Η Ζωή μας σήμερα
Ισπανία
Οι Ισπανοί με την άφιξη του καινούργιου χρόνου τα μεσάνυχτα, έχουν ως έθιμο να τρώνε δώδεκα σταφύλια. Μέσω αυτής της πράξης πιστεύουν ότι θα έχουν καλοτυχία για τους δώδεκα μήνες. Τα σταφύλια την Πρωτοχρονιά στην Ισπανία πωλούνται όπως βλέπετε στη φωτογραφία.Σε συσκευασία των 12.Ένα για κάθε μήνα τύχης!
Ηνωμένες Πολιτίες
-Ν.Υόρκη Το πιο διάσημο έθιμο στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η κάθοδος μιας μεγάλης κρυστάλλινης μπάλας στο Times Square της Νέας Υόρκης. Χιλιάδες άτομα μαζεύονται για να δουν την κάθοδο της μπάλας που διαρκεί όσο και το τελευταίο λεπτό του χρόνου.
Σκωτία
Στη Σκωτία, μετά την έλευση του καινούργιου χρόνου οι γείτονες επισκέπτονται ο ένας τον άλλο και ανταλλάζουν ευχές. Ο κάθε γείτονας παίρνει μαζί του ως δώρο ένα ξύλο για τη φωτιά ή ένα ψωμί. Στο Εδιμβούργο ο εορτασμός Hogmanay είναι ο μεγαλύτερος σε ολόκληρη τη χώρα και αποτελείται από ένα ολονύχτιο πάρτι στους δρόμους.
Γαλλία
Την παραμονή της πρωτοχρονιάς τα παιδιά αφήνουν τα παπούτσια τους δίπλα από το τζάκι για να τους τα γεμίσει με γλυκά και ξηρούς καρπούς ο πατέρας των Χριστουγέννων (Pere Noel), ο οποίος θα κατέβει από την καμινάδα καθώς κοιμούνται. Ο Pere Noel συνοδεύεται από έναν άλλο παππούλη, τον Pere Fouettard, ο οποίος δέρνει ελαφρά τα παιδιά που ήταν άτακτα κατά τη διάρκεια του χρόνου.
Ιταλία
Στις 6 Ιανουαρίου τα παιδιά περιμένουν με αγωνία τη γριά La Befana, η οποία ψάχνει τον μικρό Ιησού και στην πορεία της αναζήτησής της αφήνει δώρα στα φρόνιμα παιδιά. Σύμφωνα με την Ιταλική παράδοση, η La Befana σκούπιζε το σπίτι της όταν δέχτηκε την επίσκεψη των τριών μάγων, οι οποίοι πήγαιναν να συναντήσουν το νεογέννητο Ιησού. Οι τρεις μάγοι, της ζήτησαν να τους ακολουθήσει αλλά η La Befana αρνήθηκε, διότι δεν είχε τελειώσει με το σκούπισμα του σπιτιού. Αργότερα όμως, το μετάνιωσε και μάζεψε όσα δώρα μπορούσε και προσπάθησε να ακολουθήσει τους τρεις μάγους. Δυστυχώς όμως δεν τους βρήκε ποτέ αλλά συνεχίζει ακόμα την αναζήτησή της για τον Χριστό, γι’ αυτό κάθε χρόνο αφήνει δώρα στα παιδιά.
Oλλανδία
Στην Ολλανδία στοιβάζουν πολλά χριστουγεννιάτικα δέντρα στους δρόμους τον πόλεων και τα καίνε κάτω από το φως των πυροτεχνημάτων. Οι φωτιές σύμφωνα με τους Ολλανδούς εξαγνίζουν τον παλιό χρόνο και καλωσορίζουν τον καινούργιο. Kαλή μας χρονιά!
Το Ίδρυμα Αστέγων συστάθηκε το 1999. Φέρει την επωνυμία Κέντρο Υποδοχής & Αλληλεγγύης Δήμου Αθηναίων (Κ.Υ.Α.Δ.Α.) και είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου.
Βασικός σκοπός των προγραμμάτων που υλοποιεί, είναι η αντιμετώπιση των προβλημάτων απόρων και αστέγων. Επίσης, η ανάπτυξη μηχανισμών που θα μελετούν και θα φροντίζουν για τη μελλοντική αποκατάσταση και επανένταξή τους.
Το Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης συγκεντρώνει και διανέμει είδη τροφίμων, ιματισμού, υπόδησης κ.λπ. σε όσους προσέρχονται ή φιλοξενούνται στους χώρους του, αλλά και σε οικογένειες ή μεμονωμένα άτομα που εντοπίζονται να έχουν ανάγκη. Λειτουργεί Κέντρο Σίτισης, το οποίο διανέμει μέχρι 1.500 μερίδες φαγητού ημερησίως. Επίσης διατηρεί Ξενώνες, στους οποίους παρέχεται φιλοξενία σε άστεγους συμπολίτες μας.
Το «Κοινωνικό Παντοπωλείο» είναι μια δομή του Ιδρύματος που λειτουργεί σε συνεργασία με τη χορηγό εταιρεία Carrefour -Μαρινόπουλος και στεγάζεται επί της οδού Σοφοκλέους 66. Αφορά στην κάλυψη πρωτογενών αναγκών επιβίωσης 200 απόρων οικογενειών και μοναχικών ατόμων, για χρονικό διάστημα 6 μηνών.
Το Ίδρυμα έχει αναπτύξει και άλλες μορφές κοινωνικής δράσης.
Το «Κοινωνικό Φαρμακείο» παρέχει δωρεάν φάρμακα σε όσους συνανθρώπους μας έχουν ανάγκη.
Η «Αθηναϊκή Αγορά» προσφέρει δωρεάν ενδύματα και υποδήματα, για άπορους, άτομα και οικογένειες.
Ο «σταθμός τροφίμων» ενισχύει τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού της πόλης. Έχει όμως συνεχώς ανάγκη από δωρεές και χορηγίες σε είδη τροφίμων, τα οποία διανέμει σε τακτά χρονικά διαστήματα, ανάλογα με τις ποσότητες που δέχεται. Τόπος συγκέντρωσης των τροφίμων είναι οι εγκαταστάσεις του Ιδρύματος, Πειραιώς 35.
Για εθελοντική βοήθεια, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν μέσω τηλεφώνου και με επίσκεψή τους στο Ίδρυμα.
Στις 23 Δεκεμβρίου, 2012 ημέρα Κυριακή και ώρα 11:30 πμ στο πάρκινγκ του τελεφερίκ της Πάρνηθας με την ευγενική πρωτοβουλία του Α.Π.Σ. Τελμησσού Μαραθώνα, διοργανώνεται εορταστική εκδήλωση προκειμένου να συγκεντρωθούν παιχνίδια, ρούχα και ότι άλλο μπορεί ο καθένας να προσφέρει στα καρδιοπαθή παιδιά που εδώ και 31 χρόνια βοηθάει και υποστηρίζει οικονομικά και ηθικά, ο Πανελλήνιος Σύλλογος »Η Καρδιά του Παιδιού».
Στα πλαίσια της εκδήλωσης ο Α.Π.Σ. Τελμησσός προσκαλεί όλους όσους αγαπούν τη φύση και τον αθλητισμό να συμμετέχουν και να διασχίσουν μαζί το φαράγγι της Χούνης (περίπου 7 χιλιόμετρα) με περπάτημα και τρέξιμο, έχοντας σαν τελικό προορισμό το καταφύγιο του Ε.Ο.Σ. Αχαρνών στο Φλαμπούρι. Εκεί, μέσα σε μία ζεστή χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα με μυρωδιές από ωραία εδέσματα, (φαγητά, ποτά και γλυκά που μπορεί ο καθένας να ετοιμάσει) θα γίνει η ανταλλαγή και η συγκέντρωση των δώρων για τα παιδιά που πάσχουν από Συγγενείς Καρδιοπάθειες. Το μόνο που απαιτείται να φέρετε μαζί σας είναι καλή διάθεση, Αγιοβασιλιάτικα κουστούμια και δώρα Αγάπης για όλους! Να είστε όλοι εκεί!
Τα παιχνίδια και τα ρούχα που θα συγκεντρωθούν θα διανεμηθούν τις ημέρες που θα ακολουθήσουν από την Πρόεδρο και το Διοικητικό Συμβούλιο, στα καρδιοπαθή παιδιά που νοσηλεύονται στις παιδοκαρδιολογικές & παιδοκαρδιοχειρουργικές κλινικές της Αθήνας. Ευχαριστούμε θερμά τον Α.Π.Σ. Τελμησσό Μαραθώνα για την ευγενική χειρονομία και όλους τους φίλους που θα συμμετέχουν στην εκδήλωση και ευχόμαστε σε όλους χαρούμενες γιορτές!
Πληροφορίες θα βρείτε στα ακόλουθα links: telmissos.blogspot.gr, www.facebook.com/Telmissos & telmissos@live.com
Διεθνής Ημέρα για τους Μετανάστες – Μήνυμα του Κόφι ‘Αναν, Γενικού Γραμματέα ΟΗΕ
Η διεθνής μετανάστευση αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του παγκόσμιου χωριού μας. Η διαχείριση της μετανάστευσης προς όφελος όλων είναι μια από τις σημαντικότερες προκλήσεις της εποχής μας. Κάθε χρόνο, η Διεθνής Ημέρα για τους Μετανάστες αποτελεί την ευκαιρία να εστιάσουμε την προσοχή μας σ’ αυτή την πρόκληση, αλλά και να τιμήσουμε τη μεγάλη συμβολή των μεταναστών στην κοινωνία, τον πολιτισμό και την οικονομία.
Η παγκόσμια οικονομία εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τους εργαζόμενους μετανάστες. Οι μετανάστες προσφέρουν τις ικανότητές τους, τη γνώση και το δυναμικό τους στις κοινωνίες που τους φιλοξενούν. Η παρουσία τους προωθεί την ανταλλαγή ιδεών και συμβάλλει στην πολιτισμική και επιστημονική πρόοδο. Το δυναμικό των ανειδίκευτων αλλά και των εξειδικευμένων εργατών-μεταναστών, διαδραματίζει ζωτικό ρόλο στην επιτυχία μεγάλων τομέων της οικονομίας, τόσο των αναπτυγμένων όσο και των αναπτυσσόμενων χωρών. Την ίδια στιγμή, τα ποσά που οι μετανάστες εμβάζουν στις πατρίδες τους υπερβαίνουν αυτά που οι χώρες τους δέχονται στο πλαίσιο της επίσημης αναπτυξιακής βοήθειας.
Ωστόσο, η μετανάστευση δημιουργεί πολλές δυσκολίες και εγείρει κατανοητές ανησυχίες σε πολλούς τομείς. ‘Έτσι, αν θέλουμε η μεταναστευτική πολιτική να είναι αειφόρος και αποτελεσματική και τα οφέλη από τη μετανάστευση να γίνουν πλήρως αντιληπτά , πρέπει να διαλύσουμε τους μύθους και τα ξενοφοβικά στερεότυπα και να αντιμετωπίσουμε τα αληθινά προβλήματα. Πολλά πρέπει να γίνουν ακόμη για να διασφαλίσουμε το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών και των οικογενειών τους.
Η πρόσφατη έκθεση της Παγκόσμιας Επιτροπής για τη Διεθνή Μετανάστευση περιέχει σημαντικές συστάσεις για το πώς πρέπει να προχωρήσουμε. Η έκθεση συσχετίζει την αποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική με τις πολιτικές πάνω σε μια σειρά άλλων θεμάτων, όπως η ανάπτυξη, το εμπόριο, η βοήθεια και η ασφάλεια. Ο Υψηλού Επιπέδου Διάλογος για τη Διεθνή Μετανάστευση και την Ανάπτυξη που θα διεξαχθεί του χρόνου στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, θα αποτελέσει την ευκαιρία για τα Κράτη-Μέλη να σφυρηλατήσουν μια στενότερη συνεργασία στα σημαντικά αυτά θέματα. Ελπίζω ότι όλα τα Κράτη θα αντλήσουν ιδέες από τις συστάσεις της Επιτροπής, και θα συμβάλλουν στην επιτυχία του Διαλόγου.
Η φετινή Διεθνής Ημέρα για τους Μετανάστες σηματοδοτεί επίσης την 15η επέτειο της υιοθέτησης της Διεθνούς Συνθήκης για την Προστασία των Δικαιωμάτων των Εργαζόμενων Μεταναστών και των Μελών των Οικογενειών τους. Μέχρι σήμερα, μόνο 34 Κράτη έχουν επικυρώσει ή προσχωρήσει στη Συνθήκη. Καλώ για μια ακόμα φορά όλα τα Κράτη που δεν το έχουν κάνει ως τώρα, να γίνουν μέρη αυτής της σημαντικής συνθήκης. Επίσης καλώ όλα τα συμμετέχοντα κράτη να υποβάλλουν εγκαίρως στην Επιτροπή για τους Εργαζόμενους Μετανάστες τις εκθέσεις τους σχετικά με τα μέτρα που έχουν λάβει προς την κατεύθυνση της εφαρμογής της Συνθήκης. Τα ενθαρρύνω επίσης να αναγνωρίσουν τη δικαιοδοσία της Επιτροπής για την αποδοχή και εξέταση καταγγελιών ατόμων που επικαλούνται παραβίαση των δικαιωμάτων τους σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης.
Οι κοινωνίες μας θα ήταν φτωχότερες χωρίς τη συνεισφορά των μεταναστών. Σήμερα, καθώς τιμούμε τη συμβολή τους, ας αποφασίσουμε να διαφυλάξουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού που περνούν τα σύνορα αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.
Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει. Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ–διαπερνώ, ακριβώς
το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι‘ αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες. Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο». Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, “Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψης”
Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο». Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε τοκαλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς
Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!! Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία. Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι.
Για μια στιγμή ας σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα(που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα. Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις. «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις
«αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ. Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».
, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής. Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου. «Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ‘ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
θαυμάσουν ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως. Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα»
Η επανάσταση των νέων και των γυναικών
Στο Iράν το 70% του πληθυσμού είναι κάτω των 30 ετών. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της δημογραφικής πολιτικής που ακολούθησε την Ισλαμική Επανάσταση. Οι οικογένειες που έκαναν πέντε παιδιά αποκτούσαν δωρεάν γη. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που αυτοί οι άνθρωποι, εγκλωβισμένοι στην ανεργία, τον περιορισμό των ελευθεριών τους και την επιβολή μεσαιωνικών απόψεων, επιτέλους εξεγείρονται.
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης οι νέοι του Ιράν κατέπληξαν τον κόσμο, αποδεικνύοντας ότι, παρά τις απαγορεύσεις, επικοινωνούν μέσω facebook, twitter και youtube. Η περσική γλώσσα είναι η τρίτη δημοφιλέστερη στα μπλογκ μετά την αγγλική και την κινεζική και σήμερα λειτουργούν πλέον των 700.000 μπλογκ στα περσικά. Πρόκειται για ένα τεράστιο δίκτυο πληροφόρησης, το οποίο πολύ δύσκολα θα χαλιναγωγηθεί.
Πριν από μερικά χρόνια ο Ιρανός συγγραφέας Καβέχ Μπασμενγί παρομοίαζε την ιρανική νεολαία με «ελέφαντα στο σκοτάδι» και με «ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί». Φαίνεται ότι είχε δίκιο.
Ηδη τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται ένα κίνημα αντίδρασης στην υποτίμηση της γυναίκας και την απόρριψη ακόμη και της ύπαρξης των ομοφυλόφιλων. Νέοι και νέες ντύνονται πιο τολμηρά και διοργανώνουν γκέι πάρτι προκαλώντας τη συντηρητική εξουσία και επιχειρώντας να αλλάξουν τις δομές της κοινωνίας.
Ετσι αν και ο μέσος όρος ηλικίας γάμου ενός Ιρανού είναι τα 25, η ηλικία της πρώτης σεξουαλικής εμπειρίας του κατεβαίνει στα 15, παρ’ ότι η πώληση προφυλακτικών επιτρέπεται με την επίδειξη πιστοποιητικού γάμου. Πριν από λίγα χρόνια εκατοντάδες γυναίκες εμφανίστηκαν στους δρόμους φορώντας πέδιλα ο ισλαμικός νόμος απαγορεύει να φαίνονται τα δάχτυλα από τα παπούτσια. Εγιναν συλλήψεις και επιβλήθηκαν πρόστιμα από την Αστυνομία Ηθους, αλλά οι γυναίκες κατάφεραν έκτοτε να εξασφαλίσουν τη σιωπηρή ανοχή του Σώματος που περιπολεί και σκορπά τρόμο στη νεολαία.
H γυναίκα στο Ιράν σήμερα δεν επιτρέπεται να εργάζεται, ενώ αποκτά διαβατήριο μόνο με τη γραπτή συγκατάθεση του συζύγου της. Η ζωή της, όπως και η κατάθεσή της σε δικαστήριο, έχει τη μισή ισχύ από αυτή των ανδρών, ενώ, αν πάρει διαζύγιο, τα παιδιά μένουν με τον πατέρα τους.
Το αληθινό Ιράν
Η δημόσια εικόνα των ηγετών του Ιράν, σε συνδυασμό με την ανελέητη προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ, προκαλεί εύκολους συνειρμούς για ένα «ύποπτο» κράτος, με θεοκρατικό καθεστώς, σκληροπυρηνικές πολιτικές και διαρκή καταπίεση. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι όταν κάποιος ξένος επισκεφθεί τη χώρα, δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την κυριαρχία των μουλάδων στην καθημερινότητα των πολιτών.
Φέτος το Ιράν θα «γιορτάσει» 30 χρόνια από την Ισλαμική Επανάσταση. Η ανατροπή του αμερικανόφιλου σάχη συσπείρωσε τους Ιρανούς γύρω από τους εκφραστές της θεοκρατίας, περισσότερο από ανάγκη εθνικής αυτοπεποίθησης παρά από αναζήτηση θρησκευτικής παρηγοριάς.
Οι νέοι της χώρας δεν έζησαν τα γεγονότα, αλλά οι παλαιότεροι ακόμη καμαρώνουν για την εθνικοποίηση των πολυτελών κατοικιών των 30.000 Αμερικανών που ζούσαν στην Τεχεράνη, ανάμεσα στις παραγκουπόλεις των «ιθαγενών». Ως παράδειγμα φέρνουν πάντα το (κρατικό) ξενοδοχείο «Εστεγλάλ» (Ανεξαρτησία), το οποίο ώς το 1979 ήταν το αμερικανικών συμφερόντων «Hilton».
Η σταθερότητα του καθεστώτος οδήγησε και σε χαλάρωση των περιορισμών. Αν και ο ισλαμικός νόμος απαγορεύει στους άνδρες να αγγίζουν τις γυναίκες δημοσίως, στους δρόμους της Τεχεράνης βλέπει κανείς συχνά ζευγάρια να αγκαλιάζονται, ρισκάροντας βεβαίως να συλληφθούν.
Την ίδια ώρα ανθεί ένα άλλο, «κρυφό» Ιράν, όπου κάνουν θραύση τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και το περιστασιακό σεξ. Τραβεστί κυκλοφορούν τις νύχτες, ενώ εκατοντάδες άνδρες και γυναίκες αναζητούν σύντροφο στις φτωχότερες συνοικίες της πρωτεύουσας. Η «σεξουαλική επανάσταση», σε συνδυασμό με τις απαγορεύσεις, έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα την άγνοια για στοιχειώδη θέματα, όπως η αντισύλληψη και το AIDS.
Από το ΕΘΝΟΣ
”O άνθρωπος που δουλεύει με τα χέρια είναι εργάτης, αυτός που δουλεύει με τα χέρια και το μυαλό είναι τεχνίτης, αλλά εκείνος που δουλεύει με τα χέρια , το μυαλό και την καρδιά, είναι καλλιτέχνης!”
Λουις Νάιζερ, συγγραφέας
Μία πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία της Αναγνωστούλη-Πουλημένου Μαρίας , Επίκουρη Καθηγήτρια Νευρολογίας, Υπεύθυνη Ανοσογενετικού Εργαστηρίου στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο ,η οποία μας εξηγεί τη σχέση που μπορεί να έχει η Τέχνη (μουσική,χορός,εικαστικά ) με τα Γονίδια και τον Εγκέφαλό μας .Η ομιλία αυτή έγινε στο συμπόσιο ‘Διάλογοι Ελλήνων Νευροεπιστημόνων για τη Νευροαισθητική “ που διοργάνωσε η Ελληνική Εταιρεία Νευροεπιστημών, Ιατρική Σχολή Αθηνών (ΕΚΠΑ) στις 29.9.2012 .
Κάντε κλικ ΕΔΩ για να παρακολουθήσετε αυτή την υπέροχη ομιλία !
“..Η ενασχόληση με την διερεύνηση και ανάλυση θεμάτων που άπτονται του πεδίου της Αισθητικής, του Ωραίου, και της καλλιτεχνικής δημιουργίας ξεκινά από την Αρχαία Ελλάδα, με τις εκλεπτυσμένες και διεισδυτικές ιδέες φιλοσόφων, όπως του Πυθαγόρα του Πλάτωνα, και του Αριστοτέλη. Στην πρωτοχριστιανική περίοδο επικρατεί η θεώρηση του Πλωτίνου και αργότερα του Αυγουστίνου, ενώ επακολουθούν οι προσεγγίσεις του Καρτέσιου, του Κάντ, και πολλών άλλων φιλοσόφων, μέχρι την πρώτη αναφορά του όρου Αισθητική από τον Baumgarten το 1750 στην Γερμανία.
Μέχρι την δεκαετία του 1990, πέραν των κλασσικών φιλοσοφικών προσεγγίσεων, υπάρχουν προσπάθειες κυρίως ψυχολογικών πειραματικών προσπελάσεων του θέματος Εγκέφαλος και Τέχνη. Η δεκαετία 1990-2000 ονομάστηκε η Δεκαετία του Εγκεφάλου, από το γεγονός των εξαιρετικά καινοτόμων ανακαλύψεων στον ευρύτερο τομέα των νευροεπιστημών, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει στο προσκήνιο η εφαρμογή των μη κλασσικών νευροαπεικονιστικών μεθόδων (PET, fMRI, DTI), που άλλαξαν ριζικά τις γνώσεις μας για τις εγκεφαλικές λειτουργίες, με την εικόνα του δρώντος εγκεφάλου στον παρόντα χρόνο.
Τότε καινοτόμοι και τολμηροί νευροβιολόγοι, όπως ο Prof. Zeki, χρησιμοποίησαν τα νέα αυτά εργαλεία για τον σχεδιασμό εργασιών που ανέδειξαν για πρώτη φορά ποιές νευρωνικές δομές ενεργοποιούνται στην διάρκεια απόλαυσης έργων τέχνης και την γειτνίαση ή αλληλοεπικάλυψη περιοχών που ενεργοποιούνται τόσο στην έκθεση σε εικαστικά όσο και σε μουσικά έργα. Ο όρος Νευροαισθητική πρωτοεισήχθη από τον Prof. Zeki το 1994 και αναφερόταν στην νέα οπτική γωνία ανάλυσης του φαινομένου της Τέχνης, με καθαρά βιολογικούς όρους και μεθοδολογίες. Το έργο του “Εσωτερική Όραση” υπήρξε τομή για το νεοδημιουργηθέν πεδίο της Νευροαισθητικής και συμπύκνωνε τα πειράματά του για τον οπτικό εγκέφαλο και τις fMRI απεικονίσεις του εγκεφάλου που εκτίθεται σε έργα Τέχνης.
Ωστόσο η βιολογική προσέγγιση της παραγωγής και απόλαυσης Τέχνης μέσα από το γονιδίωμα, που επηρεάζει όλες τις εγκεφαλικές λειτουργίες, μόνο πολύ πρόσφατα αναδύθηκε στον χώρο των Νευροεπιστημών. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η δημιουργία Τέχνης είναι ένα αποκλειστικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό που εδράζεται σταθερά στην βιολογία μας και το οποίο φαίνεται ότι μας έδωσε εξελικτικά πλεονεκτήματα ως είδος. Αυτό προκύπτει από το ότι βρίσκουμε τις διάφορες μορφές Τέχνης σε όλους τους πολιτισμούς, πανάρχαιους και πρόσφατους, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γής. Eπιπλέον, η αντίληψη των ωραίων προσώπων και η αντίληψη μελωδιών είναι άμεση ακόμη και από βρέφη 2-3 μηνών, γεγονός που δίνει έμφαση στις εγγενείς συνιστώσες της αισθητικής εμπειρίας.
Σχετικά με τις καλλιτεχνικές ιδιοφυΐες, το εξαιρετικό ταλέντο και την καλλιτεχνική έμπνευση, υπήρχε για αρκετά χρόνια διχογνωμία για το κατά πόσο είναι όλα αυτά μόνο θέμα επιγενετικών δεξιοτήτων σε σχέση με το κοινωνικό περιβάλλον και την μόρφωση, ή υπάρχει σαφής και υπερισχύουσα γονιδιακή επίδραση. Φυσικά όπως και με την έκφραση όλων σχεδόν των ανθρώπινων χαρακτηριστικών, τόσο τα γονίδια όσο και το περιβάλλονπαίζουν ρόλο, με άλλοτε άλλη ποσοστιαία αναλογία.
Πρόσφατα σε μελέτη οικογένειας Μουσικών Φιλανδών βρέθηκε ένας υπεύθυνος γονιδιακός τόπος στο χρωμόσωμα 4q22, ενώ άλλη πρόσφατη μελέτη εμπλέκει πολυμορφισμούς (SNP8NRG243177/rs6994992) στο γονίδιο της Neuregulin 1, με αυξημένη καλλιτεχνική δημιουργικότητα και δημιουργική σκέψη, σε άτομα με υψηλή ευφυΐα και υψηλές ακαδημαϊκές επιδόσεις. Ειδικώτερα ο Τ/Τ γονότυπος βρέθηκε στα υψηλότερης βαθμολογίας άτομα, ενώ το ίδιο αποτέλεσμα έδωσαν προγενέστερα, άτομα με μεγάλο κίνδυνο ψυχωσικής συμπτωματολογίας! Πολύ αξιόλογες μελέτες προκύπτουν και από τις μελέτες διδύμων.
Φυσικά, τα γονίδια και οι μεταλλάξεις τους, που εμπλέκονται στο σύστημα των νευροδιαβιβαστών και των ορμονών, που συγκροτούν σε μεγάλο βαθμό το υπόστρωμα των εγκεφαλικών διεργασιών για την δημιουργία και παραγωγής Τέχνης, παίζουν επίσης αξιολογώτατο ρόλο.
Αυτά και άλλα παραδείγματα που θα αναφερθούν, επιτείνουν την αρχική μας πρόβλεψη ότι στο άμεσο μέλλον μερικές από τις συγκλονιστικώτερες πληροφορίες στο πεδίο της Νευροαισθητικής θα προκύψουν συνδυαστικά, από τα πεδία της νευροαπεικόνισης και της γενετικής..”
πηγή : www.blod.gr
Μία εξαιρετική ιδέα !! Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση ( http://www.sgt.gr ) σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου ( Πανεπιστημίου 37 ) ,διοργανώνει Ανταλλακτική Βιβλιοθήκη για μία εβδομάδα !!
Μικροί-Μεγάλοι ελάτε να ανταλλάξουμε βιβλία και σκέψεις !
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω: Pictures_from_The_20th_Century
Μέχρι το 2050, αναμένεται αύξηση κατά 70% των ευρωπαίων με ηλικία μεγαλύτερη των 65 ετών και κατά 170% εκείνων με ηλικία μεγαλύτερη των 80ετών. Το γεγονός αυτό δημιουργεί σοβαρές προκλήσεις για τον 21ο αιώνα: μεγαλύτερη ζήτηση για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προσαρμογή των συστημάτων υγείας στις ανάγκες που δημιουργεί η γήρανση του πληθυσμού με ταυτόχρονη διατήρηση της βιωσιμότητάς τους σε κοινωνίες με μικρότερο εργατικό δυναμικό.
Η σημαντικότερη πρόκληση θα είναι η φροντίδα για υγιείς και δραστήριους ηλικιωμένους στην Ευρώπη. Όσο περισσότερο διατηρείται η καλή υγεία τόσο βελτιώνεται η ποιότητα ζωής και αυξάνονται οι δυνατότητες για ανεξαρτησία και παραμονή των ηλικιωμένων στην ενεργό ζωή. Καλύτερη υγεία των ηλικιωμένων σημαίνει επίσης μικρότερη επιβάρυνση των συστημάτων υγείας και περιορισμό των ατόμων που συνταξιοδοτούνται λόγω κακής υγείας, με θετικά αποτελέσματα για την οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης.
Η ΕΕ στηρίζει ενεργά τις προσπάθειες των κρατών μελών αφενός να προαγάγουν την υγιή γήρανση με μέτρα βελτίωσης της υγείας των ηλικιωμένων, του εργατικού δυναμικού, των παιδιών και των νέων και αφετέρου να αναπτύξουν την πρόληψη των νοσημάτων. Η ΕΕ λαμβάνει επίσης μέτρα για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ηλικιωμένων.
Ευρωπαϊκή σύμπραξη καινοτομίας για την ενεργό και υγιή γήρανση
Στόχος αυτού του πιλοτικού προγράμματος είναι η αύξηση του μέσου όρου υγιούς ζωής των Ευρωπαίων κατά 2 χρόνια μέχρι το 2020, με τους εξής τρόπους:
- βελτίωση της υγείας και της ποιότητας ζωής (με επίκεντρο τους ηλικιωμένους)·
- διασφάλιση της βιωσιμότητας και της αποτελεσματικότητας των συστημάτων υγείας και κοινωνικής πρόνοιας·
- προώθηση της ανταγωνιστικότητας της βιομηχανίας της ΕΕ μέσω της αύξησης της επιχειρηματικής δραστηριότητας και της επέκτασης σε νέες αγορές.
Καθώς η ενεργός και υγιής γήρανση αποτελεί πλέον πρόκληση για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, παρουσιάζεται στην Ευρώπη η ευκαιρία να καθιερωθεί ως παγκόσμιος πρωτοπόρος παρέχοντας καινοτόμες απαντήσεις και λύσεις.
Πώς λειτουργεί η σύμπραξη;
Με τη συνεργασία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των χωρών της ΕΕ, των περιφερειών, της βιομηχανίας, των επαγγελματιών της υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας, και των οργανώσεων που εκπροσωπούν ηλικιωμένους και ασθενείς.
Στόχος αυτής της συνεργασίας είναι να βελτιωθεί η ζωή των ηλικιωμένων, βοηθώντας τους να συμμετέχουν στην κοινωνία, και να μειωθεί η πίεση που δέχονται τα συστήματα υγείας και πρόνοιας, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στον τελικό στόχο της βιώσιμης ανάπτυξης.
Οι τομείς προτεραιότητας για ανάληψη δράσης προσδιορίστηκαν στο στρατηγικό σχέδιο υλοποίησης και στο σχέδιο λειτουργίας
που εγκρίθηκαν από την διευθύνουσα ομάδα που είναι αρμόδια για την εκκίνηση και την υλοποίηση της σύμπραξης.
Τον Φεβρουάριο 2012, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση 
English (en) σχετικά με την προώθηση του στρατηγικού σχεδίου υλοποίησης της ευρωπαϊκής σύμπραξης καινοτομίας με θέμα την ενεργό και υγιή γήρανση. Τα ενδιαφερόμενα μέρη ξεκίνησαν τη συνεργασία τους στο πλαίσιο ομάδων δράσης ώστε να υλοποιηθεί αυτό το σχέδιο.
Μπορείτε να συμμετάσχετε στη σύμπραξη αν γίνετε μέλος της αγοράς καινοτόμων ιδεών
AΠΟ psy4you.wordpress.com
της Βιργινίας Ιωαννίδου
(από τα πρακτικά συζήτησης με θέμα «Σχέσεις και μύθοι»)
Σύμφωνα με τον August Napier μπορούμε να διακρίνουμε 4 σχήματα εξουσίας στη συντροφική σχέση:
- Κυριαρχία – Υποταγή: Στο σχήμα αυτό κυριαρχεί και επιβάλλεται πάντα ο ένας, ενώ ο άλλος υποτάσσεται και δεν οριοθετείται ποτέ (χαρακτηριστικό πατριαρχικών οικογενειών παλιότερα). Στην περίπτωση αυτή η σχέση είναι ασυμμετρική. Η δυναμική αυτή γίνεται (ή μπορεί να γίνει) κάποια στιγμή ανυπόφορη και για τους δυο. Αυτός που κυριαρχεί νιώθει μόνος και αυτός που καταπιέζεται αισθάνεται υποβιβασμένος. Πολύ συχνά τότε ο υποταγμένος εκδικείται με πλάγιους καλυμμένους τρόπους.Είναι σημαντικό να σημειωθεί εδώ ότι, όσα βήματα κι αν έχουν γίνει προς την ισότητα, η παλιά πατριαρχική νοοτροπία φαίνεται να επικρατεί καλυμμένα σε πολλά σημερινά ζευγάρια. Η γυναίκα φαίνεται να κατέχει μια δυνατή θέση, να ορίζει, να προγραμματίζει, όμως όλες τις σημαντικές αποφάσεις (πού θα ζήσουν, πώς θα χειριστούν τα οικονομικά τους, αν και που θα σπουδάσουν τα παιδιά τους) τις παίρνει σχεδόν αποκλειστικά ο άντρας. Οι λιγότερο σημαντικές αποφάσεις παίρνονται από τη γυναίκα (πού θα διασκεδάσουν, ποιους θα καλέσουν, πού θα πάνε διακοπές). Επομένως ενδιαφέρον αποκτά το ερώτημα, «ποιος αποφασίζει για το ποιος αποφασίζει».2.
- Το δεύτερο σχήμα εξουσίας το συναντάμε στα ζευγάρια που συνεχώς μαλώνουν. Η σχέση εδώ είναι συμμετρική. Καθένας προσπαθεί να επιβληθεί στον άλλο, να περάσει το δικό του. Ο ένας προκαλεί συνεχώς τον άλλο σε ένα παιχνίδι δύναμης. Υπάρχει μόνο ένας νικητής – πιστεύουν. Ο καθένας φοβάται μην του επιβληθεί ο άλλος και προσπαθεί να το αποφύγει. Είναι καχύποπτοι και επιθετικοί μεταξύ τους. Προσπαθούν να μειώσουν και να υποβιβάσουν το σύντροφο τους. Το ερώτημα εδώ είναι „ποιος είναι πιο δυνατός“. Και βέβαια στις αντιπαραθέσεις υπάρχει σχεδόν πάντα κλιμάκωση και η χρήση βίας δεν είναι καθόλου σπάνια.3.
- Ένα τρίτο σχήμα εξουσίας είναι η ψευτοϊσότητα. Στο σχήμα αυτό προσπαθεί το ζευγάρι να παρουσιάσει μια ισότητα εξωπραγματική. Οτιδήποτε θα μπορούσε να διαταράξει την φαινομενική αρμονία τους απωθείται. Προσπαθούν να μη μαλώνουν ποτέ. Είναι προσποιητά ευγενικοί μεταξύ τους. Μπορεί να είναι συνεχώς μαζί και να φαίνεται, ότι συνεργάζονται καλά, αλλά στο βάθος κρύβουν πολύ θυμό ο ένας για τον άλλο. Φοβούνται όμως να δείξουν το θυμό και την απογοήτευση που έχουν μέσα τους, μήπως και απορριφθούν ή εγκαταλειφθούν. Ζευγάρια που υποστηρίζουν ότι „δε μαλώνουμε ποτέ“ έχουν συνήθως σοβαρά προβλήματα. Κάποιες φορές ξεσπάνε τον κρυφό θυμό τους σε ένα παιδί που γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος. Άλλοτε παρουσιάζουν καταθλιπτικά ή ψυχοσωματικά συμπτώματα (στρέφουν το θυμό τους προς τον εαυτό τους)4.
- Το τέταρτο σχήμα εξουσίας είναι αυτό της ισότητας. Αυτό είναι το πιο ικανοποιητικό και για τους δύο συντρόφους σύμφωνα με όλες τις έρευνες στις οποίες αναφέρεται και ο Napier. Στην περίπτωση της ισότητας υπάρχει εναλλαγή στο ποιος ορίζει και ποιος ακολουθεί. Δεν είναι όπως στην κυριαρχία – υποταγή, όπου πάντα ο ένας ορίζει κι ο άλλος ακολουθεί ή όπου σε κάποιους τομείς ορίζει ο ένας και σε κάποιους ο άλλος. Στο σχήμα αυτό οι σύντροφοι αλλάζουν συνεχώς θέση επάνω-κάτω (εξουσίας-υποταγής) σε όλα τα θέματα και σε όλους τους τομείς, όπως δύο παιδιά που κάνουν τραμπάλα. Όλα συζητιούνται και παζαρεύονται ανοιχτά. Δεν υπάρχουν θέματα ταμπού. Υπάρχουν και έντονοι καβγάδες, που όμως δεν είναι στείροι και δηλητηριώδεις, αλλά εποικοδομητικοί, καθώς το ερώτημα δεν είναι „ποιος είναι ο πιο δυνατός“, αλλά „ποια είναι η καλύτερη λύση για όλους“. Με αυτό το στόχο είναι έτοιμοι και οι δύο άλλοτε να υποστηρίξουν τη θέση τους και να επιβληθούν και άλλοτε να ακολουθήσουν τη θέση του συντρόφου, χωρίς να νιώθουν, ότι υποτάσσονται, αλλά με την αίσθηση ότι κάνουν το καλύτερο γα τη σχέση.
Το τέταρτο σχήμα εξουσίας είναι το ιδανικό στη συντροφική σχέση. Στο σχήμα αυτό υπάρχει σεβασμός της ατομικότητας και της αυτονομίας κάθε συντρόφου. Ο καθένας νιώθει υπεύθυνος για τον εαυτό του και έτσι συναντιούνται ως δύο χωριστά, αυτόνομα άτομα. Η εξουσία μπορεί να ασκηθεί σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Το πώς χειρίζεται ένας άνθρωπος την εξουσία που έχει, εξαρτάται από τη σιγουριά που νιώθει. Αν νιώθει σίγουρος, τότε αναγνωρίζει την ατομικότητα του άλλου και δέχεται την αυτονομία του. Αν δε νιώθει σίγουρος, τότε είτε ασκεί εξουσία προσπαθώντας να κυριαρχήσει, είτε υποτάσσεται (δεν υπάρχει εναλλαγή).
| Με μια «νευρωτική φυλακή» παρομοιάζουν το Facebook οι επιστήμονες, προειδοποιώντας ότι η συχνή ενασχόληση των χρηστών – ιδίως όσων έχουν πολλούς «φίλους»- με το προφίλ τους μπορεί να προκαλέσει έντονο στρες. |
Συγκεκριμένα, μια νέα έρευνα του Πανεπιστημίου Νάπιερ του Εδιμβούργου, κατέδειξε ότι οι άνθρωποι με τις περισσότερες επαφές στον δημοφιλή ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης έχουν αυξημένες πιθανότητες να είναι ιδιαίτερα στρεσαρισμένοι στη ζωή τους.
Γιατί αγχώνονται οι χρήστες;
«Εκείνοι που έχουν τις περισσότερες επαφές, εκείνοι που έχουν επενδύσει περισσότερο χρόνο στο site, είναι όσοι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι στρεσαρισμένοι», τόνισε η δρ Τσαρλς.
Το γεγονός αυτό οφείλεται στην πίεση που δέχονται οι χρήστες, ώστε να δημοσιεύουν διαρκώς ενημερώσεις (updates) στο προφίλ τους για το τι κάνουν στη ζωή τους.
«Είναι σαν ένα μίνι ειδησεογραφικό κανάλι του εαυτού σας. Όσο περισσότερους ανθρώπους έχετε (ως «φίλους»), τόσό πιο πολύ θεωρείτε ότι υπάρχει ένα ακροατήριο που σας περιμένει. Είστε περίπου μια μικρή διασημότητα. Όσο μεγαλύτερο είναι το ακροατήριο, τόσο μεγαλύτερη πίεση αισθάνεστε να παράξετε περιεχόμενο για τον εαυτό σας», εξήγησε η καθηγήτρια.
Φοβούνται να «ξεκολλήσουν»
Πολλοί από τους συμμετέχοντες στην έρευνα δήλωσαν ότι το ενδεχόμενο να διαγράψουν το προφίλ τους στο Facebook τους κάνει «ανήσυχους», επειδή φοβούνται ότι έτσι θα χάσουν σημαντικές κοινωνικές πληροφορίες και εξελίξεις ή θα προσβάλουν τους «φίλους» τους.
Η πλειονότητα των ερωτηθέντων ανέφερε ότι το καλύτερο πράγμα στο Facebook είναι ότι «σε κρατά σε επαφή».
«Όπως ο τζόγος, έτσι και το Facebook κρατά τους χρήστες σε μια “νευρωτική φυλακή”. Οι χρήστες δεν ξέρουν αν πρέπει να μείνουν ή να φύγουν, με τον φόβο ότι θα χάσουν κάτι καλό», είπε η δρ Τσαρλς.
Πριν από λίγες ημέρες, η Μισέλ Ομπάμα, σύζυγος του προέδρου των Η.Π.Α., είχε καταφερθεί δημόσια εναντίον της χρήσης του Facebook από τους ανήλικους, αποκαλύπτοντας ότι οι μυστικές υπηρεσίες έχουν απαγορεύσει στις δύο κόρες της να ανοίξουν λογαριασμό στο Facebook, γεγονός που την χαροποιεί ιδιαίτερα. «Δεν είναι κάτι που χρειάζονται. Δεν είναι απαραίτητο», είχε δηλώσει.
Τους στρεσάρει η διαγραφή «φίλων»
Μεταξύ των αιτιών που προκαλούν ένταση στους χρήστες του Facebook, σύμφωνα με την έρευνα του Πανεπιστημίου Νάπιερ, συγκαταλέγονται η πίεση, του να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο εφευρετικοί και διασκεδαστικοί, η υποχρέωσή τους να συμπεριφέρονται διαφορετικά ανάλογα με τον «φίλο» με τον οποίο έρχονται σε επαφή κάθε φορά και, κυρίως, το ενδεχόμενο διαγραφής των ανεπιθύμητων επαφών.
Μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Κολοράντο των Η.Π.Α., που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Οκτώβριο, κατέδειξε ότι το 57% των χρηστών του κοινωνικού δικτύου έχει διαγράψει κάποιον «φίλο» του.
Οι ερευνητές έκαναν λόγο για το φαινόμενο του «unfriending» (η πρακτική της διαγραφής μιας επαφής σε ένα site κοινωνικής δικτύωσης), το οποίο, μάλιστα, επελέγη το 2009 από το λεξικό New Oxford American Dictionary ως «Λέξη της χρονιάς».
Η έρευνα είχε καταγράψει ως λόγους διαγραφής μιας επαφής την έλλειψη «καλής συμπεριφοράς», τις συχνές αναρτήσεις με ανόητα ή επαναλαμβανόμενα σχόλια και τις δημοσιεύσεις για θέματα που ενδέχεται να προκαλέσουν εντάσεις.
Στην έρευνα του Πανεπιστημίου Νάπιερ συμμετείχαν περίπου 200 χρήστες του Facebook, το οποίο αριθμεί πλέον περισσότερα από 600 εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με την ιστοσελίδα Socialbakers.com.
Στην χώρα μας πάνω από ένα στα δύο Ελληνόπουλα ηλικίας 9-16 ετών διαθέτει προφίλ σε ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης (ποσοστό 54%), σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. / Πηγή: TA NEΑ
Οι γυναίκες και τα κορίτσια είναι οι φτωχότεροι των φτωχών. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο οι γυναίκες είναι τα περισσότερα θύματα λιμού γιατί τρώνε τη λιγότερη τροφή, δεν τους επιτρέπεται να πάνε σχολείο, πέφτουν θύματα ενδο-οικογενειακής και σεξουαλικής βίας και δεν μπορούν να πάρουν καμία απόφαση για τη ζωή τους.
1 στις 3 γυναίκες αυτών των χωρών έχει ξυλοκοπηθεί, βιαστεί ή κακοποιηθεί ψυχολογικά ή σωματικά στη ζωή της. Αυτές οι γυναίκες πολλές φορές δεν έχουν καν το δικαίωμα στην επιβίωση. Χάνουν τη ζωή τους από το HIV, είτε γιατί δεν έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν ασφαλείς σεξουαλικές επαφές, είτε γιατί πέφτουν θύματα βιασμού από άντρες φορείς.
Οι δοκιμασίες τους όμως δεν τελειώνουν εδώ. Σε εκατομμύρια γυναίκες του αναπτυσσόμενου κόσμου δεν επιτρέπεται να πάνε σχολείο με αποτέλεσμα να στερούνται τη μόρφωση πολύ συχνότερα από ότι τα αγόρια. 45 εκατομμύρια κορίτσια αυτού του κόσμου δεν πάνε ακόμη και σήμερα στο σχολείο. Αυτές οι γυναίκες και τα κορίτσια δεν μπορούν να πάρουν καμία απόφαση για τη ζωή τους. Αυτές οι γυναίκες έχουν όμως όνομα, αληθινή ζωή και αληθινές ανάγκες. Είναι η Γκάντα, 23 χρονών, μητέρα 2 παιδιών από το Πακιστάν που ελπίζει η κόρη της να ζήσει καλύτερα. Είναι η Λάιλα, 37 ετών από την Κάμπια της Σιέρα Λεόνε που μετά από πολλούς ξυλοδαρμούς βρήκε τη δύναμη να ζητήσει βοήθεια από την ActionAid και να σταθεί στα πόδια της.
Υποστηρίζοντας το πρόγραμμα «Γυναίκες τους Κόσμου» μας βοηθάτε να δώσουμε στις γυναίκες και τα κορίτσια του αναπτυσσόμενου κόσμου ίσες ευκαιρίες σε μια ζωή με ελπίδες και όνειρα. Οι γυναίκες είναι η κινητήρια δύναμη για αλλαγή. Αν στηρίξουμε εκείνες σήμερα, θα μπορέσουν να στηρίξουν τα δικά τους παιδιά αύριο.
Φιλόσοφος: Βαρκάρη, ξέρεις από Ιστορία;
Βαρκάρης: όχι
Βαρκάρης: τότε έχεις χαραμίσει τη μισή σου ζωή. Γνωρίζεις μαθηματικά;
Βαρκάρης: όχι
Φιλόσοφος: τότε έχεις χαραμίσει πάνω από τη μισή σου ζωή
Σε λίγο ένα δυνατός άνεμος αναποδογυρίζει τη βάρκα και ρίχνει το βαρκάρη και το φιλόσοφο στη θάλασσα
Βαρκάρης: Φιλόσοφε, ξέρεις κολύμπι
Φιλόσοφος: όχι
Βαρκάρης: Τότε έχεις χαραμίσει όλη σου τη ζωή.
Αφιέρωμα-ταινία από το αρχείο της ΕΡΤ :Μαρτυρίες – Πολυτεχνείο 1973
| «Μικροί λαϊκοί αγωνιστές»: ποιητικές δοκιμές του Γ. Ρίτσου για το Πολυτεχνείο |
| του Δημήτρη Σκορδίλη
Ο Γ. Ρίτσος κατέταξε σε έναν τόμο, στον οποίο έδωσε τον τίτλο «Επικαιρικά», τις εξής συνθέσεις του: Οι γειτονιές του κόσμου, 1949-1951, Το υστερόγραφο της δόξας, 1945 (ποίημα για τον Άρη Βελουχιώτη), Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο, 1952 (εκτέλεση Ν. Μπελογιάννη), Θρήνος του Μάη, 1963 (δολοφονία Γ. Λαμπράκη), Ο μαύρος άγιος(δολοφονία του αντιαποικιοκράτη ηγέτη του Κογκό Πατρίς Λουμούμπα), Ημερολόγια εξορίας, 1948-1950, Πέτρινος χρόνος, 1949, Η αρχιτεκτονική των δέντρων, 1958,Άνθρωποι και τοπία, 1958, Μαντατοφόρες, 1967-1969. Πρόκειται για μεγάλες συνθέσεις που αποκρίνονται άμεσα στη συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα. Άλλωστε έχει δηλώσει ο ίδιος ο ποιητής στην επιστολή του στη Χ. Προκοπάκη ότι το έργο του κινείται ανάμεσα σε «δύο αναγκαιότητες: το τώρα και το πάντα, της συγκεκριμένης ιστορικής πραγματικότητας και της ‘μυθικής’ πραγματικής ιστορίας του ανθρώπου που ξεπερνάει τα επείγοντα πλαίσια της δοσμένης στιγμής και προς τα μπρος (μέλλον) και προς τα πίσω (παρελθόν)». «Τα επικαιρικά είναι η άμεση ανταπόκριση στο γεγονός, ο ύμνος των ηρώων ή τα ημερολογιακά σημειώματα εξορίας. Η εν θερμώ καταγραφή του αγώνα, το χρονικό, μέρα με τη μέρα, με μόνη εξαίρεση τις Γειτονιές του κόσμου, 1949-1951, που εκτείνονται σε μια μεγάλη χρονική περίοδο, ανασυνθέτοντας ολόκληρη τη δεκαετία …» Το 1973, τη χρονιά του Πολυτεχνείου, ο Ρίτσος ήταν 64 χρονών. Είχε προηγηθεί η σύλληψή του στις 21 Απριλίου, ημέρα έναρξης της Δικτατορίας, και η εξορία του στη Γυάρο. Τότε συλλαμβάνεται και η γυναίκα του και η δωδεκάχρονη κόρη του μένει με τον παππού της. Στις 30 Ιουνίου μετάγεται στο Παρθένι της Λέρου. Στη συνέχεια, βαριά άρρωστος, κάνει το δρομολόγιο Αθήνα- Σάμος στο Νοσοκομείο με υποψία όγκου, διαρκώς με συνοδεία χωροφύλακα. Αργότερα στη Σάμο βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό. Ακολουθεί η καταστροφή των χειρογράφων με ατελή κατά τον ποιητή έργα ενόψει του πιθανολογούμενου τέλους του. Το 1970 αίρεται ο κατ’ οίκον περιορισμός και αργότερα η προληπτική λογοκρισία. Ακολουθεί το Φλεβάρη του 1973 η κατάληψη της Νομικής Σχολής. Στις 14 Νοεμβρίου αρχίζουν οι συνελεύσεις στο Πολυτεχνείο. Στις 15 παίρνει μέρος μαζί με εργάτες στη διαδήλωση. Στις 16 ακούει το ραδιοσταθμό του Πολυτεχνείου και τις 17 φεύγει για τη Σάμο. Τον Ιούλιο του 1974 αρχίζει η Κυπριακή Τραγωδία και ακολουθεί η πτώση της Χούντας. Στα «επείγοντα πλαίσια της δοσμένης στιγμής», στη διάρκεια της τριετίας 1973-1976 ανταποκρίνεται ο ποιητής. Η σύνθεση Το ημερολόγιο μια εβδομάδας με ημερομηνία Αθήνα, 16 Νοεμβρίου 1973 γράφεται εν θερμώ σε έκταση πεντέμιση σελίδων (στον τόμο Ζ΄ με τον τίτλο Γίγνεσθαι, 129-134). Το 1974 γράφει το ποίημα Ύμνος και Θρήνος για την Κύπρο. Στο Πολυτεχνείο επιστρέφει το 1976 γράφοντας τη σύνθεση Το Σώμα και το Αίμα με τον υπότιτλο Ακόμη μια δοκιμή για ένα ποίημα του Πολυτεχνείου (Γίγνεσθαι). Αυτές οι ποιητικές συνθέσεις μπορούμε να πούμε ότι συγκροτούν μια δεύτερη ομάδα Επικαιρικών ποιημάτων. Το Ημερολόγιο μιας εβδομάδας 1973 : «Ωραία παιδιά με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησιές χωρίς στασίδια,
ωραία παιδιά, δικά μας, με τη μεγάλη θλίψη των αντρείων, αψήφιστοι, όρθιοι στα προπύλαια, στον πέτρινο αέρα, έτοιμο το χέρι, έτοιμο μάτι, – πώς μεγαλώνει το μπόϊ, το βήμα κ’ η παλάμη του ανθρώπου» Γίγνεσθαι, 129 Αυτό το «ποιητικό ημερολόγιο» αρχίζει στις 16 Νοεμβρίου και λήγει στις 22 του ίδιου μήνα, τρεις μέρες πριν την ανατροπή του δικτάτορα Παπαδόπουλου από τον αντικαταστάτη του τον Ιωαννίδη. Αποτελείται από εφτά ενότητες άνισης έκτασης, μια ενότητα για κάθε μέρα. Από τον πρώτο κιόλας στίχο δίνεται το ηλικιακό στίγμα των ηρώων-προσώπων του ποιήματος: ωραία παιδιά (πικρά απογεύματα παιδιών), κορίτσια, αγόρια, η αψήφιστη τόλμη και στύση του εφήβου (133). Αυτή η γενιά των νέων συνδέεται, σύμφωνα με τον ποιητή, με τον έρωτα διπλά: αφενός είναι καρπός έρωτα της δικής του γενιάς και αφετέρου είναι η ίδια η πηγή του ορμητικού έρωτα της νιότης: «Εσείς ο ίδιος ο έρωτας […]
Ελένη, Μάρω, Δήμητρα, παιδιά μας παιδιά μας […] έρωτές μας, παιδιά μας, σκοτωμένα παιδιά μας έρωτές μας» Ο Τόπος και οι Περιστάσεις περιγράφονται λιτά και λακωνικά (οι πυροβολισμοί, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός), καθώς και μια απόπειρα ανατομίας του ηρωισμού (133): «οι πιο λυπημένοι είναι οι ήρωες-κι αυτοί λείπουν κρυμμένοι
κάτου απ’ την πράξη τους, βαμμένοι με το αίμα τους, -απ’ τα πριν πεθαμένοι σώζοντας μες στο φόβο τους το χαμόγελό τους για τους άλλους. Τα κορίτσια κλαίνε, ζητούν τυραννικά τον έρωτα των ωραίων νεκρών. Μαζί περνούν την Πύλη εκείνα με το στόμα τους σαρκώδες, σφραγισμένο μ’ ένα σβηστό τσιγάρο αυτές με μια τσατσάρα, μ’ ένα τσέρκι, με μια σκισμένη κάλτσα και με μια χάρτινη σημαιούλα πεσμένη στα μικρά τους στήθη» Αμέσως μετά ο ποιητής στρέφεται στους σιωπηλούς και αδρανείς πολίτες της Αθήνας: «Κι ακούγεται ακόμη η τελευταία κραυγή διαλυμένη στις λεωφόρους
Πώς μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;» στίχος που επαναλαμβάνεται στη σύνθεση (131). Είναι τόση η ένταση της συγκίνησης και η αμηχανία του εξηνταπεντάρη αγωνιστή, ώστε να δηλώνεται η προσωρινή αμφιβολία του για τη δραστικότητα του ποιητικού λόγου: «Ω, ανήμπορο ποίημα, ανήμπορο, ανήμπορο, ατελέσφορο,
επάνω από δυό στίχους σταυρωμένους σταυρώνω τα χέρια και σω- παίνω» Γίγνεσθαι, 130, Αθήνα, 19 Νοεμβρίου 1973 Ο ίδιος δέκα χρόνια αργότερα γράφει στο αφήγημα Αισθητικές μεταπλάσεις που ανήκει στοΕικονοστάσιο Ανωνύμων Αγίων: «…τι να σου κάνουν κι οι φουκαράδες οι στίχοι; Καλά το ’πε και κάποιος: Ω ανήμπορο ποίημα, ανήμπορο ανήμπορο, ατελέσφορο, οι νεκροί δεν ανασταίνονται, υπάρχουν […] . Ναι, ναι, μη μου πεις, πολύ βοηθάνε τα ποιήματα, δίνουν κουράγιο, συμβουλεύουν, ανοίγουν δρόμους, περπατάμε, περπατάει η ιστορία. […] Ακόμη κι αυτός που, ώρες βαριές, όταν έμπαιναν τα τανκς στο Πολυτεχνείο, είχε αποκαλέσει τα ποιήματα «ατελέσφορα»[…]» Παρ΄ όλα αυτά η ποίησή του αποπνέει την προσδοκία: «ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΚΩΝΕΣ στηριγμένους στην ποίηση, με τα μάτια κλει-
σμένα στις παλάμες Ακούω τη φωτιά. Ανεβαίνει» Γίγνεσθαι, 131
Τρία χρόνια μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, από τις 17 Νοεμ. έως τις 19 Δεκ. του 1976, γράφει τη σύνθεση Το Σώμα και το Αίμα με τον υπότιτλο Ακόμη μια δοκιμή για ένα ποίημα του Πολυτεχνείου. Εδώ η επικαιρική συγκίνηση μορφοποιείται σε μια μεγάλης έκτασης επική αλλά και στοχαστική σύνθεση, που αποτελείται από 18 ενότητες. Τα βασικά θέματα που θίγονται στο Ημερολόγιο μιας βδομάδας εδώ αναπτύσσονται και προεκτείνονται, όπως στις γνώριμες μεγάλες συνθέσεις του. Το εγκώμιο της νέας γενιάς και των ονείρων της: [ …]
παιδιά αετώματα της πυρκαϊάς μ’ άλογα με μυστριά με πηλοφόρια τόσο ψηλά στυλίτες του ακέριου καιρού της μέσα ιστορίας καλημέρα φωνάξατε τρεις μέρες και τρεις νύχτες μες στα δακρυ- γόνα [ …] 335-336, εν. Ι [ …] παιδιά ξαφνικά ψηλωμένα γραμμένα ολόσωμα στο κόκκινο Ο τόπος, το ιστορικό κτίριο του Πολυτεχνείου, αποκτά ηρωικές διαστάσεις, από το κέντρο της Αθήνας εξακτινώνεται σε όλη την Ελλάδα: ΠΑΛΙΟ χλωμό κτίριο με δυό ημικυκλικές μαρμάρινες σκάλες
είχε και φοινικόδεντρα άλλοτε μπορεί και τώρα δε φαίνονται ένα μαντίλι μ’ αίμα και σπέρμα στο ξερό χορτάρι άσπρη κουκκίδα στο κέντρο του κύκλου η περιφέρεια απέραντη κυρίευε την πολιτεία τα προάστια τα μακρινά ξυλάδικα Άνω Πατήσια Θυμαράκια Παγκράτι Γκύζη Καισαριανή Πετρά- λωνα […] πιο πέρα η φωνή του νεανικού ραδιόφωνου ανυπόμονη λάμψη ένα τσιγάρο η θλίψη του θανάτου πιο πέρα […] τα Μέγαρα απαντούν Θεσσαλονίκη Βόλος Πρέβεζα Ιωάννινα Δράμα Αρκάδι Μισολόγγι ο μπάρμπα Θόδωρος με την παλιά του περικε- φαλαία τι σύναξη μέσα στα κάγκελα έξω απ΄τα κάγκελα [ …] 338-339 Η απόπειρα συκοφάντησης που επιχειρεί η Τυραννική Εξουσία και οι Συνοδοιπόροι της μέσω του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης κυρίως: [ …]
πεσμένη μπρούμυτα η βιβλιοθήκη πορτραίτα φιλοσόφων στο δια- δρομο σπασμένα τζάμια εφημερίδες σβούρες κάλυκες μαλλιά σωληνάρια πετρέλαιο κιμω- λίες ιδού οι αποδείξεις είπαν κάλεσαν δημοσιογράφους και τούτο και κείνο να μαρτυρήσετε λέει αναρχία γενειάδες γκόμενες γαμήσια στα σκαλοπάτια αυτούς τους κουβάλησαν στην Ασφάλεια αυτούς στα τμήματα εκείνους στο νεκροτομείο [ …] 345 Ο έρωτας κι η επανάσταση στίζουν το σώμα της ποιητικής σύνθεσης: «Ο ΕΝΑΣ γράφει συνθήματα στους στοίχους ο άλλος
φωνάζει συνθήματα πάνω απ’ τους δρόμους ο τρίτος φοράει το παράθυρο τραγουδάει ανοιχτός Ρωμιοσύνη Ρωμιοσύνη τους τραυματίες τους κουβάλησαν στη βιβλιοθήκη μια παλάμη αμπελόφυλλου στο χτυπημένο γόνατο αγάλματα λυπημένα μες στους καπνούς- πού τον ξεχάσατε τον έρωτα σπουδαστές οικοδόμοι πλακάτ ζητοκραυγές σημαίες έρωτας είναι τ’ όνειρο έρωτας είναι ο κόσμος χαμηλωμένο κούτελο του ταύρου έρχονται κι άλλοι κι άλλοι μικρά μεγάλα σκολιαρόπαιδα με μια φούχτα στραγάλια με τσάντες δυο κόκκινα πουλιά σταυρωτά ζωγραφισμένα στα τετράδιά τους οι νεόνυμφοι βγήκαν απ’ το φωτογραφείο δένουν τις άσπρες ταινίες στο κιγκλίδωμα […] απόψε είναι ο καιρός για όλα λέει απόψε η συνέχεια όλων λέει αύριο για όλο τον άνθρωπο για όλο το μέλλον έτσι είπε πάνω στη στέγη κράταγε ένα μεγάλο αόρατο τιμόνι κ’ έστριβε την πολιτεία κάτω απ’ την άσφαλτο ακουγόταν ο θόρυβος του κόσμου ένα μαύρο σκυλί ένα καλάθι ένας μικρός καθρέφτης δυο τεράστια παπούτσια του πικρού γελωτοποιού και το σπασμένο ποτήρι κ’ η μυρωδιά απ’ τη φουφού του καστανά μεγάλη σαν καράβι » Το σώμα και το αίμα, 336-337, ΙΙ-ΙΙΙ Στην δεύτερη αυτή ευρεία σύνθεση η «νέα», ας την ονομάσουμε, ποιητική μυθολογία συναντά και διαλέγεται με τη μυθολογία του προηγούμενου έργου του ποιητή: τα πρόσωπα-ήρωες της δικής του εποχής (Βαγγέλης, Αλέκος) με τους σκληρούς αγώνες της Ρωμιοσύνης που κουβαλάνε από τη δεκαετία του 1940-1950 διασταυρώνονται με τα αγόρια και κορίτσια του 1973, με αυτούς τους «μικρούς λαϊκούς αγωνιστές». Ο αφηγητής εντάσσεται στη γενιά των πατέρων και των παππούδων των δεκαοχτάχρονων, συνδέει τα όνειρα, τη μοίρα του με τη δική τους. […]
χνούδια από τις παλιές κουβέρτες των εξόριστων πάνω στ’ αγκάθια […] 337, εν. ΙΙΙ [ …] Στην έξοδο της σύνθεσης Το Σώμα και το Αίμα σε πρώτο πληθυντικό εκφέρεται η συνθηματική λέξη – επαναστατικό σύνθημα Γκραγκάντα, αναγραμματισμένη αυτή τη φορά: «[ …]
τότε σηκωθήκαμε μεμιάς βγήκαμε μεσάνυχτα στο δρόμο και γράψαμε στους τοίχους του φουρνάρικου του τσιμεντάδικου του ανθοπωλείου την ίδια εκείνη λέξη αναγραμματισμένη ΑΤΝΑΓΚΑΡΓΚΑΤΝΑΓΚΑΡΓΚΑΤΝΑΓΚΑΡΓΚ κι ακούστηκαν ξεκάθαρα πάνω μας οι βαθειές αναπνοές απ’ τις κρυμμένες σημαίες ΑΤΝΑΓΚΑΡΓΚ ΑΤΝΑΓΚΑΡΓΚΑΤΝΑΓΚΑΡΓΚ αυτό το φώναζαν οι σημαίες» Το σώμα και το αίμα, 356 Ο αναγραμματισμός της δεν φαίνεται να οφείλεται στη δήλωση «μιας παράνομης πράξης» αλλά μάλλον στο διαφορετικό πλαίσιο, στα καινούργια δεδομένα του Νοέμβρη, στους νέους πρωταγωνιστές. Στο Πολυτεχνείο επανέρχεται ο ποιητής το 1977, τέσσερα χρόνια μετά τα γεγονότα, και προβληματισμένος εκφράζει το σκεπτικισμό του με ώριμη στοχαστικότητα για το ουσιαστικό αντίκρυσμα των συνθημάτων, των εορτών και των πανηγύρεων μέσα στη δίνη των θυελλωδών συζητήσεων και εντάσεων των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων: «τότε ήρθαν μέρες αόριστες πρόωρα κ’ υπερβολικά φωτεινές και σημαιοστολισμένες
ένα τεράστιο σεντόνι σαν εκείνο της τηλεοπτικής διαφήμισης ανεμιζε πάνω απ’ τις νέες διαδηλώσεις κάτω απ’ τα μεγάλα στεφάνια πορεύονταν μοναχικά τα παπούτσια των σκοτωμένων ν’ αποφύγω τη συνθηματολογία και την πολυτεχνοκαπηλεία να μη μοιάζω καθόλου αντιστασιακός να μη βγάλω άχνα ν’ αφήσω μόνο τα προλεταριακά πλακάτ να μιλήσουν αργά το βράδυ μετά τις μουσικές και τις παρελάσεις εκείνα τα πλακάτ χωρίς τους σημαιοφόρους μόνα ακουμπισμένα στους τοίχους του νεκροταφείου ή τους τοίχουςτης φάμπρικας ή στις μάντρες των λαϊκών προαστίων λίγο χαλαρωμένα κρατημένα στα δυο ξύλινα πόδια τους σαν τους καλούς φρουρούς που όρθιοι λαγοκοιμούνται με τεντωμένο τ’ αυτί τους σαν τους εργάτες που ένα δευτερόλεπτο χαμηλώνουν τα τσίνορα να πάρουν δυνάμεις […]». Τερατώδες Αριστούργημα: 378 Δ. Κ. Σκορδίλης
Κέρκυρα 15.11.2010 |
