Ταξιδέψαμε
H εκπαιδευτική ιστοσελίδα «Open Syllabus Explorer» κατέταξε την «Πολιτεία» του Πλάτωνα στην πρώτη θέση των βιβλίων που έχουν μελετηθεί περισσότερο στα οκτώ κορυφαία πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών και, σύμφωνα με τις διεθνείς αξιολογήσεις, κορυφαία και του κόσμου. Τα οκτώ κορυφαία πανεπιστήμια συνθέτουν τη λεγόμενη Ivy League της ανώτατης εκπαίδευσης στις ΗΠΑ. Σε αυτήν ανήκουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα του Χάρβαρντ, του Πρίνστον, του Μπράουν, της Πενσυλβάνιας, του Γέιλ, του Κόρνελ, το πανεπιστήμιο Κολούμπια, καθώς και το Ντάρτμουθ Κόλετζ.
Την ίδια στιγμή η «Πολιτεία» είναι το δεύτερο πιο διαβασμένο βιβλίο σε όλα τα αμερικανικά πανεπιστήμια, λίστα στην οποία συμπεριλαμβάνονται δύο ακόμη σημαντικά έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας: η «Ηθική» του Αριστοτέλη και η τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος».
Οι ερευνητές της ιστοσελίδας κατέληξαν σε αυτό το αποτέλεσμα εξετάζοντας την on line βάση δεδομένων για τα βιβλία που μελετήθηκαν την τελευταία δεκαετία σε πάνω από ένα εκατομμύριο «courses» των αμερικανικών πανεπιστημίων.
Στη σχετική λίστα ακολουθούν η «Σύγκρουση των Πολιτισμών» του Σάμιουελ Χάντιγκτον, το «The Element of style» του Ουίλιαμ Στρανκ, ο «Λεβιάθαν» του Χομπς, ο «Ηγεμόνας» του Μακιαβέλι, η «Δημοκρατία στην Αμερική» του Αλέξις ντε Ντοκβίλ, η «Θεωρία της Δικαιοσύνης» του Τζον Ρόουλς, το «Γράμμα από τη φυλακή του Μπέρμιγχαμ» του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, το «Περί ελευθερίας» του Τζον Στιούαρτ Μιλ και η «Εξέλιξη της συνεργασίας» του Ρόμπερτ Άξελροντ. Το βιβλίο που έχει μελετηθεί περισσότερο σε όλα τα αμερικανικά πανεπιστήμια είναι το «The Element of style» και ακολουθεί η «Πολιτεία» στη δεύτερη θέση, ενώ στην πέμπτη θέση είναι η «Ηθική» του Αριστοτέλη. Σε αυτήν τη λίστα βρίσκεται και το «Κομουνιστικό Μανιφέστο» του Μαρξ (τέταρτη θέση). «Ο Οιδίπους Τύραννος» είναι στην όγδοη θέση, μία πιο πάνω από τον «Φρανκενστάιν» της Μέρι Σέλεϊ.
«Υπάρχουν δύο τρόποι να λάβεις μόρφωση από την Ivy League» σημειώνει η εφημερίδα Ουάσινγκτον Ποστ, παρουσιάζοντας τη μελέτη. «Ο ένας είναι να ξοδέψεις 200.000 δολάρια για να σπουδάσεις σε ένα από τα αμερικανικά πανεπιστήμια που θεωρούνται ανάμεσα στα κορυφαία του κόσμου. Ο άλλος είναι να διαβάσεις τα βιβλία που διδάσκονται στα μαθήματα αυτών των πανεπιστημίων».
Πηγή:lifo.gr
Η Κίνα θα επιτρέψει σε εκατομμύρια πολίτες της που στερούνταν πολιτικών εγγράφων, πρόσωπα που γεννήθηκαν κατά παράβαση της λεγόμενης πολιτικής του ενός παιδιού, να αποκτήσουν ιατρική προστασία και πρόσβαση στην εκπαίδευση.
Περίπου 13 εκατομμύρια «μαύρα παιδιά» (παιδιά χωρίς ταυτότητα), περίπου το 1% του πληθυσμού της χώρας, δεν διαθέτουν μόνιμη άδεια παραμονής, απαραίτητο έγγραφο για έναν πολίτη στην Κίνα.
Ορισμένα είναι ορφανά, όμως στην πλειονότητά τους έχουν γεννηθεί εκτός του πλαισίου της αμφιλεγόμενης πολιτικής περιορισμού των γεννήσεων.
Οι γονείς που έχουν ένα παραπάνω παιδί από τον επιτρεπόμενο αριθμό που προβλέπει ο νόμος θα πρέπει να πληρώσουν βαρύ πρόστιμο προκειμένου να νομιμοποιήσουν το νεογέννητο και να μπορέσει να αποκτήσει έγγραφα.
Όμως η μη καταβολή του προστίμου από φτωχές οικογένειες δημιούργησε πολλά παιδιά χωρίς ταυτότητα, που δεν έχουν πρόσβαση στο σχολείο, δεν μπορούν να εργοδοτηθούν επίσημα και αντιμετωπίζουν εμπόδια στα ταξίδια, μεταξύ άλλων δυσκολιών.
Το Πεκίνο ανακοίνωσε στα τέλη Οκτωβρίου πως όλα τα ζευγάρια θα μπορούν στο εξής να αποκτούν δύο παιδιά, όποια κι αν είναι η κατάστασή τους, και η κυβέρνηση υποσχέθηκε «να επιλύσει πλήρως το πρόβλημα εγγραφής hukou για τα μη καταγεγραμμένα πρόσωπα» στη διάρκεια συνάντησης υπό τον ίδιο τον κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, σύμφωνα με ανακοίνωση που δημοσιοποίησε το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα.
«Η νόμιμη καταγραφή ώστε να μπορούν να αποκτήσουν hukou είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα που ο νόμος αποδίδει στους πολίτες» υπογραμμίζεται στο κείμενο.
«Είναι αναγκαία προϋπόθεση ώστε οι πολίτες να μπορούν να συμμετέχουν στις κοινωνικές δραστηριότητες, να έχουν δικαιώματα και να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους» σύμφωνα με την ίδια πηγή, που διαβεβαιώνει πως «η πολιτική του περιορισμού των γεννήσεων θα αποσυνδεθεί από την εγγραφή για το hukou».
Τοπικές αρχές έχουν ανακοινώσει ήδη την πρόθεσή τους να χορηγήσουν hukou σε πρόσωπα των οποίων οι γονείς δεν έχουν πληρώσει τα πρόστιμα.
Από ΤΟ ΒΗΜΑ
«Όταν έμαθα ότι η πτήση μου θα καθυστερούσε 4 ώρες, άκουσα την ανακοίνωση: Αν κάποιος στην περιοχή της πύλης 4-Α καταλαβαίνει αραβικά, παρακαλούμε να έρθει αμέσως. Η πύλη 4-Α ήταν η δική μου πύλη. Πήγα αμέσως εκεί. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη με την παραδοσιακή παλαιστινιακή φορεσιά, ακριβώς όπως τη φορούσε και η γιαγιά μου, ήταν κουλουριασμένη στο πάτωμα και θρηνούσε δυνατά. “Βοήθεια”, είπε ο άνθρωπος της υπηρεσίας πτήσης. “Μίλα της. Ποιο είναι το πρόβλημά της; Της είπαμε ότι η πτήση επρόκειτο να καθυστερήσει τέσσερις ώρες και αντέδρασε έτσι”. Έβαλα το χέρι μου γύρω της και της μίλησα διστακτικά. Shu dow-a, shu- biduck habibti, stani stani schway, min fadlick, sho bit se-wee? Τη στιγμή που άκουσε τις λέξεις που ήξερε -όσο και φτωχά διατυπωμένες να ήταν- σταμάτησε να κλαίει. Νόμιζε πως η πτήση μας είχε ακυρωθεί εντελώς. Έπρεπε να είναι στο Ελ Πάσο για κάποια σημαντική ιατρική αγωγή την επόμενη μέρα. Είπα “όχι, όχι, είμαστε μια χαρά, θα φτάσουμε εκεί, μόνο πιο αργά. Ποιος σας περιμένει εκεί; Ας τον καλέσουμε και θα του πω”. Καλέσαμε τον γιο της και μίλησα μαζί του στην αγγλική γλώσσα. Του είπα ότι θα μείνω με τη μητέρα του μέχρι να μπούμε στο αεροπλάνο και πως θα καθίσω δίπλα της. Του μίλησε. Στη συνέχεια μιλήσαμε και με τους άλλους γιους της, μόνο και μόνο για τη διασκέδαση. Ύστερα καλέσαμε τον μπαμπά μου. Μιλήσανε για λίγο στα αραβικά και ανακάλυψαν ότι είχαν δέκα κοινούς φίλους. Τότε σκέφτηκα γιατί να μην καλέσω κάποιους Παλαιστίνιους ποιητές που γνωρίζω και να τους αφήσω να συνομιλήσουν μαζί της; Αυτό πήρε περίπου 2 ώρες. Εκείνη γελούσε πολύ από τότε. Μιλούσε για τη ζωή της. Απαντήσεις. Ερωτήσεις. Είχε τραβήξει ένα σάκο με σπιτικά μπισκότα mamool -με λίγη ζάχαρη και γεμιστά με ξηρούς καρπούς- έξω από την τσάντα και άρχισε να τα προσφέρει σε όλες τις γυναίκες στην πύλη. Προς έκπληξή μου, καμία γυναίκα δεν αρνήθηκε. Ήταν σαν ένα μυστήριο. Η ταξιδιώτισσα από την Αργεντινή, η ταξιδιώτισσα από την Καλιφόρνια, η όμορφη γυναίκα από το Laredo -ήμασταν όλοι καλυμμένοι με την ίδια ζάχαρη άχνη. Και χαμογελούσαμε. Δεν υπάρχουν καλύτερα μπισκότα. Και τότε η αεροπορική μοίρασε δωρεάν -μη αλκοολούχα- ποτά από τα τεράστια ψυγεία της και τα δύο μικρά κορίτσια της πτήσης μας, μία Αφρικανή-Αμερικανίδα και μία Μεξικανή-Αμερικανίδα, άρχισαν να τρέχουν γύρω μας και να μας σερβίρουν χυμό μήλου και λεμονάδα και ήταν καλυμμένες και αυτές με ζάχαρη άχνη. Και παρατήρησα πως η νέα καλύτερή μου φίλή, που τώρα κρατιόμασταν χέρι-χέρι, είχε κάτι που προεξείχε από την τσάντα της: κάποια φάρμακα και ένα φυτό με πράσινα, σαν γούνινα, φύλλα. Η παλιά ταξιδιωτική παράδοση μιας τέτοιας χώρας. Πάντα έχετε μαζί σας ένα φυτό. Πάντα να μένετε ριζωμένοι κάπου. Και κοίταξα τριγύρω στην πύλη της αργοπορίας και της κούρασης και σκέφτηκα: Αυτός είναι ο κόσμος που θέλω να ζήσω. Ο κόσμος της μοιρασιάς. Ούτε ένα άτομο σε αυτή την πύλη, με το που σταμάτησε το κλάμα, δεν φάνηκε να ανησυχεί για κανένα άλλο πρόσωπο. Πήραν τα μπισκότα. Ήθελα να αγκαλιάσω όλες τις άλλες γυναίκες πάρα πολύ. Αυτό μπορεί ακόμα να συμβεί οπουδήποτε. Δεν έχουν χαθεί τα πάντα».
Η Naomi Shihab Nye είναι ποιήτρια, τραγουδοποιός και συγγραφέας. Είναι γεννημένη από Παλαιστίνιο πατέρα και Αμερικανίδα μητέρα. Παρόλο που η ίδια αποκαλεί τον εαυτό της «Περιπλανώμενη ποιήτρια», αναφέρει το Σαν Αντόνιο ως το σπίτι της. Λέει πως μια επίσκεψη στο χωριό της γιαγιάς της, το Sinjil, της άλλαξε τη ζωή. Η Nye κέρδισε το Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας NSK Neustadt, το 2013. [Πηγή: www.doctv.gr]
Το Νοέμβριο του 2013 στο αρχιπέλαγος του Ογκασαβάρα, γνωστό και ως Μπενίν, περίπου 1.000 χιλιόμετρα από το Τόκιο μέσα από πίδακες τέφρας και λάβας έκανε την εμφάνιση του ένα νησί που κυριολεκτικά κατάπιε το γειτονικό νησί Νισινοσίμα. Η ακτοφυλακή της Ιαπωνίας ανακοίνωσε ότι το νησί έχει γίνει δώδεκα φορές μεγαλύτερο από ότι ήταν όταν αναδύθηκε μέσα από την θάλασσα και συνεχίζει να μεγαλώνει. Το νησί σταδιακά θα αποικιστεί από φυτά και ζώα, μια διαδικασία που οι επιστήμονες θα παρακολουθούν προσεκτικά.
Οταν η ηφαιστειακή δραστηριότητα καταλαγιάσει, «το πρώτο που θα συμβεί θα είναι πιθανότατα η άφιξη φυτών που μεταφέρονται από τα ωκεάνια ρεύματα ή ταξιδεύουν προσκολλημένα στα πόδια πτηνών» αναφέρει ο Ναόκι Κάτσι, καθηγητής του Μητροπολιτικού Πανεπιστημίου του Τόκιο και επικεφαλής της Ερευνητικής Επιτροπής Αρχιπελάγους Ογκασαβάρα. Τα θαλασσοπούλια αυτά θα μπορούσαν σταδιακά να εγκατασταθούν στο νησί. Κουτσουλιές, πεσμένα φτερά, νεκρά πτηνά και άλλα παρόμοια «υλικά» θα δημιουργήσουν τελικά γόνιμο έδαφος για τη φύτρωση σπόρων που φτάνουν με τον άνεμο ή επιζούν μέσα στο πεπτικό σύστημα των πουλιών.
Από ΤΟ ΒΗΜΑ
Σε μια περιοχή της Κολομβίας που ονομάζεται La Gloria, ο δάσκαλος Luis Soriano φέρνει τα βιβλία στα παιδιά με την κινητή του βιβλιοθήκη που ταξιδεύει πάνω σε δυο γαϊδουράκια. Την ονομάζει BiblioBurro και το όνομά της προκύπτει από τις λέξεις Biblio, δηλαδή βιβλίο, και Burro, που σημαίνει γαϊδουράκι. Ή ή γαιδουρο-βιβλιοθήκη. Ο Άλφα και ο Βήτα είναι τα γαϊδουράκια που μεταφέρουν τον Luis και τα περίπου 120 βιβλία που κουβαλά κάθε φορά μαζί του. Ταξιδεύουν κάθε εβδομάδα, κάνοντας στάσεις μέχρι και έντεκα χιλιόμετρα μακριά, προκειμένου να τροφοδοτήσουν τα παιδιά των γύρω περιοχών με βιβλία. Αυτό μεταφράζεται ως και 8 ώρες πηγαινέλα. Ο Soriano ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα δέκα χρόνια πριν, για να βοηθήσει τους μαθητές του να ολοκληρώνουν τις εργασίες τους, μιας και δεν είχαν βιβλία στο σπίτι. «Η βιβλιοθήκη αυτή πολεμά την άγνοια του αγρότη όπως λέω. Με τα βιβλία, τα παιδιά διδάσκονται τα δικαιώματά τους, τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις τους», λέει ο Soriano. Η βιβλιοθήκη του Soriano καταλαμβάνει σχεδόν όλο του το σπίτι. 3.500 βιβλία βρίσκονται στοιβαγμένα σε κουτιά, ενώ κάποια έχουν πάει σε φιλικά σπίτια για να μείνει λίγος χώρος και για τον ίδιο. Τον Ιούνιο του 2012, ο Soriano αναγκάστηκε να υποστεί ακρωτηριασμό στο ένα του πόδι, ύστερα από ένα ατύχημα που είχε με τα γαϊδουράκια του. Επανήλθε τον Ιανουάριο του 2013 και έκτοτε συνεχίζει με αφοσίωση τον σκοπό του. Η ιστορία του Soriano και των Biblioburros ξεδιπλώνεται μέσα στο ντοκιμαντέρ του ακτιβιστικού οργανισμού Ayoka.
Κινητή βιβλιοθήκη πάνω σε αλογάκι σημαίνει πρόσβαση σε βιβλία θεμελιακής παιδείας για εκατοντάδες παιδιά σε αγροτικές περιοχές της Αιθιοπίας. Έτσι, ένα αλογάκι, ο αναβάτης του και τα βιβλία που κουβαλούν μαζί τους, φτάνουν εκεί όπου τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια δεν μπορούν, ώστε να προσφέρουν στα παιδιά αλλά και στους μεγάλους που το επιθυμούν σημαντική γνώση τυπωμένη στο χαρτί. Η Horse-Powered Literacy, σε ελεύθερη μετάφραση Παιδεία με Ιπποδύναμη, βάζει τα βιβλία στα χέρια παιδιών που κυριολεκτικά δεν είχαν ποτέ ένα βιβλίο. Η άλογο-βιβλιοθήκη πηγαίνει από χωριό σε χωριό. Το άλογο δένεται κάτω από ένα μεγάλο δέντρο και τα παιδιά συγκεντρώνονται γύρω του. Ο αναβάτης του αλόγου δεν είναι απλώς ο μεταφορέας των βιβλίων. Είναι και δάσκαλος αφού διαβάζει ιστορίες στα παιδιά και τους διδάσκει γραφή και ανάγνωση. Το μεγάλο ποσοστό αναλφαβητισμού της Αιθιοπίας υπογραμμίζει από μόνο του το πόσο σημαντική είναι αυτή η δράση: – Με 97 εκατομμύρια ανθρώπους, η Αιθιοπία είναι η 2η μεγαλύτερη χώρα της Αφρικής. – Ο αναλφαβητισμός στους ενήλικες αγγίζει το 49%. – Από τα 43 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 0-14 ετών, μόνο το 5,5% φοιτά σε νηπιαγωγείο ενώ η φοίτηση στο δημοτικό σχολείο είναι μόνο 68%. Η δράση της κινητής βιβλιοθήκης υλοποιείται από τη ΜΚΟ EthiopiaReads. Η οργάνωση διαθέτει μέχρι σήμερα ένα δίκτυο με περισσότερες από 65 κινητές και ακίνητες βιβλιοθήκες και επεκτείνεται.
Τον Δεκέμβριο οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία θα θέσoυν υποψηφιότητα για δημόσια αξιώματα και θα ψηφίσουν για πρώτη φορά. Στη θεωρία αυτό θα πρέπει να συνυπολογίζεται στα θετικά για τη χειραφέτηση των γυναικών σε αυτή την υπερσυντηρητική χώρα, αλλά η πραγματικότητα είναι πιο διφορούμενη.
Η Νασίμα αλ Σαντάχ, εξέχουσα υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ηγέτις του κινήματος για να επιτραπεί στις γυναίκες να οδηγούν, έχει καταθέσει την υποψηφιότητά της για μια έδρα σε δημοτικό συμβούλιο (το μόνο αξίωμα για το οποίο μπορούν να είναι υποψήφιες οι γυναίκες) και έχει συστήσει μια επιτροπή που κάνει εκστρατεία και εργαστήρια για να ενθαρρύνει και άλλες γυναίκες να συμμετάσχουν.
Μέχρι στιγμής όμως από τις 4,5 εκατομμύρια γυναίκες ψηφοφόρους μόνο 132.000 έχουν εγγραφεί σε εκλογικούς καταλόγους και περίπου 1.000 γυναίκες θα κατέβουν ως υποψήφιες, σε σύγκριση με 6.428 άνδρες.
«Είναι ένα συμβολικό βήμα προς την πλήρη πολιτική χειραφέτηση των γυναικών» παραδέχθηκε η δρ Χατούν Αλφάσι, καθηγήτρια πανεπιστημίου και αγωνίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών από τη Ριάντ. Παρά ταύτα είναι ενθαρρυντικό ότι «πολλές γυναίκες είναι πρόθυμες να σπάσουν πολλά ταμπού» και να αντισταθούν στις απειλές εναντίον τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τους Σαουδάραβες που πιστεύουν οι γυναίκες δεν έχουν θέση στην πολιτική.
Αλλά πολλές γυναίκες που γνώρισα στη Σαουδική Αραβία, οι περισσότερες μορφωμένες και κάτω των 50 ετών, μου είπαν ότι δεν θα ψηφίσουν. Μια επιχειρηματίας δούλευε στο Παρίσι και δεν μπόρεσε να εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους πριν από τη λήξη της προθεσμίας. Ακόμη και μια γνωστή προσωπικότητα των ΜΜΕ και ακτιβίστρια, η Μουνχά Αμπού Σουλεϊμάν δεν θα ψηφίσει. Ηταν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της περιόδου εγγραφής και ήταν αδύνατον να συγκεντρώσει τα έγγραφα από μακριά.
Απαγορεύεται στις υποψήφιες η επαφή με άνδρες ψηφοφόρους
Υπάρχουν πολλά εμπόδια στη συμμετοχή των γυναικών. Κατ’ αρχάς τα δημοτικά συμβούλια, τα οποία εγκρίνουν τους προϋπολογισμούς και επιβλέπουν τα έργα αστικής ανάπτυξης, δεν έχουν πραγματική εξουσία, γεγονός που καθιστά την ψηφοφορία λιγότερο ουσιαστική.
Η κυβέρνηση άνοιξε πολύ λίγα τμήματα για την εγγραφή γυναικών στους εκλογικούς καταλόγους. Και υιοθέτησε παράλογους κανόνες διαχωρισμού των φύλων στην προεκλογική εκστρατεία. Για παράδειγμα, γυναίκες υποψήφιες δεν μπορούν να συμμετέχουν σε προεκλογικές εκδηλώσεις όπου είναι παρόντες άνδρες. Επίσης απαγορεύεται να έχουν επαφή μαζί τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Αν θέλω να εκλεγώ, πρέπει να με ψηφίσουν και άνδρες και γυναίκες. Δεν μπορώ να εκλεγώ αν δεν μιλάω με άνδρες» λέει η Αλ Σαντάχ.
Η απαγόρευση της οδήγησης στις γυναίκες είναι ένα μεγάλο εμπόδιο στην πολιτική συμμετοχή, επειδή είναι αναγκασμένες να πάρουν άδεια από έναν άνδρα κηδεμόνα για να ταξιδεύουν, να εργάζονται και να εγγραφούν στο πανεπιστήμιο.
Το δειλό άνοιγμα στα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών ξεκίνησε από τον βασιλιά Αμπντουλάχ. Αλλά ο νυν βασιλιάς Σαλμάν, ο οποίος διαδέχθηκε τον Αμπντουλάχ τον Ιανουάριο, είναι απορροφημένος με θέματα οικονομίας και ασφάλειας, και φαίνεται να κάνει πίσω ως προς τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Και είναι πιθανό να υπάρξει λιγότερη πίεση για την επέκταση των πολιτικών δικαιωμάτων για τις γυναίκες, αν δεν ασκήσουν αυτά τα περιορισμένα δικαιώματα που έχουν τώρα.
«Ολες έχουν ένα Σχέδιο Β για να φύγουν από τη χώρα»
Παρ’ όλα τα εμπόδια, υπάρχουν εντυπωσιακά παραδείγματα προσωπικής χειραφέτησης. Η Τασνίμ Σαλίμ και οι 20χρονες φίλες της είναι παθιασμένες και δημιουργικές στην ανάπτυξη ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Αποκλεισμένες από ένα συνέδριο ανδρών παικτών στη Ριάντ, λόγω των θρησκευτικών νόμων διαχωρισμού μεταξύ ανδρών και γυναικών, διοργάνωσαν το δικό τους συνέδριο το 2012, το οποίο παρακολουθούν 3.000 γυναίκες κάθε χρόνο.
Η Νάιφα αλ Φαγέζ, καλλιτέχνις, ίδρυσε την γκαλερί Νάιλα στη Ριάντ για την προώθηση της σύγχρονης τέχνης, η οποία δεν αποτελεί τμήμα της σαουδαραβικής παράδοσης. Τώρα εργάζεται σε ένα κέντρο τεχνών που θα περιλαμβάνει εκθετήριο, χώρους για διαλέξεις και εργαστήρια.
Η 27χρονη Μαρία Μαχντάλι ίδρυσε στην Τζέντα μια εταιρεία μέσων μαζικής ενημέρωσης, η οποία εκδίδει ένα μηνιαίο περιοδικό που ονομάζεται «Προορισμός».
Πρόκειται όμως για εξαιρέσεις σε μια κοινωνία όπου το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες εξακολουθεί να είναι μια «νέα ιδέα». Αναρωτιέται κανείς πώς ένα σύστημα που απαγορεύει στις γυναίκες να συμμετέχουν πλήρως στην οικονομική και στην πολιτική ζωή μπορεί να επιβιώσει. Για πολλές νεότερες γυναίκες, ειδικά για εκείνες που έχουν μορφωθεί στη Δύση, το όνειρο είναι να φτιάξουν μια ζωή κάπου αλλού. Οπως μου είπε μια 30χρονη γυναίκα επαγγελματίας, «όλες οι γυναίκες που ξέρω έχουν ένα Σχέδιο Β για να φύγουν από τη χώρα».
Η κυρία Carol Giacomo είναι αμερικανίδα δημοσιογράφος, πρώην διπλωματική συντάκτρια του πρακτορείου Reuters και νυν αρχισυντάκτρια των «New York Times».
Από ΤΟ ΒΗΜΑ
– See more at: http://mobile.tovima.gr/Article.aspx?Id=751961#sthash.K8HS7Gb4.dpuf
Έπειτα από έρευνες που διήρκεσαν έναν αιώνα, αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν ότι βρήκαν τα απομεινάρια ενός φρουρίου της ελληνιστικής περιόδου το οποίο αποτελούσε κάποτε κέντρο εξουσίας στην Ιερουσαλήμ και οχυρό για την αντιμετώπιση μιας εβραϊκής εξέγερσης που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο των Μακκαβαίων.
Οι ερευνητές συζητούσαν εδώ και καιρό για τη θέση του οχυρού της Άκρας, που οικοδομήθηκε πριν από περισσότερο από 2.000 χρόνια από τον Αντίοχο Επιφανή, βασιλιά της δυναστείας των Σελευκιδών κατά την ελληνιστική περίοδο. Πολλοί υποστήριζαν πως βρισκόταν εκεί όπου βρίσκεται τώρα η Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, σε σημεία όπως ο Ναός του Παναγίου Τάφου ή η κορυφή του λόφου όπου βρίσκονταν άλλοτε οι δύο εβραϊκοί ναοί και όπου βρίσκεται τώρα το συγκρότημα του τεμένους Αλ Άκσα.
Όμως τα απομεινάρια που βρέθηκαν στη διάρκεια των ανασκαφών της Ισραηλινής Αρχής Αρχαιοτήτων, όπως ανακοινώθηκε σήμερα, βρίσκονται εκτός των τειχών και δεσπόζουν σε μια κοιλάδα προς νότον, περιοχή στην οποία, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, είχε επικεντρωθεί η κατασκευή της Ιερουσαλήμ επί του βιβλικού βασιλιά Δαβίδ.
Ο Αντίοχος, ο οποίος έζησε από το 215 έως το 164 π.Χ., επέλεξε το σημείο για την οικοδόμηση της Άκρας ώστε να εξασφαλίζει τον έλεγχο της πόλης και την παρακολούθηση της δραστηριότητας στον εβραϊκό ναό, λέει ο Ντόρον Μπεν-Άμι, ο οποίος ηγήθηκε της ανασκαφής.
Με μήκος που υπολογίζεται σε 250 μέτρα και 60 μέτρα πλάτος, το οχυρό δέσποζε στην περιοχή.
Κάτω από την επιφάνεια που πριν από μια δεκαετία ήταν ένας ασφαλτοστρωμένος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, η ομάδα του Μπεν-Άμι ανέσκαψε επιμελώς έναν τεχνητό λόφο αποτελούμενο από στρώματα γης που άφησαν πίσω τους διαδοχικοί πολιτισμοί.
Σε ένα σημείο ανακάλυψαν λίθους από τμήμα ενός μεγάλου τείχους, τη βάση ενός πύργου και ένα κεκλιμένο αμυντικό ανάχωμα, κοντά στα οποία βρέθηκαν τεχνουργήματα, όπως νομίσματα και χερούλια από κούπες κρασιού, που χρονολογούνται από την εποχή του Αντίοχου.
Βρέθηκαν επίσης βλήματα σφεντόνας από μολύβι και αιχμές βελών από χαλκό από την ίδια περίοδο, ίσως από μάχες ανάμεσα στις προελληνιστικές δυνάμεις και εβραίους αντάρτες που προσπαθούσαν να καταλάβουν το οχυρό.
“Πρόκειται για ένα σπάνιο παράδειγμα για το πώς πέτρες, νομίσματα και χώμα μπορούν να συμβάλουν σε μια ενιαία αρχαιολογική αφήγηση που αφορά συγκεκριμένες ιστορικές πραγματικότητες της πόλης της Ιερουσαλήμ”, δήλωσε ο Μπεν-Άμι.
Η θέση της Άκρας αναφέρεται αόριστα σε τουλάχιστον δύο αρχαία κείμενα — το Βιβλίο των Μακκαβαίων, που εξιστορεί την εξέγερση, και ένα κείμενο του ιστορικού Φλάβιου Ιώσηπου.
Ιστορικοί αφηγούνται πώς οι αντάρτες, με επικεφαλής τον Ιούδα τον Μακκαβαίο, ανακατέλαβαν την Ιερουσαλήμ από τους Έλληνες, μια νίκη που σηματοδότησε την εβραϊκή εορτή Χάνουκα. Όμως η Άκρα άντεξε έως ότου οι αντάρτες, υπό τον αδελφό του Ιούδα, τον Σίμωνα, την πολιόρκησαν αργότερα και υποχρέωσαν τους υπερασπιστές της να παραδοθούν.
Από ΤΟ ΒΗΜΑ
Έμαθα ότι παίρνει χρόνια να οικοδομήσεις εμπιστοσύνη, και αρκούν μερικά δευτερόλεπτα για να την καταστρέψεις.
Έμαθα ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι άξιος να αγαπηθείς. Τα υπόλοιπα επαφύονται σ’ αυτόν.
Έμαθα ότι ανεξαρτήτως πόσο καλός φίλος είναι κάποιος, κάποιες φορές θα σε πληγώσει, και εσύ θα πρέπει να τον συγχωρήσεις.
Έμαθα ότι δεν έχει σημασία τι έχεις στη ζωή σου, αυτό που μετράει είναι ποιους έχεις στη ζωή σου. Έμαθα ότι δεν πρέπει ποτέ να καταστρέφεις μια συγγνώμη με μία δικαιολογία.
Έμαθα ότι δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου, με ότι καλύτερο μπορούν οι άλλοι να κάνουν.
Έμαθα ότι αρκεί μια στιγμή για να κάνεις κάτι που θα σε στενοχωρεί όλη σου τη ζωή
Έμαθα ότι χρειάζεται πολύς χρόνος για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι
Έμαθα ότι θα πρέπει πάντα να αποχωρίζεσαι τα αγαπημένα πρόσωπα με λόγια αγάπης. Μπορεί να είναι η τελευταία φορά που τα βλέπεις.
Έμαθα ότι είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που κάνουμε, δεν έχει σημασία το πώς αισθανόμαστε για αυτό που κάνουμε.
Έμαθα ότι είτε μπορείς να ελέγχεις τη συμπεριφορά σου είτε θα σ’ ελέγχει αυτή.
Έμαθα ότι ανεξάρτητα από το πόσο θερμή είναι μια σχέση στην αρχή, το πάθος εξασθενίζει και πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο να πάρει τη θέση του.
Έμαθα ότι ήρωες είναι αυτοί που κάνουν αυτό που πρέπει να γίνει, όταν χρειάζεται να γίνει, ανεξάρτητα από τις συνέπειες. Έμαθα ότι τα χρήματα είναι ένας άθλιος τρόπος να αξιολογείς την ζωή σου.
Έμαθα ότι μερικές φορές οι άνθρωποι που περιμένεις να σε κλωτσήσουν όταν είσαι στα κάτω σου, είναι αυτοί που θα σε βοηθήσουν να πάρεις τα πάνω σου.
Έμαθα ότι όταν είμαι θυμωμένος έχω το δικαίωμα να το δείχνω, αλλά αυτό δεν μου δίνει το δικαίωμα να γίνομαι σκληρός με τους άλλους.
Έμαθα ότι η αληθινή φιλία διατηρείται ακόμα και όταν υπάρχει μεγάλη απόσταση. Το ίδιο ισχύει και για την αληθινή αγάπη.
Έμαθα ότι μόνο και μόνο επειδή κάποιος δεν σε αγαπάει με τον τρόπο που θέλεις, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπάει όσο περισσότερο μπορεί.
Έμαθα ότι η ωριμότητα σχετίζεται περισσότερο με τις εμπειρίες που είχες καθώς και από τι έχεις μάθει από αυτές, και λιγότερο από το πόσα γενέθλια γιόρτασες.
Έμαθα ότι δεν πρέπει ποτέ να λες σ’ ένα παιδί ότι τα όνειρά του είναι εξωπραγματικά. Τι τραγωδία θα ήταν αν σε πίστευε.
Έμαθα ότι δεν είναι πάντα αρκετό να σε συγχωρέσουν οι άλλοι. Αρκετές φορές πρέπει να μπορούμε να συγχωρούμε οι ίδιοι τον εαυτό μας.
Έμαθα ότι δεν έχει σημασία πόσο άσχημα ράγισε η καρδιά σου, η ζωή δεν σταματά για να ξεπεράσεις τη θλίψη σου.
Έμαθα ότι οι περιστάσεις και οι συνθήκες μπορεί να έχουν επηρεάσει το ποιοι είμαστε, όμως είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που έχουμε γίνει.
Έμαθα ότι πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει τα περισσότερα, αλλά αυτός που χρειάζεται τα λιγότερα.
Έμαθα ότι μόνο και μόνο επειδή δύο άτομα μαλώνουν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλο. Ισχύει και το αντίθετο, επειδή δεν μαλώνουν δεν σημαίνει ότι αγαπούν ο ένας τον άλλο
Έμαθα ότι δεν πρέπει να είμαστε τόσο πρόθυμοι να μάθουμε ένα μυστικό. Θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας για πάντα.
Έμαθα ότι δύο άνθρωποι μπορούν να κοιτούν ακριβώς το ίδιο πράγμα και να βλέπουν κάτι εντελώς διαφορετικό
Έμαθα ότι τα διαπιστευτήρια στον τοίχο, δεν σε κάνουν αξιοπρεπή άνθρωπο.
Έμαθα ότι οι άλλοι θα ξεχάσουν τι τους είπες, θα ξεχάσουν τι τους έκανες, αλλά δεν θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να αισθάνονται.
Omer B. Washington, Παλαιστίνιος δημοσιογράφος
Αν ήταν στα χέρια μας η βελτίωση του κόσμου με ποιες αλλαγές θα ξεκινούσαμε τις μεταρρυθμίσεις; Το ερωτηματολόγιο του ΟΗΕ που μπορεί να συμπληρώσει ο καθένας μας To My World, η ετήσια παγκόσμια έρευνα των Ηνωμένων Εθνών συνεχίζει να καταγράφει τις προτεραιότητες και τις απόψεις ανθρώπων από όλο τον κόσμο, με στόχο η φωνή τους να φτάσει στα αυτιά των παγκόσμιων ηγετών, καθώς θα διαμορφώνεται η Ατζέντα για την Παγκόσμια Ανάπτυξη. Μέσα από την ψηφιακή πλατφόρμα μπορούμε να προωθήσουμε τα ζητήματα στα που θεωρούμε σημαντικά ώστε να γίνει καλύτερη η ζωή μας. Μέχρι στιγμής οι κορυφαίες προτεραιότητες σύμφωνα με τις ψήφους από όλο τον κόσμο έχει ως εξής:
1. Καλή εκπαίδευση
2. Καλύτερο σύστημα υγείας
3. Καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες
4. Μια ειλικρινής και αποτελεσματική κυβέρνηση
5. Προστασία από το έγκλημα και τη βία
6. Πρόσβαση σε θρεπτική τροφή
7. Πρόσβαση σε καθαρό νερό και συνθήκες υγιεινής
8. Ισότητα των φύλων
9. Υποστήριξη των ανθρώπων που δεν μπορούν να βρουν εργασία
10. Ελευθερία από διακρίσεις και διωγμούς
11. Αξιόπιστη ενέργεια στο σπίτι 12. Καλύτεροι δρόμοι και ΜΜΜ
3. Προστασία των δασών, ποταμών και ωκεανών
14. Ελευθερία στις επικοινωνίες και το διαδίκτυο
15. Πολιτικές ελευθερίες
16. Δράσεις ενάντια στην κλιματική αλλαγή
Το πιο κοινό επώνυμο στη Βρετανία είναι το «Σμιθ», στην Ρωσία το «Κουζνέτσοφ», στη Γαλλία το «Λεφέβρ» και στη Σερβία το «Κοβάσεβιτς». Έχετε σκεφτεί ποτέ πως και τα τέσσερα αυτά επώνυμα σημαίνουν το ίδιο στην χώρα τους; Και μάλιστα, δεν δηλώνουν ένα όνομα, αλλά ένα επάγγελμα που είναι κοινό: το «σιδεράς»;
Ο Μάρτσιν Τσιούρα, ένας 48χρονος μηχανικός από την Πολωνία, έφτιαξε έναν χάρτη όταν συνειδητοποίησε ότι τα αγγλικά, τα πολωνικά, τα ολλανδικά, τα ρωσικά, αλλά και πολλά ακόμη γνωστά επώνυμα προέρχονται, ετυμολογικά ή μη, από το ίδιο επάγγελμα.
Μερικά από τα πιο κοινά επώνυμα που προέρχονται από επαγγέλματα είναι κατά σειρά εμφανίσεως στις ευρωπαϊκές χώρες τα: Μυλωνάς (το όνομα Μίλερ σε διάφορες εκδοχές), Σιδεράς (το Κόβακς ή Κόβατς ή Κοβάσεβιτς ή απλώς… Σμιθ) και το Παπάς (Ποπόφ, Ποπέσκου, Πόπα ή Παπαδόπουλος).
Ας τα πάρουμε όμως αναλυτικά, πάντα με τη βοήθεια ενός συνοπτικού χάρτη:
Στην Αλβανία εκτός από το Χότζα που σημαίνει… «χότζας» δηλαδή ιμάμης, εξίσου κοινό είναι και το Πρίφτι (και Πρίφτης στα ελληνικά) που σημαίνει «ιερέας».
Στην Αυστρία τα δυο πιο κοινά επώνυμα που προέρχονται από επαγγέλματα είναι τα Γκρούμπερ (μεταλλωρύχος) και Χούμπερ (γαιοκτήμονας).
Στη Βόσνια το πιο κοινό επώνυμο είναι το Χότζιτς (=γιος του ιμάμη, κάτι σαν το δικό μας Παπαδόπουλος), ενώ στη Σερβία το Κοβάσεβιτς (=γιος του σιδηρουργού, σιδεράς) και το Πόποβιτς (=γιος του ιερέα). Το Κοβάσεβιτς (ή και Κόβασιτς) είναι το πιο κοινό επώνυμο και στην Κροατία.
Το Κόβακς ή Κοβάσεβιτς, στα λιθουανικά μεταφράζεται Καβαλιάουσκας και σημαίνει το ίδιο: ο γιος του σιδηρουργού. Είναι ένα από τα πιο κοινά επώνυμα στην Λιθουανία.
Αντίστοιχα, το συχνό επώνυμο Κοβάλσκι στην Πολωνία σημαίνει ακριβώς το ίδιο, όπως και σε συγγενικές χώρες όπως η Λετονία (με το επώνυμο Καλέις) και η Ρωσία (Κουζνέτσοφ = ο γιος του σιδηρουργού).
Οι Τσέχοι έχουν πολύ κοινό το επώνυμο Ντβόρακ (όπως, λόγου χάρη, ο μουσουργός του 19ου αιώνα Αντονίν Ντβόρακ) που σημαίνει γαιοκτήμονας, ενώ στην Εσθονία απαντάται συχνά το επώνυμο Σεπ που επίσης σημαίνει σιδηρουργός.
Το πιο συχνό φινλανδικό επώνυμο που προέρχεται από επάγγελμα είναι το Κινούνεν που σημαίνει «δερματέμπορος».
mobile.in.gr
Η πόλη λέγεται Coober Pedy. Κάτω από την έρημο της νότιας Αυστραλίας κρύβεται μια ολόκληρη πόλη με 2.000 κατοίκους. Η ιστορία της ξεκινά το 1915 όταν ένα δεκατετράχρονο αγόρι ανακαλύπτει τυχαία στην περιοχή έναν πολύτιμο λίθο, με την ονομασία οπάλιο. Εκατοντάδες εργαζόμενοι φτάνουν στην περιοχή για τις ανάγκες των ορυχείων. Οι συνθήκες ζωής όμως στη έρημο δεν είναι εύκολες και η πιο κοντινή πόλη βρίσκεται σε απόσταση 850 χιλιομέτρων. Έτσι αρχίζει να δημιουργείται η υπόγεια «πρωτεύουσα του οπαλίου».
Σκάβοντας μέχρι και 25 μέτρα κάτω από την γη, οι εργάτες αρχίζουν να κατασκευάζουν αρχικά κατοικίες, και στη συνέχεια εστιατόρια, μπαρ και εκκλησίες. Κάθε σπίτι έχει μία και μοναδική είσοδο. Τα πρώτα δωμάτια είναι πάντα η κουζίνα και το μπάνιο γιατί μέχρι εκεί φτάνει η παροχή του νερού. Όσο προχωράμε βαθύτερα συναντάμε τα υπόλοιπα δωμάτια. Κάθε κάτοικος έχει το σπίτι που μπορεί να σκάψει. Αν αισθανθεί πως χρειάζεται ένα επιπλέον δωμάτιο δεν έχει παρά να το δημιουργήσει. Στην επιφάνεια της πόλης φαίνονται μόνο αεραγωγοί και κεραίες.
Οι Αβορίγινες βάφτισαν την πόλη kupa-piti που σημαίνει η Τρύπα των Λευκών ενώ σήμερα ένας στους 10 κατοίκους κατάγονται από τις φυλές των ιθαγενών πληθυσμών. Οι κάτοικοι δηλώνουν ευχαριστημένοι με τις συνθήκες που ζουν. Η θερμοκρασία κάτω από τη γη είναι σε σωστά επίπεδα και η δουλειά τους 10 λεπτά με τα πόδια. Αστειευόμενοι αναφέρουν πως δεν χρειάζεται να καθαρίζουν τζάμια, αφού δεν υπάρχουν παράθυρα και πως μπορούν να ακούν μουσική όλη την ημέρα χωρίς να ενοχλούν κανέναν. Τέλος αν είναι τυχεροί, μπορεί να πετύχουν μέσα στα σπίτια τους και κάποιον πολύτιμο λίθο.
Οι μέλισσες χρειάζεται να ταξιδέψουν τεράστιες αποστάσεις προκειμένου να βρουν τροφή. Και εάν τελικά δεν βρουν, δεν καταφέρνουν να επιστρέψουν σπίτι τους και πεθαίνουν. Στις αστικές περιοχές δεν βρίσκουν τρόπο να τραφούν αφού ακόμα και σε μεγάλα αστικά πάρκα δεν υπάρχουν αρκετά λουλούδια.
Στο Όσλο αποφάσισαν να λάβουν σοβαρά τις προειδοποιήσεις για την εξαφάνιση των μελισσών. Δημόσιες υπηρεσίες, ιδιωτικές επιχειρήσεις και κάτοικοι της πόλης αναλαμβάνουν να φυτέψουν ηλιοτρόπια, καλέντουλες και άλλα λουλούδια πλούσια σε νέκταρ, σε πάρκα, πλατείες, ταράτσες και κήπους, τοποθετώντας στην συνέχεια μία διαδικτυακή καρφίτσα στον χάρτη που έχει δημιουργηθεί για τη χαρτογράφηση της αστικής διαδρομής των μελισσών. Η μαζική καταστροφή του πληθυσμού τους έχει ήδη αναγκάσει τους αγρότες σε μία επαρχία της Κίνας να επικονιάζουν τα σπαρτά, με τα ίδια τους τα χέρια, ενώ φορτηγά μεταφέρουν κυψέλες σε αγροτικές περιοχές των Η.Π.Α για τις ανάγκες των καλλιεργειών. Η πρόταση της εθνικής οδού μελισσών στο Όσλο μπορεί να αποτελέσει μία βιώσιμη λύση αν το παράδειγμά της ακολουθήσουν και άλλες μεγάλες πόλεις φυτεύοντας λουλουδόδρομους. Οι ειδικοί μας παροτρύνουν να φυτεύουμε γλάστρες και λουλούδια σε όλες τις πόλεις, όπου μπορούμε. και να επιλέγουμε φυτά που ανθίζουν για αρκετούς μήνες το χρόνο.
Για τέσερεις αιώνες μια μοναχική ακακία στεκόταν μόνη περικυκλωμένη από μια θάλασσα άμμου στη νιγηριανή Σαχάρα.
Για πολλές γενιές ταξιδιώτες και καραβάνια βεδουίνων ξεκουράζονταν κάτω από τη σκιά της και τη θεωρούσαν σημείο αναφοράς στο ταξίδι τους.
Η συγκεκριμένη ακακία ήταν το μοναδικό δέντρο σε ακτίνα 400 χιλιομέτρων: λειτούργησε ως ορόσημο για τα καραβάνια που διέσχιζαν το γυμνό τοπίο, αλλά και ως μνημείο της ανθεκτικότητας της ζωής.
Η θλιβερή ιστορία του ξεριζώματός της μας υπενθυμίζει πώς μια μοναδική στιγμή ανθρώπινης απερισκεψίας μπορεί να καταστρέψει τα θαύματα της φύσης.
Οι Τουαρέγκ, νομαδική φυλή της περιοχής του Τενερέ, στη νότιοκεντρική Σαχάρα, ήταν οι μόνοι που γνώριζαν την ύπαρξη του δέντρου μέχρι που στα τέλη της δεκαετίας του 1930 τράβηξε την προσοχή των “ξένων”.
Ευρωπαϊκά στρατεύματα που στρατοπέδευσαν στην περιοχή εντόπισαν την ακακία. Την ονόμασαν “Το δέντρο του Τενερέ” και την συμπεριέλαβαν στους στρατιωτικούς χάρτες.
Ο Γάλλος διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων που αναπτύσσονταν το 1939 στην περιοχή, ο Μισέλ Λεσούρ, χαρακτηρίσε το δέντρο ως κάτι το πραγματικά ξεχωριστό όχι μόνο λόγω της ικανότητάς του να επιβιώνει στις συνθήκες της ερήμου αλλά και λόγω της αυτοσυγκράτησης που επεδείκνυαν οι αμέτρητοι μέσα στους αιώνες ταξιδιώτες αφήνοντάς το ανέγγιχτο.
Την ίδια χρονιά ανοίχτηκε ένα πηγάδι κοντά στο δέντρο και έλυσε το μυστήριο της επιβίωσής του σε αυτό το άνυδρο περιβάλλον.
Με ύψος 10 μέτρων το δέντρο είχε ρίζες που εκτείνονταν για 30 μέτρα μέσα στον υδροφόρο ορίζοντα. Η ηλικία του υπολογίστηκε στα 300 χρόνια και έγινε η υπόθεση ότι αποτέλεσε το τελευταίο εναπομείναν δέντρο από μια αρχαία συστάδα που βρισκόταν στην -κάποτε όχι τόσο ξηρή- περιοχή.
Όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα, αυτό το ζωντανό θαύμα που επέζησε για αιώνες κόντρα σε όλες τις πιθανότητες πέθανε με υπαίτιο την ανθρώπινη φύση και όχι τη Φύση καθεαυτή.
Το 1973 ένας οδηγός φορτηγού, ακολουθώντας τον αρχαίο δρόμο των καραβανιών συγκρούστηκε με το δέντρο και ξερίζωσε τον κορμό του.
Μια στιγμή απροσεξίας στάθηκε αρκετή για να καταστραφεί ένας δεσμός με το παρελθόν, βαθιά ριζωμένος στην άμμο της ερήμου και στην ψυχή γενεών που απολάμβαναν τη σκιά του.
Ο οδηγός, το όνομα του οποίου παραμένει άγνωστο, λέγεται ότι ήταν μεθυσμένος την ώρα που οδηγούσε.
Λίγο καιρό μετά, ο σκελετός του ιερού δέντρου μεταφέρθηκε στο Εθνικό Μουσείο του Νίγηρα και τοποθετήθηκε σε μαυσωλείο ως ιερό κειμήλιο: πράξη ενδεικτική της σημασίας που του απέδιδαν οι άνθρωποι της περιοχής.
Στη θέση του ανεγέρθηκε ένα απλό μεταλλικό γλυπτό.
Εδώ δεν υπάρχουν τυπικοί κανόνες όπως βαθμολογία, θρανία και τεστ. Εδώ δεν υπάρχουν ιεραρχίες και τα παιδιά απευθύνονται στους καθηγητές τους με τα μικρά τους ονόματα. Η μάθηση δεν είναι μονόλογος αλλά διάλογος. Στο σχολείο αυτό υπάρχουν μόνο διαρκή ερεθίσματα για χαρούμενους και δημιουργικούς μαθητές που δεν χάνονται στα γρανάζια της τυποποιημένης εκπαίδευσης και μαθαίνουν αποτελεσματικά τόσο τον κόσμο όσο και τον εαυτό τους μέσω μιας ολιστικής εκπαίδευσης. Το σχολείο που έφτιαξε η ηθοποιός Tίλντα Σουίντον για τα παιδιά της όταν έφτασαν τα 14 τους έτη, μαζί με τον φίλο και γονέα Ian Sutherland McCook, ονομάζεται Drumduan Upper School, βρίσκεται στη Σκοτία και είναι ο παράδεισος της μάθησης. Τα παιδιά ξεκινούν τη μέρα τους τραγουδώντας τετράφωνες μελωδίες. Οι ακαδημαϊκές σπουδές ενισχύονται με τέχνες, δραστηριότητες στον κήπο και πρακτική εκμάθηση. Έτσι, αντί να διαβάζουν μέσα από βιβλία βιολογία, απλώς κάνουν πρακτική παρακολουθώντας μέλισσες στο μελίσσι του σχολείου. Η γεωμετρία, τα μαθηματικά και η φυσική διδάσκονται κατασκευάζοντας για παράδειγμα ένα κανό. Και η χημεία καραμελώνοντας κρεμμύδια. Αντίθετα από ό,τι μάλλον θα πιστεύουν πολλοί, οι μαθητές εδώ δεν είναι απείθαρχοι ή τεμπέληδες. Έχουν ανεπτυγμένο λόγο και τεκμηριωμένη άποψη. Σέβονται τόσο τον εαυτό τους όσο και τους γύρω τους, καθώς και το περιβάλλον. Μιας και το σχολείο αυτό δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα των υπόλοιπων σχολείων, αφού δεν καλύπτει ουσιαστικά τους κανόνες της βρετανικής εκπαίδευσης, πρόσφατα επιθεωρητές πέρασαν να κάνουν αυστηρό έλεγχο. Και έφυγαν συγκινημένοι. «Για πρώτη φορά είδαμε μαθητές να θέλουν να είναι στην τάξη», είπαν. Εδώ δεν υπάρχει «καλός» και «κακός» μαθητής. Ούτε διαγωνίσματα. Τα παιδιά της Σουίντον θα αποφοιτήσουν σε ένα χρόνο και δεν έχουν δώσει ούτε ένα διαγώνισμα στη ζωή τους. «Πάντα έλεγα στα παιδιά μου ότι ο στόχος είναι να μάθουν τον εαυτό τους», λέει η ηθοποιός. «Το ποιοι είναι και τι θέλουν να γίνουν ως άνθρωποι είναι το νούμερο ένα της εκπαίδευσης. “Έχετε 3 χρόνια μέχρι να αποφοιτήσετε”, τους είπα. “Δοκιμάστε τα πάντα και δείτε τι σας ταιριάζει”. Μακάρι όταν μεγάλωνα να είχα κι εγώ αυτή την ευκαιρία. Άργησα πολύ να σπάσω τα καλούπια και να ανακαλύψω τελικά το ποια είμαι». Το σχολείο ακόμα είναι μικρό καθώς έχει μόλις 17 μαθητές, οπότε δεν παίρνει καιρό να αναπτυχθεί μια σχέση σχεδόν οικογενειακή. Μερικοί αναρωτιούνται πώς αυτά τα παιδιά θα πάνε πανεπιστήμιο αν θελήσουν και αν θα καταφέρουν να επιβιώσουν σε ένα τελείως διαφορετικό σύστημα που βασίζεται σττις εξετάσεις και στον ανταγωνισμό. Ο γυμνασιάρχης του σχολείου λέει ότι ακόμα οι απαντήσεις δεν είναι σαφείς, όμως υπάρχει το παράδειγμα ενός άλλου πρότυπου σχολείου, του Acorn School, που κατάφερε όλοι οι απόφοιτοί του να γίνουν δεκτοί στα πανεπιστήμια της χώρας, δίνοντας προφορικές εξετάσεις και παρουσιάζοντας τις κατασκευές τους. Το Drumduan Upper School, με την ολιστική του εκπαίδευση και την ελευθερία που προσφέρει, θυμίζει αρκετά το σύστημα των φινλανδικών σχολείων, που θεωρείται από τα καλύτερα στον κόσμο. Ελπίζουμε να εξαπλωθεί.
Το άγχος υπάρχει σε κάθε μήκος και πλάτος του κόσμου, όμως κάποιες χώρες είναι σαφώς πιο αγχωμένες από κάποιες άλλες. Με κριτήρια όπως το προσδόκιμο ζωής, την εισοδηματική ανισότητα, την ανεργία, τη διαφθορά, την ατμοσφαιρική μόλυνση και τα ποσοστά δολοφονιών, το Bloomberg μέτρησε τα επίπεδα του στρες σε 75 χώρες, για να ανακαλύψει ποιοι κάτοικοι κυριεύονται από αυτό περισσότερο. Τη θλιβερή πρωτιά παίρνει η Νιγηρία, με γενικό σκορ 70,1. Την πρώτη τριάδα συμπληρώνουν η Νότια Αφρική με 70 και το Ελ Σαλβαδόρ με 57,6. Τη δεκάδα συμπληρώνουν κυρίως χώρες της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας. Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που βρίσκεται στην πρώτη δεκάδα.
Στον αντίποδα βρίσκονται οι πιο προηγμένες χώρες της Ευρώπης. Η Νορβηγία είναι η λιγότερο αγχωμένη χώρα, με γενικό σκορ μόλις 5,4. Ακολουθεί το Λουξεμβούργο με 7,1 και η Ελβετία με 9,2. Η Ελλάδα βρίσκεται στα μισά της λίστας του άγχους, με σκορ 41,8. Μια θέση πιο πάνω είναι η Κίνα ενώ ακριβώς από κάτω βρίσκεται η Αργεντινή.
Οι 10 πιο αγχωμένες χώρες είναι 1. Νιγηρία 2. Νότια Αφρική 3. Ελ Σαλβαδόρ 4. Μογγολία 5. Γουατεμάλα 6. Κολομβία 7. Πακιστάν 8. Τζαμάικα 9. Βολιβία 10. ΠΓΔΜ
Οι 10 λιγότερο αγχωμένες χώρες είναι: 1. Νορβηγία 2. Λουξεμβούργο 3. Ελβετία 4. Σουηδία 5. Αυστραλία 6. Δανία 7. Φινλανδία 8. Ισλανδία 9. Γερμανία 10. Καναδάς [Πηγή: www.doctv.gr]
