Σχέσεις

Ιούλ
15

ΤΟ ΑΡΜΕΓΜΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Ιουλίου 2020

Τα καλοκαίρια στον Κλειδό, η μάνα, πέρα απ όλα τ άλλα, έκανε και την βοηθό βοσκού. Έμπαινε στην μάντρα την ώρα του αρμέγματος, επέλεγε το λαάριο ζο ή πρόβατο, το έπιανε απ το πισινό του πόδι και το πήγαινε στον πατέρα μου να τ αρμέξει. Ο πατέρας μου καθόταν πάνω σε μια μεγάλη πέτρα στην είσοδο της μάντρας, με τα γόνατα ανοιχτά να εμποδίζουν την έξοδο των ζω και τον αρμεό ανάμεσα στα πόδια του. Μου έκανε εντύπωση πως, παρά του ότι βλαστημούσε με το παραμικρό τα θεία, πάντα όταν ξεκινούσε το άρμεγμα έκανε τον σταυρό του και ψιθύριζε «έλα Χριστέ μου». Έπιανε σφιχτά απ τα βυζιά το ζο, σάλιωνε τα δάχτυλα του ενός χεριού, πίεζε ελαφρά χαμηλά τις ρώγες για να βγει λίγο γάλα και μετά με τις χούφτες τα έσφιγγε ρυθμικά με δύναμη. Το ζο βέλαζε και κουνούσε το κεφάλι. Ήταν εμφανές πως πονούσε. Όσο το άρμεγε καθόταν υπομονετικά ακίνητο. Μόλις καταλάβαινε πως το γάλα στα βυζιά του τελειώνει, άρχιζε ανυπόμονα να ψάχνει με το κεφάλι του την έξοδο, την ελευθερία του. Ο πατέρας δεν έβλεπε στον αρμεό. Κοιτούσε μπροστά και καθοδηγούσε την μάνα για την επόμενη επιλογή. Θυμάμαι πάντα πως ένα μεγάλο μέρος απ το αρμεγμένο γάλα, χυνόταν στο χώμα δίπλα στον αρμεό και πάνω στα παπούτσια του. Στην αρχή που το έβλεπα νόμιζα πως το έκανε επίτηδες. Πως ένα μέρος του γάλακτος δεν έπρεπε για κάποιο λόγο να μπει στον αρμεό. Στη συνέχεια κατάλαβα πως ήταν ακόμα ένα στοιχείο της τσαπατσουλιάς του πατέρα μου.
Στα δώδεκα μου χρόνια λοιπόν αντικατέστησα τη μάνα και έγινα εγώ βοηθός βοσκού. Στην αρχή ένιωσα υπερήφανος, συγκινημένος και γεμάτος υπευθυνότητα για τον τίτλο που μου είχε αποδοθεί. Στην πράξη όμως αποδείχτηκε πως δεν μπορούσα να ανταποκριθώ στις προσδοκίες του πατέρα μου και τον έκανα να μετανιώσει για την επιλογή του.
Ο πατέρας μου σηκωνόταν αξημέρωτα, αντιραβδιαζόταν και ξεκινούσε να ρεβάρει τα ζουλοπρόβατά του. Όταν τα συγκέντρωνε, αυτά σταλιάζανε κάτω απ τις ελιές και περίμεναν πότε θα αρμεχτούν, για να πάνε στην συνέχεια να ποτιστούν στο πηγάδι και μετά να είναι πάλι ελεύθερα να βοσκήσουν. Μάντριζε λοιπόν πρώτα τα ζα -πιο ατίθασα και ανυπόμονα απ τα πρόβατα- και ξεκινούσε το άρμεγμα.
Στην αρχή, που η μάντρα είναι γεμάτη, είμαι όρθιος στο βάθος της. Τα ζα φοβούνται την παρουσία μου και στριμώχνονται προς τον πατέρα μου. Αυτός σηκώνεται ελάχιστα απ την πέτρα που κάθεται τα πιάνει ένα-ένα και τα αρμέγει. Όσο λιγοστεύουν τα ζα, τόσο δυσκολότερη γίνεται η προσπάθειά του να τα πιάσει. Τότε αρχίζει ο δικός μου ρόλος. Με αδέξιες κινήσεις προσπαθώ να του τα γυρίσω. Μάλλον δεν τα καταφέρνω καλά. Βλέπω στο πρόσωπό του ένα χαμόγελο ειρωνείας για τις άγαρμπες κινήσεις μου.
– Μουρέ τη Λιβανοχελιά
– Μουρέ όχι ευτή
– Μα δε σκαμπάζεις ελεϊκό παιδί μου;
Εγώ, προσπαθώντας να του αποδείξω πως τα καταφέρνω, κάνω γρήγορες και νευρικές κινήσεις, αγριεύοντας τα ζα και δημιουργώντας μέσα στη μάντρα πανικό. Σκόνη, φασαρία, φωνές, νευρικότητα. Μια φορά ο πατέρας μου θυμάμαι, σηκώθηκε εντελώς απ την πέτρα και έκανε μερικά βήματα για να πιάσει ένα ζο. Εγώ κάνω γρήγορη κίνηση να το πιάσω για να του το πάω και τα αγριεύω. Αυτά είδαν την έξοδο αφύλαχτη και άρχισαν να τρέχουν για να βγουν. Ο πατέρας μου προσπαθεί, κρατώντας απ το πόδι το ζο, να ξανακαθίσει στη θέση του. Τα ουρλιαχτά του και η βλαστήμιες τα τρομάζουν. Με φοβερή ταχύτητα και δύναμη, τον παρασέρνουν και τον ρίχνουν κάτω. Ρίχνουν και τον αρμεό και χύνεται το γάλα. Δεν θα ξεχάσω τη σκηνή, να είναι πεσμένος στο χώμα, να κρατάει με το ένα χέρι το ζο, με το άλλο την τραγιάσκα, τα ζα να πηδούν από πάνω του και να φεύγουν και το έρημο που κρατούσε απ το πόδι να προσπαθεί να φύγει και να μη μπορεί. Στο τέλος που έχει αδειάσει η μάντρα, αφήνει ελεύθερο το ζο, κάθεται οκλαδόν, τινάζει την τραγιάσκα για να την ξεσκονίσει πάνω στο γόνατό του και την φοράει. Πιάνει το ραβδί του, στηρίζεται και σηκώνεται όρθιος. Ξέρω πως είμαι η αιτία για την καταστροφή που μόλις έχει γίνει. Περιμένω την αντίδρασή του. Η αλήθεια είναι πως φοβάμαι, παρότι δεν είχε σηκώσει χέρι ποτέ πάνω μου. Με αργά βήματα βγαίνει από την μάντρα μονολογώντας δυνατά για ν ακούω: «Που να ‘χει ανάθεμα που σε έσπερνε. Μα ήντα αχρηστεμός του παιδιού ήτονε ευτός. Μα ήντα ‘θελα να σε κάμω υιέ μου.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΜΠΑΡΔΑΝΗ

Οικογένεια, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Ιούν
24

ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 24 Ιουνίου 2020

Βιτωροκωστας εντεκα παιδια εκπροσωπος της πατρότητας μερα που ειναι

Γραφει στο γιο του που ηταν Αμερική αλλα αργούσε να στειλει γραμμα :

Από το μπαλκόνι μια βραδιά
Κοίταζα το φεγγάρι

και φάνηκε μου μια στιγμή
πως περπατάτε ομάδι

καθόρισε μια στιγμή
πες μου ακριβώς πιο βράδυ

να το κοιτάζομε και οι δυό
ομάδι το φεγγάρι

που ίσως αντανάκλαση
κείνη την ώρα γίνει
να δούμε ο γείς τον άλλο μας

Απάνω στη σελήνη

Από τον Λουδοβίκο

Οικογένεια, Ποίηση, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Ιούν
20

ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Ιουνίου 2020

Να βρεις ανθρώπους που σου κάνουν χώρο στη ζωή τους και δε σε βάζουν να στριμωχτείς.

Να βρεις ανθρώπους που δεν προσπαθούν να σε αλλάξουν για να μοιάσεις σε αυτό που εκείνοι έχουν ονειρευτεί.

Να βρεις ανθρώπους που σε κοιτάνε λες και είσαι κάτι το μαγικό.

Να βρεις ανθρώπους που στις σχέσεις τους έχουν μόνο σκηνή και ποτέ παρασκήνιο.

Να βρεις ανθρώπους διάφανους. Που λένε αυτό που νιώθουν και που νιώθουν αυτό ακριβώς που λένε.

Να βρεις ανθρώπους που προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου και τα καταφέρνουν.

Να βρεις ανθρώπους που προσπαθούν ακόμα να κάνουν τον κόσμο και τον εαυτό τους καλύτερο.

Να βρεις ανθρώπους που δε σταματάνε να ονειρεύονται και δε συμβιβάζονται με το άσχημο και το άδικο.

Να βρεις ανθρώπους που δεν τους αρέσει να κρίνουν και να λογοκρίνουν του άλλους.

Να βρεις ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να παραμένεις σιωπηλός, χωρίς να νιώθει κανείς αμηχανία.

Να βρεις ανθρώπους που επιμένουν να βλέπουν πάντα το καλό στους άλλους. Πάντα. Ακόμα και αν θα έπρεπε να ξέρουν πια καλύτερα.

Να βρεις ανθρώπους που ποτέ δε θα σε πληγώσουν επίτηδες.

Να βρεις ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις πως βρίσκεσαι σπίτι σου.

Να βρεις ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις μέσα σου ζέστη.

Να βρεις ανθρώπους όμορφους. Από μέσα. Αν δεν τους έχεις βρει, συνέχισε να ψάχνεις. Βρίσκονται ανάμεσά μας. Ναι.

Να βρεις ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις πως βρίσκεσαι σπίτι σου

Και, όταν τους βρεις, να κάνεις τα πάντα για να τους κρατήσεις στη ζωή σου και για να είναι ευτυχισμένοι. Και να μην τους αφήσεις ποτέ να νιώσουν μόνοι. (Ξέρεις, οι άνθρωποι που περιγράφω νιώθουν εύκολα μόνοι).

Να τους θαυμάζεις- γιατί το αξίζουν. Όχι, όμως, μόνο αυτό. Από σκέτο θαυμασμό δεν ευτύχησε ποτέ κανείς.

Όταν τους βρεις, να τους αγαπάς και να τους το δείχνεις κάθε στιγμή. Να τους το δείχνεις, γιατί δεν το θεωρούν δεδομένο, γιατί δεν το ξέρουν. Να τους το λες αλλά, κυρίως, να τους το δείχνεις.

Και πάντα να θυμάσαι τι έχουν περάσει οι άνθρωποι αυτοί: Οι άνθρωποι αυτοί είναι μειονότητα. Και είναι δύσκολο να ζεις πάντα ως μειονότητα.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο The Chronicle of A Sociopath

Πηγή: www.doctv.gr

Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Ιούν
20

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΙΛΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Ιουνίου 2020

Ας πούμε τώρα ποιους αγαπούν οι άνθρωποι και θέλουν να τους έχουν φίλους τους και ποιους μισούν, καθώς και για ποιον λόγο –αφού όμως πρώτα δώσουμε τον ορισμό της φιλίας και της αγάπης…

Ας δεχθούμε, λοιπόν, ότι αγαπώ κάποιον και θέλω να τον έχω φίλο μου θα πει θέλω γι’ αυτόν καθετί που το θεωρώ καλό, όχι για να κερδίσω κάτι ο ίδιος, αλλά αποκλειστικά για χάρη εκείνου· κάνω μάλιστα και ό,τι μπορώ για να αποκτήσει αυτά τα καλά εκείνος.

Φίλος είναι το πρόσωπο που αγαπά με τον ίδιο τρόπο που είπαμε και αγαπιέται με τον ίδιο τρόπο: όσοι πιστεύουν ότι η σχέση τους είναι αυτού του είδους, θεωρούν ότι είναι φίλοι. Με όλα αυτά να τα έχουμε δεχτεί, καταλήγουμε πια –υποχρεωτικά– στο ότι φίλος είναι αυτός που χαίρεται με τα καλά και λυπάται με τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στον φίλο του – και αυτό όχι για κανένα άλλο λόγο παρά μόνο για χάρη εκείνου.

Η φιλία είναι αρετή ή προϋποθέτει την αρετή, και επιπλέον είναι εντελώς απαραίτητη για τη ζωή. Πραγματικά, κανένας δεν θα επέλεγε να ζει δίχως φίλους, κι ας είχε όλα τα υπόλοιπα αγαθά. Ακόμη και οι πλούσιοι άνθρωποι, όπως και αυτοί που έχουν αξιώματα και εξουσία, έχουν – όλος ο κόσμος το πιστεύει– ιδιαίτερα μεγάλη ανάγκη από φίλους.

Αλήθεια, ποιο το όφελος όλης αυτής της καλής τους κατάστασης, αν δεν υπάρχει η δυνατότητα της ευεργεσίας, η οποία γίνεται κατά κύριο λόγο και στην πιο αξιέπαινη μορφή της προς τους φίλους; Και από την άλλη, πώς θα μπορούσε όλη αυτή η καλή κατάσταση να διατηρηθεί και να διαφυλαχθεί δίχως τους φίλους; Γιατί όσο μεγαλύτερη είναι, τόσο επισφαλέστερη είναι. Αλλά και στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες της ζωής οι άνθρωποι θεωρούν τους φίλους ως το μόνο καταφύγιο.

Ίσως όμως τα πράγματα θα γίνονταν σαφέστερα σε σχέση με το θέμα αυτό, αν πρώτα γνωρίζαμε ποιο είναι ακριβώς το αντικείμενο της αγάπης, αυτό που γεννάει τη φιλία. Γιατί δεν φαίνεται να κινεί την αγάπη και να γεννάει τη φιλία το καθετί, παρά μόνο αυτό που είναι άξιο να αγαπηθεί και να προκαλέσει τη φιλία, και τέτοιο θεωρείται πως είναι το αγαθό, το ευχάριστο, και το χρήσιμο.

Αυτοί λοιπόν που αγαπούν ο ένας τον άλλον και γίνονται φίλοι για τη χρησιμότητα, δεν αγαπούν τον άλλον καθεαυτόν, αλλά για το αγαθό που μπορεί να πάρουν από αυτόν. Το ίδιο και στην περίπτωση που οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλον και γίνονται φίλοι για χάρη της ευχαρίστησης· πραγματικά, οι άνθρωποι αγαπούν τους χαριτολόγους όχι για τον χαρακτήρα τους, αλλά γιατί τους είναι ευχάριστοι […]

Αυτές, λοιπόν, οι φιλίες είναι φιλίες για έναν λόγο συμπτωματικό, αφού το πρόσωπο που αγαπιέται δεν αγαπιέται επειδή είναι αυτό που είναι, αλλά επειδή εξασφαλίζει σ’ αυτόν που το αγαπάει κάποιο αγαθό ή κάποια ευχαρίστηση. Ε, αυτού του είδους οι φιλίες διαλύονται εύκολα, αν τα δύο μέρη δεν παραμένουν αυτό που ήταν· πραγματικά, αν ο ένας δεν είναι πια ευχάριστος χρήσιμος στον άλλον, ο άλλος παύει να τον αγαπάει.

Αριστοτέλης, Ρητορική, Βιβλίο Πρώτο

 

Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Ιούν
8

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΙΝΔΙΑΝΑΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Ιουνίου 2020

” Grandma how do you deal with pain?”

” With your hands, dear. When you do it with your mind, the pain hardens even more.”

“With your hands, grandma?”

” Yes, yes. Our hands are the antennas of our soul. When you move them by sewing, cooking, painting, touching the earth or sinking it into the earth, they send signals of caring to the deepest part of you and your soul calms down.
This way she doesn’t have to send pain anymore to show it.

” Are hands really that important?”

” Yes my girl. Thinking of babies: they get to know the world thanks to their touches. When you look at the hands of older people, they tell more about their lives than any other part of the body. Everything that is made by hand, so is said, is made with the heart because it really is like this: hands and heart are connected. Masseuses know this: When they touch another person’s body with their hands, they create a deep connection. Thinking of lovers: When their hands touch, they love each other in the most sublime way.”

” My hands grandma… how long haven’t I used them like that!”

” Move them my girl, start creating with them and everything in you will move. The pain will not pass away. But it will be the best masterpiece. And it won’t hurt anymore. Because you managed to embroider your essence.”

  • ~ Elena Barnabé

Διαβάστε τη συνέχεια »

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Μαΐ
31

ΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 31 Μαΐου 2020

Από τον Λουδοβίκο των Ανωγείων

Ένα Μυρμήγκι ανεβηκε την αγγινάρα

και περπάτησε πάνω στα φύλλα της .

μήπως σε ενοχλώ ;

ρώτησε την αγκινάρα

Καθόλου

ίσα-ίσα σε συμπαθώ

μπορείς να κάνεις όσες βόλτες θέλεις

εγώ έχω μεγάλο πρόβλημα με τον άνθρωπο !!!

Είπε η αγκινάρα με θυμο…

οπότε σηκώσω το κεφάλι μου ψηλά

έρχεται και το κόβει

τι να πω ;

Συγνώμη λεει Το μυρμήγκι

αλλά εσύ φταις!!!

Εγω;;;

ο άνθρωπος είναι περίεργος

βλέπει τόσα αγκάθια που βάζεις γύρω
από το κεφάλι σου

και σκέφτεται

κάτι σπουδαίο θα κρύβει μέσα

Το κοβει και ψαχνει

Παραμύθια, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Μαΐ
16

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 16 Μαΐου 2020

Από την Κυριακή

….”Αγαπημένε Πατ,

Με πέτυχες να σκαλίζω μια μικρή φιγούρα σε ξύλο και είπες, «Γιατί δε φτιάχνεις κάτι για μένα;» Σε ρώτησα τι ήθελες κι εσύ είπες, «Ένα κουτί». «Γιατί το θες;» «Για να βάζω πράγματα μέσα». «Τι πράγματα;» «Ό,τι έχεις» είπες. Ορίστε λοιπόν το κουτί σου. Σχεδόν ό,τι έχω υπάρχει μέσα, και δεν είναι γεμάτο. Πόνος και έξαψη υπάρχουν μέσα του, και ευφορία και δυσφορία και κακές και καλές σκέψεις η απόλαυση που ένας στόχος χαρίζει, και λίγη απόγνωση και η απερίγραπτη χαρά της δημιουργίας. Και πάνω από τούτα υπάρχει όλη η ευγνωμοσύνη και η αγάπη μου για σένα. Και το κουτί ακόμα δεν είναι γεμάτο.
ΤΖΟΝ

Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Απρ
26

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Απριλίου 2020

Εστιάζουν στο μάθημα και όχι στο πάθημα

Οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία βλέπουν κάθε γεγονός σαν μια ευκαιρία να μάθουν κάτι. Φυσικά, θα πονέσουν, θα υποφέρουν, θα λυγίσουν αλλά μετά θα προχωρήσουν. Το ερώτημα δεν είναι «Γιατί το έπαθα αυτό;» αλλά «Τι θέλει να μου πει αυτό το γεγονός;». Έχουν την πεποίθηση ότι τα πράγματα δεν συμβαίνουν σε αυτούς αλλά συμβαίνουν για αυτούς ακόμα κι όταν πρόκειται για μια πανδημία που αφορά όλους.

Διεκδικούν πάντα μέρος της ευθύνης

Δεν ψάχνουν κάποιον να του ρίξουν το φταίξιμο. Ακόμα κι αν κάποιος άλλος έχει αντικειμενικά την ευθύνη, σπάνια δέχονται να μπουν στο ρόλο του θύματος. Αποδίδουν τις ευθύνες εκεί που πρέπει, βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους και παίρνοντας μέτρα αλλά γνωρίζουν ότι κατά ένα μέρος είναι κι αυτοί υπεύθυνοι για την κρίση, τουλάχιστον όπως συμβαίνει προσωπικά. Για παράδειγμα δεν ησυχάζουν με τη σκέψη ότι κάτι συμβαίνει απλά σε όλους. Προσπαθούν να διερευνήσουν που δεν ήταν σωστά προετοιμασμένοι, τι έπρεπε να είχαν κάνει πιθανόν καλύτερα ώστε να μην βρεθούν σε αυτή την κατάσταση και άλλα.

Βλέπουν κάθε εμπόδιο σαν μια ευκαιρία για υπέρβαση

Οι κρίσεις αποτελούν τη μοναδική βεβαιότητα της ζωής. Για τους ανθρώπους αυτούς όμως, οι κρίσεις δεν έρχονται για να τους καταστρέψουν αλλά για να τους δυναμώσουν. Αντί να σκοτώσουν τον εχθρό, προσπαθούν να μάθουν από αυτόν, αν είναι εφικτό. Εντάξει, πήραν το μάθημα, ανέλαβαν την ευθύνη, τώρα, το ζήτημα είναι πως θα ψηλώσουν περισσότερο από το εμπόδιο που έχουν μπροστά τους.

Όλα έχουν έναν σκοπό

Φυσικά, αφού εστιάζουν μέσα τους και προσπαθούν να αναλάβουν το μέρος της ευθύνης που τους αναλογεί, εξυπακούεται ότι δεν βλέπουν τίποτα τυχαίο ή ως ατυχία. Κάθε κρίση έχει έναν σκοπό και όταν τον επιτελέσει θα αποχωρήσει, έστω κι αν αυτοί αποχωρήσουν μαζί της κάποιες φορές. Έτσι, αντιλαμβάνονται ότι στον κόσμο επικρατεί η τάξη και ακόμα κι όταν ξεσπάει το χάος, αυτό συμβαίνει διότι έτσι θα βοηθηθεί να επανέλθει η τάξη.

Ζουν περισσότερο στο παρόν

Οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία ζουν περισσότερο στο παρόν. Δεν ταξιδεύουν μονάχα μεταξύ μέλλοντος και παρελθόντος όπως κάνουμε οι περισσότεροι αλλά βρίσκονται πολύ πιο συχνά σε εκείνη τη στιγμή της ησυχίας του νου. Έτσι, μαθαίνουν να ελέγχουν περισσότερο την ανεξέλεγκτη φύση του νου τους και να τον εστιάζουν εκεί που θέλουν και όχι εκεί που τον οδηγούν τα media.

Δεν ξέρουν όλες τις απαντήσεις και είναι εντάξει με αυτό

Συνήθως η αυτογνωσία οδηγεί σε μια αυξημένη ψυχική ανθεκτικότητα. Οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία μπορούν να βρίσκονται σε καταστάσεις αβεβαιότητας χωρίς να αγχώνονται υπερβολικά. Πολλοί δεν ξέρουν τι τους επιφυλάσσει το μέλλον, αν θα τα καταφέρουν να βγουν αλώβητοι ή όχι από την κρίση αλλά αυτό είναι εντάξει. Συνήθως, απλά λένε «Βλέποντας και κάνοντας»…

Ασχολούνται μόνο με αυτά που είναι στον έλεγχό τους

Συνήθως, χρησιμοποιούν τη φράση «Θα κάνω το καλύτερο που μπορώ» και από εκεί και πέρα αφήνουν το πρόβλημα στην άκρη. Αν μπορούν να το αλλάξουν το αλλάζουν, αν δεν μπορούν να το αλλάξουν, δεν ασχολούνται μαζί του. Δεν σπαταλούν υπερβολική ενέργεια σε αυτά που είναι πέρα από τον έλεγχό τους. Εάν νιώσουν ότι οι ίδιοι έχουν κάνει ό,τι καλύτερο περνούσε από το χέρι τους, τότε, απαλλάσσονται από τις περιττές αγωνίες και φόβους.

Που είναι αυτοί οι άνθρωποι;

Η ουσία είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ζουν σε άλλο κόσμο. Μοιραζόμαστε τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες κρίσεις, τους ίδιους κινδύνους και πιθανότατα την ίδια πιθανότητα θνησιμότητας. Αυτό που διαφέρει είναι ότι αυτοί οι άνθρωπο ερμηνεύουν τις προκλήσεις διαφορετικά. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι μπορεί να τους βρει κανείς παντού, από τα πιο απομακρυσμένα χωριά της Ελλάδας, μέχρι και ενδεχομένως στη γειτονιά του, ενίοτε και μέσα στην οικογένειά του. Ας ανοίξουμε τα μάτια και τα αυτιά για να τους εντοπίσουμε και ποιος ξέρει, μπορεί να υιοθετήσουμε κι εμείς κάποιες πιο εποικοδομητικές συνήθειες να αντιμετωπίζουμε τις κρίσεις.

Πέτρος Ντερζιώτης από enallaktikidrasi

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Απρ
20

ΑΝΑΣΤΑΣΗ…

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Απριλίου 2020

Εσύ την ψάχνεις στη βολή κι αυτή είναι στο ξεβόλεμα
Την ψάχνεις στο καλοκαίρι κι αυτή είναι στο χειμώνα
Την ψάχνεις στην κριτική κι αυτή είναι στη συγχώρεση
Την ψάχνεις στο γνωστό κι αυτή είναι στον άγνωστο
Την ψάχνεις στη μπουνάτσα κι αυτή είναι στο μπουρίνι
Την ψάχνεις στη βελτίωση κι αυτή είναι στην αποδοχή
Την ψάχνεις στο αύριο κι αυτή είναι στο σήμερα
Την ψάχνεις στην ηδονή κι αυτή είναι στον πόνο
Την ψάχνεις στην κριτική κι αυτή είναι στην κατανόηση
Την ψάχνεις στα εύκολα κι αυτή είναι στα δύσκολα
Την ψάχνεις στη συμφωνία κι αυτή είναι στη διαφωνία
Την ψάχνεις στον άλλο κι αυτή είναι σε σένα
Την ψάχνεις στην κανονικότητα κι αυτή είναι στον εγκλεισμό
Την ψάχνεις στη χαρά κι αυτή είναι στη λύπη
Την ψάχνεις στην Ανάσταση κι αυτή είναι στην Σταύρωση
Την ψάχνεις έξω κι αυτή είναι μέσα.

Καλή μας Ανάσταση!

Από ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΞΕΝΑΚΗΣ

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Απρ
18

” ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ” ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Απριλίου 2020

“Μπορεί να έχετε ελαττώματα, να ζείτε ανήσυχοι και μερικές φορές να θυμώνετε, αλλά ποτέ να μην ξεχνάτε ότι η ζωή σας είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση στον κόσμο. Και μπορείτε να τη διαφυλάξετε από την χρεωκοπία.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σας χρειάζονται, σας θαυμάζουν και σας επευφημούν.

Εύχομαι να θυμάστε πάντα ότι το να είστε ευτυχισμένοι δεν προϋποθέτει έναν ουρανό χωρίς καταιγίδες, μονοπάτια χωρίς ατυχήματα, εργασία χωρίς κόπωση, σχέσεις χωρίς απογοήτευση.

Η ευτυχία είναι η εξεύρεση δύναμης στη συγχώρεση, η ελπίδα στις μάχες, η ασφάλεια στον φόβο, η αγάπη στις διαφωνίες.

Η ευτυχία δεν εκτιμά μόνο τα χαμόγελα, αλλά αντανακλάται και στη θλίψη.
Δεν είναι μόνο ο εορτασμός της επιτυχίας, αλλά και τα μαθήματα από τις αποτυχίες.
Όχι μόνο η χαρά του χειροκροτήματος, αλλά και η χαρά της ανωνυμίας.

Η ευτυχία αναγνωρίζει ότι τη ζωή αξίζει να τη ζείτε, παρά τις προκλήσεις, τις παρεξηγήσεις και τις περιόδους κρίσης.

Η ευτυχία σημαίνει πως πλέον δεν είστε θύμα των προβλημάτων και σας ζητά να γίνετε συγγραφείς της ίδιας της ιστορίας. Είναι πέρασμα από ερήμους που βρίσκονται έξω από τον εαυτό σας, ενώ είστε σε θέση να βρείτε μια όαση στο μυστικό της ψυχής σας.

Να ευχαριστείτε τον Θεό κάθε πρωί για το θαύμα της ζωής.

Ευτυχία είναι να μην φοβάστε τα συναισθήματά σας. Είναι να ξέρετε πώς να μιλήσετε στον εαυτό σας.
Είναι το θάρρος να ακούσετε το “Όχι” και να είστε γεμάτοι αυτοπεποίθηση αν λάβετε κριτική, αν και μερικές φορές μπορεί να είναι αναληθής.

Ευτυχία είναι να αφήσουμε το παιδί που ζει μέσα μας να ζει ελεύθερο, ευτυχισμένο και απλό.

Η ευτυχία έχει την απαιτούμενη ωριμότητα να πει «έκανα λάθος».
Έχει το βασικό θάρρος να πει “συγχωρέστε με”.
Έχει την απαραίτητη ευαισθησία να πει “σε χρειάζομαι”.
Είναι σε θέση να πει “σ ‘αγαπώ”.

Έχει την ταπεινότητα της δεκτικότητας.

Θέλω η ζωή να είναι μία εστία ευκαιριών και να είστε ευτυχισμένοι. Και όταν απομακρύνεστε, ξεκινήστε ξανά. Με αυτόν τον τρόπο, θα διαπιστώσετε ότι το να είστε ευτυχισμένοι δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχετε τέλεια ζωή, αλλά πως αξιοποιώντας τα δάκρυα ποτίζετε την ανοχή.
Αξιοποιώντας τις απώλειες βελτιώνετε την υπομονή.
Αξιοποιώντας τις αποτυχίες προσεύχεστε.
Αξιοποιώντας τα εμπόδια ανοίγετε νέα παράθυρα του νου.

Ποτέ μην εγκαταλείπετε την ελπίδα.
Ποτέ μην εγκαταλείπετε τους ανθρώπους που αγαπάτε.
Ποτέ μην σταματάτε να είστε ευτυχισμένοι, γιατί η ζωή είναι ένα εμπόδιο χωρίς σταματημό, ακόμα κι αν σας δίνει δεκάδες λόγους για να κάνετε το αντίθετο.

Πέτρες στο δρόμο; Τις κρατώ όλες … μία μέρα θα χτίσω ένα κάστρο! ”

 

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Απρ
17

ΤΟ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ…

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Απριλίου 2020

Όταν είσαι γεννημένος να δίνεις, τίποτα δεν μπορεί να σε περιορίσει. Ούτε ο φόβος, ούτε η απογοήτευση, ούτε ο εγωισμός.
Να ανοίγεις τα χέρια σου και να αγκαλιάζεις.

Να ακούς τον άνθρωπο, την μοναδική του αλήθεια, να διεισδύσεις βαθιά σε αυτήν, ξεχνώντας τον εαυτό σου – ο μόνος δρόμος να τον κατανοήσεις. Να νιώσεις τις χαρούμενες σκέψεις του, να παρασυρθείς από τον γνήσιο ενθουσιασμό του, αλλά και να έχεις την ικανότητα να κολυμπήσεις στα βαθιά νερά της θλίψης του, την απογοήτευση και την απελπισία του. Χωρίς να υπάρχεις κάπου σε όλη αυτή την εικόνα. Να νιώθεις μόνο με ένα βλέμμα, μια μισή κουβέντα που ρέει η σκέψη του. Να τρέχεις γρήγορα για να πιάσεις το χέρι της απελπισία του, να το σφίξεις και όλο αυτό να το ντύσεις με λόγια. Η με μια σιωπή που ξεχειλίζει από νόημα. Να ξέρεις, να νιώθεις ποίες είναι οι μαγικές λέξεις που θα βοηθήσουν να υψώσουν το ανάστημά του. Οι λέξεις που θα ανάψουν τη λάμψη της ελπίδας στα μάτια του.

Και να απουσιάζεις εσύ από την εικόνα αυτή.
Και πως νιώθεις όταν καταφέρνεις και δίνεις αγάπη και κατανόηση, στοργή και ελπίδα; Χωρίς να υπάρχεις καν στην εικόνα αυτή? Χωρίς ανταλλάγματα;

Νιώθεις χαρά και εκπλήρωση. Νιώθεις ζεστασιά και γαλήνη. Επειδή δεν στηρίζεσαι στην ανταπόδοση, στην αμοιβαιοτητα. Γιατί η ανάγκη σου να δίνεις δεν είναι να πάρεις. Με την ανάγκη να δίνεις, αναγεννιέσαι. Πάντα ήταν αυτό που σε καθορίζει και καθοδηγεί. Έδινες χωρίς να πάρεις, και αν έπαιρνες, το επέστρεψες με χίλιους τρόπους στο άπειρο.
Υπάρχουν άνθρωποι που πάντα χαμογελούν. Με ένα γαλήνιο, ήρεμο χαμόγελο. Άνθρωποι που παίρνουν μόνο δίνοντας. Άνθρωποι που δεν κάνουν συναλλαγές, ανταλλαγές και λογαριασμούς. Άνθρωποι με ανοιχτή καρδιά, απλωμένο χέρι και βαθιά ψυχή.

Μην κάνεις ποτέ το λάθος να αμφισβητήσεις την αγνότητα της πρόθεσή τους. Δεν θα κινηθούν ποτέ με ύπουλους σκοπούς. Φοράνε τις καρδιές τους στο μανίκι τους. Ψέματα δεν λένε, μόνο αλήθειες από την αρχή. Εάν τους αμφισβητήσεις, θα χομογελάσουν και θα σε προσπεράσουν. Και παρόλο αυτό, θα σου έχουν δώσει και αρνήθηκες να πάρεις. Θα ανακαλύψεις τι πήρες μόνο όταν ξεχάσεις εγωισμούς, καχυποψίες και αναστολές.
Μην πεις πότε ευχαριστώ στους ανθρώπους αυτούς.

Δεν εκτιμούν τα κλισέ και την ευγένεια. Δεν είναι συναλλαγή, δεν είναι χάρη. Είναι η αναπνοή τους, η αλήθεια τους. Όταν δίνουν, το κάνουν με τη καρδιά τους. Με την εικόνα τους να απουσιάζει. Χωρίς ανταλλαγές. Γιατί παίρνουν μόνο όταν δίνουν.

Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Απρ
17

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Απριλίου 2020

Τι παρακινεί τους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντική εργασία;

Στον απολογισμό των καταστροφικών πυρκαγιών στην Δυτική Αυστραλία εντύπωση δημιουργεί η κινητοποίηση ενός μεγάλου δικτύου 26.000, περίπου, εθελοντών των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης της Δυτικής Αυστραλίας όπως κι ένας εξίσου μεγάλος αριθμός εθελοντών φιλοζωικών οργανώσεων που φροντίζουν άγρια ζώα θύματα των πυρκαγιών, πλέκοντας ή έχοντας ράψει μια σειρά αντικειμένων, όπως γάντια για κοάλα που έχουν κάψει τις πατούσες τους, αλλά και μάρσιππους για μωρά καγκουρό που έχουν χάσει τις μητέρες τους.

Χωρίς εθελοντές, οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης της Αυστραλίας θα ήταν τελείως αναποτελεσματικές. Αυτοί οι εθελοντές προσφέρουν απίστευτο χρόνο και προσπάθεια κάθε χρόνο χωρίς να περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα. Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης δεν είναι ο μόνος τομέας που επωφελείται από τους εθελοντές.

Περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού σε Αμερική, Αυστραλία και Ευρώπη, προσφέρουν εθελοντική εργασία κάθε χρόνο σε τομείς όπως η εκπαίδευση, ο αθλητισμός, η υγεία, η θρησκεία και οι κοινωνικές υπηρεσίες. Πολλοί άνθρωποι αφιερώνουν χρόνο από τη ζωή τους στην εθελοντική εργασία!

” alt=”” aria-hidden=”true” />Τι παίρνουν ως αντάλλαγμα; Τι παρακινεί τους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντική εργασία;

Στην πραγματικότητα, η ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων, η αίσθηση ότι κάνουν την διαφορά και η συμμετοχή σε μια κοινότητα αποτελούν βασικούς λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι γίνονται εθελοντές. Προσφέροντας εθελοντική εργασία, ενισχύεται η εικόνα του εαυτού σου, το αίσθημα αυταξίας και προσωπικής ικανοποίησης. Αποκτά νόημα η ζωή σου κι έχεις κίνητρο να παρουσιάσεις μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού σου.

Όταν μάλιστα μέσω του εθελοντισμού έχεις την ευκαιρία να αναπτύξεις και να χρησιμοποιήσεις δεξιότητες, να συμμετέχεις στις αποφάσεις και να οικοδομήσεις σχέσεις με άλλους ανθρώπους, έχεις περισσότερες πιθανότητες να συνεχίσεις τον εθελοντισμό.

Κι ενώ τεράστιος όγκος της βιβλιογραφίας αφορά τα οφέλη του εθελοντισμού για το κοινωνικό σύνολο που γίνεται αποδέκτης αυτής της προσφοράς, οι πιο πρόσφατες έρευνες συνδέουν την εθελοντική εργασία με μείωση προβλημάτων υγείας και αύξηση του προσδόκιμου ζωής στους ίδιους τους εθελοντές.

Σε έρευνα (2013) του Πανεπιστήμιου Carnegie Mellon διαφαίνεται ότι ο εθελοντισμός για τουλάχιστον 200 ώρες το χρόνο (4 ώρες την εβδομάδα) μειώνει δραματικά, κατά 40%, την αρτηριακή πίεση σε ηλικιωμένους. Η υψηλή αρτηριακή πίεση (υπέρταση) ενεργοποιεί μια αλυσιδωτή αντίδραση σε ενήλικες που συχνά οδηγεί σε νοσηρότητα λόγω καρδιαγγειακών παθήσεων.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η εθελοντική εργασία μπορεί να είναι μια αποτελεσματική μη φαρμακευτική επιλογή που θα βοηθήσει στη μείωση της αρτηριακής πίεσης και θα μειώσει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων.

«Καθημερινά μαθαίνουμε περισσότερα για το πώς οι αρνητικοί παράγοντες του τρόπου ζωής όπως η κακή διατροφή και η έλλειψη άσκησης αυξάνουν τον κίνδυνο υπέρτασης», δήλωσε ο Rodlescia S. Sneed.

«Εδώ, θέλαμε να καθορίσουμε εάν ένας θετικός παράγοντας του τρόπου ζωής, όπως η εθελοντική εργασία, θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο της ασθένειας. Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, οι κοινωνικές μεταβάσεις όπως η συνταξιοδότηση, το πένθος και η αναχώρηση των παιδιών από το σπίτι συχνά αφήνουν τους ηλικιωμένους με λιγότερες φυσικές ευκαιρίες για κοινωνική αλληλεπίδραση. Η συμμετοχή σε εθελοντικές δραστηριότητες μπορεί να προσφέρει στους ηλικιωμένους κοινωνικές σχέσεις που μπορεί να μην είχαν διαφορετικά. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η ύπαρξη καλών κοινωνικών συνδέσεων προωθεί την υγιή γήρανση και μειώνει τον κίνδυνο για μια σειρά αρνητικών αποτελεσμάτων στην υγεία».

Μια άλλη μελέτη του 2013 από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας διαπίστωσε ότι οι έφηβοι που προσφέρουν εθελοντισμό μόνο για μία ώρα την εβδομάδα έχουν πιο υγιείς καρδιές λόγω της μείωσης του Δείκτη Μάζας Σώματος και της χοληστερόλης και μάλιστα, οι εθελοντές που ανέφεραν τις μεγαλύτερες αυξήσεις στην ενσυναίσθηση και την αλτρουιστική συμπεριφορά ήταν εκείνοι που είδαν επίσης τις μεγαλύτερες βελτιώσεις στην καρδιαγγειακή υγεία τους.

Επιπλέον έρευνες αναφέρουν μείωση επιπέδου άγχους στους εθελοντές και καλύτερη ποιότητα ύπνου.

Έτσι λοιπόν, ανεξάρτητα από το είδος του εθελοντισμού, κάνοντας καλό… κάνεις καλό στον ίδιο σου τον εαυτό!

Από antikleidi.gr

Διαβάστε τη συνέχεια »

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Απρ
12

– Δάσκαλε, πώς μπορώ να αντέξω την απομόνωση;

Μαρία Ανδρεάδου στις 12 Απριλίου 2020

από την Σταυρούλα

– Δάσκαλε, πώς μπορώ να αντέξω την απομόνωση;

Καθάρισε το σπίτι σου. Σε βάθος. Σε κάθε γωνιά. Συμπεριλαμβανομένων των πραγμάτων που δεν είχες ποτέ την διάθεση, το θάρρος και την υπομονή να αγγίξεις.. Κάνε το σπίτι σου φωτεινό και τακτοποιημένο. Αφαίρεσε τη σκόνη, τις αράχνες, τις βρωμιές. Ακόμα και τα πιο κρυμμένα. Το σπίτι σου σε αντιπροσωπεύει: Αν το φροντίζεις, φροντίζεις και τον εαυτό σου.

– Δάσκαλε ο χρόνος είναι πολύς! Αφού φροντίσω τον εαυτό μου στο σπίτι, πώς μπορώ να βιώσω την απομόνωση;

Φτιάξε ό, τι μπορεί να διορθωθεί και ξεφορτώσου ό, τι δεν χρειάζεται Μαστόρεψε , ταξινόμησε τους λογαριασμούς σας, διέγραψε τα περιττά email, βάλε τις φωτογραφίες σου σε άλμπουμ, άλλαξε τη θέση σ’ένα έπιπλο, φτιάξε οτιδήποτε αξίζει να διορθωθεί. Τα υπόλοιπα, πέταξε τα! Με ευγνωμοσύνη. Και με την επίγνωση ότι ο κύκλος τους τελείωσε. Η επισκευή και η απομάκρυνση πραγμάτων έξω από σένα σου επιτρέπει να αλλάξεις ή να αποβάλλεις πράγματα που βρίσκονται μέσα σου.

– Δάσκαλε, και μετά τι;
Τι μπορώ να κάνω όλο αυτό το διάστημα μόνος μου;

– Φύτεψε…
Ακόμα και ένα σπόρο σε βάζο.
Φρόντισε ένα φυτό, πότισε το κάθε μέρα, μίλα του, δώσε του ένα όνομα, απομάκρυνε τα ξερά φύλλα και τα ζιζάνια που μπορούν να το πνίξουν και άφησε τη ζωτική του ενέργεια να διεισδύσει μέσα σου. Είναι ένας τρόπος να φροντίσεις τους εσωτερικούς σου σπόρους, τις επιθυμίες σου, τις προθέσεις σου, τα ιδανικά σου.

– Δάσκαλε τι θα γίνει αν έρθει το κενό να με επισκεφτεί; … Αν έρθει ο φόβος της ασθένειας και του θανάτου;

– Μίλα τους.
Ετοίμασε το τραπέζι και για αυτούς, κράτησε μια θέση για κάθε φόβο σου. Προσκάλεσε τους για δείπνο μαζί σου. Και ρώτα τους γιατί έφτασαν τόσο μακριά μέχρι το σπίτι σου. Τι μήνυμα θέλουν να σου φέρουν;
Τι θέλουν να σου πουν;

– Δάσκαλε, δεν νομίζω ότι μπορώ να το κάνω αυτό…

Δεν είναι η απομόνωση του προβλήματος σου, είναι ο φόβος να αντιμετωπίσεις τους εσωτερικούς σου δράκους αυτούς που πάντα ήθελες να κρατήσεις μακριά. Τώρα δεν μπορείς να το σκάσεις. Κοίταξε τους στα μάτια, άκουσέ τους και θα μάθεις ότι σε κολλάνε στον τοίχο.
Σε κόλλησαν στον τοίχο να σου μιλήσουν.
Όπως οι σπόροι που μπορούν να βλαστήσουν μόνο αν είναι μόνοι τους.

Zen Toyo

 

πηγή: https://www.facebook.com/groups/436603010343642/

Η Ζωή μας σήμερα, Οικογένεια, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Απρ
12

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Απριλίου 2020

Μερικοί άνθρωοι που έχουν υποχρεωθεί να μένουν σπίτι τους, λόγω των περιοριστικών μέτρων εξαιτίας του κοροναϊού, φαίνεται να «πεινάνε» για κοινωνικές επαφές, όπως όταν θέλουν να φάνε. Αμερικανοί επιστήμονες βρήκαν ότι η κοινωνική απομόνωση και η πείνα αφήνουν το ίδιο περίπου νευρωνικό αποτύπωμα στον εγκέφαλο.

Οι ερευνητές ξεκίνησαν πριν τρία χρόνια να μελετήσουν το νευρωνικό αποτύπωμα της μοναξιάς στον εγκέφαλο, αλλά η έρευνά τους έγινε πλέον ακόμη πιο επίκαιρη λόγω της πανδημίας και της… κλεισούρας που αυτή έχει εξ ανάγκης φέρει.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου ΜΙΤ των ΗΠΑ, με επικεφαλής τις νευροεπιστήμονες Λίβια Τόμοβα και Ρεμπέκα Σαξ, που έκαναν τη σχετική προδημοσίευση στο bioRxiv, σύμφωνα με το «Scientific American», βρήκαν για πρώτη φορά ότι τόσο η μοναξιά όσο και η πείνα προκαλούν κοινά σήματα σε μια ζωτική περιοχή του εγκεφάλου, τη μέλαινα ουσία (substantia nigra), που είναι το κέντρο παραγωγής του βασικού νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνης και ελέγχει τόσο τις ανταμοιβές όσο και τα κίνητρα.

Οι επιστήμονες μελέτησαν με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) τις εγκεφαλικές αντιδράσεις 40 ενηλίκων εθελοντών τόσο απέναντι στην πείνα, όσο και απέναντι στη μοναξιά. Το πείραμα -σε συνθήκες εργαστηρίου- επέβαλε στους συμμετέχοντες αρχικά μια στέρηση τροφής για δέκα ώρες (μόνο νερό μπορούσαν να πιουν) και έπειτα στέρηση κάθε κοινωνικής επαφής για άλλες δέκα ώρες (χωρίς καν χρήση τηλεφώνου ή υπολογιστή).

Ακολούθησε ανάλυση των ευρημάτων με τη βοήθεια συστήματος τεχνητής νοημοσύνης, το οποίο «διάβασε» τα νευρωνικά πρότυπα, που ήταν αρκετά όμοια. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η ανάγκη κοινωνικής διασύνδεσης και επαφής είναι τόσο θεμελιώδης όσο η ανάγκη της τροφής.

«Η μελέτη δείχνει πως η χρόνια κοινωνική απομόνωση μπορεί να μοιάζει με το χρόνιο υποσιτισμό. Τα ευρήματα δίνουν όνομα σε αυτό που αμέτρητοι άνθρωποι βιώνουν σήμερα: την πείνα για κοινωνικές επαφές όσο μένουν στο σπίτι για να προστατεύσουν τη δημόσια υγεία», ανέφερε ο ψυχολόγος Τζαμίλ Ζάκι του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, ειδικός σε θέματα κοινωνικών αλληλεπιδράσεων και ενσυναίσθησης.

Ήταν ήδη γνωστό ότι η μοναξιά και η απομόνωση έχουν τόσο ψυχικές, όσο και σωματικές επιπτώσεις: μεγαλύτερη πιθανότητα για καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά, άνοια, παχυσαρκία, κατάθλιψη, στρες, κακή διάθεση, αϋπνία, δυσκολία συγκέντρωσης κ.α. Μια έρευνα είχε εκτιμήσει ότι η παρατεταμένη μοναξιά ισοδυναμεί με το κάπνισμα 15 τσιγάρων τη μέρα, σύμφωνα με την ψυχίατρο δρα Σου Βάρμα του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Μια άλλη μελέτη (μετα-ανάλυση) του 2015 από ερευνητές του αμερικανικού Πανεπιστημίου Brigham Young της Γιούτα, με επικεφαλής την ψυχολόγο-νευροεπιστήμονα Τζούλια Χολτ-Λούνσταντ, η οποία είχε επισκοπήσει στοιχεία 70 ερευνών για συνολικά 3,4 εκατομμύρια ανθρώπους, είχε βρει ότι η αίσθηση μοναξιάς μπορεί να αυξήσει έως 26% τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ενώ η κοινωνική απομόνωση κατά 29% και η μοναχική ζωή κατά 32%.

Όπως η πείνα και η δίψα, η μοναξιά «πονάει», σύμφωνα με τους εξελικτικούς ψυχολόγους, επειδή από πολύ παλιά εξυπηρετεί ένα σκοπό: δρα σαν ψυχοβιολογικό «καμπανάκι» για να ωθήσει τους ανθρώπους να αναζητήσουν την κοινωνική διασύνδεση με τους άλλους, καθώς κάτι τέτοιο θα αποβεί επωφελές για την επιβίωση όλων. Είναι ακριβώς γι’ αυτό διπλά δύσκολο -σαν να πηγαίνει κανείς κόντρα στις επιταγές της εξέλιξης- όταν συνειδητοποιεί ότι, εν μέσω πανδημίας, το κοινωνικό καθήκον του και η ευθύνη του απέναντι στους άλλους απαιτούν να κρατηθεί μακριά τους για ένα διάστημα.

Με άλλα λόγια, η πανδημία και η μαζική καραντίνα υποχρεώνουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο να κάνει το αντίθετο από αυτό που έχει μάθει να κάνει επί πολλές χιλιάδες χρόνια προκειμένου να επιβιώσει: να είναι μαζί με τους άλλους. Γι’ αυτό, άλλωστε, εν μέσω πανδημίας έχουν «απογειωθεί» οι πλατφόρμες βιντεοδιασκέψεων (Zoom, Webex κ.α.), το Skype, το Facebook κ.α., καθώς η εξ αποστάσεως online επαφή έρχεται -χάρη σε μια τεχνολογία που ποτέ πριν στην ιστορία δεν υπήρχε- να αντικαταστήσει τη φυσική επαφή.

«Οι εγκέφαλοι μας έχουν μάθει μέσα από βάναυσα εξελικτικά μαθήματα ότι η κοινωνική απομόνωση συνιστά καταδίκη σε θάνατο. Οι βιντεοδιασκέψεις μπορούν να βοηθήσουν, αλλά απαιτούν περισσότερη δουλειά από τον εγκέφαλο από ό,τι η φυσική παρουσία», σύμφωνα με το νευροεπιστήμονα Τζέιμς Κόαν του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια.

Από την άλλη, η μοναξιά μπορεί να εξελιχτεί σε παγίδα. Ο νέος κορονοϊός «σάρωσε» τη Γη σε μια εποχή που περισσότεροι άνθρωποι ζουν μόνοι τους από κάθε άλλη εποχή στην ανθρώπινη ιστορία, σύμφωνα με το «New Yorker». Ενδεικτικά, στη Στοκχόλμη, πρωτεύουσα της Σουηδίας, περίπου δύο στα τρία νοικοκυριά αποτελούνται από ένα μόνο άτομο.

Η πανδημία δεν μπορεί παρά να επιδεινώνει τη μοναξιά μερικών ανθρώπων. Ελπίδα των ψυχολόγων και ψυχιάτρων είναι ότι το πρόβλημα θα είναι προσωρινό και δεν θα αποκτήσει χρόνια χαρακτηριστικά ψυχικής διαταραχής. Όμως ορισμένοι άνθρωποι, ακόμη και μετά τη λήξη των περιοριστικών μέτρων, θα δυσκολευθούν ψυχολογικά να βγουν από την απομόνωση τους. Οι ψυχολόγοι υπενθυμίζουν τις περιπτώσεις ανθρώπων που σώθηκαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και, παρόλο που στη συνέχεια έφτιαξαν τη ζωή τους, συνέχισαν να αποθηκεύουν τρόφιμα στο σπίτι τους, καθώς το τραύμα είχε αποτυπωθεί στο νου και στην ψυχή τους.

«Όπως ανησυχούμε για την επερχόμενη οικονομική ύφεση, θα έπρεπε ίσως να ανησυχούμε και για μια κοινωνική ύφεση, ένα συνεχιζόμενο μοτίβο κοινωνικής αποστασιοποίησης πέρα από την πανδημία, κάτι που θα έχει ευρύτερες κοινωνικές επιπτώσεις, ιδίως για τους πιο ευάλωτους», σύμφωνα με τη δρα Τζούλια Χολτ-Λούνσταντ.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Μαρ
21

ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Μαρτίου 2020

Η πρώτη γυναίκα που έκανε τον περίπλου της γης και προς τις δύο κατευθύνσεις, μένοντας μόνη της στην θάλασσα ακόμα και για 178 ημέρες, μιλά για την διαχείριση της απομόνωσης και της μοναξιάς, ενώ ο πλανήτης δοκιμάζεται από την πανδημία του κορωνοϊού και ολόκληρα κράτη μπαίνουν σε υποχρεωτική καραντίνα.

Το 2006, η Dee Caffari έκανε σόλο τον περίπλου της Γης με φορά προς τα δυτικά χωρίς διάλειμμα, κόντρα σε ανέμους και ρεύματα. «Όταν έλαβα μέρος στο Vendee Globe, πέρασα τρεις μήνες στην θάλασσα μόνη, στο Aviva Challenge I. Μετά έξι μήνες (σ.σ το 2009). Για σπίτι μου είχα ένα σκάφος 72 ποδών με ελάχιστες ανέσεις και καμία δυνατότητα διασκέδασης πέρα από τις δυνατότητές μου στο καραόκε.

»Φυσικά γνωρίζω ότι η απομόνωσή μου ήταν από επιλογή και για πολύ διαφορετικούς λόγους από την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε τώρα εξαιτίας του κορωνοϊού. Ωστόσο, η στρατηγική και τα διδάγματα που αποκόμισα από το να μείνω μόνη για τόσο μεγάλες χρονικές περιόδους, ελπίζω ότι θα βρουν πρόσφορο έδαφος στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν μια ανοίκεια και τρομακτική κατάσταση.

»Ως άνθρωποι με συνείδηση γνωρίζουμε ότι πρέπει να απομονωθούμε φυσικά, αλλά δεν χρειάζεται να παραμείνουμε και πνευματικά απομονωμένοι. Η ανθρώπινη επαφή και η υποστήριξη είναι σημαντική πάντα, και ιδιαιτέρως σε εποχές κρίσης και στρες. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να φροντίσουμε ο ένας τον άλλο

»Τα δικά μου τιπς για την απομόνωση είναι: Συνεχίστε να επικοινωνείτε, αυτό είναι ενθαρρυντικό για όλους. Αν έχετε αυτο-απομονωθεί, τονώνει το ηθικό να γνωρίζετε ότι νοιάζονται άλλοι άνθρωποι για εσάς και είναι εξίσου σημαντικό να ξέρουν οι φίλοι και η οικογένειά σας πως είστε εντάξει. Μείνετε σε επαφή και ζητήστε βοήθεια αν την χρειαστείτε. Μια κουβέντα πέντε λεπτών την ημέρα θα μπορούσε να φτιάξει την διάθεση ενός ανθρώπου και να είναι το πράγμα που περιμένει ως την επόμενη φορά.

»Το να μένει κανείς μόνος 24/7 είναι ξένο σε πολλούς από εμάς και θα είναι πρόκληση για όσους περνούν καλά στην συντροφιά άλλων. Οι εξωστρεφείς παίρνουν ενέργειά από τους γύρω τους και η έλλειψη αυτού του ερεθίσματος μπορεί να χειροτερεύσει την διάθεσή τους. Για τους περισσότερους από εμάς, το να πηγαίνουμε στην δουλειά, στο σχολείο ή στο γυμναστήριο, είναι μέρος της καθημερινότητάς μας και τώρα πρέπει να γεμίσουμε όλον αυτόν τον χρόνο. Το να έχει κανείς μία ρουτίνα και να παραμένει πιστός σε αυτή θα βοηθήσει, καθώς προσφέρει συγκέντρωση και λόγο για προχωρήσουμε μέσα στην ημέρα. Όταν έχουμε κάτι να κάνουμε, η ώρα περνά πιο γρήγορα.

»Θέσε την τεχνολογία στην υπηρεσία σου. Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να επικοινωνούμε πια, και αυτή είναι η εποχή για τους χρησιμοποιήσουμε. Skype, Facetime, email, μηνύματα, τηλέφωνα και πλατφόρμες στα social media, είναι όλοι εξαιρετικά μέσα για να μένουμε σε επαφή.

 

»Συγκεντρώσου μόνο σε ό,τι μπορείς να ελέγξεις και μην σπαταλάς ενέργεια ανησυχώντας για πράγματα που είναι πέρα από τον έλεγχό σου. «Βομβαρδιζόμαστε» με πληροφορίες μέσω των μίντια και χρειάζεται να πληροφορούμαστε για τις εξελίξεις. Ωστόσο, αν νιώσεις ότι το να ακούς ή το να διαβάζεις τις ειδήεις αυξάνει το άγχος ή τα επίπεδα του στρες, μείωσε την έκθεσή σου σε αυτές.

 

»Πολλοί από εμάς θα επηρεαστούν πολύ σοβαρά στο οικονομικό κομμάτι, μέσα από τις απώλειες θέσεων εργασίας ή την έλλειψη δουλειάς. Δεν είσαι μόνος, εκατομμύρια θα βρεθούμε στην ίδια θέση. Κάνε ένα ρεαλιστικό πλάνο και ζήτα βοήθεια αν νιώσεις ότι δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις.

 

»Να είσαι ευγνώμων για όσα έχεις ή μπορείς να κάνεις στη ζωή σου. Το να εστιάσεις στα καλά, θα έχει θετικό αντίκτυπο στην πνευματική σου υγεία. Όταν περνάς μια δύσκολη ημέρα και σου είναι δύσκολο να το διαχειριστείς, συγκεντρώσου στο να τα καταφέρεις μέχρι την επόμενη μέρα, ή τις επόμενες μερικές ώρες αντί να σκέφτεσαι τις εβδομάδες ή τους μήνες. Ο ήλιος θα συνεχίσει να ανατέλλει και να δύει. Η κατάσταση θα περάσει.

 

»Αναζητήστε ευκαιρίες και γίνετε δημιουργικοί. Σε έναν κόσμο άμεσης επαφής, απαιτητικών ρυθμών εργασίας και τεχνολογιών που “εισβάλλουν”, η παρούσα κατάσταση θα επιτρέψει σε πολλούς από μας να κάνουμε ένα βήμα πίσω για μια χρονική περίοδο. Υπάρχει κάτι που θέλατε να κάνετε και δεν είχατε ποτέ τον χρόνο; Έχετε ένα μπεστ σέλερ στο κεφάλι σας που περιμένει να γραφτεί; Υπάρχει κάποια δουλειά που θα μπορούσατε να κάνετε περιστασιακά; Η ανάγκη είναι η μητέρα της εφευρετικότητας και ίσως τώρα είναι η ώρα για να τολμήσετε κάτι καινούργιο.

 

»Αποδεχτείτε ότι πρέπει να προσαρμοστούμε όλοι στο νέο περιβάλλον. Ως ναυτικός που έχει γυρίσει τον κόσμο, είμαι συνηθισμένη στην γρήγορη εναλλαγή περιβάλλοντος και στην ανάγκη να προσαρμοστώ σε δυνάμεις εκτός του δικού μου ελέγχου. Στις επόμενες εβδομάδες και στους μήνες που θα ακολουθήσουν, οι περιορισμοί στις ζωές μας και οι συνέπειες του ιού θα μας κάνουν αναμφισβήτητα να νιώσουμε θυμό, αναστάτωση, ανησυχία και φόβο. Αυτά είναι φυσικά συναισθήματα αλλά θα απασχολήσουν και την πνευματική μας ενέργεια.

 

»Η αποδοχή της κατάστασης, σου επιτρέπει να σκεφτείς πιο καθαρά και ψύχραιμα: Το μέλλον θα είναι διαφορετικό – αυτή είναι η αλήθεια και θα πρέπει να την αποδεχτούμε. Η μητέρα φύση πάτησε το κουμπί του reset. Έχουμε μια ευκαιρία να επαναξιολογήσουμε και να βελτιώσουμε την συμπεριφορά μας. Καταλαβαίνουμε όλοι πολύ καλά, ότι το μόνο πράγμα για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι η αλλαγή. Η ικανότητα προσαρμογής μας στην αλλαγή θα μας καθορίσει. Η παρούσα παγκόσμια πανδημία αποκαλύπτει ότι οι περισσότεροι από εμάς φοβούνται το άγνωστο και αντιδρούν με πανικό. Ας ενωθούμε σε αυτή την δύσκολη εποχή, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον».

 

Τον Φεβρουάριο του 2009, η Caffari συμπλήρωσε τον αγώνα Vendee Globe, μπαίνοντας στα ρεκόρ Γκίνες ως η πρώτη γυναίκα που έκανε τον περίπλου και με δυτική (σ.σ το 2006) αλλά και με ανατολική κατεύθυνση χωρίς διάλειμμα. Στον Vendee Globe, οι σόλο ναυτικοί κάνουν τον γύρο της γης χωρίς βοήθεια. Τον αγώνα είχε εμπνευστεί ο Philippe Jeantot το 1989 και από το 1992 γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Θεωρείται μια ακραία δοκιμασία και το απόλυτο τεστ αγώνων στους ωκεανούς.

 

H Dee Caffari εργάστηκε για πέντε χρόνια ως δασκάλα φυσικής αγωγής, πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με την ιστιοπλοΐα. Πριν από αυτήν και άλλες γυναίκες είχαν κάνει τον γύρο της γης με πλεούμενα αλλά όχι και προς τις δύο κατευθύνσεις. Σύμφωνα με την σελίδα των ρεκόρ Γκίνες, μόνο τέσσερις άνθρωποι στον πλανήτη το έχουν καταφέρει αυτό. Η Caffari είναι ένας από αυτούς.

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »