Με εναν εξοχως δημιουργικο και πρωτοτυπο τροπο ο φωτογραφος John William Keedy επελεξε να προσεγγισει τις διαφορες αγχωδεις διαταραχες.Η εκθεση του με τιτλο “It’s Hardly Noticeable” («Είναι σχεδόν απαρατήρητη») προσπαθει να αποτυπωσει φωτογραφικα τη δυσκολια που βιωνεται τοσο επωδυνα στον εσωτερικο κοσμο ενος ανθρωπου που πασχει απο αγχωδεις διαταραχες.
Όπως μπορείτε να δείτε παρακάτω, υπάρχουν παραδείγματα υπονοούμενων ψυχικών ασθενειών :
- Ένα βουνό ρολογιών υποδεικνύει ένα άτομο με άγχος που πρέπει να είναι στην ώρα του.
- Ένα ψυχαναγκαστικό άτομο δεν μπορεί ποτέ να πλύνει τα δόντια του τέλεια.
- Ένα άλλο άτομο που έχει αγοραφοβία, δεν μπορεί να ανοίξει ούτε την πόρτα του σπιτιού του για να παραλάβει τα πολλά πακέτα που συσσωρεύονται απ΄έξω.
Το έργο του Keedy ρίχνει φως στα άτομα που αντιμετωπίζουν καθημερινά αυτά τα προβλήματα. Μία πραγματικότητα που έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει και να παρακινήσει τους ανθρώπους να αντιληφθούν τη σημασία της ψυχικής ασθένειας. Σε κάθε περίπτωση, η αναζήτηση βοήθειας από έναν ψυχολόγο είναι αναγκαία και έχει ευεργετικά αποτελέσματα με μακροπρόθεσμη επίδραση.
ΑΓΧΩΔΕΙΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ
Το άγχος είναι η δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση που περιλαμβάνει αισθήματα τάσης , φόβου ή ακόμη και τρόμου σαν απάντηση σε κίνδυνο του οποίου η πηγή είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη ή μη αναγνωρίσιμη . Όπως και ο φόβος , έτσι και το άγχος εκτός της ψυχολογικής διάστασης της τάσης , φόβου και τρόμου συνοδεύεται από διέγερση του νευρικού συστήματος που εκδηλώνεται με ιδρώτα , ταχυκαρδία , τρόμο , επιτάχυνση της αναπνοής και γαστρεντερική δυσφορία (φυσιολογοκή διασταση). Σ’αντίθεση , όμως , με τον φόβο η πηγή του άγχους είτε είναι άγνωστη είτε έχει ελάχιστη ένταση σε σύγκριση με την ένταση φυσιολογικής και συναισθηματικής (ψυχολογικής) αντίδρασης που προκαλεί.
Οι Αγχώδεις Διαταραχές περιλαμβάνουν τις παρακάτω διαταραχές :
- Διαταραχή Πανικού Με ή Χωρίς Αγοραφοβία
- Ειδική Φοβία
- Κοινωνική Φοβία
- Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή
- Διαταραχή Μετά Από Ψυχοτραυματικό Στρες
- Διαταραχή Από Οξύ Στρες
- Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή
- Διαταραχή Οφειλόμενη σε Γενική Ιατρική Κατάσταση
- Αγχώδης Διαταραχή Προκαλούμενη από Ουσίες
- Αγχώδης Διαταραχή Μη Προσδιοριζόμενη Αλλιώς
πηγες : http://www.psychologynow.gr/psyhopathologia/oi-aghodeis-diatarahes-mesa-apo-ton-fotografiko-fako
http://www.psychologia.gr/disorders/anxiety%20disorders.htm
Η ταινια μικρου μηκους με τιτλο “Habitus Mentis” ( Μια κατασταση Μυαλου) κερδισε το Α’ βραβειο στο Φεστιβαλ Ταινιων Μικρου μηκους στη Μαλτα. Στο βιντεο παρουσιαζεται η Ιδεοψυχαναγκαστικη διαταραχη .
Short Film Festival Winner – Obsessive Compulsive Disorder (OCD)
Τι είναι η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (εν συντομία)
Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (ΙΨΔ) περιλαμβάνεται στην ομάδα των αγχωδών διαταραχών και είναι η τέταρτη πιο συχνά διεγνωσμένη ψυχική διαταραχή επηρεάζοντας 1 στους 50 ενήλικες.
Χαρακτηρίζεται είτε από ιδεοληψίες (obsessions) είτε από ψυχαναγκασμούς (compulsions) είτε και από τα δύο, ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις που συνιστούν πηγή δυσφορίας για το άτομο και απασχολούν σημαντικό μέρος από το χρόνο του και από την επαγγελματική, κοινωνική και την συναισθηματική του ζωή.
Η ακριβής αιτία της, δεν είναι ακόμη γνωστή αλλά οι τραυματικές βιωματικές εμπειρίες ενδέχεται να ενεργοποιήσουν τη διαταραχή σε άτομα με γενετική προδιάθεση. Ένα εύρος από θεραπευτικές προσεγγίσεις μπορούν να βοηθήσουν τα άτομα με Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, κυρίως η γνωστική συμπεριφοριστική προσέγγιση, η οποία έχει θετικά αποτελέσματα μετά από βραχεία παρέμβαση. Η ψυχαναλυτική προσέγγιση, μέσα από μία πιο μακροπρόθεσμη παρέμβαση έχει αποτελεσματικότητα στην ψυχαναγκαστική προσωπικότητα και η συστημική προσέγγιση ερευνά το πλαίσιο ανάπτυξής και ενίσχυσής της μέσα από την αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους.
πηγη : http://www.psychologynow.gr/psychologia-texni/psychology-videos/mia-katastasi-toy-myaloy-ena-vraveymeno-vinteo-gia-tin
Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η κοινωνική συνοχή, η γενναιοδωρία, η διαφάνεια, το προσδόκιμο ζωής και η ελευθερία της επιλογής, αναδεικνύουν την καλύτερη χώρα του κόσμου για να ζήσει κανείς.
Η λίστα των 10 καλύτερων πόλεων για να ζει κανείς, δημοσιοποιείται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και βασίζεται σε μια έκθεση που μετρά το Δείκτη Παγκόσμιας Ευτυχίας.
Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η κοινωνική συνοχή, η γενναιοδωρία, η διαφάνεια, το προσδόκιμο ζωής και η ελευθερία της επιλογής, είναι οι μεταβλητές που λαμβάνονται υπόψη και ερευνήθηκαν στους πληθυσμούς 150 χωρών ώστε να οδηγήσουν στην ανακήρυξη της ευτυχέστερης χώρας του κόσμου για το 2014.
Οι λαοί που βιώνουν συναισθηματική ευτυχία, νιώθουν ικανοποίηση από τις ζωές τους και είναι κομμάτι χαρούμενων κοινοτήτων, έχουν περισσότερες πιθανότητες, στο παρόν και στο μέλλον, να είναι περισσότερο υγιείς, πιο παραγωγικοί και κοινωνικά δικτυωμένοι. Εαν μάλιστα αυτοί οι δείκτες διέπουν τις οικογένειες, τα εργασιακά περιβάλλοντα και τις επιμέρους κοινότητες, τότε επωφελείται ολόκληρη η κοινωνία από αυτό το συναίσθημα.
Εν ολίγοις, όταν οι κάτοικοι μιας χώρας/ πόλης είναι ευτυχισμένοι, τότε όλα είναι πιο εύκολα για όλους.
Ο Δείκτης Ευτυχίας, είναι κλίμακας από το 0 έως το 10 και ακόμα και οι κορυφαίες χώρες της λίστας, δεν φτάνουν το 10, ενώ οι περισσότερες «πιάνουν» τα 7/10.
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ λοιπόν, οι 10 καλύτερες χώρες του κόσμου για να ζήσει κανείς είναι οι εξής:
#10: Αυστραλία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,350
Αυτό που αναδεικνύει την Αυστραλία σε μια από τις ευτυχέστερες χώρες του κόσμου, είναι η διάθεση και η προσφορά των ίδιων των Αυστραλών να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον, σε περίπτωση που παρίσταται ανάγκη. Εκτός αυτού, το κατα κεφαλήν ΑΕΠ, το μεγάλο προσδόκιμο ζωής και το ανεπτυγμένο επίπεδο εκπαίδευσης, είναι παράγοντες που θέτουν την Αυστραλία στο top 10 της λίστας.
#9 : Ισλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,355
Ο εγγράμματος πληθυσμός της Ισλανδίας, φτάνει το 99.9%, ενώ σύμφωνα με τη λίστα του Forbes με τις πιο καθαρές χώρες του κόσμου, η Ισλανδία βρίσκεται στην πρώτη θέση.
Η Ισλανδία δεν έχει στρατό και το ποσοστό εγκληματικότητας βρίσκεται κοντά στο μηδέν, γι’ αυτό και οι τράπεζες δεν έχουν καν φρουρούς ασφαλείας. Οι έγκυες έχουν δικαιώμα 9μηνης αδείας μετ’ αποδοχών, η οποία μπορεί να μοιραστεί μεταξύ του πατέρα και της μητέρας. Οι Ισλανδοί αναπνέουν τον πιο καθαρό αέρα, ενώ ο βασικός λόγος που η Ισλανδία είναι από τις πιο ευτυχείς χώρες του κόσμου, είναι οι προσωπικές πεποιθήσεις για την επίτευξη της ευτυχίας που χαρακτηρίζουν κάθε Ισλανδό ανεξαιρέτως.
#8 : Αυστρία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,369
Ολόκληρη η Αυστρία έχει κάθε λόγο να είναι περήφανη για το ιστορικό, οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό της κέντρο που δεν είναι άλλο από τη Βιέννη. Έχει το μεγαλύτερο κατα κεφαλήν ΑΕΠ από όλες τις χώρες του κόσμου, ενώ η επίδραση της οικονομικής κρίσης σε αυτήν, έφτασε μόλις το 0,1%.
Η «πόλη της Μουσικής» όπως λέγεται η Βιέννη, το 2010, ήταν ο παραλήπτης βραβείου αστικού σχεδιασμού, από τα Ηνωμένα Έθνη, καθώς μέσω ενός μεγαλειώδους έργου αναπαλαιώθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα 5.000 κτήρια στην πόλη.
Την Βιέννη επισκέπτονται γύρω στα 5.000.000 τουριστών κάθε χρόνο, ενώ το 90% των Αυστριακών δηλώνουν ικανοποιημένοι από τις εγκαταστάσεις στέγασης της χώρας τους.
Τέλος, η Αυστρία έχει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, προσφέροντας τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης σε όλους τους πολίτες της.
#7 : Φινλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,389
Για το περιοδικό Forbes, η Φινλανδία είναι μια από τις 10 ιδανικότερες χώρες του κόσμου για να ξεκινήσει κανείς μια επιχείρηση, αν και αυτό το χαρακτηριστικό της είναι ομολογουμένως το λιγότερο εντυπωσιακό.
Η χώρα παρέχει στους πολίτες υψηλού επιπέδου εκπαίδευση, ενώ το ποσοστό αλφαβητισμού της Φινλανδίας αγγίζει το 100%.
Στους Φινλανδούς αρέσει η φύση, γι’ αυτό και 80% αυτών έχουν τουλάχιστον ένα εξοχικό σε μια λίμνη.
Πρόκειται για το έθνος με το χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας στα βρέφη και αυτό με το πιο συνεπές συγκοινωνιακό δίκτυο.
Εν ολίγοις, οι Φινλανδοί διάγουν μια υψηλής ποιότητας ζωή, με ισορροπία μεταξύ δουλειάς και προσωπικού χρόνου, πολύ χαμηλά επίπεδα διαφθοράς και ευρεία πρόσβαση σε ένα από τα καλύτερα συστήματα υγείας της Ευρώπης.
#6: Καναδάς
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,477
Η υψηλή ικανοποίηση από τη ζωή, τα πολύ χαμηλά ποσοστά δολοφονιών και η αποδοχή της διαφορετικότητας, είναι μερικοί από τους βασικούς λόγους που κάνουν τον Καναδά μια από τις ιδανικότερες πόλεις για να ζει κανείς.
Ο Καναδάς ανήκει -εκτός των άλλων- σε μία από τις 5 καλύτερες χώρες του κόσμου για να γεράσει κανεις, εξαιτίας του συνταξιοδοτικού και του συστήματος υγείας του.
Τα παιδιά των Καναδών κερδίζουν τα διπλάσια από όσα κέρδιζαν οι γονείς τους, ενώ εδώ η οικονομική ανέλιξη είναι κάτι απόλυτα αναμενόμενο και όσοι γεννιούνται φτωχοί, σπάνια πεθαίνουν φτωχοί.
Οι Καναδοί, των οποίων η ειλικρινής ευγένεια συχνά γίνεται αντικείμενο χλεύης, απολαμβάνουν υψηλά ποσοστά ικανοποίησης από τη ζωή τους, ενώ ζουν στην 8η πιο ειρηνική χώρα του κόσμου. Είναι πρώτοι στις ιατρικές ανακαλύψεις, τη διαστημική επιστήμη και την τεχνολογία, ενώ κάθε χρόνο πραγματοποιούν υπερατλαντικά ταξίδια αξίας άνω των 10 εκατομμυρίων, κάτι που δηλώνει ευθέως την πολυτελή ζωή και την οικονομική τους ευχέρεια.
#5: Σουηδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,480
Το σουηδικό σύστημα προσφέρει στους νέους γονείς 16 μήνες άδεια για κάθε παιδί, ενώ τους πληρώνει το 80% το μισθού τους, γι’ αυτό και η Σουηδία θεωρείται η καλύτερη για να μεγαλώσει κανείς τα παιδιά του, αφού κάθε άτομο έχει την ευκαιρία να περάσει από την αρχή πολύ χρόνο μαζί με τα παιδιά του.
Στη χώρα αυτή, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι δωρεάν και παρά το πολύ κρύο, οι κάτοικοι πηγαίνουν βόλτες, μόνοι ή με τα μωρά τους, κάνουν σκι και τρέξιμο. Επίσης η Σουηδία είναι και η χώρα με ένα συγκοινωνιακό δίκτυο που σε πάει σε κάθε γωνιά της επικράτειάς της.
Τέλος, έχει ένα ισχυρό ανεξάρτητο δίκτυο μέσων μαζικής ενημέρωσης, στο οποίο οφείλεται και ένα από τα πιο διαφανή πολιτικά συστήματα.
#4: Ολλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,512
Η Ολλανδία είναι η 6η χώρα με τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας στον κόσμο, ενώ το 91% των κατοίκων της, ισχυρίζεται πως διάγει μια χαρούμενη και ικανοποιητική ζωή. Έχει τις περισσότερες συνδέσεις Ιnternet στον κόσμο και είναι πιθανότητα η πιο φιλική προς τους σκύλους χώρα, αφού οι τετράποδοι Ολλανδοί έχουν πρόσβαση σε καφετέριες, bars και στα περισσότερα δημόσια μέρη.
#3: Ελβετία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,650
Η Ελβετία προσφέρει στους κατοίκους της υψηλή ποιότητα ζωής, το αίσθημα της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας και τη δυνατότητα του πλούτου και της υγείας, ακόμα και σε εκείνους που ζουν στο πιο απομονωμένο μέρος της χώρας.
Είναι φημισμένη για την ηρεμία, την ασφάλεια, τη συνέπεια και την φερεγγυότητά της σαν χώρα και αυτοί είναι οι λόγοι που έδωσαν την ευκαιρία στους κατοίκους να δομήσουν μια άκρως εξελιγμένη τεχνολογικά χώρα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Ο λαός της Ελβετίας είναι αποδέκτης πολλών διεθνών βραβείων κάθε χρόνο, περισσότερων από κάθε άλλη χώρα.
#2: Νορβηγία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,655
Το σοσιαλιστικό σύστημα της Νορβηγίας καταφέρνει να παρέχει στους πολίτες της εξαιρετικό συγκοινωνικό δίκτυο και την ευκαιρία να απολαμβάνουν προϊόντα πολυτελείας και όλοι ανεξαιρέτως να ζουν σε αξιοπρεπή σπίτια. Οι Νορβηγοί επίσης, ξέρουν να διασκεδάζουν όσο κανείς άλλος στον κόσμο, έχουν την αίσθηση του ωραίου στυλ, ενώ κατά γενική ομολογία είναι όμορφος λαός. Είναι κατα βάση υγιείς, τρώνε σωστά, πίνουν καθαρό νερό και αναπνεύουν φρέσκο αέρα.
#1: Δανία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,693
Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Δανία και δεν είναι παράταιρο που η χώρα με τα μηδενικά ποσοστά εγκληματικότητας και την παντελώς απούσα διαφθορά στην πολιτική, θεωρείται η καλύτερη χώρα για να ζει κανείς.
Κάθε οικογένεια δικαιούται 52 εβδομάδες γονεϊκής άδειας μετ’ αποδοχών, ενώ η παιδική αλλά και ενήλικη υγειονομική περίθαλψη, είναι δωρεάν για όλους τους Δανούς και ένα από τα βασικά δικαιώματά τους.
Το 50% των Δανών συνεισφέρουν οι ίδιοι στον πλούτο της χώρα τους, χρησιμοποιώντας ποδήλατο για τις μεταφορές τους, ωφελώντας την πατρίδα τους με λιγότερη μόλυνση, λιγότερα ατυχήματα, λιγότερη ηχορύπανση και την έλαχιστη φθορά των υποδομών.
socialtag
Μια πόλη με 40 βιβλιοπωλεία και 500.000 επισκέπτες το χρόνο
Η πόλη Hay-on-Wye, είναι το όνειρο του κάθε βιβλιοφάγου, που ψάχνει τα κατάλληλα βιβλία και σπάνιους τίτλους. Βρίσκεται στην Ουαλία, κοντά στον ποταμό Wye και ονομάζεται «Η πόλη των βιβλίων». Σήμερα αποτελεί την μεγαλύτερη στον κόσμο, αγορά μεταχειρισμένου βιβλίου και προσελκύει 500.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.
Περισσότερα από σαράντα βιβλιοπωλεία, ανώνυμα ή επώνυμα. Υπαίθρια μαγαζιά και κιόσκια. Ξύλινα ράφια και περίεργες κατασκευές, φιλοξενούν χιλιάδες τίτλους βιβλίων από «δεύτερο χέρι».
Όλα ξεκίνησαν το 1961, όταν ο Richard Booth, κάτοικος της πόλης και λάτρης του βιβλίου, άνοιξε το πρώτο μαγαζί, σε ένα παλιό πυροσβεστικό σταθμό, αφού πρώτα ταξίδεψε στην Αμερική και μετέφερε με κοντέινερ χιλιάδες βιβλία από τις βιβλιοθήκες που είχαν κλείσει.
Με το πέρασμα του χρόνου και οι άλλοι κάτοικοι άνοιξαν τα δικά τους μαγαζάκια, βρίσκοντας συχνά, πολύ πρωτότυπους τρόπους για να προσελκύσουν τους αγοραστές. Τα τοποθέτησαν σε ράφια, πάνω σε τοίχους και σε αυτοσχέδιες κατασκευές. Σε περισσότερα δεν υπάρχουν πωλητές, απλά γραμματοκιβώτια με επιγραφή «πληρώστε εδώ».
Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τον περίπατο του στους δρόμους της πόλης, κάνοντας πολλές στάσεις στις υπαίθριες βιβλιοθήκες, που υπάρχουν παντού και να ανακαλύψει πραγματικά λογοτεχνικά διαμάντια.
Η πόλη επίσης φιλοξενεί, το φεστιβάλ βιβλίου που προσελκύει 80.000 συγγραφείς, εκδότες και λάτρεις του βιβλίου από όλο το κόσμο, κάθε χρόνο στο τέλος του Μάιου.
…….Η πνευματική παρακμή είναι φανερή και στο ελληνικό παράδειγμα, τόσο ως αίτιο όσο και ως αποτέλεσμα της συντελούμενης καταστροφής. Οι Έλληνες στον εικοστό αιώνα πέρασαν διά πυρός και σιδήρου: αλλεπάλληλοι πόλεμοι, εμφύλιοι, μαζική προσφυγιά και μαζική μετανάστευση, πτωχεύσεις. Έμειναν όρθιοι παρ’ όλ’ αυτά, επειδή ταυτόχρονα σφυρηλατούσαν ταυτότητα, συνείδηση, γλώσσα, τέχνη, πολιτικές στρατηγικές – με έναν λόγο: πολιτισμό. Λαϊκό και λόγιο, εν παραλλήλω και εν συνθέσει. Η αλληλουχία ταπεινώσεων, θριάμβων και καταστροφών έως το ’22 οδήγησε στη μεγάλη σύνθεση της γενιάς του ’30, η οποία επηρέασε βαθιά τις τέχνες και τα γράμματα στον καιρό της, αλλά κυρίως έδωσε ιδεολογικούς καρπούς στη μεταπολεμική περίοδο, όταν εσίγασαν τα τουφέκια του Εμφυλίου. Tότε, μέσα από τις στάχτες εμπεδώθηκε το λαϊκό τραγούδι, το εκ του ρεμπέτικου καταγόμενο, απενοχοποιημένο και ενωτικό, και τότε η υψηλή τέχνη της γενιάς του ’30 μπήκε στα χείλη των μαζών, ενοποιητικά και ανυψωτικά. Η άνοιξη του ’60 σηματοδότησε την εν τω βάθει αναχώνευση των αισθητικών και ιδεολογικών συνθέσεων που είχαν αρχίσει ήδη από τη δεκαετία του ’20, και από αυτή την πλούσια ύλη εξακολούθησε να τρέφεται ο ελληνισμός έως και σχετικά πρόσφατα.
Έως ότου το ήθος του νεόπλουτου και του σκυλάδικου, αυτό που είχε ξεμυτίσει μες στη χουντική επταετία, ανέλαβε αυτό να ενοποιήσει τα μικροαστικά και εργατικά στρώματα με την ελίτ του πλούτου. Λίγο πριν μας χτυπήσει η καταστροφή, λαός και Κολωνάκια συναγελάζονταν εκ κραιπάλη στα ίδια διασκεδαστήρια: ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος συγκεφαλαίωσε τον εξισωτισμό της σκυλοπόπ κραδαίνοντας γαρδένιες και κιλότες, οι δε ιδεολογικοί μηχανισμοί είχαν μετεγκατασταθεί στα γκλόσι περιοδικά και στα κανάλια. Με αυτή την πνευματική και αισθητική σκευή, με αυτή τη βιοθεωρία οικοδομούσαμε vita activa. Και το απόθεμα της γενιάς του ’30, εν τω μεταξύ, το τολμηρό ζεύγμα λαϊκού και μοντέρνου, εντόπιου και διεθνούς, εξανεμίστηκε και θάφτηκε. Η ελληνική ιδιοπροσωπία εξέπεσε σε χυδαία αυταρέσκεια και πνευματική οκνηρία, σε ακηδία και απάθεια, σε βαθύ επαρχιωτισμό και εθελοδουλία. Πολύ πριν από την πτώχευση.
Επειδή λεφτά δεν υπάρχουν ούτε θα εμφανιστούν σύντομα και άφθονα. Επειδή η υλική καταστροφή θα πολλαπλασιάζει τη σύγχυση και την αμάθεια, επειδή η παιδεία γίνεται πιο ταξική και από τα χρόνια του ’50, επειδή κανείς εξωχώριος δεν θα μας σώσει, μόνη ελπίδα είναι ένα σχέδιο πνευματικής ανασυγκρότησης απολύτως συγχρονισμένο με την ανάσχεση της ένδειας. Χρειαζόμαστε ιδέες, ταυτότητα, σκελετό, χρειαζόμαστε σύνδεση με την παράδοση, μια επανερμηνεία που να μπολιάζει το ζοφερό παρόν, επινόηση του μέλλοντος. Χρειαζόμαστε υπερβάσεις. Ας μην είναι σχέδιο – μεγάλες κουβέντες. Ας είναι σκέψη και πράξη, διαρκείς, αγωνιώσες. Αρετή και τόλμη.
www.mesaellada.wordpress.com
www.youtube.com/watch?v=FOZ6KnVPvIU
Pilobolus is an American modern dance company that began performing in October 1971. Pilobolus has performed over 100 choreographic works in more than 64 countries around the world, and has been featured on the 79th Annual Academy Awards, The Oprah Winfrey Show and Late Night with Conan O’Brien.
Pilobolus Dance Theatre has three main branches: a touring company, Pilobolus, that creates new works through the International Collaborators Project; an educational programming arm that teaches the company’s group-based creative process; and Pilobolus Creative Services, which offers movement services for film, advertising, publishing, commercial clients and corporate events.
από την Αρχοντούλα
ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΩΤΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΟ σε καθετί, και στο σκοτάδι ακόμα, κι έπειτα το κακό και το ανάποδο με σύνεση αλλάζουν. Που δεν σκώπτουν, ειρωνεύονται και διακωμωδούν, αν εναλλακτικές δεν έχουν οι ίδιοι να προτείνουν. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣΑΤΙΡΙΖΟΝΤΑΙ, προτού το δικαίωμα να κρίνουν θεμελιώσουν, πρωτοπόροι για να γίνουν και παραδείγματα στην αλλαγή που οραματίστηκαν και τεκμηριώνουν. ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΟΜΥΖΟΥΝ τη δύναμη από ομάδες, συντεχνίες και συνάφια, αλλά ατόφια την αυτοεκτίμηση από μέσα τους αντλούνε. Συναξαριστές εμπειριών τους θέλουμε κι όχι καθηλωμένους σε τόπους, σε συνήθειες, στα περασμένα. ΤΟΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΕΡΑΣΤΕΣ και του πρωτόγνωρου θιασώτες. Πρόσωπα που η γνώση της ματαιότητας, πείσμα ενάντια στο μηδέν τούς δίνει. ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, την ηθική ως πρόσχημα για την αδράνεια, τη χλεύη, τη φιλαυτία δεν παρουσιάζουν. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΛΕΝΕ «αυτό το ξέρω», αλλά «θα το μάθω καλύτερα ακόμα». ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΕΡΓΟΥΝΕ, που την ανασφάλεια προφασιζόμενα, ρουφούν τη δύναμη του άλλου και ευθύς μόλις τον ξεράνουνε, καινούργια θύματα γυρεύουν να προσκολληθούνε. ΠΑΡΑΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΜΑΣΤΕ και πάντα ερωτευμένους με την οικουμένη. Ιδανικούς μέσα στις ήττες τους και στις συγκυρίες με επίγνωση γενναίους. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΚΕΡΝΟΥΝ ΚΡΑΣΙ ΤΟΝ ΧΑΡΟΝΤΑ, την ασθένεια, τον πόνο, την οδύνη. ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΑ, που στον Θεό «σ’ αγαπώ» αντί για προσευχές ψελλίζουν. Κι εκείνους που παλεύουν για το αδύνατο, επειδή γνωρίζουν πως έτσι ξεριζώνεται το χάος. ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ σε καινούργιο θαύμα μετατρέπουν. Και δεν μεμψιμοιρούν ή παραδίνονται, γιατί στο ελάχιστο και στο ασήμαντο διάλεξε ο Πλάστης να κρύψει το σύμπαν όλο. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ και οι αποφάσεις τους οι μικρές αλλάζουν την ιστορία και τη μοίρα.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Ευστράτιου Παπάνη, Ψυχολογία της Προσωπικότητας και Αυτοεκτίμηση, εκδ. Οxy
«ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΟΣ, ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μού άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του. ΟΜΩΣ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ’ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. ΜΟΛΟΝΟΤΙ Η ΑΛΥΣΙΔΑ ΗΤΑΝ ΧΟΝΤΡΗ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΗ, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει; ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΕΞΙ ΕΤΩΝ, πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ή τον πατέρα μου για το μυστήριο του ελέφαντα. Μου εξήγησαν ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν; ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΝΑ ΠΗΡΑ ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα ΠΡΙΝ ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ -ευτυχώς για μένα- ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν’ ανακαλύψει την απάντηση. Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός. ΕΚΛΕΙΣΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΗΚΑ τον νεογέννητο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του. Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο… Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του. ΑΥΤΟΣ Ο ΘΕΟΡΑΤΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής. Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του. – ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ, ΝΤΕΜΙΑΝ. ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟ-ΠΟΛΥ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε. Πάθαμε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω. Ο ΧΟΡΧΕ ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΥΣΗ. Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε: Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντέμιαν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε. Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΤΡOΠΟΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή». Απόσπασμα από το βιβλίο του Jorge Bucay με τίτλο «Να σου πω μια ιστορία», εκδόσεις Opera).
ΑΚΟΜΑ ΚΙ Η ΣΚΕΨΗ, ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΤΡΟΠΟ, με πείθει πως αυτός ο κόσμος είναι παράλογος. Η καθαρή λογική, σ’ αντίθεση με το παράλογο, ισχυρίστηκε πως το κάθε τι είναι σαφές. Ευχόμουν το δίκιο της αλλά μάταια περίμενα αποδείξεις. Έπειτα από τόσους αιώνες αναζητήσεων και τόσους εκφραστικούς και πειστικούς ανθρώπους, ξέρω πως αυτό είναι λάθος. Σ’ αυτό το πεδίο τουλάχιστον, αφού δεν μπορώ να μάθω, δεν υπάρχει ευτυχία. Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ, ΠΡΑΚΤΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ, Η ΑΙΤΙΟΚΡΑΤΙΑ, οι θεωρίες που εξηγούν τα πάντα κάνουν τον συνεπή με τον εαυτό του άνθρωπο να γελά. Δεν έχουν καμιά σχέση με το πνεύμα. Αρνούνται να δεχτούν την ουσιαστική του αλήθεια -το ότι είναι δέσμιο. Μέσα σ’ αυτό το ανεξήγητο και περιορισμένο σύμπαν, το πεπρωμένο του ανθρώπου παίρνει λοιπόν το νόημά του. ΕΝΑ ΠΛΗΘΟΣ ΑΠΟ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΥΨΩΝΕΤΑΙ και περικυκλώνει τον άνθρωπο ως το τέλος. Απ’ τη στιγμή που θ’ αποφασίσει να βλέπει σωστά, διακρίνει κι αισθάνεται το συναίσθημα του παράλογου. Έλεγα πως ο κόσμος είναι παράλογος και προχωρούσα πολύ γρήγορα. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Παράλογο είναι το χάσμα ανάμεσα στο ό,τι δεν δικαιολογείται και στο μάταιο, μα δυνατό πόθο του ανθρώπου για σαφήνεια. Το παράλογο ισχύει και για τον άνθρωπο και για τον κόσμο. Για την ώρα είναι το μόνο που τους συνδέει. ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ αρχίζουν κάπως αστεία. Τα μεγάλα έργα γεννιούνται συχνά στη στροφή κάποιου δρόμου ή στο καθάρισμα ενός καφενείου. Έτσι και με το παράλογο. Περισσότερο από κάθε άλλον, ο παράλογος κόσμος έχει τις ρίζες του σ’ αυτή την άθλια γέννηση. ΟΤΑΝ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΣΕ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ που αφορά στις σκέψεις σου, απαντάς «τίποτε», ίσως να προσποιείσαι. Οι αγαπημένες υπάρξεις το ξέρουν καλά. Αν όμως αυτή η απάντηση είναι ειλικρινής, αν εκφράζει αυτό το μοναδικό ψυχικό συναίσθημα της σιωπηλής ευγλωττίας που σπάζει την αλυσίδα των καθημερινών χειρονομιών ενώ η καρδιά ψάχνει μάταια να βρει τον κρίκο που θα την ξανασυνδέσει, τότε αυτό φαίνεται πως είναι το πρώτο σημάδι του παραλογισμού. ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΤΑ ΣΚΗΝΙΚΑ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ. Ξύπνημα, συγκοινωνία, τέσσερις ώρες γραφείο ή εργοστάσιο, γεύμα, συγκοινωνία, τέσσερις ώρες δουλειά, φαγητό, ύπνος και Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο, αυτός ο κύκλος επαναλαμβάνεται εύκολα στον ίδιο ρυθμό τον περισσότερο καιρό. Μια μέρα όμως γεννιέται το «γιατί» κι όλα αρχίζουν σ’ αυτή την πληκτική κούραση. «Αρχίζουν», αυτό είναι ενδιαφέρον. ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ έρχεται η κούραση, την ίδια όμως στιγμή βάζει σε κίνηση τη συνείδηση. Τη σηκώνει απ’ τον ύπνο και προξενεί τη συνέχεια. Η συνέχεια είναι η ασυνείδητη επιστροφή στην αλυσίδα ή η οριστική αφύπνιση. Στο τέλος της αφύπνισης βρίσκεται το αποτέλεσμα που φτάνει με τον καιρό: αυτοκτονία ή αναθεώρηση. Η κούραση κλείνει μέσα της κάτι το αποκαρδιωτικό. Εδώ, είμαι υποχρεωμένος να πω πως είναι καλή. Γιατί με τη συνείδηση αρχίζουν όλα και μονάχα αυτή αξίζει. ΟΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ. Είναι όμως φανερές: κι αυτό φτάνει γιατί μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε καθολικά το παράλογο στις πηγές του. Με το «ενδιαφέρον» αρχίζουν όλα.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αλμπέρ Καμύ, Ο μύθος του Σισύφου, εκδόσεις Καστανιώτη.
Η έκθεση «Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος μεταξύ Βενετίας και Ρώμης», είναι μια συνδιοργάνωση του Μουσείου Μπενάκη με το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, όπου και παρουσιάστηκε αρχικά (21 Ιουνίου έως τις 25 Οκτωβρίου 2014).
Η έκθεση επικεντρώνεται σε δύο πίνακες του Γκρέκο που εκτίθενται μόνιμα στους χώρους του Ιστορικού Μουσείου Κρήτης, στο Ηράκλειο. Πρόκειται για τη Βάπτιση του Χριστού, που ανήκει στο Δήμο Ηρακλείου, και την Άποψη του Όρους και της Μονής Σινά, που αγοράστηκε από τα Ιδρύματα Ανδρέα και Μαρίας Καλοκαιρινού, το 1991.
Τα ιστορικά πρόσωπα που παρουσιάζονται στην έκθεση είναι ο καρδινάλιος Alessandro Farnese, ο βιβλιοθηκάριός του Fulvio Orsini, καθώς και ο μικρογράφος Giulio Clovio.
Ο Γκρέκο φιλοξενήθηκε επί δύο χρόνια (1570-1572) στο Palazzo Farnese μετά από επιστολή του Giulio Clovio προς τον καρδινάλιο, όπου τον χαρακτήριζε «σπάνια περίπτωση για τη ζωγραφική», ενώ για τον Fulvio Orsini οι ειδικοί πιστεύουν ότι το έργο Άποψη του Όρους Σινά του ανήκε και ίσως να ήταν παραγγελία δική του. Έτσι, διερευνώνται τα πρώτα βήματα του καλλιτέχνη στη Δύση, τόσο στη Βενετία όσο και στην αρχή της ρωμαϊκής περιόδου της ζωής του (1567-1574). Με τη βοήθεια ζωγραφικών έργων, χαρακτικών και χειρογράφων ο επισκέπτης μπορεί να παρακολουθήσει την εξέλιξη του φιλόδοξου και υπερήφανου ζωγράφου από την Κρήτη στα μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα της μετα-αναγεννησιακής Ιταλίας.
Στην έκθεση παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα η Προσκύνηση των ποιμένων από το Agnes Etherington Art Center (Kingston, Καναδάς), η Προσωπογραφία του Giulio Clovio της Sofonisba Anguissola που ανήκει σε ιδιωτική συλλογή του εξωτερικού (Ρώμη), μια Προσωπογραφία του Fulvio Orsini, αγνώστου καλλιτέχνη, από τις συλλογές του Μουσείου Uffizi, καθώς και ο πίνακας του Γκρέκο Παιδί που φυσάει ένα αναμμένο δαυλί από το Museo Nazionale di Capodimonte της Νάπολης.
Η αρχαιότερη ελιά του κόσμου βρίσκεται στο χωριό Βούβες του Δήμου Κολυμπαρίου στα Χανιά. Έχει περίμετρο κορμού 12,5 μέτρα, διάμετρο 3,64 μέτρα και το εμβαδόν της είναι 11,45 μ2 . Χρονολογείται ότι είναι περίπου 2500- 5000 ετών. Η σημασία της επισημάνθηκε το 1922 από το νομαρχιακό σύμβουλο Πολυχρόνη Πολυχρονίδη και η ελιά ανακηρύχθηκε με αρ. απ.105497/6459/1986 (656/ΤΒ/1986). Η ελιά βρίσκεται στην αυλή της οικίας Καραπατάκη και είναι ένα μνημείο που επισκέπτονται εκατοντάδες τουρίστες κάθε χρόνο.Η ηλικία του δέντρου δε μπορεί να προσδιοριστεί επ ακριβώς γιατί δε μπορεί να εφαρμοστεί η μέθοδος ραδιενεργών ισοτόπων αφού λόγω της μεγάλης ηλικίας του δέντρου δεν υπάρχει καρδιόξυλο. Μπορεί όμως να προσδιοριστεί από της περίμετρο του κορμού. Δεν υπάρχει κανένα άλλο καταγεγραμμένο δέντρο με τέτοια περίμετρο οπότε μπορεί η ελιά αυτή να ανακηρυχθεί ως η αρχαιότερη του πλανήτη μας. Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί δυο νεκροταφεία του 700πΧ που υποδηλώνουν την ύπαρξη πολιτισμών εκεί, οι οποίοι σχετίζονται με την ελιά αυτή. Υπάρχουν επίσης και άλλες αρχαίες ελιές που φανερώνουν την ύπαρξη . Το δέντρο είναι μέχρι και σήμερα θαλερό και καρποφόρο.Η συγκεκριμένη ελιά συνδέθηκε και με τους . Ο πρώτος στέφθηκε με (κότινο) φτιαγμένο από αυτή την ελιά. Ο δήμος Κολυμπαρίου πρότεινε στην πρεσβεία της Κίνας ο πρώτος μαραθωνοδρόμος των να στεφθεί με κότινο από αυτή την ελιά. Η πρόταση εξετάζεται από την κινεζική κυβερνητική επιτροπή
Οι 4 «Ευγενικές Αλήθειες» του Βουδισμού:
– Η ύπαρξη είναι πόνος και ο πόνος βρίσκεται παντού.
(Tα πάντα αν και δίνουν την εντύπωση ότι διαρκούν είναι φευγαλέα και αν και δίνουν την εντύπωση ότι είναι συμπαγή, αποτελούν σύνθεση διαφόρων στοιχείων)
– Αιτία της δυστυχίας και του πόνου είναι η εγωιστική επιθυμία.
(που δημιουργείται από την άγνοια, η οποία κάνει να φαίνονται αληθινά τα όσα στην πραγματικότητα είναι ψεύτικα, αφού είναι φευγαλέα και σύνθετα)
– Η εξάλειψη της δυστυχίας και του πόνου είναι εφικτή, καθώς γνωρίζοντας κανείς την αλήθεια παύει να επιθυμεί και έτσι παύει να πράττει με τρόπο που να δημιουργεί Κάρμα και έτσι ξεφεύγει από τον κύκλο των συνεχών αναγεννήσεων.
(τα τελευταία λόγια του Βούδδα ήταν: «δεν θα ξαναγεννηθώ πια»).
– Η κατάπαυση του πόνου, δηλαδή η «Νιρβάνα» (που σημαίνει «σβήσιμο») γίνεται με την κατάσβεση της άγνοιας, της επιθυμίας, και της απέχθειας.
Το μονοπάτι που οδηγεί στην κατάπαυση του πόνου αποτελείται από 8 στάδια, τα οποία του δίνουν την ονομασία «Ευγενές Οκταπλό Μονοπάτι».
Τα 8 αυτά στάδια είναι τα εξής:
1. Ορθή Αντίληψη ή Ορθή Όραση: η ικανότητα αντίληψης των 4 Ευγενών Αληθειών επάνω στην ύπαρξη, καθώς και των επιπτώσεων που έχουν επάνω στην εξέλιξη του κάθε ατόμου που ακολουθεί την συγκεκριμένη μέθοδο. Η κατανόηση αυτή βοηθάει στην «διείσδυση», δηλαδή στην δυνατότητα «θέασης» της αληθινής φύσης των πραγμάτων.
2. Ορθή Απόφαση ή Ορθή Πρόθεση: η ικανότητα να μπορεί κάποιος να αντιστέκεται στην «ροή του ποταμού», δηλαδή στην δίνη του υλικού κόσμου, καθώς και η ικανότητα «καθετοποίησης», δηλαδή να εκδηλώνει την τόλμη να εξυψωθεί σε ανώτερα επίπεδα μέσα από ανώτερες σκέψεις ανιδιοτέλειας, αυταπάρνησης και αγάπης προς όλες τις οντότητες και υπάρξεις.
3. Ορθή Ομιλία: προτίμηση στην «ευγενική σιωπή» ή εμμονή σε ειλικρίνεια, ανοιχτό λόγο και αποχή από άσχημες λέξεις, σκληρή και αυθάδη γλώσσα ή συκοφαντία καθώς και επίσης από συκοφαντία ή άλλης μορφής κακολογία.
4. Ορθή Συμπεριφορά ή Ορθή Δράση: αποφυγή βλαβών προς τις διάφορες εκφράσεις της ζωής, αποφυγή άτιμων συμπεριφορών και αδικιών.
5. Ορθή Άντληση της Ζωής: αποφυγή υπερβολικής άνεσης και πολυτέλειας, αποφυγή τρόπου βιοπορισμού που βλάπτει τους συνανθρώπους μας.
6. Ορθή Προσπάθεια: για πρόληψη του κακού, μάχη προς το κακό, ενθάρρυνση του καλού και προστασία – υποστήριξή του.
7. Ορθή Σκέψη: αναφορικά με τις δραστηριότητες του σώματος, τις αισθήσεις και τα συναισθήματα, τις δραστηριότητες του νου, τις ιδέες, τις σκέψεις και τις αντιλήψεις.
8. Ορθή Συγκέντρωση: καλή πειθαρχία, εκπαίδευση και ανάπτυξη του νου με στόχο την έκσταση (Samadhi), την επίγνωση των πραγμάτων και την αταραξία.
Κωστής Παλαμάς στο «Μελέτες και άρθρα (1920-1926)» (Άπαντα, τ.12ος) γράφει στο άρθρο του με τίτλο «Άγιος Γεώργιος»:
«Ο ελληνικότατος άγιος και από τα κατορθώματά του και από την εξωτερική του παράσταση, που πάνω της ζωγραφίζεται και σαλεύει η απριλιάτικη χάρη της πολυθεΐας, ο άγιος αυτός πόσα δεν υποβάλλει στη σκέψη μου σφιχτά συνταιριασμένα με τη θρησκεία μας και με την ποίησή μας, με τη λαογραφία μας και με την ιστορία μας, με το μοσχολίβανο του χριστιανικού συναξαριού και με την ευωδία του ειδωλολατρικού μύθου, και πόσα από τον ηλιογέννητο θεό της Ανατολής το Μίθρα, που του είναι και ο άγιος Γεώργιος μια μεταμόρφωσή του, ίσα με τον Καραϊσκάκη, τον κατ’ εξοχήν τροπαιοφόρον ήρωα μέσα στους άλλους φημισμένους πολέμαρχους του Ιερού Αγώνα μας, το συνονόματο του Αγίου που πολεμούσε κάτω από το λάβαρό του, με τη βοήθεια του φεγγοβόλου ίσκιου του, με της λατρείας του την επιβολή, και που ξεψύχησε ή στο μνήμα οδηγήθηκε ανήμερα της γιορτής του.
Μα σήμερα ο Άγιος Γεώργιος μου θυμίζει και με φέρνει να σταματήσω σε κάποιο θέμα που σχετίζεται με τη λογοτεχνία. Θα καταρτιζόταν ωραία μελέτη απάνω στα φανερώματα του αγίου, και στα παγκόσμια γενικά, και ξεχωριστά στο ελληνικό τραγούδι, και πώς αυτό το τραγούδι το εμπνέει. Δεν έχω τέτοια φιλοδοξία. Ό, τι μου κινεί τη σκέψη την ώρα τούτη είναι κάποιο ποίημα του Βέλγου ποιητή, Αιμίλιου Βεραρέν, που θα μπορούσα ελεύθερα να μεταφράσω τον τίτλο του «Όσα οράματα στα περπατήματά μου». Κ’ επιγράφεται «Άγιος Γεώργιος»…. Ο «Άγιος Γεώργιος» του Βεραρέν σημειώνει το σταθμό που μεταβιβάζει τον ποιητή από την πρώτη στη δεύτερη περίοδο του έργου του. Του αποκαλύπτεται ο άγιος, κι από τότε λες πως ο ποιητής ορκίζεται να περπατήσει κάτω από τη σκέπη του. Η ποίηση του Βεραρέν από σύμβολο μετουσιώνεται αγάλια αγάλια σε ποίηση ηρωική. Η ηρωολατρεία είναι το κορύφωμα στο ανέβασμα καθενός ποιητή που βλέπει προς τα ύψη:
“Νέος ήταν και ωραίος από πίστη, λέει στο αποκαλυπτικό τραγούδι του ο ποιητής, και τόσο χαμηλότερα έσκυψε προς εμένα, όσο μ’ έβλεπε να γονατίζω περισσότερο… Έβαλα στο χλωμό του περήφανο χέρι τα θλιβερά λουλούδια του πόνου μου…”».
Εκτός από την αισθητηριακή και την πνευματική, γέλιο προκαλείται και από τη χημική διέγερση και ειδικότερα από την εισπνοή του πρωτοξειδίου του αζώτου. Αν και η γελωτοποιός δράση του ανακαλύφθηκε πριν από δύο αιώνες, μόλις πρόσφατα οι επιστήμονες μπόρεσαν να εντοπίσουν το σημείο του εγκεφάλου στο οποίο καταλήγει η δράση του πρόκειται για το μεταιχμιακό σύστημα, μία από τις πλέον αρχέγονες περιοχές του εγκεφάλου όπου εδράζουν τα συναισθήματα. Παραλύοντας το νευρικό κύκλωμα του μεταιχμιακού συστήματος το πρωτοξείδιο του αζώτου αναστέλλει τις αναστολές μας και μας κάνει να γελάμε με τα πάντα.
Μελετώντας άτομα υπό την επίδραση του πρωτοξειδίου του αζώτου καθώς και άτομα τα οποία ύστερα από εγκεφαλικούς τραυματισμούς είχαν χάσει την ικανότητα να αντιλαμβάνονται τα αστεία ή ακόμη και την ικανότητα να γελούν, οι επιστήμονες έμαθαν πολλά για τη φυσιολογία του γέλιου. Γνωρίζουμε λοιπόν σήμερα ότι το μεταιχμιακό σύστημα αποτελεί κομβικό σημείο για την «παραγωγή» του γέλιου. Ανεξάρτητα από το είδος της διέγερσης (η οποία μπορεί να ενεργοποιεί διαφορετικά σημεία του εγκεφάλου), όλα τα νευρωνικά κυκλώματα φθάνουν κάποια στιγμή στο μεταιχμιακό σύστημα το οποίο «αποφασίζει» για την ταυτότητα του γέλιου μας (έντονο, διακριτικό, ξεκαρδιστικό…). Και όταν οι εγκεφαλικές διεργασίες ολοκληρωθούν (σε δευτερόλεπτα), το γέλιο καταλαμβάνει ολόκληρο το σώμα: το «χα, χα, χα» συνοδεύεται από σύσπαση των ζυγωματικών μυών (τέτοια που δύσκολα μπορούμε να μιμηθούμε όταν προσποιούμαστε πως γελάμε…), ο καρδιακός παλμός αυξάνεται, οι αναπνοές ενισχύονται, το διάφραγμα και οι κοιλιακοί μύες συσπώνται (εξ ου και ο πόνος στην κοιλιά όταν εμείς οι αγύμναστοι γελάμε επί μακρόν), οι σκελετικοί μύες χαλαρώνουν (μαζί τους και ο μέγας γλουτιαίος, πράγμα που μας αναγκάζει να καθήσουμε γιατί δεν μπορούμε να διατηρήσουμε την όρθια στάση) και ομοίως χαλαρώνουν και οι σφιγκτήρες (η έκφραση «κατ… από τα γέλια» δεν είναι τυχαία…).
Εκτός από τις παραπάνω διεργασίες, των οποίων τα αποτελέσματα στον οργανισμό είναι αντίστοιχα με αυτά της αεροβικής άσκησης (20 δευτερόλεπτα γέλιου είναι για την καρδιά σαν τρία λεπτά γρήγορου βάδην) ή της γιόγκα (οι αναπνοές του γέλιου είναι εξίσου βαθιές και αποτελεσματικές στην ανταλλαγή αερίων), το γέλιο διώχνει το συσσωρευμένο στρες, όπως θα έχουν σίγουρα βιώσει όσοι έζησαν κρίση γέλιου σε κηδεία. Σύμφωνα με πρόσφατα ευρήματα, μια σειρά γεγονότα λαμβάνουν χώρα στον εγκέφαλο ώστε να νιώσουμε χαλαρωμένοι ύστερα από ένα καλό γέλιο: αρχικώς εκλύονται κατεχολαμίνες, νευροδιαβιβαστές που συνήθως απελευθερώνονται προκειμένου να επιτρέψουν στον οργανισμό να αντιδράσει άμεσα σε έναν πιθανό κίνδυνο. Οι κατεχολαμίνες αυξάνουν την παροχή οξυγόνου στον εγκέφαλο και στους μυς, μειώνουν το αίσθημα της κούρασης και δημιουργούν ένα αίσθημα ευφορίας. Το αίσθημα της ευφορίας μας προδιαθέτει να ξαναγελάσουμε και όταν γελάμε συχνά αυξάνεται η παραγωγή ενδορφινών, φυσικών μορφινών οι οποίες έχουν αναλγητική και χαλαρωτική δράση. Επιπροσθέτως το γέλιο δραστηριοποιεί το αυτόνομο παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα το οποίο ελέγχει μια πληθώρα λειτουργιών του οργανισμού, από την αναπνοή και την πέψη ως την κυκλοφορία του αίματος και την αρτηριακή πίεση. Ετσι η πέψη γίνεται αποτελεσματικότερη, ο καρδιακός παλμός μειώνεται και μαζί πέφτει και η αρτηριακή πίεση. Και σαν να μην ήταν ήδη αρκετά τα παραπάνω, το γέλιο καλυτερεύει την ερωτική ζωή των ανδρών, αφού όπως και το Viagra (το χάπι κατά της στυτικής δυσλειτουργίας) προκαλεί μέσω της ενεργοποίησης του παρασυμπαθητικού τη διαστολή των αρτηριών που τροφοδοτούν με αίμα τα γεννητικά όργανα…
ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ;
* Κατά μέσον όρο, ένας ενήλικος γελά περί τις 6.205 φορές τον χρόνο. Αυτό σημαίνει περί τις 17 φορές την ημέρα. Δεν είναι πολύ: τα παιδιά γελούν κατά μέσον όρο 40 φορές την ημέρα!
* Φυσικά κάθε ηλικία γελά με διαφορετικά αστεία: τα παιδιά με τις εκπλήξεις που στην ηλικία τους είναι πολλές, οι έφηβοι με τα θέματα-ταμπού και με τη σάτιρα των γονέων και διδασκάλων και οι ενήλικοι με τα λεκτικά παιχνίδια, τη σάτιρα και αν είμαστε αρκούντως ώριμοι με τον ίδιο μας τον εαυτό.
* Κάθε φορά που γελάμε μπορούμε ως και να τριπλασιάσουμε τα ποσά των αερίων της αναπνοής που ανταλλάσσουμε.
* Ενας άνδρας που γελά τρανταχτά εκπνέει τον αέρα από τους πνεύμονές τους με ταχύτητα που αγγίζει τα 100 χιλιόμετρα ανά ώρα.
* Η διάρκεια ενός «χα» ή «χι» ή «χο» δεν ξεπερνά το ένα δέκατο έκτο του δευτερολέπτου.
* Η παρέα δεν είναι απαραίτητη για να γελάσουμε, έχει όμως διαπιστωθεί ότι γελάμε περισσότερο με το ίδιο αστείο αν γίνεται παρουσία άλλων. Επίσης γελάμε κατά μέσον όρο 30 φορές περισσότερο με παρέα σε σχέση με τις μοναχικές στιγμές μας.
* Το γέλιο δεν είναι ανθρώπινο προνόμιο: γελούν τα εξαδέλφια μας οι πίθηκοι αλλά και τα τρωκτικά. (Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γελούν άλλα είδη αλλά πως οι επιστήμονες δεν έχουν διερευνήσει το φαινόμενο.)
* Αυτό πάντως που είναι ανθρώπινο προνόμιο είναι το πολλαπλό γέλιο: μπορούμε να κάνουμε «χα, χα, χα» επειδή είμαστε δίποδα και οι χορδές μας έχουν διαμορφωθεί κατάλληλα. Οι πίθηκοι περιορίζονται σε ένα «χα».
* Ανθρώπινο προνόμιο είναι επίσης οι διαφορετικές χρήσεις του γέλιου: μόνο ο Homo sapiens μπορεί να γελάσει επιθετικά, σαρκαστικά, ερωτικά, φιλικά, αμυντικά (για να διώξει το στρες).
* Επιδημία γέλιου σημειώθηκε το 1962 στην Τανζανία και διήρκεσε δυόμισι χρόνια. Περίπου χίλιες νεαρές γυναίκες «μολύνθηκαν» κατά τη διάρκεια της επιδημίας και το θέμα λύθηκε με καραντίνα των «γελαστών» χωριών. Το χρονικό της επιδημίας καταγράφηκε σε ιατρικές επιθεωρήσεις.
ΑΠΟ “ΤΟ ΒΗΜΑ”
Η Παγκόσμια Ημέρα Ανδρών (International Men’s Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 19 Νοεμβρίου, σε περισσότερες από 60 χώρες στον κόσμο.
Το μήνυμα του φετινού εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ανδρών είναι: “Κρατώντας ασφαλείς τους άνδρες και τα αγόρια”!
Οι στόχοι της εστιάζουν στην υγεία των ανδρών και των αγοριών, τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων, την προώθηση της ισότητας των φύλων και στην ανάδειξη θετικών αρσενικών προτύπων.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ανδρών αποτελεί μια αφορμή για τους άνδρες να γιορτάσουν τα επιτεύγματα και τη συνεισφορά τους, ιδιαίτερα στον ανθρώπινο πολιτισμό, την οικογένεια, το γάμο και τη φροντίδα των παιδιών, ενώ ταυτόχρονα, τονίζει τη διάκριση εις βάρος τους.
Η ημερομηνία εορτασμού της δεν είναι τυχαία. Αποτελεί μια σημαντική ημερομηνία, η οποία συνδέεται με τη δημοφιλή φιλανθρωπική εκδήλωση “Movember”, αλλά και με την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, η οποία γιορτάζεται στις 20 Νοεμβρίου.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ανδρών και η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού σχηματίζουν μια 48ωρη γιορτή για τους άνδρες και τα παιδιά και τις ειδικές σχέσεις που μοιράζονται.
