναλλακτική μόδα των δημοφιλών στην Ευρώπη καταστημάτων «Charity Shop», που στα ελληνικά μπορούμε να τα ονομάσουμε «φιλανθρωπικά καταστήματα» ή «καταστήματα αλληλεγγύης». Εκεί πουλιούνται σε πολύ χαμηλές τιμές και σε άριστη κατάσταση από δεύτερο χέρι, είδη δώρων, βιβλία, δίσκοι, CD και μικροέπιπλα που πολλοί πολίτες προσφέρουν δωρεάν. Είναι ένα όμορφο, χαρούμενο παζάρι, όπου μπορείς να προσφέρεις ό,τι δεν χρειάζεσαι για να το αγοράσει κάποιος άλλος φτηνά. Στο δεύτερο χέρι λειτουργεί και γωνιά με αντίκες, ενώ μπορείς να ψωνίσεις και αχρησιμοποίητα αντικείμενα που προσφέρουν ζωγράφοι, συγγραφείς, επιχειρήσεις στην ειδική γωνιά «Πρώτο χέρι» (Φειδίου 14-16, τηλ./fax: 210-3816886 ) .
ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ παζάρι λειτουργεί μεταξύ άλλων ο συνεταιρισμός και το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο «Ο Σπόρος» (Σπύρου Τρικούπη 21 στα Εξάρχεια, τηλ. 210-3801375 . http://www.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.sporos%2F&h=lAQH6LDEU. org. Ο Σποροχώρος λειτουργεί από Δευτέρα μέχρι Σάββατο 11.30 με 3 μ.μ., και απογεύματα Δευτέρα έως Παρασκευή 5.30-8.30. Πουλιούνται κυρίως ρούχα σε καλή κατάσταση, αλλά και βιβλία, παπούτσια, βίντεο, μικρά παιχνίδια.
1972 – ” ΑντιΧουντική Πενικιλλίνη ”
Το 1972 ζούσαμε στην Αθήνα με τον μικρότερο αδερφό μου ,πίσω απο τη Πάντειο .Παιδιά της επαρχίας βέβαια .Εγώ είχα τελειώσει τις σπουδές μου και εργαζόμουν σε κάποιο ιδιωτικό σχολείο και ο αδερφός μου ήταν φοιτητής της Παντείου .Σαν μεγαλύτερη τον πρόσεχα .Θυμάμαι αρκετά συχνά μαζεύονταν όλη του η φοιτητοπαρέα στο σπιτάκι μας ( ένα ισόγειο διαμέρισμα ) ,και εγώ μαγείρευα για όλους .Οι περισσότεροι βέβαια ήταν πολύ πεινασμένοι σε σημείο που βρίσκαν το βραστό λάχανο θεσπέσιο ! Εκείνη την εποχή υπήρχε κι ένα στέκι μας . Ένα ταβερνάκι που λεγόταν “Πίνει και Λύνει ” ,υπονοώντας προφανώς πως πίνεις και “λύνεται” η γλώσσα σου .Εμείς το λέγαμε “Πενικιλλίνη” .Εκεί μαζεύονταν φοιτητές ,αλλά και καθηγητές της Βιομηχανικής και άλλων Πανεπιστημιακών σχολών και τραγουδούσαμε Βάρναλη και άλλους .Πολλές φορές πλάκωνε η αστυνομία και μεις όπου φύγει φύγει ..Μάλιστα θυμάμαι τους κοροϊδεύαμε φωνάζοντας δυνατά και παίζοντας κρυφτό στα στενά :
-Μπας κι είναι εδώ ? Μπας κι είναι εκεί ? ( εννοώντας τους Μπας-κίνες , έτσι τους λέγαμε )!
αν ήθελαν βέβαια ,θα μπορούσαν να μας είχαν πιάσει .Νομίζω πως δεν ήθελαν και έτσι φτηνά την είχαμε γλιτώσει .
1972- Έρωτας στα χρόνια της Χούντας
Θυμάμαι είχα κατέβει στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη Νομική Σχολή για να βρω τον αδερφό μου .Εκείνη την ημέρα γίνονταν φασαρίες και επεισόδια .Είχε αστυνομία παντού .Μέσα σε ένα πλήθος κόσμου ,φοβισμένη ( δεν έβρισκα και τον αδερφό μου ) βρέθηκα δίπλα σε ένα αυτοκίνητο .Τότε ένας άνδρας άνοιξε τη πόρτα φώναξε ” Έμπα μέσα ” .Κολακεύτηκα απο τον “ιπποτισμό ” του και θαμπώθηκα απο το αυτοκίνητο επίσης, μάρκας BMV. Αυτός έμελε να είναι και ο μέλλοντας σύζυγός μου .( αργότερα βέβαια έμαθα πως η BMV ήταν νοικιασμένη και το δικό του αυτοκίνητο ήταν Datsun ..προς μεγάλη μου απογοήτευση ..!).
1973– Το Ιστορικό Πιστολάκι για τα μαλλιά
Δεν θυμάμαι καλά αλλά πρέπει να ήταν 15 ή 16 Νοεμβρίου .Η κατάσταση ήδη ήταν έκρυθμη.Αντί να πάω στο σχολείο που έκανα μάθημα ,ξεκίνησα για το κέντρο της Αθήνας ,για άλλη μια φορά να βρω τον αδερφό μου .Ήταν τότε η γραμμή του τρόλλευ Καλλιθέα-Σταθμός Λαρίσης. Μέσα στο τρόλλευ υπήρχαν σκορπισμένες προκηρύξεις ,που καλούσαν τον κόσμο να κατέβει στους δρόμους .Επειδή τότε οι τρείς στους πέντε ήταν ρουφιάνοι ,για να αρπάξω μια προκήρυξη έκανα πως έπεσα κάτω και γρήγορα-γρήγορα έκρυψα μία μέσα στο παλτό μου .Όταν φτάσαμε πιά στην Αθήνα, τη διάβασα ,στα κλεφτά βέβαια ,μέσα απο το παλτό .Στο κέντρο τα πράγματα ήταν πολύ άσχημα .Οι φοιτητές ήταν αμπαρωμένοι στις σχολές , κόσμος πολύς στους δρόμους ,αστυνομία ,ξύλο.Σε λίγη ώρα έκαναν την εμφάνισή τους και τα πρώτα τανκς .Φοβήθηκα πολύ και μπήκα σε ένα μαγαζί που πουλούσε ηλεκτρικά είδη , την “Ηλεκτραγορά” και με όσα χρήματα είχα πάνω μου (όλα κι όλα 100 δρχ ) αγόρασα ένα πιστολάκι μαλλιών .Έτσι, αν με έπιανε η αστυνομία θα έλεγα πως εγώ δεν έχω σχέση με τις φασαρίες και απλά έκανα ψώνια .Μάλιστα κρατούσα και τη σακούλα του καταστήματος επιδεικτικά ,να φαίνεται .
Στο μεταξύ τα επεισόδια μένονταν , ξύλο, αστυνομία ,τανκς παντού και ο κόσμος άρχισε να διαλύεται εν όψει και της νυχτερινής απαγόρευσης της κυκλοφορίας.Θυμάμαι προχωρούσαμε τοίχο-τοίχο απ τον φόβο .Η γης σείοταν από το θόρυβο των αλυσίδων των τανκς που κυκλοφορούσαν στους δρόμους και θυμάμαι συγκεκριμένα ένα ήταν στη Πλατεία Κουκακίου .
1973-Πολυτεχνείο
Αυτή η ιστορία δεν αφορά εμένα ,αλλά τον αδερφό μου .Ήταν ήδη απ’ ότι καταλάβατε ενεργό μέλος της αντίστασης .Την 17η Νοέμβρη βρισκόταν στο Πολυτεχνείο ,στον κόσμο ,μαζί με άλλους φίλους του φοιτητές και φοιτήτριες .Όταν έκαναν ντού τα τάνκς και άρχισαν οι πυροβολισμοί ήταν όλοι τους όπου φύγει,φύγει .Η αστυνομία τους κυνηγούσε για να τους συλλάβει .Μάλιστα μια κοπέλα απο τη παρέα ,τη Λίζα ,την συνέλαβαν – δεν ανέφερε ποτέ τί της είχε συμβεί στην ανάκριση.Ίσως το γεγονός πως δεν ξαναπάτησε το πόδι της στην Αθήνα ,μαρτυρά το μέγεθος της πληγής της και του τί μπορεί να της είχε συμβεί …..Η παρέα των φοιτητών μέσα στον χαμό διαλύθηκε φυσικά.Έμεινε ο αδερφός μου και τρείς ακόμα φίλοι κυνηγημένοι απο την Αστυνομία .Τρέχαν και χτυπούσαν πόρτες σπιτιών για να τους φυγαδέψουν .Κάπου πίσω απο το Πολυτεχνείο ,βρήκαν τη πόρτα μιας πολυκατοικίας ανοιχτή και μπήκαν .Μια κυρία τους άνοιξε τη πόρτα του διαμέρίσματός της και τους έκρυψε , θέτοντας όπως καταλαβαίνετε και τον εαυτό της σε μεγάλο κίνδυνο.Μη ξεχνάμε πως γίνονταν έλεγχος απο την αστυνομία .Μπούκαραν κανονικά στα σπίτια και έψαχναν.Πόσο μάλλον εκείνη τη μέρα ...Τους έκρυψε για μιά ή δυό μέρες .
Τα χρόνια πέρασαν από τότε και ο καθένας απο αυτά τα παλικαράκια τράβηξε το δρόμο του .Προσπάθησαν να βρουν τη κυρία αυτή ,αλλά ήταν αδύνατο .Μέσα στο χαμό εκείνης της ημέρας , κανείς τους δε θυμόταν το σπίτι που τους φιλοξένησε .Μάλιστα ,ο αδερφός μου για να βοηθήσει τη μνήμη του , έκανε αρκετες φορές τη διαδρομή που ακολούθησαν φεύγοντας απο το Πολυτεχνείο εκείνη τη μέρα ,μήπως και τα βήματά του τον οδηγούσαν στο σωστό σπίτι ,αλλά μάταια .
Μέχρι και σήμερα δε κατάφερε να βρεί τη κυρία που τους έσωσε τη ζωή.Όπως μου εκμηστηρεύτηκε ο ίδιος , για χρόνια ,όποτε βρισκόταν στην Αθήνα ,γυρόφερνε εκείνες τις γειτονιές και κοιτούσε καλά τα πρόσωπα των περαστικών γυναικών ,μήπως και στα χαρακτηριστικά κάποιας ( γηραιάς) πλέον κυρίας ,αναγνωριζε το πρόσωπο του σωτήρα τους τη 17η Νοέμβρη του 1973 .
οι Ιστορίες αυτές είναι πραγματικές .
ευχαριστώ τη μητέρα μου που μου τις διηγήθηκε .
Με αφορμή όλες τις πρόσφατες έρευνες που δείχνουν ότι οι οικονομικές αυτοκτονίες βρίσκονται σε έξαρση και επιπλέον ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται σε ψυχικό αδιέξοδο, η Ελένη Νίνα, Κλινικός Ψυχολόγος και Ψυχοθεραπεύτρια Οικογένειας, με μότο «Να απεξαρτηθούμε και να ψάξουμε για ανθρώπους», μιλά στο tvxs με την Κρυσταλία Πατούλη, Δημοσιογράφο και Σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων.
Τι έχεις να πεις για τον αριθμό των αυτοκτονιών που αυξάνεται από μέρα σε μέρα;
Κατ’ αρχάς, ότι είναι λογικό. Όταν κάποιος φτάνει σε αδιέξοδο, επειδή δεν έχει να ζήσει τον εαυτό του και την οικογένειά του και συγχρόνως αισθάνεται μόνος, προδομένος και αβοήθητος, θα πέσει και σε μελαγχολία και θα κάνει -σαφώς- και ιδέες αυτοκτονίας.
Επιπλέον μέσα σε αυτή την κρίση, διακινούνται συναισθήματα και αποτυχίας, ειδικά όταν δεν τα καταφέρνει κάποιος οικονομικά, διότι τα χρήματα είναι ένα μέσον ενήλικης συναλλαγής…
Κινδυνεύουν περισσότερο οι άντρες;
Ναι, περισσότερο οι άντρες, γιατί σε αυτούς πέφτει το βάρος να ζήσουν το σπίτι τους, έστω και σαν επιφόρτωση μιας ιδέας, ενός παραδοσιακού ρόλου του «κουβαλητή». Γι αυτό και οι άντρες, συντριπτικά, περνούν σε αυτοκτονία κάτω από τέτοιες συνθήκες.
Το οικονομικό πρόβλημα, δηλαδή, μοιάζει να εισπράττεται ειδικά από τους άντρες, ως η μεγαλύτερη αδυναμία που δεν μπορούν ούτε να τη μοιραστούν, ούτε να ζητήσουν βοήθεια;
Είναι δύσκολο να ζητήσουν βοήθεια όπως επίσης και να μοιραστούν το πρόβλημά τους ή να το εκφράσουν. Η κοινωνία, άλλωστε, έτσι όπως είναι δομημένη, όλο και περισσότερο απομονώνει τα άτομα. Παλιότερα, υπήρχαν δομές που στήριζαν τα άτομα που είχαν ανάγκη, όπως ήταν οι ευρείες οικογένειες, οι γειτονιές, οι σχέσεις…
Μπορεί όμως, κάποιος να έχει, μεν, μία… συντροφική σχέση αλλά να νιώθει μόνος του.
Ειδικά όταν η σύντροφος είναι επικριτική, ή φέρνει στο σπίτι τα περισσότερα χρήματα και ο άντρας της καθόλου ή λιγότερα, τότε προσθέτονται και οι ανταγωνισμοί στο ζευγάρι, και έτσι μπορεί να νιώθει εκτός από αποτυχημένος οικονομικά και αποτυχημένος στη σχέση του, αλλά και σαν πατέρας αν έχει παιδιά, και γενικά σε όλο το φάσμα –κοινωνικά και οικογενειακά.
Βάλλονται περισσότερο οι άντρες, αλλά όποιος άνθρωπος κι αν βρεθεί σε μια ανάλογη κατάσταση έχει πολλές πιθανότητες να καταλήξει σε αυτοκτονία.
Εκείνοι που πλέον δεν έχουν καμία στήριξη από την ευρεία οικογένεια, δεν έχουν χρήματα, δεν μπορούν να παρέχουν οτιδήποτε, είναι ακόμα πιο απομονωμένοι, πιο δυστυχείς και με ιδέες αυτοκτονίας… Ένα κοινωνικό φαινόμενο που όλο και περισσότερο θα το συναντάμε.
Η αυτοκτονία είναι και μίσος προς τον ίδιο σου τον εαυτό, εφόσον φτάνεις να τον σκοτώσεις…
Είναι πολύς θυμός για τον εαυτό. Όμως δεν είναι μόνον αυτό. Είναι και μία φυγή, ένας έλεγχος: Εφόσον δεν έχω τον έλεγχο οπουδήποτε αλλού, έχω τον έλεγχο πάνω στον εαυτό μου. Οπότε είναι μία ύστατη λύση – διαφυγή, και ύστατος έλεγχος στο αδιέξοδο. Ελέγχω τον εαυτό μου και τον σκοτώνω. Όπως κάνει και ο σκορπιός όταν κυκλωθεί από φωτιά, γυρίζει την ουρά του και τρυπάει τον εαυτό του, αυτοκτονεί. Ή όπως κάνουν τα δελφίνια και οι φάλαινες όταν μολυνθεί το περιβάλλον τους, που βγαίνουν στην ξηρά και πεθαίνουν. Αυτοκτονούν.
Είναι ο ύστατος έλεγχος και βέβαια η ύστατη κραυγή προς ένα κοινωνικό σύνολο το οποίο αναγκάζει τα μέλη του να διαφύγουν προς τα… πάνω γιατί δεν υπάρχει διαφυγή από πουθενά αλλού.
Η δυσκολία να διαχειριστεί κάποιος μια τόσο δύσκολη κατάσταση, πόσο επιβαρύνεται και από εκείνο το κύμα -των προηγούμενων δεκαετιών- της «θετικής ενέργειας», του «να περνάμε καλά», του όλοι να δείχνουν καλά, με τα δυσάρεστα συναισθήματα να αναβάλλονται επ’ αόριστον για την διαχείρισή τους και να μην τα αγγίζουμε…
Μας έχει βρει, εννοείς, απροετοίμαστους…
Ναι, διότι οι άνθρωποι, κατά πλειοψηφία, δεν άγγιζαν τα συναισθήματά τους και δη τα δυσάρεστα και τα επώδυνα. Ξαφνικά, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα επώδυνο συναίσθημα το οποίο δεν μπορείς ούτε καν να το αγγίξεις, όχι να το βιώσεις και να το διαχειριστείς…
Οι άνθρωποι απέφευγαν να έρθουν σε επαφή, όντως, με τα γκρι συναισθήματα. Έμοιαζε για χρόνια, ότι έπρεπε να τα αφήσουν στο πλάι και να σκεφτούν μόνο τα θετικά και τα ευχάριστα. Αυτό είναι θαυμάσιο όταν συμβαίνει, αλλά όχι σε υπέρμετρο βαθμό, γιατί τότε, είναι και αυτό μία… φούσκα!
Και βέβαια πολλοί άνθρωποι ήταν απροετοίμαστοι, και την πάτησαν, μέσα σε αυτή την εικόνα του «όλα καλά!»
Σ’ αυτό το κλίμα, κάποιος που έπαιρνε έναν μισθό και δεν του έφτανε να ζήσει -γιατί ποιος, όλα αυτά τα προηγούμενα χρόνια, μπορούσε να ζήσει με έναν βασικό μισθό; Δεν ανακαλύψαμε… σήμερα την Αμερική. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια κάποιος που εργαζόταν δεν μπορούσε να ζήσει ανεξάρτητος μόνο με τον βασικό μισθό χωρίς κάποια επιπλέον βοήθεια από τους γονείς κλπ. Πώς να μοιραζόταν το πρόβλημά του, σε αυτό το ξέφρενο πάρτι… που όλοι θα τον έλεγαν μίζερο; Έπαιρνε, λοιπόν, ένα δάνειο για να μπορεί να ανταποκριθεί στο… θέατρο που παιζόταν.
Και κατέφευγε για να επιβιώσει, στην όλη φούσκα που ξέρουμε με τη λογική του «έχουμε», με αποτέλεσμα σήμερα να είναι απολύτως προσγειωμένος άγρια σε μια πραγματικότητα που τον καλεί να πάρει τις ευθύνες του, που όμως δεν γνωρίζει τρόπους να την αντιμετωπίσει.
Κυρίως όμως, μέσα σε όλο αυτό, βρίσκεται εντελώς μόνος ο άνθρωπος. Δεν συναντιέται. Και θεωρεί ότι είναι και ο μόνος που έχει αυτό το πρόβλημα. Οι άνθρωποι είναι απομονωμένοι και στις σχέσεις τους μέσα στα ίδια τα σπίτια τους και στις γειτονιές τους και με τους φίλους τους και με τα πάντα, δεν υπάρχει συλλογικότητα (ίσως πολύ λίγη).
Έχουν μοιραστεί το «πάρτι» που λέγαμε, αλλά δεν έχουν καθίσει να μοιραστούν τίποτα επί της ουσίας, όπως όλα εκείνα τα γκρί συναισθήματα…
Ανέβαλε να διαχειριστεί τα όποια δύσκολα συναισθήματα, όπως και το να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι δεν του φτάνει ο μισθός για να ζήσει.
Ανέβαλε ουσιαστικά την επαφή με τον εαυτό του, και με τους δίπλα του. Οπότε, έχει μείνει τώρα απομονωμένος να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα.
Που δεν ξέρει να την διαχειριστεί γιατί δεν ασχολήθηκε να την διαχειριστεί ποτέ.
Ακριβώς. Κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει, όπου κι αν βρισκόμαστε, είναι όσο μπορούμε να συνομιλούμε με άλλους ανθρώπους. Δηλαδή, να φτιάξουμε μεταξύ μας ομάδες στήριξης, με όποιον τρόπο, μέσα στην πολυκατοικία, στη γειτονιά, οπουδήποτε, για να μοιραστούμε αυτό το δύσκολο που περνάμε. Να είμαστε δηλαδή ανοιχτοί στο να ακούσουμε πράγματα, ο ένας από τον άλλον.
Επίσης, οι άνθρωποι είναι καλό να μη διστάζουν να ζητήσουνε βοήθεια. Γιατί εκεί αυτό πάει και «χτυπάει» πάνω σε ένα άλλο μότο των προηγούμενων δεκαετιών, το «πρέπει να τα καταφέρω μόνος μου», ή το «δεν επιτρέπεται να είμαι αδύναμος», όπως και στο σημερινό του «είμαι αποτυχημένος» κλπ. Πρέπει, λοιπόν, να ζητήσουν βοήθεια οι άνθρωποι, πριν καταλήξουν στο ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά να αυτοκτονήσουν.
Μα την λέξη βοήθεια, την έχουν συνδέσει οι περισσότεροι, με την λέξη ανικανότητα και με την λέξη αποτυχία…
Και αδυναμία, ναι. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι της διπλανής πόρτας, υπάρχουν και ειδικοί. Να ζητήσουν βοήθεια, να καταφύγουν σε δομές που ευτυχώς ακόμη υπάρχουν…
Έχουν μάθει όμως να ζητάνε βοήθεια μόνο πληρώνοντας κάποιο τίμημα. Δηλαδή, θέλω αυτό, θα σου δώσω το άλλο. Deal! Όχι σαν συνθήκη του «σχετίζομαι». Κι έχοντας στο βάθος, όλοι στο μυαλό τους, περισσότερο, ένα μεταφρασμένο -ή όχι- οικονομικό αντίτιμο.
Η συναλλαγή του παίρνω-δίνω ανέκαθεν υφίστατο, και καλό είναι να υφίσταται, όμως είναι να κάνουμε όλοι μια μεγάλη προσπάθεια να αποκαταστήσουμε το παίρνω-δίνω, το οποίο είναι η υγιής συναλλαγή στις σχέσεις μας, όχι μόνο υλικά αλλά και μέσα στο να συν-κατασκευάσουμε νόημα.
Καλούμαστε να συν-κατασκευάσουμε νόημα, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον, ώστε να δώσουμε μία προοπτική στα πράγματα. Γιατί δεν έχουμε όραμα αυτή τη στιγμή. Κι ο άνθρωπος που έχει μελαγχολία και κάνει ιδεασμό με την αυτοκτονία και περνάει στην αυτοκτονία στερείται στόχων και οράματος!
Γι’ αυτό λέω ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία να βγούμε όσο μπορούμε από την απομόνωση, να είμαστε ανοιχτοί σε αυτή την ιδέα, για να μπορέσουμε και να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον πάνω σε αυτό.
Επειδή όμως, η παγκόσμια αξία είναι το κέρδος και το χρήμα, ο άνθρωπος εκτιμούνταν κυρίως με οικονομικά κριτήρια. Όπως έχεις πει και εσύ, σημασία είχε το «τι έχω» και όχι «ποιος είμαι». Όταν, λοιπόν, κάποιος σήμερα μέσα σε αυτή την κρίση δεν έχει χρήματα, αισθάνεται το απόλυτο τίποτα!
Γι αυτό τώρα καλούμαστε να αναθεωρήσουμε και τις αξίες μας. Σε αυτή την πολύ δύσκολη κατάσταση έχουμε και αυτό: Να επαναπροσδιορίσουμε ποιες είναι οι αξίες. Και μπορεί να βρούμε κι άλλες, ξεχασμένες αξίες, ξεχασμένες γλώσσες που μιλούσαμε μεταξύ μας.
Αυτοί οι άνθρωποι που αυτοκτονούν;
Ναι, αυτοί οι άνθρωποι που αυτοκτονούν τις έχουν χάσει. Είναι τα θύματα αυτού του πολέμου.
Γι αυτό λέω ότι έχει πολύ σημασία, πριν κάποιος καταλήξει τελικά ότι θα αυτοκτονήσει, να αναζητήσει συνομιλητές, οι οποίοι μπορεί να είναι από το χώρο της ψυχικής υγείας, ειδικούς, ή ανθρώπους που εμπιστεύεται, ή άλλους ανθρώπους που βρίσκονται επίσης σε δύσκολη κατάσταση.
Όχι για.. ομαδική αυτοκτονία, βέβαια.
Για να κάνει ομαδικό όραμα ως προς το να ζήσει.
Πώς είναι εκείνοι, δηλαδή, οι οποίοι προσπαθούν να βγουν από τη χρήση ψυχότροπων ουσιών και συναντιούνται παγκοσμίως σε ομάδες αυτοβοήθειας συζητώντας πάνω στο πρόβλημα της χρήσης τους και στο πώς θα βγουν από αυτό; (όπως π.χ. είναι οι ανώνυμοι, οι θεραπευτικές κοινότητες κλπ.).
Διότι, όλοι οι άνθρωποι εν δυνάμει είναι «χρήστες» σε κάτι. Οι περισσότεροι σήμερα, είμαστε χρήστες χρήματος. Και επίσης προσπαθήσαμε να καλύψουμε τα κενά μας σε χρήμα. Έφυγε το χρήμα και έμεινε το κενό.
Είμαστε πρεζάκια! Αλλά αυτό που χρειάζεται, είναι να μπούμε πια σε ομάδες αποτοξίνωσης από το χρήμα -Δεν το έχουμε πια. Τέλος-, ομάδες στήριξης, να αντιμετωπίσουμε το κενό μας, να κατασκευάσουμε άλλες έννοιες, όραμα, στόχους, για να μπορέσουμε να ζήσουμε.
Πρέπει λοιπόν να δούμε πως θα ζήσουμε, αλλιώς.
Αυτό ακριβώς που κάνουν οι χρήστες ουσιών, για να απεξαρτηθούν, είναι και για μας ο δρόμος!
Όσο μένουμε απομονωμένοι, απλώς αυτοκτονούμε. Πρέπει να να δούμε πως θα πάμε παρακάτω. Όσοι αποφασίσουμε να ζήσουμε…
Επίσης, εκείνοι που έχουν ακόμη πρέζα, δηλαδή χρήματα, δεν θα είναι καλό -αν μη τι άλλο- να βλέπουν τι συμβαίνει γύρω τους, προσπαθώντας να κατανοήσουν κάτι από αυτό που ζει η συντριπτική πλειοψηφία; Να μην ζουν τελείως, δηλαδή, στον κόσμο τους;
Μα αυτό υπάγεται στην έννοια της απομόνωσης και ενός απύθμενου εγώ, το οποίο δεν μπορεί να δρά συλλογικά, αλλά μόνον ατομικά. Οπότε έχουμε πολλές Μαρίες Αντουανέτες σήμερα, σαφέστατα, εγκλωβισμένες στον πλούτο και σε φόβο (άκουσα και μία παροιμία, επί των ημερών, που λέει: «Βοήθα με πτωχέ, να μην γίνω σαν και σένα»).
Οπότε έχουμε την απομόνωση και των Μαρίων Αντουανέτων και από την άλλη έχουμε των σκλάβων. Το θέμα είναι, πώς αυτές οι δύο ομάδες, θα φύγουν από τα όριά τους και θα μπορέσουν να έρθουν σε κάποια επικοινωνία.
Τουλάχιστον για να κατανοήσουν…
Και να βγουν οι μεν από τον θυμό απέναντι στην όποια Αντουανέτα και να βγει και η Αντουανέτα από το κουκλόσπιτο για να ασχοληθεί με τους υπόλοιπους με κάποιον τρόπο, με όποιον τρόπο ο καθένας κρίνει ότι μπορεί να… μοιραστεί. Όχι απαραίτητα τα χρήματά του, αλλά οτιδήποτε.
Μιλάμε λοιπόν για συλλογικότητα και αλληλεγγύη. Γιατί και πλούσιοι και φτωχοί χρήστες υπάρχουν. Όλοι όμως έχουν ένα κοινό διακύβευμα: Το πώς θα τα καταφέρουν να ζήσουν.
Διότι μακροπρόθεσμα θα έχουμε τεράστια κοινωνική αναταραχή, και κάθε μέρα δεν έχουμε μόνο μία αυτοκτονία, έχουμε και ένα φόνο!
Οπότε είναι προς συμφέρον όλων να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, για να μπορέσουν και οι μεν να μην φοβούνται να βγούν στο δρόμο, και οι άλλοι να είναι λιγότερο εξαθλιωμένοι.
Να φτάσουν έστω να τους πούνε, π.χ πώς βγάλανε τα χρήματά τους; Ή δεν ξέρω τι, οτιδήποτε. Διότι και μια τέτοια η συνομιλία θα ήταν πολύ χρήσιμη.
Για να φτιαχτεί μία ομάδα μεγάλη που θα βγει από την κρίση, χρειάζονται όλοι.
Τι έχεις να πεις σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο παρά πέντε πριν την αυτοκτονία;
Να μιλήσει. Να ψάξει να βρει ανθρώπους να μιλήσει. Είναι να γίνουμε όλοι σαν τον Διογένη με το φανάρι του, που έψαχνε ανθρώπους. Λοιπόν, να πάρουμε το φανάρι μας -κι αυτός φτωχός ήταν- και να ψάξουμε ανθρώπους.
Είμαι εγώ,
Σε όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανείς ακριβώς όμοιος με εμένα. Υπάρχουν άνθρωποι που μου μοιάζουν σε ορισμένα σημεία, μα στο σύνολο κανένας δεν μου μοιάζει ακριβώς. Για αυτό κάτι που προέρχεται από μένα είναι αυθεντικά δικό μου, γιατί εγώ μόνος μου το διάλεξα.
Μου ανήκει κάθε τι που έχει σχέση με μένα: το σώμα μου και κάθε τι που κάνει το μυαλό μου με όλες του τις ιδέες και τις σκέψεις, τα μάτια μου με όλες τις εικόνες που αποτυπώνουν τα αισθήματά μου, όποια και αν είναι, θυμός, χαρά, αγάπη, απογοήτευση ή ενθουσιασμός το στόμα μου και όλα τα λόγια που βγαίνουν από αυτό, γλυκά, ευγενικά ή απότομα, σωστά ή λανθασμένα η φωνή μου σιγανή ή δυνατή και όλες μου οι πράξεις είτε απευθύνονται σε άλλους είτε σε μένα.
Μου ανήκουν οι φαντασίες μου, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι μου. Μου ανήκουν όλοι μου οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες, όλες μου οι αποτυχίες και τα λάθη μου.
Και αφού μου ανήκει καθετί δικό μου, μπορώ να γνωρίσω βαθιά τον εαυτό μου και να τον αγαπήσω.
Και έτσι θα καταφέρω ώστε κάθε μέρος του εαυτού μου να δουλεύει για το καλό μου .
Ξέρω πώς υπάρχουν κομμάτια του εαυτού μου που μου είναι ακατανόητα και άλλα που δεν τα ξέρω καθόλου. Μα εφόσον νοιώθω φιλικά και αγαπώ τον εαυτό μου, μπορώ με ελπίδα και θάρρος να προσπαθήσω να καταλάβω και να μάθω περισσότερα για τον εαυτό μου.
Το πώς φαίνομαι ότι λέω και ότι κάνω σε μια δεδομένη στιγμή είναι αυθεντικά δικό μου και δείχνει σε τι σημείο βρίσκομαι τη στιγμή εκείνη. Καμιά φορά όταν κοιτάζω τι έκανα, τι είπα, πώς σκέφτηκα και πώς αισθάνθηκα, βλέπω σημεία που δεν μου ταιριάζουν. Μα μπορώ στο μέλλον να κρατήσω ότι ταιριάζει να αφήσω αυτά που δεν μου ταιριάζουν και να ανακαλύψω κάτι καινούργιο για αυτό που δεν ταιριάζει.
Μπορώ να βλέπω, να ακούω, να αισθάνομαι, να σκέφτομαι, να μιλώ και να ενεργώ.
Έχω καθετί που χρειάζεται για να επιζήσω να είμαι δημιουργικός και να νοιώσω κοντά με τους άλλους ανθρώπους. Μπορώ να δώσω νόημα και να βάλω σε τάξη μέσα μου τον κόσμο που με περιτριγυρίζει ανθρώπους και αντικείμενα.
Ο Αρχιτέκτων
Είμαι η μηχανικός του εαυτού μου.
Είμαι ΕΓΩ και είμαι εντάξει.
«Πίσω από κάθε οικογένεια ξετυλίγεται μια ιστορία και το ιστορικό της ενσωματώνει τόσο την ελπίδα της όσο και την απόγνωσή της. Όταν επιλέγουμε ένα ταίρι, βαθιά μέσα μας διαισθανόμαστε πως υπάρχει κάτι στην συγχώνευση αυτών των οικογενειακών ιστορικών καθώς και στην εμπλοκή του καθένα μας με αυτά τα ιστορικά, που υπόσχεται και στους δυο μας μια ευκαιρία να μεγαλώσουμε…. Η αντιμετώπιση του εαυτού μας και του ιστορικού μας θα γίνει μερικές φορές τόσο βασανιστική που θα μας φαίνεται πως, αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, θα πρέπει ή να εγκαταλείψουμε αυτήν τη σχέση ή να ξανακυλήσουμε σε κάποιες πολύ τρομακτικές εμπειρίες της πρώτης παιδικής μας ηλικίας. Εάν ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΜΕ από αυτές τις δοκιμασίες, υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες να μας προσφέρει αυτή η σχέση συντροφικότητα και αμοιβαία υποστήριξη»
Napier
Σήμερα η Ευρυδίκη ζει με τον άνδρα της και την κόρη της, παραμένει “καθαρή”, εργάζεται και δραστηριοποιείται κοινωνικά και καλλιτεχνικά, βοηθώντας και η ίδια ανθρώπους που περνούν όσα πέρασε και αυτή κάποτε..
