Η Ζωή μας σήμερα
Ο βασιλιάς μιας κοινότητας είχε δέκα άγρια σκυλιά. Τα χρησιμοποιούσε για να βασανίζει και να τρώνε όποιον από τους υπηρέτες του έκανε λάθος. Ένας από τους υπηρέτες έδωσε μια γνώμη που ήταν λάθος, και δεν άρεσε καθόλου στον βασιλιά.
Διέταξε λοιπόν να ρίξουν τον υπηρέτη στα σκυλιά.
Ο υπηρέτης είπε: «Σε υπηρέτησα δέκα χρόνια, και μου το ξεπληρώνεις έτσι; Παρακαλώ δώστε μου δέκα μέρες πριν με πετάξετε σε αυτά τα σκυλιά! ” Ο βασιλιάς συμφώνησε.
Εκείνες τις δέκα μέρες, ο υπηρέτης πήγε στον φύλακα που προσέχει τα σκυλιά και του είπε ότι θα ήθελε να εξυπηρετήσει τα σκυλιά για τις επόμενες δέκα ημέρες. Ο φύλακας ήταν μπερδεμένος αλλά συμφώνησε, και ο υπηρέτης άρχισε να ταΐζει τα σκυλιά, να τα καθαρίζει, να τα κάνει μπάνιο και να τους παρέχει κάθε είδους άνεση.
Όταν τελείωσαν οι δέκα ημέρες, ο βασιλιάς διέταξε να ρίξουν τον υπηρέτη στα σκυλιά για την τιμωρία του. Όταν τον έριξαν μέσα, όλοι μείναμε έκπληκτοι βλέποντας τα λυσσασμένα σκυλιά να γλείφουν τα πόδια του υπηρέτη!
Ο βασιλιάς, μπερδεμένος με αυτό που έβλεπε, είπε,
”Τι συνέβη στα σκυλιά μου; ”
Ο υπηρέτης απάντησε, «Υπηρέτησα τα σκυλιά μόνο για δέκα ημέρες, και δεν ξέχασαν την υπηρεσία μου. Κι όμως σε υπηρέτησα για δέκα ολόκληρα χρόνια και τα ξέχασες όλα, στο πρώτο μου λάθος! ”
Ο βασιλιάς κατάλαβε το λάθος του και διέταξε να αφεθεί ελεύθερος ο υπηρέτης.
Αυτή η ανάρτηση είναι ένα μήνυμα προς όλους εκείνους που ξεχνούν τα καλά πράγματα που κάνει κάποιος για αυτούς μόλις το άτομο κάνει ένα λάθος απέναντί τους. Μην ξεχνάς την ιστορία που είναι γεμάτη με καλό εξαιτίας ενός λάθους που δεν σου άρεσε.
Κατερινα Κεστεκιδουā
Στον κύκλο της φύσης δεν υπάρχει νίκη ούτε ήττα: υπάρχει κίνηση. Ο χειμώνας μάχεται να επικρατήσει, στο τέλος όμως αναγκάζεται να παραχωρήσει τη νίκη στην άνοιξη, που φέρνει μαζί της λουλούδια και χαρά.
Το καλοκαίρι θέλει να κρατήσουν οι ζεστές του μέρες για πάντα, γιατί είναι πεπεισμένο ότι η ζέστη είναι ευεργετική για τη γη. Τελικά όμως αποδέχεται την άφιξη του φθινοπώρου, που θα επιτρέψει στη γη να ξεκουραστεί.
Η γαζέλα τρώει το χορτάρι και την καταβροχθίζει το λιοντάρι. Το θέμα δεν είναι ποιος είναι ο πιο δυνατός, αλλά πώς μας δείχνει ο Θεός τον κύκλο του θανάτου και της ανάστασης.
Στον κύκλο αυτό δεν νικητές και ηττημένοι, μονάχα στάδια που πρέπει να ολοκληρωθούν. Όταν το καταλάβει αυτό η καρδιά του ανθρώπου, θα απελευθερωθεί. Θα αποδέχεται χωρίς πόνο τις δύσκολες στιγμές και δε θα αφήνεται να ξεγελαστεί από τις στιγμές της δόξας.
Και τα δύο θα περάσουν. Η μία κατάσταση θα διαδεχτεί την άλλη. Και ο κύκλος θα συνεχιστεί μέχρι να απελευθερωθούμε από τη σάρκα και να συναντηθούμε με τη θεϊκή Ενέργεια.
Έτσι, όταν ο παλαιστής βγει στην αρένα -είτε από δική του επιλογή είτε επειδή τον έστειλε εκεί το μυστηριώδες πεπρωμένο-, ας νιώθει χαρά το πνεύμα του για τη μάχη που θα δώσει. Αν διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την τιμή του, δε θα ηττηθεί ποτέ, ακόμα κι αν χάσει τον αγώνα, επειδή η ψυχή του θα είναι άθικτη.
Και δε θα κατηγορήσει κανέναν γι’ αυτό που του συμβαίνει. Από τότε που αγάπησε για πρώτη φορά και τον απέρριψαν κατάλαβε πως αυτό δε σκότωσε την ικανότητα του να αγαπάει.
Ό,τι ισχύει στον έρωτα ισχύει και στον πόλεμο. Όταν χάνουμε μια μάχη ή όλα όσα νομίζαμε πως είχαμε, ζούμε στιγμές δυστυχίας. Όταν όμως οι στιγμές αυτές περνούν, ανακαλύπτουμε μια άγνωστη δύναμη που υπάρχει μέσα στον καθένα από μας, μια δύναμη που μας εκπλήσσει και αυξάνει τον αυτοσεβασμό μας.
Κοιτάζουμε γύρω μας και λέμε στον εαυτό μας: «Επέζησα». Και χαιρόμαστε με τα λόγια μας.
Άλλοι όμως, ακόμα κι αν υποφέρουν από την ήττα και ταπεινώνονται από τις ιστορίες που διαδίδουν γι’ αυτούς οι νικητές, επιτρέπουν στον εαυτό τους να δακρύσει, μα ποτέ δε νιώθουν αυτολύπηση. Ξέρουν απλώς πως η μάχη διακόπηκε και πως τη συγκεκριμένη στιγμή οι ίδιοι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση.
Ακούν τους χτύπους της καρδιάς τους. Προσέχουν πως βρίσκονται σε ένταση. Πως φοβούνται. Κάνουν έναν απολογισμό της ζωής τους και ανακαλύπτουν πως, παρά τον τρόμο που αισθάνονται, η πίστη καίει ακόμα στην καρδιά τους και τους ωθεί προς τα εμπρός.
Προσπαθούν να μάθουν πού έχι. Εκμεταλλεύονται τη στιγμή που είναι πεσμένοι κάτω για να ξεκουραστούν, για να γιατρέψουν τις πληγές τους, να ανακαλύψουν νέες στρατηγικές και να εξοπλιστούν καλύτερα.
Και φτάνει μια μέρα που τους χτυπά την πόρτα μια καινούρια μάχη. Ο φόβος υπάρχει ακόμα, όμως πρέπει να δράσουν – αλλιώς θα μείνουν πεσμένοι για πάντα. Σηκώνονται, αντικρίζουν τον αντίπαλο και θυμούνται τον πόνο που έζησαν και δε θέλουν να ξαναζήσουν.
Η προηγούμενη ήττα τούς αναγκάζει να νικήσουν τούτη τη φορά, αφού δε θέλουν να ξαναζήσουν τον ίδιο πόνο.
Κι αν η νίκη δεν έρθει αυτή τη φορά, θα έρθει την επόμενη. Κι αν όχι την επόμενη, τη μεθεπόμενη. Το χειρότερο δεν είναι να πέφτεις, είναι να μη σηκώνεσαι.
Ηττημένος είναι μόνο όποιος παραιτείται. Οι άλλοι είναι όλοι νικητές.
Και θα έρθει η μέρα που οι δύσκολες στιγμές θα είναι μονάχα ιστορίες τις οποίες θα αφηγούνται περήφανοι σε όποιον θέλει να τους ακούσει. Και όλοι θα ακούν με σεβασμό, και θα μάθουν να έχουν τρία σημαντικά πράγματα.
Υπομονή, και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να δράσουν.
Σοφία, για να μην αφήσουν την επόμενη ευκαιρία να ξεφύγει.
Και περηφάνια για τις ουλές τους.
Οι ουλές είναι μετάλλια χαραγμένα στη σάρκα τους με φωτιά και σίδερο και θα τρομάζουν τους εχθρούς τους, γιατί θα δείχνουν πως ο άνθρωπος που στέκεται απέναντι τους έχει μεγάλη εμπειρία στη μάχη. Συχνά αυτό μας κάνει να επιζητάμε το διάλογο και να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις.
Οι ουλές μιλούν πιο δυνατά από την κόψη του σπαθιού που τις δημιούργησε.
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;» «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα». Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία. Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου». «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη. Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση: «Γνώση, ποιος με βοήθησε»; «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;» Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε: «Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».
Να τα φοβάσαι τα όχι που δεν λες…
Να φοβάσαι και τα όρια που δεν βάζεις…
Να φοβάσαι και τις υποχωρήσεις που μόνιμα κάνεις… ξέρεις εκείνες τις ασήμαντες, αλλά συνεχόμενες υποχωρήσεις, που έχεις μάθει πλέον να κάνεις για να διευκολύνεις τους άλλους, υποτιμώντας όμως εσένα και μειώνοντας τις δικές σου προτεραιότητες και τα δικά σου θέλω..
Να φοβάσαι αυτές τις υποχωρήσεις και τα όχι που δεν λες γιατί συχνά οι άλλοι βολεύονται..
Να τις φοβάσαι γιατί εσύ έχεις μάθει να υιοθετείς αυτό το ρόλο και γίνεται πλέον ένα κομμάτι της προσωπικότητάς σου..
Να τα φοβάσαι τα όχι, τα όρια και τις υποχωρήσεις, γιατί οι άλλοι θα σου ζητάνε συνεχώς και άλλα βήματα να κάνεις.. και εσύ από τη μία θα θυμώνεις και από την άλλη θα νιώθεις ενοχές και τύψεις αν δεν το κάνεις..
Τι μεγάλη αντίφαση.. Είναι όμως η νέα σου πραγματικότητα..
Να τα λες λοιπόν τα όχι και να βάζεις και τα όρια, γιατί ο άλλος πρέπει να σε σέβεται και να κάνει και εκείνος υποχωρήσεις, σαν αυτές που έχεις μάθει να κάνεις εσύ..
Να τα λες τα όχι και να μάθεις να φεύγεις από σχέσεις που έχουν βολευτεί όταν εσύ ανέχεσαι ή όταν εσύ αντέχεις..
Και αν με ρωτάς, πάντα θα φοβάσαι μήπως τους χάσεις..
Και αν με ρωτάς πάντα θα φοβάσαι, μήπως σε αφήσουν.. και αν με ρωτάς πάντα θα φοβάσαι μήπως σε προλάβουν κάποιοι άλλοι.. γιατί θα μιλάει ο φόβος σου, η ανασφάλεια, η χαμηλή σου αυτό-εικόνα..
Και θα αγχώνεσαι τόσο πολύ που θα γίνεται σχεδόν μία νέα καθημερινότητα όλο αυτό, μία νέα πραγματικότητα.. τόσο νέα, που συχνά δεν θα αναγνωρίζεις τον εαυτό σου..
Να τα λες τα όχι, να τα βάζεις τα όρια και όταν θα δυσκολεύεσαι να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου μία νέα σχέση ζωής
Aπό enallaktikodrasi
Το πρώτο βήμα προς την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας στον ανοιχτό ωκεανό, στην μετά τον κορονοϊό εποχή.
Τα θεμέλια αυτού που θα γίνει σύντομα μια πλωτή κατοικία, έπεσαν στη θάλασσα στην ακτή του Παναμά. Σύμφωνα με τους κατασκευαστές, αυτό είναι το πρώτο βήμα προς την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας στον ανοιχτό ωκεανό στην μετά τον κορονοϊό εποχή. Σύμφωνα με τον Chad Elwartowski, μηχανικό από το Μίσιγκαν, «ο κορονοϊός είναι μια ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο ότι ένα πλωτό σπίτι θα είναι πολύ χρήσιμο στο μέλλον». Αυτή είναι η δεύτερη προσπάθειά του να οικοδομήσει μια πλωτή πόλη ως μέρος ενός κινήματος που περιγράφεται ως μια φιλελεύθερη ομάδα αφιερωμένη στην κατασκευή ανεξάρτητων πλωτών πόλεων στην ανοικτή θάλασσα. Κατά τα επόμενα 40 χρόνια, αναμένεται να χτιστούν 230 δις τετραγωνικά μέτρα νέων κατασκευών, που ισοδυναμούν με την προσθήκη μιας νέας πόλης κάθε μήνα Όπως αναφέρει και το δημοσίευμα της Guardian, η πανδημία έδωσε την ευκαιρία σε περιθωριοποιημένες ομάδες σε όλο τον κόσμο, όπως το Ινστιτούτο Seasteading, να συνεχίσουν την επιδίωξη των ονείρων τους, εν προκειμένω να οικοδομήσουν αυτόνομες νέες κοινωνίες πάνω στο νερό. Οι καραντίνες που επιβλήθηκαν από τις κυβερνήσεις και η αυξημένη ψηφιακή επιτήρηση τους έχουν κάνει ακόμη πιο σκεπτικούς απέναντι στον έλεγχο του κράτους και η αναστολή της καθημερινότητας έχει ενισχύσει τις φωνές για επαναπροσδιορισμό της κοινωνίας. Ο Elwartowski, όπως και άλλοι στο κίνημά του, πιστεύει ότι είτε από φόβο για τον Covid19 είτε από αντίδραση, η λύση θα μπορούσε να είναι μια μετακίνηση σε μια πλωτή πόλη. Το Seasteding αντιπροσωπεύει απολύτως την προσέγγιση της Σίλικον Βάλεϊ στη διακυβέρνηση, αντιμετωπίζοντας μια κοινωνία ως τεχνολογία. Βασίζεται στην ιδέα ότι η νομοθεσία καταπνίγει την καινοτομία, επομένως μια διαδρομή προς έναν καλύτερο κόσμο μπορεί να βρεθεί μόνο από μια νέα γενιά νεοσύστατων επιχειρήσεων που αναγκάζονται να ανταγωνίζονται για τους πολίτες σε μια ελεύθερη αγορά ιδεολογιών. Το 2017, το ινστιτούτο Seasteading υπέγραψε ένα μνημόνιο συνεργασίας με την κυβέρνηση της Γαλλικής Πολυνησίας για την κατασκευή του πρώτου seastead στα χωρικά της ύδατα. Σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε από ολλανδούς αρχιτέκτονες και διαθέτει τη μεγαλύτερη αποκλειστική οικονομική ζώνη στον κόσμο. Κατά τα επόμενα 40 χρόνια, αναμένεται να χτιστούν 230 δις τετραγωνικά μέτρα νέων κατασκευών, που ισοδυναμούν με την προσθήκη μιας νέας πόλης κάθε μήνα. Ο Collins Chen, ιδρυτής της εταιρείας Blue Frontiers, που συμμετέχει επίσης στο κίνημα Seasteading, πιστεύει ότι οι πλωτές πόλεις θα μπορούσαν να είναι η απάντηση στις παγκόσμιες ανάγκες στέγασης. Η Seasteading εστιάζει πλέον τα σπίτια να αποτελούν κάτι σαν ένα σωσίβιο σκάφος, ένα ασφαλές μέρος για τους ενοίκους Ωστόσο, όταν η ιδέα προτάθηκε στην Γαλλική Πολυνησία, δεν υπήρχε τέλεια ευθυγράμμιση των συμφερόντων. Η κυβέρνηση έψαχνε κάτι για να αντιμετωπίσει την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, ενώ η πρόταση του ινστιτούτου Seasteading αφορούσε περισσότερο την αυτονομία και την αυτόνομη ζωή. «Είναι δύσκολο να ζητήσετε υποστήριξη από μια κυβέρνηση όταν το αφήγημα είναι ότι θέλετε να απαλλαγείτε από τους πολιτικούς», λέει ο Chen. Αυτό είναι ένα από τα εμπόδια που βρήκαν όταν πρότειναν τα σχέδιά τους. Υπό το πρίσμα της πανδημίας, όμως, η Seasteading εστιάζει πλέον τα σπίτια να αποτελούν κάτι σαν ένα σωσίβιο σκάφος, ένα ασφαλές μέρος για τους ενοίκους, να είναι εντελώς ενεργειακά ανεξάρτητα με ηλιακούς συλλέκτες στην οροφή, με υποδομές αφαλάτωσης νερού επί του σκάφους, συλλογή αποβλήτων με drone και αεροπορικά συστήματα για να καλλιέργεια τροφίμων. Ο απώτερος στόχος είναι να δούμε τέτοιες πλωτές κοινότητες να σηκώνουν τις δικές τους σημαίες στον ανοιχτό ωκεανό, και εάν αποτύχουν, οι άνθρωποι μπορούν απλά να τις αποσυναρμολογήσουν και να φύγουν.
doc tv
Παραδέξου πόσο ευλογημένος είσαι που ξυπνάς κάθε πρωί, μη το ξεχνάς, μη το θεωρείς δεδομένο, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ. Κάθε μέρα να ευγνωμονείς που υπάρχεις σε αυτό τον κόσμο, να το δείχνεις με το χαμόγελο σου και να φροντίζεις να είναι αληθινό, να προέρχεται από την ψυχή σου.
Μέσα σε ένα κόσμο που πρωταγωνιστεί το ψέμα, η κακία, η μιζέρια εσύ φρόντισε να είσαι η άλλη μεριά του νομίσματός, η αλήθεια, η καλοσύνη, η χαρά και ας μη ταιριάζεις με τους υπόλοιπους, τίποτα πιο όμορφο από το αληθινό.
Να σηκώνεσαι με φόρα από το κρεβάτι σου κάθε πρωί, με όρεξη, με χαμόγελο, έτοιμος να ζήσεις, να αρπάξεις την κάθε ευκαιρία, να χαρίσεις σε εσένα και σε όσους αγαπάς χαμόγελα. Αυτό είναι η ζωή, χαρούμενες στιγμές, γεμάτες από ξεγνοιασιά και ευγνωμοσύνη που είμαστε ακόμη εδώ. Στιγμές αξέχαστες που δείχνουν πόσο ευλογημένοι αισθανόμαστε για αυτά που έχουμε. Θέλει θάρρος και ειλικρίνεια για να παραδεχτείς πόσο τυχερός είσαι που έχεις ένα σπίτι, υλικά για να μαγειρέψεις, ανθρώπους για να μοιραστείς την χαρά και τον πόνο σου. Πράγματα, απλά, καθημερινά που είναι τόσο σημαντικά και καθόλου δεδομένα. Αν κοιτάξεις γύρω σου, στο δρόμο, θα δεις ανθρώπους που πεινάνε, που δεν έχουν έναν άνθρωπο, ο καθένας μας κρύβει μία ιστορία, αναλογίσου και συνειδητοποίησε το.
Να χαίρεσαι λοιπόν αυτά που έχεις, να δείχνεις ευγνωμοσύνη, μη γίνεσαι αχάριστος, βάλε το θάρρος στη ζωή σου και κάνε όσα θέλεις, μη φοβηθείς στιγμή, μη τα παρατήσεις επειδή όλα σου φαίνονται μάταια. Ξέρεις θα πέσεις πολλές φορές σε αυτήν την παγίδα, κάθε φορά όμως να ρίχνεις μία μάτια στην ψυχή σου, στη ζωή σου, να κοιτάς πόσο γεμάτος είσαι από ευλογία, όλα αυτά που ήρθαν στο δρόμο σου, τους ανθρώπους σου και αυτά που κατέκτησες. Όλα αυτά σου δίνουν δύναμη να προσπαθείς, σου θυμίζουν την αξία που έχει η ζωή, το πόσο όμορφη είναι μέσα στις ατέλειες και στις δυσκολίες της.
Πάντα σου δίνει κάτι όμορφο μέσα στην ασχήμια που επικρατεί και είναι το φως μέσα στη μαυρίλα που σε οδηγεί σε όσα θέλεις να κατακτήσεις και θα τα κατακτήσεις έχοντας το θάρρος, την δύναμη να αντέξεις ότι έρθει στο δρόμο σου. Δόξα τω θεώ είσαι ευλογημένος με τόσο απόθεμα δύναμης που δεν έχεις φανταστεί. Για αυτό σου λέω, μη διστάσεις ποτέ, μη γίνεις εγωιστής, αχάριστος, δέξου ό,τι τελειώνει και καλωσόρισε ό,τι έρχεται.
Ζήσε την ζωή σου με χαρά και αγάπη, έχοντας πάντα στο μυαλό σου πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά και αν δεν πάνε θα τα κάνουμε εμείς να πάνε. Και ας σε πουν τρελό, ονειροπόλο, εσύ πάντα να προσπαθείς για το καλύτερο, για το αδύνατο, για ένα καλύτερο κόσμο, να ξέρεις ότι εσύ προσπάθησες και να είσαι ευτυχισμένος με αυτό που κατάφερες. Μέσα σε αυτήν την ασχήμια που μας περιβάλλει, να κρατήσεις το χαμόγελο σου ζωντανό και να νιώσεις ευλογημένος γιατί αυτό είσαι και ας δυσκολεύεσαι ώρες, ώρες να το παραδεχτείς και ας σε τρώει η μιζέρια και η αχαριστία.
Όταν κοιτάζεις την ζωή σου με ειλικρίνεια και θάρρος θα καταλάβεις πως όντως είσαι και θα νιώσεις ευτυχισμένος, έτοιμος να συνεχίσεις να προσπαθείς για όλα αυτά που έχεις στο μυαλό σου.
Εργασία σημαίνει παιχνίδι..
Να είσαι ένα με ό,τι κανείς…πήγαινε και βρες το job description της θέσης σου και βουτά μέσα… άμα νιώθεις ότι αυτό που κανείς δεν είναι για εσένα ή δεν είναι σημαντικό.. βουτά πιο βαθιά..ρωτά, μάθε, παθιάσου, γίνε σε αυτό ο καλύτερος που πέρασε ποτέ…
Γιατί είσαι εκεί που πρέπει να είσαι τη στιγμή ακριβώς που είσαι.. πάντα.. όσο πιο γρήγορα το πάρεις απόφαση, τόσο πιο εύκολα θα γίνουν όλα.. και αν θέλεις, θα πας και άλλου μετά..
Άμα θέλεις να φύγεις, μείνε.. περίμενε λίγο.. άμα δεν αμοίβεσαι καλά, άμα δεν σε σέβονται.. μείνε.. περίμενε λίγο.. βρες πρώτα την ασέβεια και την φτώχια μέσα σου.. γίνε ειλικρινής και παρατήρησε τι αντανακλάς στο περιβάλλον σου.. και τι εξυπηρετείς με την κατάστασή σου…γιατί πάντα υπάρχει στη φύση ισορροπία..
Η εργασία δεν είναι για να μετράς την κοινωνική εικόνα σου και τα αποκτήματα σου ή για να τα βάζεις με την τύχη σου..μπορεί να έχεις υποχρεώσεις ή να μην έχεις μία…όσο και να προσπαθείς να τα καταφέρεις, η εργασία υπάρχει για ένα σκοπό, για να την κανείς παιχνίδι.. για να μάθεις τη συνεργασία.. το μοίρασμα… την ταπεινότητα..την ενότητα..την απόλαυση..την ικανοποίηση..
Αφέσου να κανείς λάθη αυθόρμητα και όχι φτηνά λάθη από βαρεμάρα.. γιατί δεν προσέξες, γιατί ήσουνα άλλου.. τσακώσου, αγάπησε..συνεργασου, μοίρασε, μάθε, ευχαρίστησε..γίνε ηφαίστειο… παρε φωτιά αλλά μείνε ήρεμος σαν λίμνη ταυτόχρονα.. σεβάσου, μη χρησιμοποιείς.. μείνε στην αίσθηση της ενότητας… αγαπά την ομάδα σου..απόλαυσε…
Έχεις δει 10 ανοιχτές καρδιές να συνεργάζονται με κλειστά ματια; Ποίηση! Αν όχι σταματά να κουτσομπολεύεις και να κατηγορείς… σταματά να συγκρίνεις και να κανείς σχέδια για το μέλλον, να νιώθεις ξεχωριστός..παράτησέ τα.. δεν έχεις άλλο χρόνο για τέτοια..
Φέρνε πάντα την προσοχή σου μέσα σου..
Άμα θελεις να είσαι ηγέτης, μάθε πρώτα να ακολουθείς.. ο ακόλουθος και ο ηγέτης δεν έχουν καμία διαφορά μέσα στην ουσία της απόλαυσης…άμα είσαι ήδη ηγέτης μάθε να κανείς πίσω και να εμπιστεύεσαι την ομαδα…ό,τι και να είσαι μάθε τους κανόνες άριστα και ας μην σου βγάζουν νόημα.. δεν έχει καμία σημασία… σημασια έχει να αφεθείς στην απόλαυση…
Όταν απολαμβάνω την εργασία μου βρίσκομαι στο παρόν..
Είμαι παρών στο χώρο εργασίας μου μόνο όταν απολαμβάνω…
Γιατί ο χώρος εργασίας μου είναι ένας εσωτερικός χώρος μέσα μου πρώτα απ όλα…
Γιατί δηλαδή πρέπει να είμαι σοβαρός ή κάπως; Όπως απολαμβάνω τη θάλασσα ένα απόγευμα καλοκαιριού…
Το ίδιο ακριβώς…
Αλλιώς βρίσκομαι χωρίς ουσία, κομπάρσος…και οι ημέρες κυλάνε δύσκολα.. η μάλλον σέρνονται..
Υπάρχω είναι απολαμβάνω..
Η απόλαυση είναι ιερή… όπως ο ύπνος, το φαγητό, ο έρωτας….
Ούτε δουλειά ούτε απασχόληση… εργασία… έργο…
Κάθομαι αναπαυτικά μέσα στο χώρο εργασίας μου…αυτοκίνητο, γραφείο, χωράφι, αεροπλάνο, όρθιος στο δρόμο, 5ωρος, 4ωρος, απλήρωτος, μεγιστανας, με σύμβαση η χωρίς.…
Δεν έχει καμία σημασία…
Παρατηρώ… ήσυχα…
Επιτρέπω στην ύπαρξή μου να καθίσει χωρίς αγωνία…να τοποθετηθεί στο χώρο…με ρίζες που βυθίζονται βαθιά μέσα στη γη…νιώθω το σώμα μου να μαλακώνει…οι ώμοι και η πλάτη μου να ξεκλειδώνουν… έκφρασή μου να χαλαρωνει…
Αισθάνομαι…την αναπνοή μου.. και μετά το περιβάλλον..
Ήσυχα…
Ό,τι δεν μου αρέσει το παρατηρώ…και το αφήνω..αν δεν μπορώ να το αφήσω τσακώνομαι.. μέχρι να μπορέσω να το αφήσω.. όχι να το αλλάξω..
Με καθοδηγεί μονάχα το εσώτερο μου…
Δεν έχει σημασία ποίος είμαι εκεί, τι θέση έχω σε ένα οργανόγραμμα..
Καμία…
Είμαι στο εδώ και τώρα και έχω την ευθύνη να απολαμβάνω..
Να εργάζομαι μέσα στην απόλαυση και να απολαμβάνω την εργασία…
Ακόμη και αν κάνω την πιο βαρετή και ασήμαντη εργασία στον κόσμο…
Γιατί δεν υπάρχει βαρετή και ασήμαντη εργασία όταν είμαι στον παρόν…Υπηρεσία στον εαυτό μου…και μετά στην ομάδα…
Αλλάζει το περιβάλλον γύρω μου…
Ξεκίνα την επαφή με το χώρο που υπάρχεις…και βάλε εσένα μέσα σε αυτόν…
Αν θέλεις να ακουμπήσεις ένα πορτοκάλι πάνω σε ένα γραφείο κανε το.. χωρίς εξηγήσεις…μόνο επειδή σου αρέσει να το κοιτάζεις κάθε μέρα…επειδή σου θυμίζει πάθος και παιχνίδι ή το καλοκαίρι κάθε φορά η ματιά σου το συναντά…
Είναι μια φλόγα…
Επέτρεψε στον εαυτό σου να ενθουσιαστεί με αυτό…είναι η καρδιά σου που το έβαλε εκεί…έτσι ώστε να το απολαμβάνεις..
Η ψυχή πάντα ηρεμεί όταν τα μάτια συναντούν ένα όμορφο χρώμα…
Είναι η χαρά σου…
Aπό τον Ηλία Μουζουράκη
Από τον Πέτρο
Ως μηχανικός επεξεργασίας ήχου, ο Κρις Λόνγκγουντ περνάει ώρες κάνοντας κλήσεις στο Zoom και ανταλλάσσοντας email με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο για να ετοιμάσει ένα νέο άλμπουμ για κυκλοφορία. Περιμένει με αδημονία την ημέρα που θα μπορέσει να συναντήσει τους καλλιτέχνες αυτούς σε κάποιο εικονικό στούντιο ήχου και να επεξεργάζεται μαζί τους κομμάτια σε πραγματικό χρόνο.
«Ανυπομονώ για τη στιγμή που οι πελάτες μου θα μπορούν να φορέσουν ακουστικά ή γυαλιά και να νιώθουν σαν να είναι μαζί μου στο στούντιο», είπε ο κ. Λόνγκγουντ, 35χρονος που ζει στο Χιούστον. «Θα μπορούμε να συζητάμε λες και είμαστε από κοντά και να μην χρειάζεται να περιμένει ο καθένας τη σειρά του για να μιλήσει, όπως συμβαίνει στο Zoom».
Σύντομα αυτό θα γίνει πραγματικότητα. Οι οραματιστές τεχνολογίας περιμένουν παρόμοια γεγονότα σε έναν κόσμο που συνεχώς εξελίσσεται, τον οποίο αποκαλούν metaverse. Όταν χρειάζεται να συναντηθούμε με συναδέλφους ή πελάτες, θα συνδεόμαστε σε εικονικούς χώρους τόσο ρεαλιστικούς που θα μοιάζει λες και είμαστε ίδιο δωμάτιο μαζί τους. Θα βλέπουμε ο ένας τον άλλον με τη μορφή avatar που, αν τα φτιάξουμε σωστά, εάν το θέλουμε, θα είναι ίδια με εμάς. Και φορώντας ειδικά γάντια θα μπορούμε να αγγίζουμε και να χειριζόμαστε με εικονικό τρόπο διάφορα πράγματα, όπως μηχανήματα ή υφάσματα.
Πολλές εταιρείες που έχουν θέσει τους εργαζομένους τους σε καθεστώς τηλεργασίας, θα διοργανώνουν ανά καιρούς διάφορα δια ζώσης meeting. Ωστόσο, ορισμένοι ειδικοί στον χώρο εργασίας θεωρούν ότι η νέα αυτή εικονική πραγματικότητα θα αλλάξει θεμελιωδώς τον τρόπο με τον οποίο πολλοί εργάζονται – και, επίσης, θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, πολλές από τις οποίες, σήμερα, δεν έχουμε καν φανταστεί. Αν και το metaverse βρίσκεται ακόμα σε πρώιμο στάδιο και το υλικό που χρειάζεται για την πραγματοποίησή του, ενδεχομένως, να είναι ακριβό και δύσχρηστο, οι εν λόγω ειδικοί θεωρούν ότι ισχυρά οφέλη, τα οποία θα κάνουν τις εταιρείες να επενδύουν τα επόμενα χρόνια, είναι πιθανά.
Το metaverse θεωρείται, επίσης, ότι πρόκειται να δημιουργήσει νέες προκλήσεις, όπως μεγαλύτερο ανταγωνισμό για θέσεις εργασίας και αυξημένο κύκλο εργασιών, καθώς οι διευθύνσεις εργασίας και κατοικίας των εργαζομένων δεν θα τους περιορίζουν πια ως προς την εύρεση εργασίας. Οι εργοδότες, ενδεχομένως, να μπορούν να παρακολουθούν πιο στενά τη συμπεριφορά των εργαζομένων, θέτοντας ζητήματα απορρήτου. Και τα εικονικά γραφεία θα χρειαστούν, επίσης, τη δημιουργία νέων κανόνων – όπως, για παράδειγμα, κώδικες ένδυσης avatar.
Οι άνθρωποι δεν θα χρειάζεται να περνούν όλη την ημέρα τους φορώντας βαριά ακουστικά για να πραγματοποιούν αυτές τις συναντήσεις. Αντίθετα, ειδικοί υποστηρίζουν ότι η χρήση του metaverse θα γίνει πραγματικότητα όταν μας είναι περισσότερο χρήσιμη – και θα χρησιμοποιείται είτε εν μέρει είτε στο σύνολό του. Το υλικό θα γίνει ελαφρύτερο, φθηνότερο και θα είναι περισσότερο εξελιγμένο.
«Το metaverse θα εξελίσσεται διαρκώς», προσθέτει ο Τζον Έγκαν, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας προβλέψεων L’Atelier BNP Paribas, με έδρα το Παρίσι. «Η παραγωγική μας ικανότητα θα διευρυνθεί σημαντικά με τον ίδιο τρόπο που οι υπολογιστές και τα κινητά τηλέφωνα επέτρεψαν μεγαλύτερα επίπεδα παραγωγικότητας και πολυπλοκότητας».
Ακολουθούν μερικοί από τους τρόπους με τους οποίους το metaverse πρόκειται να αλλάξει τον χώρο εργασίας.
Συναντήστε με στον εικονικό πίνακα
Ετοιμαστείτε να κάνετε συναντήσεις με συναδέλφους σας και άλλους από οποιαδήποτε μέρος, κοντά ή μακριά σας, χωρίς να χάνετε χρόνο και χωρίς να χρειάζεται να πάτε μέχρι το γραφείο σας.
«Χάρη στην τηλεμεταφορά, μπορείτε να να συναντάτε άλλους σε μηδενικό χρόνο», αναφέρει ο Φλόρεντ Κρίβελο, ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της Teamflow, startup που δημιουργεί εικονικούς χώρους γραφείων.
Σε τέτοιες συναντήσεις οι συμμετέχοντες θα μπορούν να χρησιμοποιούν τρισδιάστατα εργαλεία, έχοντας, έτσι, τη δυνατότητα να συνεργάζονται και να σχεδιάζουν παιχνίδια, έπιπλα ή και κτήρια, βιώνοντας, έτσι, μία εμπειρία πολύ καλύτερη από αυτή του Zoom. Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, θα μπορούν να πηγαίνουν εικονικά για μπόουλινγκ και να γνωριστούν καλύτερα.
Η εργασία με εικονικό τρόπο θα μπορούσε να βελτιστοποιήσει τις σημερινές χρονοβόρες, πολύπλοκες διαδικασίες. Ο Τόλγκα Κούρτογλου, επικεφαλής τεχνολογίας της HP Inc., ευελπιστεί ότι θα μπορέσει να προβλέπει πώς αντιδρούν τα αυτοκίνητα σε περίπτωση σύγκρουσης, πριν καν αυτά κατασκευαστούν. Τα εικονικά αυτοκίνητα θα αντικαταστήσουν τα πραγματικά οχήματα και θα προβλέπεται η απόδοσή τους υπό οποιεσδήποτε καιρικές ή κυκλοφοριακές συνθήκες.
«Όσο περισσότερα εργαλεία συνεργασίας επόμενης γενιάς χρησιμοποιείτε, τόσο περισσότερο θα συνεισφέρετε στην επιτάχυνση της ανάπτυξης προϊόντων», λέει ο Δρ. Kurtoglu.
Ένα εικονικό περιβάλλον θα μπορούσε να δώσει σε όσους εργάζονται σε θέσεις εργασίας, που απαιτούν χειρισμό επικίνδυνου ή ακριβού εξοπλισμού, τη δυνατότητα να εξασκηθούν με ασφάλεια ή να πειραματιστούν με νέες μεθόδους εργασίας, αναφέρει ο Τζέρεμι Μπέιλσον, ιδρυτικός διευθυντής του Virtual Human Interaction Lab, του Πανεπιστημίου Στάνφορντ.
Αυτές οι δυνατότητες θα προσελκύσουν περισσότερους στο metaverse, συνεχίζει ο ίδιος.
Θέσεις εργασίας που δεν έχετε ξαναδεί
Όταν εμφανίστηκε το Διαδίκτυο, οι επιχειρήσεις σε διάφορους τομείς ξεκίνησαν να διοργανώνουν διαδικτυακές παρουσίες. Ανάλογη εξέλιξη θα έχει και το metaverse, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας, σύμφωνα με ειδικούς. Τα νέα εικονικά καταστήματα που θα δημιουργηθούν, οι χώροι ψυχαγωγίας, οι αίθουσες διδασκαλίας και πολλοί άλλοι χώροι θα χρειαστούν live chat – καθώς και άτομα για να τα δημιουργήσουν.
Κάποιες δουλειές που θα δημιουργηθούν δεν υπάρχουν καν σήμερα. Πριν από το Διαδίκτυο, «θα φανταζόσασταν ποτέ ότι θα υπήρχε το επάγγελμα των influencer που βγάζουν χρήματα από τα social media;» λέει ο Δρ Κούρτογλου. Με το metaverse, «Είναι πιθανό να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας που δεν έχουμε φανταστεί».
Ακόμη, διάφορες θέσεις εργασίας πρόκειται να αναδιαμορφωθούν. Για παράδειγμα, οι κτηματομεσίτες θα δείχνουν στους πελάτες εικονικά αντίγραφα ακινήτων προς πώληση και οι ξεναγοί θα δείχνουν εικονικά τα μέρη διακοπών στους ταξιδιώτες, προβλέπει ο κ. Egan της L’Atelier. Έτσι, εικονικά σπίτια και εικονικοί προορισμοί διακοπών θα να γίνουν μέρος των όσων προσφέρει το metaverse.
Ο κ. Έγκαν προβλέπει, επίσης, θέσεις εργασίας που εξελίσσονται βάσει συσκευών τεχνητής νοημοσύνης κι έχουν σχεδιαστεί για να μιμούνται την εμφάνιση και τις συμπεριφορές πραγματικών ανθρώπων. «Κάποιος πρέπει να αρχίσει να δημιουργεί αυτές τις εμπειρίες», προσθέτει ο ίδιος, και, έπειτα, οι υπόλοιποι θα επινοήσουν διάφορους τρόπους να βγάζουν τα ως προς το ζην από αυτές. «Φανταστείτε», λέει, « ότι η δουλειά σας είναι να χρησιμοποιείτε αρχειοθετημένο υλικό για να δημιουργείτε διαλέξεις του Άλμπερτ Αϊνστάιν, συναυλίες του Έλβις ή βραδιές ποίησης της Μάγιας Αγγέλου».
Πρόσληψη και Εκπαίδευση Φανταστικών Χαρακτήρων
Το metaverse θα μπορούσε να προωθήσει τη νέα τάση οι εργαζόμενοι να μένουν μακριά από τους εργοδότες τους, δίνοντας, έτσι, σε όσους αναζητούν εργασία και τις εταιρείες περισσότερες επιλογές. «Δεν θα αποκτούμε ταλέντα με βάση την τοποθεσία μας», λέει ο Ρίτσαρντ Κέρις, στέλεχος της Nvidia Corp., ο οποίος ηγείται ενός έργου υποδομής metaverse που ονομάζεται Omniverse.
Τουλάχιστον μέρος της συνέντευξης θα πραγματοποιείται στο metaverse. Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι οι υποψήφιοι θα πρέπει να αποκτήσουν την κατάλληλη ενδυμασία avatar, αναφέρει ο Τζάρεντ Σπατάρο, εταιρικός αντιπρόεδρος σύγχρονης εργασίας στη Microsoft Corp. «Το πώς παρουσιάζεις τον εαυτό σου στον εικονικό κόσμο θα είναι εξίσου σημαντικό με το πώς παρουσιάζεις τον εαυτό σου στον τον πραγματικό κόσμο», αναφέρει ο ίδιος.
Εξέλιξη θα σημειωθεί, επίσης, και στην εκπαίδευση νεοπροσληφθέντων. Η τεχνολογία εικονικής και επαυξημένης πραγματικότητας – η οποία χρησιμοποιείται ήδη για την εκπαίδευση στον στρατό, στις αρχές επιβολής νόμου και την υγειονομική περίθαλψη – θα εξελιχθεί περισσότερο, σύμφωνα με ειδικούς στον τομέα της τεχνολογίας. Με τον τρόπο αυτό, οι νεοπροσληφθέντες σε εργοστάσια παραγωγής θα μαθαίνουν πώς να χειρίζονται πολύπλοκα μηχανήματα. Αντίστοιχα, οι εργαζόμενοι σε αποθήκες θα εκπαιδεύονται στο πώς να συσκευάζουν κουτιά, ενώ οι εργαζόμενοι στα καταστήματα λιανικής θα ξέρουν το κάθε προϊόν ξεχωριστά και σε ποιον ανήκει – κι όλα αυτά σε έναν εικονικό κόσμο.
Νέα ζητήματα απορρήτου
Παράλληλα με την εξέλιξη στην εργασία και την εκπαίδευση, το metaverse θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα ισχυρό εργαλείο επίβλεψης και επιτήρησης. Ίσως ο εργοδότης σας να μην καταλάβει ότι δυσανασχετείτε σε μία δια ζώσης συνάντηση ή μέσω διαδικτύου – στο metaverse, όμως, εάν το eye-tracking είναι ενεργοποιημένο στο ακουστικό σας, η έκφραση που θα κάνετε ενώ δυσανασχετείτε είναι πιθανό να καταγραφεί. Εάν αυτό συνδυαστεί με δεδομένα σχετικά με τη θερμοκρασία του σώματός σας ή τον καρδιακό σας παλμό από το smartwatch σας, οι εν λόγω πληροφορίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη συναισθηματική κατάσταση ενός εργαζομένου, αναφέρει ο Κερτ Όπσαλ, γενικός σύμβουλος της μη κερδοσκοπικής ομάδας ψηφιακών δικαιωμάτων, Electronic Frontier Foundation.
Οι ειδοποιήσεις που λαμβάνουμε, συνήθως, ως διαδικτυακοί καταναλωτές – όπως προτάσεις για αγορά προϊόντων ή διάφορες υπενθυμίσεις – θα μπορούσαν να αποτελέσουν αναπόσπαστο μέρος επαγγελματικής μας ζωής στο metaverse, αναφέρει ο Μπράιαν Κοπ, επικεφαλής έρευνας ανθρώπινων πόρων στην ερευνητική εταιρεία Gartner. Ενδεχομένως να μπορέσουμε να λαμβάνουμε κάποια ειδοποίηση ότι κάποιος σε ένα άλλο meeting ανέφερε κάτι για τα δικά μας project ή μια ειδοποίηση στη μέση ενός meeting ότι ένας από τους συμμετέχοντες αποκοιμήθηκε.
«Ως διευθυντής [θα είχατε] έναν πίνακα ελέγχου σε πραγματικό χρόνο για το ποιος δίνει προσέχει σε όσα λέτε και ποιος όχι», λέει ο κ. Κροπ. «Θα μπορούσατε να λαμβάνατε ειδοποιήσεις που να έλεγαν: «Μάλλον ο Μπομπ έχει λίγο μπερδευτεί, ίσως τώρα να είναι η κατάλληλη στιγμή να τον ρωτήσετε τι σκέφτεται» ή «Η Τζιλ δεν έχει μιλήσει το τελευταίο μισάωρο, θα ήταν καλό να της πείτε να συμμετέχει περισσότερο».
Κάποιος διευθυντής με πολλά χρόνια εμπειρίας ίσως να μπορεί να τα καταλάβει όλα αυτά, ακόμη και σε ένα meeting μέσω ίντερνετ, αλλά, στο metaverse, η τεχνολογία θα τον βοηθήσει, στέλνοντάς του ειδοποιήσεις, συνεχίζει ο ίδιος.
Αν και αυτό θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στο να παρακινεί τους εργαζομένους, θα μπορούσε και να χρησιμοποιηθεί και για να προβλέπει ποιοι θα προκαλούν προβλήματα, λέει ο κ Όπσαχλ. Ωστόσο, υπάρχει η πιθανότητα να βγάλει κάποιο λανθασμένο συμπέρασμα για κάποιο εργαζόμενο. «Αυτό είναι κάτι το ανησυχητικό, είτε είναι σωστό είτε λάθος», προσθέτει ο ίδιος. «Εάν μπορεί να αντιληφθεί τη συναισθηματική σας κατάσταση, υπάρχει η πιθανότητα χειρισμούMe ή κατάχρησης αυτών των δεδομένων».
Από in. gr
Είχε γράψει ο Αλμπέρ Καμύ: “Αν είχα να γράψω ένα βιβλίο περί ηθικής θα είχε 100 σελίδες, οι 99 λευκές.Στην τελευταία θα έγραφα: Δεν γνωρίζω άλλο χρέος από την αγάπη.”
Ίσως να είχε στο μυαλό του μια Μαρίτσα της Λέσβου που έλεγε “Παίρναμε κανένα μωρό και ενθαρρύναμε και γελούσαμε. Αυτά κάναμε.”
Ίσως να είχε στο μυαλό μια Στρατούλα της Συκαμιάς που έλεγε “Είδαμε που βγήκαν οι βάρκες, βγήκαν μωρέλια, κρυώνανε.”
Ίσως να είχε στο μυαλό μια Μηλίτσα μιας χώρας που έλεγε “Δεν το φανταζόμουν. Το πήρα το μωρό άθελα. Σαν μωρό δικό μου. Κι άμα βγαίναν απ’ τη βάρκα φιλούσαν τη γη”
Άκουσα μια συνέντευξή τους που τους είπαν πως είχαν προταθεί για το Νόμπελ Ειρήνης και τις ρώτησαν αν γνωρίζουν τι είναι αυτό κι απάντησαν “Όχι δεν το ξέρουμε τι είναι”
Εκείνο που με συγκλόνισε όμως πιο πολύ απ’ όλα είναι πως σαν ρώτησαν τη Μαρίτσα πόσα παίρνει σύνταξη είπε “Τρακόσια τριάντα δυό”.
Η κυρά Στρατούλα πέθανε χθες, η κυρά Στρατούλα που προσπαθούσε να ζεστάνει τα μωρέλια.
Η γιαγιά των προσφύγων. Που δεν γνώριζε άλλο χρέος από την αγάπη. Η μεγαλόκαρδη κυρά-Στρατούλα. Κυρά μου όμορφη.
©️Gianna Kouka
Ξεκίνα !! (είπε το θάρρος)
– Που να πάω;; (είπε ο φόβος)
– Στο όνειρό σου…. (είπε η χαρά)
– Κι αν αποτύχω; (είπε η αμφιβολία)
– Θα έχεις απολαύσει το ταξίδι….! (είπε η σοφία)
– Ζήσε την κάθε μέρα με ενθουσιασμό!!! (φώναξε από μακριά η αισιοδοξία!)
– Βάλε μικρούς στόχους κάθε μέρα! (ψιθύρισε η επιμονή)
– Μπόλικο γέλιο!!! (χαχάνισε η ευτυχίσ)
– Μη ξεχνάς ότι είσαι ήδη δημιουργία, (τραγούδησε η ΖΩΉ…. 🌺)
Υπήρχε κάποτε μια νεαρή πολεμίστρια…
Ο δάσκαλός της της είπε ο τι θα πρέπει να πολεμήσει τον φόβο.
Εκείνη δεν ήθελε να το κάνει. Φαινόταν πολύ επιθετικό. Ηταν τρομακτικό και έμοιαζε εχθρικό..
Αλλά ο δάσκαλος είπε πως έπρεπε να το κάνει και της έδωσε οδηγίες γιά την μάχη.
Η μέρα έφτασε.
Η μαθήτρια πολεμίστρια στάθηκε από την μία πλευρά και ο φόβος σπό την άλλη.
Η νεαρή γυναίκα ένοιωθε πολυ μικρή και ο φόβος φαινόταν τεράστιος και άγριος. Ο καθένας είχε τα όπλα του.
Η νεαρή σηκώθηκε και πήγε προς τον φόβο, έκανε τρείς βαθιές υποκλίσεις και ρώτησε:
“Μπορώ να έχω την άδεια να πολεμήσω με σένα;”
Ο φόβος είπε:
“Σ ευχαριστώ που δείχνεις τόσο σεβασμό και ζητάς την άδεια”.
Τότε η νεαρή είπε: “Πως μπορώ να σε νικήσω;”
Ο φόβος απάντησε: ” Τα όπλα μου είναι ό τι μιλάω γρήγορα και έρχομαι πολύ κοντά στα μούτρα σου. Τότε παραλύεις και κάνεις ό τι σου πω. Αν δεν κάνεις ό τι σου λέω, δεν εχω δύναμη.
Μπορείς να με ακούσεις, να με σεβαστείς, ακόμη και να σε πείσω, αλλά αν δεν κάνεις ό τι σου λέω, δεν θα έχω καμμία δύναμη”. Με αυτόν τον τρόπο η νεαρή πολεμίστρια μεταμόρφωσε την την σχέση της με τον φόβο. Αυτή ηταν η νίκη της…
Και από εχθρός, ο φόβος έγινε σύμμαχος. Διαβάστε τη συνέχεια »
Να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους.
Να αφήνεις με το πέρασμά σου τον κόσμο λίγο καλύτερο από ότι τον βρήκες.Κάθε μέρα να βάζεις στη ζωή σου μια δόση από γέλιο.
Και να θυμάσαι ότι η πορεία μας γίνεται ομορφότερη όταν μπορούμε να τη μοιραζόμαστε.
Να γελάς πολύ και συχνά…
Και να κοιτάς τον ήλιο στα μάτια…
Να απολαμβάνεις την ύπαρξή του, την απεραντοσύνη του.
Για πες μου, υπάρχει πιο ωραίο από το να δέχεσαι μέσα σου το φως του;
Να γελάς πολύ και συχνά…
Και να ονειρεύεσαι με πάθος.
Να θαυμάζεις το γαλάζιο του ουρανού και το βαθύ μπλε της θάλασσας.
Να μάθεις να χαίρεσαι τις απλές βόλτες με παρέες που θυμίζουν καλοκαίρι.
Να γελάς πολύ και συχνά…
Να αφήνεις τον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια.
Έτσι ξαφνικά κι απρόσμενα σαν ένα μικρό παιδί που σκόνταψε σε σκάλα.
Και ας σε λένε οι άλλοι τρελό ή αιθεροβάμων.
Να τους απαντάς πάντα ότι ”Εγώ τη ζωή έτσι θέλω να τη βλέπω”.
Να γελάς πολύ και συχνά…
Και να απολαμβάνεις τον ήχο της βροχής με όλες σου τις αισθήσεις.
Και ας έχεις μέσα σου χειμώνα.
Και ας κρυώνεις με το βαθύ σκοτάδι.
Ακόμα και τότε μια μικρή αχτίδα φωτός θα λάμψει…αρκεί να χαμογελάσεις.
Να γελάς πολύ και συχνά…
Να γεύεσαι εκείνο το γλυκό καφέ που με το πρώτο ξύπνημα θα φτιάξεις.
Και να αναζητάς εκείνη τη αίσθηση ανεμελιάς και αθωότητας που κάποιες φορές μπορεί να σου λείπει.
Να γελάς πολύ και συχνά…
Να απολαμβάνεις τη μυρωδιά των λουλουδιών,
Και το αίσθημα ελευθερίας που η ελπίδα σου χαρίζει…
Για σκέψου…κάπου γίνεται πόλεμος για να επέλθει η λύτρωση.
Να γελάς πολύ και συχνά…
Να βάζεις γύρω σου αρώματα που πάντα θα σου θυμίζουν αισιοδοξία.
Εκείνο το συναίσθημα που κάνει το πρόσωπο να ανθίζει από λάμψη
Και εκείνο το βλέμμα που θα σε γεμίσει υποσχέσεις για να ξεκινήσεις από την αρχή.
Να γελάς πολύ και συχνά…
Και μη ξεχνάς όπου πας να πορεύεσαι με πίστη.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτή.
Για κοίτα γύρω σου…ποσο όμορφοι γίνονται οι άνθρωποι όταν έχουν πίστη μέσα τους…
Να γελάς πολύ και συχνά…
Το γέλιο είναι δύναμη, πηγή ζωής
Η καλύτερη απάντηση σε όλα
ΝΙΚΟΛ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Δε θέλω άλλη μαυρίλα. Μπούχτισα από αυτήν. Την πήρα απλόχερα σε μεγάλες ποσότητες κι εγώ πάντα εκεί στο ίδιο σημείο βράχος. Πάντα στήριγμα γερό σε υπαρκτά και πολλές φορές ανύπαρκτα προβλήματα.
Ξέρεις είναι πολύ ωραίο πάντα να γκρινιάζουμε για θέματα φτιαχτά, προβλήματα που στην ουσία δεν υπάρχουν. Έτσι μας δίνουν σημασία οι γύρω μας, επειδή τους κάνουμε να μας ⊇λυπούνται και παίρνουμε μεγαλύτερη αγάπη από αυτούς. Δεν τη θέλεις την αγάπη; Φυσικά και τη θέλεις, αυτό είναι το μόνο ξεκάθαρο, φίλε μου. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι τα μεγαλύτερα αριστουργήματα γράφτηκαν σε μινόρε. Μας αρέσει η θλίψη σε μας τους ανθρώπους… Αλλά εσύ τα ξέρεις καλά όλα αυτά.
Το δυστύχημα είναι ότι αυτή η μάστιγα που λέγεται μιζέρια έχει θύματα, πληγωμένα ανεπανόρθωτα. Είναι οι παράπλευρες απώλειες αυτών που προσπάθησαν να σε βοηθήσουν που προκειμένου να σε ξαλαφρώσουν κουβάλησαν λίγη απ’ τη δυστυχία σου. Και το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι; Ότι αυτοί είναι που συνήθως δεν παίρνουν τίποτα πίσω. Ίσα ίσα που συνήθως αυτοί «φταίνε» τελικά. Καλά δεν τα λέω, φίλε;
Ίσως είναι η εστία όλων αυτών των νεύρων και της δυστυχίας που βιώνεις. Αν το επαναλάβεις πολλές φορές στον εαυτό σου, μπορεί και να το πιστέψεις κάποια στιγμή. Ξέρεις, όπως οι μεγάλοι άνθρωποι που λένε και ξαναλένε μια ιστορία όλη τους τη ζωή και στο τέλος είναι τόσο ωραιοποιημένη μέσα στα δικά τους καλούπια που μοιάζει φαντασμαγορική, αλλά δεν είναι αληθινή. Μια συμβουλή, μην το κάνεις. Να τους θυμάσαι αυτούς που τσαλαπατήθηκαν για σένα χωρίς να προσδοκούν κάτι, χωρίς κάποιο αντίκρυσμα. Μην αφήσεις τον εαυτό σου να σε πείσει.
Με βοήθησες όμως και σε κάτι, φίλε μου, άρχισα να ψάχνω ανθρώπους λουσμένους με χρυσόσκονη. Υπάρχουν πραγματικά ευτυχισμένοι κι αισιόδοξοι άνθρωποι, αλήθεια σου λέω. Είναι αυτοί που κουβαλούν ένα αστεράκι μέσα τους. Λάμπουν, βγάζουν μια τόσο θετική αύρα που στη μεταδίδουν και θέλεις να κάθεσαι συνέχεια μαζί τους.
Από awaken. gr
“Μπορώ να φοράω ότι θέλω. Μπορώ να μην φοράω ό,τι θέλω. Μπορώ να βρίσκομαι όπου θέλω. Μπορώ να είμαι με όποιον θέλω.
Έχω δικαίωμα να είμαι ίση με τους γύρω μου.
Έχω δικαίωμα να βγαίνω, να χορεύω, να κυκλοφορώ μόνη μου.
Έχω δικαίωμα να γνωρίζω κόσμο, να γελάω, να φλερτάρω.
Έχω δικαίωμα να είμαι όπως νιώθω καλά ή όπως μπορώ να είμαι.
Έχω ανάγκη να αγαπήσω, να αγαπηθώ, να εμπιστευτώ, να αφεθώ, να ονειρευτώ.
Έχω δικαίωμα να εργαστώ, να δημιουργήσω ,να κάνω καριέρα.
Έχω ανάγκη να με αγαπούν, και να με φροντίζουν.
Εσύ όμως ,και ο κάθε «εσύ» δεν έχεις ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα να με βλάψεις. Δεν έχεις δικαίωμα να με αγγίξεις χωρίς να το θέλω. Δεν έχεις δικαίωμα να με εκθέσεις χωρίς να το θέλω. Δεν έχεις δικαίωμα να με πληγώσεις ψυχικά ή σωματικά. Αν το κάνεις, θα υποστείς τις νομικές συνέπειες. Αν το κάνεις θα υποστείς και τις κοινωνικές συνέπειες. Αν το κάνεις θα είσαι απλά ένας ανασφαλής και ανώριμος (απ) άνθρωπος που θεωρείς ότι είσαι πιο δυνατός από μένα. Εγώ όμως και η κάθε εγώ, έχω φωνή. Επίσης εγώ και η κάθε εγώ θα μπορούσα να είμαι η αδερφή σου, η μάνα σου, η γυναίκα σου, η κολλητή σου, το παιδί σου κι αυτές δεν θα ήθελες να τις βλάψεις.
Ωστόσο εγώ, και η κάθε εγώ, είμαι και άνθρωπος με ενσυναίσθηση και δεν θα επέλεγα ποτέ να ξεσηκώσω έναν οχετό εναντίον ΚΑΝΕΝΟΣ. Θα ήθελα όλα να γίνονται με ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, με ειρήνη και με σεβασμό σε οποιονδήποτε μπορεί να “τα ακούσει” χωρίς λόγο. Θα ήθελα την τρυφερότητα και την στήριξη μου να την δείχνω σε όλα τα θύματα αλλά τα αρνητικά μου συναισθήματα σε κανέναν- για αυτό θα ήθελα να αποφασίζει ο εισαγγελέας και οι δικαστές.
Θα ήθελα να μετατρέπω τα κακά μου συναισθήματα σε δύναμη για όσους με έχουν ανάγκη, γιατί αν ποτέ βρεθώ σε αντίστοιχη θέση αυτό θα χρειαστώ. Στήριξη και συμπόνοια. Κακό ας μην παθαίνει κανείς. Κανείς. Υπάρχει μεγαλύτερο κακό από το να ζεις με το βάρος ότι είσαι ένας στυγνός κακοποιητής; Όχι. Γιατί όμως να γίνω κι εγώ; Δεν θα γίνω.
<Θα απαιτώ τα δικαιώματα μου, θα στέκομαι δίπλα σε όποιον με έχει ανάγκη και δε θα βλάπτω κανέναν .Ούτε σωματικά, ούτε λεκτικά. Θα υπερασπίζομαι πάντα την αγάπη για όλους και τον σεβασμό προς όλους.
Πάντα. Αυτό θεωρώ ενσυναίσθηση, αυτό θεωρώ ειρήνη, αυτό ονειρεύομαι για την κοινωνία. Εσύ; Καληνύχτα”
Από την Δανάη Μπάρκα
Η ηρωίδα μου
Γιατί ζει μόνη της σε έναν βράχο στο Αιγαίο.
Γιατί έζησε μια ζωή με πυκνή πλέξη, από αυτές που έζησαν όλοι όσοι γεννήθηκαν πριν τα μισά του προηγούμενου αιώνα.
Φτώχεια, ξενιτιά, αγροτιά, μια ζωή σκληρή. Πιο σκληρή και από τα βράχια της Κινάρου.
Γιατί στα κολοκύθια και αμπελόφυλλα γεμιστά με το κρέας, βάζει Καρολίνα, γιατί το νυχάκι δεν το πολυχωνεύει.
Γιατί, όταν χρειάστηκε, έφτιαξε με τα χέρια της ένα λάκκο για να πίνουν τα ζώα νερό.
Γιατί είναι μια Σειρήνα για τα σημαντικά.
Γιατί την είχαμε ανάγκη να μάς πει τα σημαντικά. Μάς τα είπε όλα στην αυλή της, που είναι μαζί αποθήκη, καθιστικό, τραπεζαρία και κουζίνα.
Γιατί αντικριστά με τις φωτογραφίες των παιδιών της έχει κορνιζαρισμένες τις φωτογραφίες των τριών αξιωματικών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια στρατιωτικής άσκησης το 2016 στο νησί της.
Γιατί βάζει λιγάκι κύμινο στην κατσικομακαρονάδα.
Γιατί σου δείχνει πως θες λίγα για να χορτάσεις, λίγα για να νοστιμευτείς.
Γιατί όσο αναπνέει τον αέρα της Κινάρου, όσο οργώνει τα βράχια της Κινάρου, η Κίναρος είναι Ελλάδα πάλλουσα.
Γιατί φτιάχνει το γαλακτομπούρεκο που έφτιαχνε η μάνα της Ακαθή και τώρα φτιάχνει και η κόρη της.
Γιατί στο τετράδιό της, πάνω από τη συνταγή για το γαλακτομπούρεκο, γράφει το πικρό στιχάκι: «η ζωή είναι μικρή και θα μας φύγει, ο άνθρωπος γραμμάτιο που λήγει».
Γιατί έχει ένα θεόσδοτο χαμόγελο, που σημαίνει ότι έχει ζήσει πίκρες ανθρώπινες.
Γιατί μοιάζει με τη γιαγιά μου. Και με τη δική σου γιαγιά μοιάζει.
Γιατί στο στήθος της χτυπά η καρδιά του Αιγαίου.
Γιατί είναι νησί. Μια γυναίκα-νησί.
