Πώς θα σας φαινόταν ένα σχολείο, όπου οι μαθητές αντί να χασμουριούνται και να βαριούνται, θα μαθαίνουν αγγειοπλαστική, τα μυστικά των φυτών, θα παίζουν μαξιλαροπόλεμο, θα συνεργάζονται μεταξύ τους και με τον δάσκαλο, θα ανεβάζουν θεατρικές παραστάσεις; Αυτά και άλλα πολλά ενδιαφέρονται θέματα-προτάσεις θίγει η ταινία μικρού μήκους
«Ας φανταστούμε το σχολείο των ονείρων μας», που έρχεται από τη Νάξο. Γυρίστηκε από τους μαθητές της Α’ Τάξης του Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου Βίβλου Νάξου και τον Νικόλαο Βιντζηλαίο και πήρε το 1ο Βραβείο στον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Δημιουργικής Έκφρασης Μαθητών Δημοτικών Σχολείων.
Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, τη διεύθυνση ΣΕΠΕΔ του Υπουργείου Παιδείας και το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Απολαύστε την ταινία! ( πηγη : http://www.athensvoice.gr )
«Ας φανταστούμε το σχολείο των ονείρων μας»
Ο δασκαλος Νικολαος Βιντζηλαιος σημειωνει :
” Η ταινία μικρού μήκους δημιουργήθηκε από τις ιδέες και τη φαντασία των μαθητών. Μέσα από βιωματικές ασκήσεις χαλάρωσης και ανάπτυξης εμπιστοσύνης, άφησαν τη φαντασία τους ελεύθερη και εξέφρασαν ιδέες για το σχολείο των ονείρων τους. Ερωτήθηκαν και οι υπόλοιποι μαθητές του σχολείου, αποτυπώνοντας τη σκέψη τους μέσα από παραγωγή γραπτού λόγου. Όλα τα παραπάνω τα έκαναν σενάριο και με την αρωγή φορέων και παραγόντων ολοκληρώθηκε το συγκεκριμένο project. Έτσι μεταξύ των άλλων, αποτυπώνονται τα άτυπα περιβάλλοντα μάθησης, η βιωματική μάθηση, το άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία, η παιγνιώδης αναδυόμενη μάθηση, η διαθεματικότητα, η ομαδοσυνεργατική διδασκαλία και οι ΤΠΕ στην εκπαίδευση “.
Το μικρό μου παιδί
Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε
σκούντηξε με το χέρι του
το κρεμασμένο
στον τοίχο τ’ ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.
Ο Θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο με ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να έρχεται σ’ εμένα.
Κι εγώ κάθομαι τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.
Κική Δημουλά
—
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του χαρίζεις αγκαλιές και χάδια και να τον φροντίζεις. Για να ξέρει τι επιτρέπεται στους άλλους, όχι λιγότερα, και σε αυτούς να δίνει τα πιο πολλά, τα πιο ιδιαίτερα και τα πιο ξεχωριστά.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του προσφέρεις ταξίδια, από αυτά που κάνεις με κλειστά μάτια.
Να τον αφήνεις να ταξιδεύει με όλες του τις αισθήσεις.
Να μυρίζει μυρωδιές, να γεύεται γεύσεις, να βλέπει εικόνες, να αγγίζει σώματα και να ακούει μελωδίες που κανείς δεν μύρισε, δεν γεύτηκε, δεν είδε, δεν άγγιξε και δεν άκουσε… γιατί είναι ο μόνος που κατάφερε να ταξιδέψει ως εκεί.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον σκορπίζεις στα χθες και τα αύριο.
Να τον αφήνεις να απολαμβάνει το τώρα. Μην δίνεις χώρο σε κανένα νοσταλγικό παρελθόν και σε κανένα φοβισμένο μέλλον. Να τον αγαπάς για το «εδώ» του και το «τώρα».
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του δίνεις ευκαιρίες και ανάσες . Ευκαιρίες ακατόρθωτες για τους άλλους και ανάσες βαθιές, κοφτές, της έκπληξης και του θάρρους.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να τον αφήνεις να παίζει σε γειτονιές με άλλα παιδιά και αν δεν βρίσκεις παιδιά να ψάχνεις να του βρεις για νέες γειτονιές .
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του επιτρέπεις να ονειρεύεται και όταν τα όνειρα του παύουν να έχουν χρώμα να του αλλάζεις βλέμματα και όψεις.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον χαραμίζεις σε αγκαλιές που είναι αλλού από το «εκεί» του. Ευκαιριακές και επιφανειακές αγκαλιές να μην του προσφέρεις.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του μαθαίνεις συναισθήματα. Να ξέρει τι είναι πόνος, τι είναι γέλιο, τι είναι ερωτάς και δάκρυ. Και να μάθαίνει να επιλέγει από μόνος του τι θέλει και για τι ψάχνει.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον κουράζεις στις σκέψεις και τα ενδεχόμενα.
Να του χαρίζεις αυθόρμητες στιγμές χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην του σβήνεις τα σημάδια, τις πληγές και τις ρυτίδες.
Γιατί αυτά είναι οι αναμνήσεις που έζησε, οι χαρές και τα πάθη που ένιωσε, οι άνθρωποι που συνάντησε. Όλα αυτά τον έφεραν στο «σήμερα» του.
Μην του τα σβήνεις.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην του κρατάς μυστικά. Μοιράσου μαζί του την δική σου «αλήθεια». Να του λες τους φόβους σου, τις σκέψεις σου, τους στόχους σου, όλα όσα η καρδιά θα ακούσει και θα σε πάει εκεί που θες.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον βολεύεις σε στριμωγμένες γωνιές και σε καλούπια. Να τον περπατείς σε αλάνες και σε δρόμους που ο αέρας είναι καθαρός και οι άνθρωποι αλητεύουν κάτω από αστέρια και ήλιους.
Να αγαπάς τον εαυτό σου, να του το λες κάθε μέρα πόσο πολύ τον αγαπάς. Να τα ακούει, να το θυμάται για να μπορείς και εσύ να θυμάσαι πως αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου, κανένας δε θα βρεθεί να το κάνει για εσένα.
Σε αγαπάς;
Να αγαπάς τον εαυτό σου για να σε Αγαπάς…
ΜΑΡΩ ΒΕΡΛΗ
Σύνορα Κροατίας-Σερβίας. Προσβάσιμη μόνο με αυτοκίνητο μέσω χιλιομέτρων σκονισμένου δρόμου ανάμεσα σε Κροατία και Σερβία, με σημερινό πληθυσμό μηδέν κατοίκους, μια νέα χώρα ξεπροβάλλει που ίσως να διαμορφώσει το πολιτικό μέλλον του κόσμου. Είναι μια απομονωμένη περιοχή όπου το κατάφυτο δάσος συναντά τη λευκή άμμο σε μια δυτική όχθη του ποταμού Δούναβη. Τα μόνα σημάδια ζωής εκεί γύρω είναι ένα ερειπωμένο κτίριο με μια περίεργη σημαία να κυματίζει έξω και διάφορα μη οικόσιτα ζώα. Η Liberland είναι ένα αυτοαποκαλούμενο «μικρο-έθνος», που ιδρύθηκε επίσημα στις 13 Απριλίου. Καταλαμβάνει μόλις εφτά τετραγωνικά χιλιόμετρα, σε μια περιοχή μεταξύ Σερβίας και Κροατίας, στα δυτικά του Δούναβη. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Liberland, ο ιδρυτής του μικρο-έθνους ,Vít Jedlicka, επωφελήθηκε από μια συνοριακή διαφωνία μεταξύ Κροατίας και Σερβίας, καθώς καμιά από τις δύο χώρες δεν έχει διεκδικήσει ως τώρα αυτό το κομμάτι γης. Σε αυτή την ουδέτερη ζώνη, ο Τσέχος φιλελεύθερος πολιτικός, που συντάσσεται με τους Ευρωσκεπτικιστές, σκέφτηκε να δημιουργήσει τη Liberland, ένα μέρος όπου κάποιος θα μπορεί «να ζει και να επιτρέπει στον άλλο να ζει». Βασική μέριμνα του Jedlicka είναι οι πολίτες να έχουν προσωπική και οικονομική ελευθερία και παράλληλα η παρεμβατικότητα του κράτους να είναι περιορισμένη, κρατώντας τη φορολογία και τις ρυθμίσεις στο μίνιμουμ. Με λίγα λόγια, η ευημερία των κατοίκων της. Οι προϋποθέσεις για να εξασφαλίσει ο ενδιαφερόμενος πολίτης την ιθαγένεια είναι να σέβεται τα ατομικά δικαιώματα και τις απόψεις των άλλων και να μην έχει μητρώο ή παρελθόν σε ναζιστικό ή κομμουνιστικό κόμμα. Άλλα προσωπικά δεδομένα όπως το εισόδημα, η χώρα του αιτούντος, οι σεξουαλικές προτιμήσεις και η κοινωνική τάξη, δεν παίζουν κανένα ρόλο. Άλλωστε, «όσο πιο διαφορετικοί είμαστε μεταξύ μας, τόσο πιο πολύ τονίζεται η έννοια της ελευθερίας», λέει ο κύριος Jedlicka. «Κύρια επιδίωξή μας είναι η ευτυχία όλων των πολιτών της Liberland», τονίζει. Το νομικό σύστημα της Liberland θα οικειοποιηθεί «καλά στοιχεία» ξένων συστημάτων από χώρες όπως η Ελβετία, καθώς και κάποια μέρη του Αμερικανικού Συντάγματος. Η φορολογία θα είναι προαιρετική. Οι πολίτες θα χρηματοδοτούν μόνο συγκεκριμένα αναπτυξιακά έργα και οι βασικές κρατικές υπηρεσίες θα προσφέρονται μέσω εθελοντικής προσφοράς. Ήδη οι υποψήφιοι πολίτες της Liberland προσφέρουν την εμπειρία τους ώστε να αξιοποιηθεί σχετικά με την πολεοδομία, την ηλιακή ενέργεια και τις τηλεπικοινωνίες. Η χώρα αυτή δεν σκοπεύει να έχει στρατό. Μόνο μια κυβέρνηση 10-20 ατόμων, αστυνομική δύναμη και μια πολιτική ελεύθερης διάβασης από τα σύνορα. «Δείχνουμε ένα νέο μοντέλο, που ίσως θα μπορέσει να βοηθήσει και άλλες χώρες», λέει ο Jedlicka και επισημαίνει πως ήδη μια χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης τους έχει προσεγγίσει επίσημα. Το σερβικό υπουργείο Εξωτερικών δεν φαίνεται να βλέπει με καλό μάτι τη Liberland αφού όπως δήλωσε στο CNN, «τη θεωρεί μια επιπόλαιη πράξη που δεν χρειάζεται κανένα περαιτέρω σχόλιο». Ο πρόεδρος της Κροατίας απέφυγε να κάνει οποιαδήποτε δήλωση και αναφέρθηκε μόνο σε «ανούσια πειράματα που είναι απλώς περιστασιακά». «Έχουμε αποφασίσει να ξεκινήσουμε από το μηδέν και να δείξουμε το πόσο λίγα χρειάζονται για να λειτουργήσει μια κοινωνία. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας αποκαλούν “δεξιούς” αλλά δεν είμαστε. Είμαστε εδώ για τους πλούσιους; Όχι. Είμαστε για τους φτωχούς; Ούτε. Αυτό το έργο έχει χώρο για όλους και αυτό είναι που το κάνει φανταστικό. Είμαστε ένα έθνος ανθρώπων που δεν είναι ευχαριστημένοι με το τωρινό status quo, που περιλαμβάνει μεγάλη κρατική παρέμβαση και υψηλή φορολογία. Και τι είναι αυτό που κάνει πραγματικό ένα έθνος, αν όχι μια κοινή αίσθηση και προσέγγιση σε κάτι;» λέει ο πρόεδρος της μικρής νέας χώρας. Η Liberland φαντάζει ακόμα ουτοπική και οι συνθήκες δημιουργίας και λειτουργίας της την κάνουν να αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού, αφού ο Vit Jedlicka εκλέχθηκε ως ο πρώτος πρόεδρος της χώρας λόγω απουσίας άλλων υποψηφίων και χάρη στις ψήφους των συνιδρυτών γονιών του και της κοπέλας του, που τώρα είναι η πρώτη κυρία της χώρας. Παρ’ όλα αυτά, η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη αφού μόνο την πρώτη εβδομάδα της δημοσιοποίησης της Liberland, οι αιτήσεις από όλο τον κόσμο έφτασαν τις 220.000. Η Liberland βέβαια έχει σκοπό να γίνει το νέο σπίτι περίπου 35.000 ατόμων. Αναμένουμε τη συνέχεια του εγχειρήματος που, σύμφωνα με δηλώσεις του Jedlicka, «αυτό που έμοιαζε με όνειρο, πλέον φαντάζει πραγματικά πιθανό».
[Πηγή: www.doctv.gr]
Υπάρχει μια φυλακή όπου οι κρατούμενοι ζουν σχεδόν μια φυσιολογική ζωή: η φυλακή της Kerava στη Φινλανδία, όπου το σωφρονιστικό σύστημα είναι μια αναπνοή πριν την επανένταξη στην κοινωνία. Εκεί δεν υπάρχουν ερμητικά κλειστές πύλες ή φύλακες με στολές και προτεταμένα όπλα. Οι κρατούμενοι εργάζονται και κερδίζουν περίπου 8 δολάρια την ώρα. Καλλιεργούν λαχανικά σε θερμοκήπια, έχουν κινητά τηλέφωνα, πηγαίνουν στην πόλη για τα ψώνια τους και κάθε δύο μήνες παίρνουν τρεις ημέρες άδεια. Μερικές φορές πάνε μαζί με τους επόπτες για ψάρεμα ή κάμπινγκ. Πολλοί επιλέγουν να μελετήσουν για ένα πτυχίο πανεπιστημίου αντί να εργάζονται. Και μάλιστα επιδοτούνται από το κράτος γι’ αυτό. Η σχέση κρατουμένων και φυλάκων δεν είναι ούτε βίαιη, ούτε μιλιταριστική. Αποκαλούν ο ένας τον άλλον με τα μικρά τους ονόματα. Οι φρουροί είναι άοπλοι και φορούν πολιτικά ρούχα ή στολές με εμβλήματα, όπως επωμίδες. Υπάρχουν μόλις 10 πυροβόλα όπλα σε αυτή τη φυλακή και είναι όλα σε ασφαλές σημείο. Οι φύλακες αναφέρονται συνήθως ως «διαχειριστές» ή «μάνατζερ» ενώ οι κρατούμενοι αναφέρονται ως «πελάτες» ή, αν είναι πολύ νέοι, ως «μαθητές». Οι ανοιχτές φυλακές υπάρχουν στη Φινλανδία από το 1930. Τότε, ήταν περισσότερο σαν αποικίες εργασίας. Στις μέρες μας, είναι το τελευταίο βήμα της ποινής φυλάκισης προτού οι κρατούμενοι μεταβούν και πάλι πίσω στην κανονική ζωή. Λίγες δεκαετίες πριν, η Φινλανδία είχε ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά φυλακισμένων σε όλη την Ευρώπη. Στη δεκαετία του ’60, μετά από εκτενείς έρευνες των Σκανδιναβών, αποδείχτηκε ότι η φυλάκιση δεν ήταν αποτελεσματική. Τις επόμενες τρεις δεκαετίες, η Φινλανδία αναμόρφωσε εντελώς το σύστημα κράτησης και σταδιακά κατέληξε να έχει το χαμηλότερο ποσοστό φυλακισμένων σε όλη την Ευρώπη, με μηδενική αύξηση της εγκληματικότητας. Οι ανοιχτές φύλακες όχι μόνο είναι αποτελεσματικές και πολιτισμένες αλλά κοστίζουν και πολύ λιγότερο. Εξαλείφοντας την ανάγκη για επιπλέον συστήματα ασφαλείας και προσωπικό, και στεγάζοντας τους ανθρώπους ουσιαστικά σε κοιτώνες, το κόστος ανά κρατούμενο πέφτει σχεδόν στο 1/3. Το φινλανδικό σύστημα του σωφρονισμού έχει το ίδιο βασικό συστατικό με το σύστημα της παιδείας -ένα από τα καλύτερα στον κόσμο: σεβασμό προς τον άνθρωπο και πρόθεση να του δώσει όλα τα εφόδια για αυτοβελτίωση. H περίπτωση των φυλακών της Kerava αποδεικνύει ότι ένα σωφρονιστικό σύστημα μπορεί να είναι αποτελεσματικό, οικονομικό και πολιτισμένο, και να κάνει αυτό για το οποίο προορίζονται οι φυλακές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Όσοι δουλεύουν, φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους. Όσοι δεν δουλεύουν, φοβούνται μη δεν βρουν ποτέ δουλειά.
Όποιος δεν φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό. Οι οδηγοί αυτοκινήτων φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα.
Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να τα πει. Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς, οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων, τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.
Ζούμε στα χρονια του φοβου. Φοβάται η γυναίκα τη βία του άντρα και ο άντρας την άφοβη γυναίκα. Φόβος των κλεφτών, φόβος της αστυνομίας.
Φόβος της πόρτας χωρίς κλειδαριά, του χρόνου χωρίς ρολόγια, του παιδιού χωρίς τηλεόραση, φόβος της νύχτας χωρίς υπνωτικά χάπια και φόβος της ημέρας χωρίς διεγερτικά χάπια.
Φόβος του πλήθους, φόβος της μοναξιάς, φόβος απ’ όσα έγιναν και για όσα θα γίνουν, φόβος του θανάτου, φόβος της ζωής.
*Ο μεγάλος Ουρουγουανός δημοσιογράφος και συγγραφέας έφυγε στις 13 Απριλίου του 2015.
Κυνηγημένος από τις περισσότερες δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα αλλά και σύμβουλος, μαζί με τον Ταρίκ Αλί, στο δίκτυο Telesur.Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο ήταν συγγραφέας, χρονικογράφος και δημοσιογράφος. Από τα πιο γνωστά έργα του είναι: Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής, Μέρες και νύχτες αγάπης και πολέμου, Ένας κόσμος ανάποδα. Ο Γκαλεάνο είναι επίσης θερμός υπερασπιστής των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών, και ενώνει τη φωνή του με νομπελίστες συγγραφείς όπως οι Gabriel Garcia Marquez, Marco Benedetti, Mayra Montero. Έχει τιμηθεί με το βραβείο Casa de las Americas, το American Book Award και με το Βραβείο για την Πολιτισμική Ελευθερία του Ιδρύματος Λάναν.
πηγη : http://www.o-klooun.com
Εκείνος που δεν άντεξε τ’ αστέρια
γνωρίζει τη λεπίδα του κενού και ουρλιάζει.
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
Το σκάκι
Έλα να παίξουμε.
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)
Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)
Κι ο Βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;
(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)
Όλα, και τ’ άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη
Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.
ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
…Κι ήθελε ακόμα πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα.
ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
…Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.
Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες
ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
«Χρειάζονται οι στρατιώτες για να φυλάνε τα σύνορα
Τα σύνορα χρειάζονται για να υπάρχουνε οι στρατιώτες
Τα σύνορα και οι στρατιώτες για να μην
αφήνουν Να κάνουν τη δουλειά τους
Οι νόμοι του Ήλιου κι η Ποίηση».
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ, π.Κ. (προ Κω).
«στρατηγέ τι ζητούσες στη Λάρισα
συ ένας Υδραίος;»
ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ (Μπολιβάρ)
«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες –μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή».
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
Όλο μου το τραγούδι ένα δέντρο
από το αίμα ποτισμένο των φονιάδων
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.»
Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
«Φίλε: αν νομίζεις πως δεν ήρθα πάλι αργά,
δείξε μου κάποιο δρόμο
Εσύ που ξέρεις τουλάχιστον πως γυρεύω ένα τίποτα
για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω».
Μανολης Αναγνωστακης
Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο δεν έχουμε ελπίδα.
Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.
Μπερτολντ Μπρεχτ
«Σεσημασμένος είμαι. Έχετε τα γραφικά μου αποτυπώματα
μπορείτε να με αναγνωρίσετε, όχι όμως και να με διαβάσετε ούτε να με διαβείτε. Ποντάρατε στο μαύρο μου και χάσατε
Ποντάρατε στο κόκκινό μου, πάλι χάσατε
κακή ζαριά ήμουνα στα χέρια σας».
ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, «Έως…»
Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας έχει πολύ ξηρασία.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΣΤΣΑΡΟΣ
Ἔχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δὲν ξέρω κὰν γιατί μας ἦρθε
τὸ καλοκαίρι αὐτό.
Γιὰ ποιὰν ἀνέλπιστη χαρά,
γιὰ ποιὲς ἀγάπες,
γιὰ ποιὸ ταξίδι ὀνειρευτό.
Κ.Γ. Καρυωτάκης
“Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά
Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδάμε!”
Οδυσσέας Ελύτης.
Γυρίζει μόνος
στα χείλη του παντάνασσα σιωπή
συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του.
Ωχρός
με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος
νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός
έλληνας.
Πάντα ο δρόμος μες στα μάτια του
κι η λάμψη απ’ τη φωτιά
που καταλύει
τη νύχτα.
Γυρίζει μόνος
στα χέρια του κλαδί από ελιά
γεμάτος πόνο χάνεται στα δειλινά
αισθάνεται
πως όλα χάθηκαν.
Μην του μιλάτε είναι άνεργος
τα χέρια στις τσέπες του
σαν δυο χειροβομβίδες.
Μην του μιλάτε, δε μιλούν στους καθρέφτες.
Άνθη της λεμονιάς
λουλούδια του ανέμου
στεφάνωσέ τον Άνοιξη
τον κλώθει ο θάνατος.
Νίκος Καρούζος Πέντε Ποιήματα Μες Στο Σκοτάδι
«Κι αυτοί και κείνοι μας πολτοποιήσανε
μας έχουν κάνει –το λαό!–
μια μάζα ευκολομάσητη γλοιώδη
σαν μπάμιες καζανιού».
ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Γέλασε
ο μαύρος κόκορας
όταν του είπαν πως θα τον σφάξουν
όταν όμως ήρθε η ώρα
η κακή του ώρα
έκλαψε ο μαύρος κόκορας
έκλαψε ο μαύρος κόκορας.
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΟΚΟΡΑΣ
Εκείνος που δεν άντεξε τ’ αστέρια
γνωρίζει τη λεπίδα του κενού και ουρλιάζει.
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
Ξέφυγα από τους καρχαρίες
Και νίκησα τους τίγρεις
Μ’ έφαγαν όμως
Οι κοριοί.
Μπέρτολντ Μπρεχτ
Ας μη το κρύβουμε
διψάμε για ουρανό!
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
Η επικοινωνία μεταξύ των συντρόφων αποτελεί δομικό στοιχείο για την ταυτότητα του ζευγαριού. Χτίζεται με την πάροδο του χρόνου και είναι το αποτέλεσμα συνάντησης των δύο προσώπων. Αποτελεί τη συνέχεια των «εαυτών» των συντρόφων. Η αυτοεκτίμηση, η εμπιστοσύνη, η ασφάλεια, η αυτογνωσία που έχει ο καθένας από τους δυο, θα γίνουν το «χωράφι», στο οποίο θα καλλιεργείται το «κοινό», το «μαζί», το ζευγάρι.
Η καλλιέργεια δεν σταματά. Ούτε το θέρισμα. Όσο είμαστε άνθρωποι που συνεχώς εμπλουτίζουμε την ταυτότητα και την προσωπικότητα μας, τόσο εμπλουτίζουμε και την ταυτότητα του ζευγαριού.
Όταν όμως δεν υπάρχει η αυτοεκτίμηση, η εμπιστοσύνη, η ασφάλεια, η αυτογνωσία ως στοιχεία στον κάθε σύντροφο, είναι πολύ εύκολο το «χωράφι» να μετατραπεί σε αρένα. Και η επικοινωνία να έχει μόνο στόχο την επικράτηση του ενός. Παιχνίδια εξουσίας. Ποιος θα έχει τον τελευταίο λόγο; Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο; Ποιος πλήγωσε ποιον; Ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης; Ποιος θα φωνάξει περισσότερο; Ποιος θέλει τον καβγά και θέλει ποιος να τον αποφύγει; Ποιος θα χρησιμοποιήσει τα πιο σωστά λόγια για να αποστομώσει τον άλλον; Φαύλος κύκλος. Ο στόχος είναι η επικράτηση με κάθε κόστος και ο εξευτελισμός του άλλου προσώπου.
Αντίθετα, η λειτουργική επικοινωνία στο ζευγάρι εμπεριέχει ως προϋπόθεση την ανάδειξη του πιο καλού εαυτού του άλλου. Εμπεριέχει την παραίτηση από την τελειότητα και την παραδοχή της ανθρώπινης φύσης. Μόνο αυτό επιτρέπει την ισότιμη σχέση, γιατί μόνο αυτό οδηγεί στην ανάληψη της προσωπικής ευθύνης για τους σπόρους που ρίχνω εγώ στο χωράφι. Η αυθεντική αγάπη με ελευθερώνει, γιατί δεν στηρίζεται ούτε στη θυσία του εαυτού, αλλά ούτε στην κατηγόρια του άλλου. Μόνο αυτό επιτρέπει να ξεπεράσω τους φόβους και να συναντήσω τον αυθεντικό εαυτό μου, αλλά και το αυθεντικό πρόσωπο του άλλου. Μόνο όταν βλέπω τον σύντροφό μου ως σύμμαχό μου και όχι ως αντίπαλο μπορώ να ακούσω με ανοιχτές όλες μου τις αισθήσεις. Διαφορετικά θα κλειστώ και θα τον κατηγορήσω. Υπάρχουν όμως πολλοί μύθοι που αφορούν τις σχέσεις των ανθρώπων και έχουν δημιουργηθεί πολλές γενιές πίσω και είναι ακόμη σε ισχύ. Μύθοι που δηλητηριάζουν τη συντροφική σχέση και δεν επιτρέπουν την καλή κοντινότητα.
Η επικοινωνία του ζευγαριού δημιουργεί και το μικροκλίμα της σχέσης. Το μικροκλίμα της συντροφικής σχέσης είναι η ατμόσφαιρα που δημιουργείται στη σχέση από την αλληλεπίδραση των συντρόφων. Ποιο γίνεται το ζητούμενο στο ζευγάρι; Ο ανταγωνισμός; Οι παρεξηγήσεις; Η εξουσία; Η κάλυψη των αναγκών επιβίωσης; Η εκτόνωση; Σε αυτές τις περιπτώσεις οι σύντροφοι είναι αντίπαλοι και όχι σύμμαχοι. Το προχώρημα του ενός γίνεται πρόβλημα για τον άλλον. Η φροντίδα του ενός γίνεται η θυσία του άλλου. Η κοντινότητα γίνεται η αφορμή για την έκθεση των κακών στοιχείων του άλλου.
Αντίθετα, το καλό μικροκλίμα σε μια σχέση δεν καθορίζεται από τις εξωτερικές συνθήκες, αρνητικές ή θετικές. Είναι το κλίμα που επιτρέπει το καμάρι του ενός προς τον άλλον. Η έκθεση ενός αρνητικού στοιχείου του συντρόφου ακολουθείται από την πιο μεγάλη αγκαλιά, αφού όσο είμαστε άνθρωποι έχουμε τόσα αρνητικά όσα και θετικά. Μια δυσκολία γίνεται η αφορμή να καμαρώσω τις λύσεις που μπορεί να παράγει ο σύντροφός μου. Τα βλέμματα είναι γεμάτα εμπιστοσύνη, λαχτάρα, καμάρι.
Το καλό μικροκλίμα παράγει σιγουριά, ελευθερία, ζεστασιά, εμπιστοσύνη.
Έχει πείσμα, επιμονή, επιθυμίες και αποφάσεις ζωής που είναι για το καλό και των δύο συντρόφων.
Έχει όρκους ζωής που προϋποθέτουν την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης.
Έχει έρωτα.
Έχει αγάπη.
Έχει καθαρότητα στα βλέμματα.
Έχει λαχτάρα στην ψυχή.
πηγη : http://www.kepsy.gr/
…..”Ο.κάθε άνθρωπος επάνω στον πλανήτη είναι ένα από τα θαύματα αυτού του κόσμου. Ο κάθε ένας από μας είναι ένας ήρωας, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Ο καθένας μας έχει τη δυνατότητα για εξαιρετικά κατορθώματα. Το μόνο που χρειάζεται είναι συνεχή μικρά βήματα προς την κατεύθυνση των ονείρων μας. Όπως το Τάζ Μαχάλ, έτσι και μια ζωή ξέχειλη από θαύματα μπορεί να κτιστεί μέρα με τη μέρα, κομμάτι-κομμάτι. Οι μικρές νίκες οδηγούν σε μεγάλες νίκες. Μικρές, προστιθέμενες αλλαγές και βελτιώσεις σαν αυτές που σου πρότεινα θα εδραιώσουν τελικά θετικές συνήθειες. Οι θετικές συνήθειες θα δημιουργήσουν θετικά αποτελέσματα. Και τα θετικά αποτελέσματα θα σε εμπνεύσουν να επιδιώξεις ακόμη μεγαλύτερη προσωπική αλλαγή. Άρχισε να ζεις την κάθε σου μέρα σαν να ήταν η τελευταία σου. Ξεκινώντας από σήμερα, μάθε περισσότερα, γέλα περισσότερο και κάνε αυτό που αληθινά αγαπάς να κάνεις” …..
Από τη λιβελούλη μέχρι τον χρυσό σκαραβαίο, πολλά έντομα, καθώς και μερικά πτηνά, έχουν εξελίξει ιριδίζουσες φορεσιές. Νέα μελέτη υποδεικνύει τώρα ότι τα ζώα που γυαλίζουν και αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη γωνία φωτισμού τρομάζουν και μπερδεύουν τους θηρευτές. Το «δομικό χρώμα» Το περίεργο με τα ιριδίζοντα ζώα είναι ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο παρδαλός αυτός χρωματισμός δεν οφείλεται σε χρωστικές ουσίες. Πρόκειται αντίθετα για το λεγόμενο «δομικό χρώμα», το οποίο προκύπτει από την αλληλεπίδραση του φωτός με τη μικροσκοπική δομή της ιριδίζουσας επιφάνειας. Χάρη σε αυτό το τρικ, το οποίο εμπνέει εδώ και χρόνια ερευνητές της νανοτεχνολογίας, τα ζώα αυτά γυαλίζουν και αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τον φωτισμό και τη γωνία θέασης. Μέχρι σήμερα, όμως, οι βιολόγοι αδυνατούν να προσφέρουν μια ικανοποιητική εξήγηση για τη χρησιμότητα αυτής της τακτικής, η οποία εμφανίστηκε ανεξάρτητα πολλές φορές στην εξέλιξη -απαντάται εξάλλου όχι μόνο σε αρθρόποδα αλλά και σε πτηνά όπως η αλκυονίδα και το παγόνι. Σε μια προσπάθεια να λύσουν το μυστήριο, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Λίνκολν στη Βρετανία πειραματίστηκαν με εντομοφάγα γιαπωνέζικα ορτύκια, τα οποία είχαν εκπαιδευτεί να τσιμπούν μαύρες κουκκίδες που κινούνταν στο ομοιόμορφο γκρίζο φόντο μιας οθόνης. Στη διάρκεια του πειράματος, οι ερευνητές παρουσίασαν στα πτηνά 20 διαφορετικές κουκκίδες, 10 ιριδίζουσες και 10 απλές, οι οποίες περνούσαν διαδοχικά από την οθόνη. Τα ορτύκια χρειάζονταν περισσότερα τσιμπήματα για να πετύχουν τις ιριδίζουσες κουκκίδες, αναφέρει η ερευνητική ομάδα στην επιθεώρηση «Biology Letters». Επιπλέον, οι επιθέσεις τους ήταν λιγότερο πιθανό να πετύχουν το στόχο σε σχέση με τα τσιμπήματα εναντίον των απλών κουκκίδων. Οι θηρευτές δεν βρίσκουν τη θέση της λείας τους Αυτό υποδεικνύει ότι οι μεταβολές στο χρώμα και τη φωτεινότητα που προσφέρει το δομικό χρώμα εμποδίζουν τους θηρευτές να προσδιορίσουν με ακρίβεια τη θέση της λείας τους, συμπεραίνουν οι ερευνητές. Προηγούμενες μελέτες είχαν εξάλλου δείξει ότι «τα ζώα με έντονο χρωματισμό, όπως ρίγες που δημιουργούν αντίθεση, προστατεύονται από τους θηρευτές, ίσως επειδή [οι θηρευτές] δυσκολεύονται να εκτιμήσουν την ταχύτητα και την κίνησή τους» επισημαίνει ο Τόμας Πάικ, συντάκτης της μελέτης. Με άλλα λόγια, ακόμα και οι έντονοι χρωματισμοί που θα περίμενε κανείς ότι τραβούν την προσοχή των κυνηγών μπορούν στην πραγματικότητα να προστατεύουν αυτόν που τους φοράει.
Aπό ΤΟ ΒΗΜΑ
ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ: ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; ΜΟΥΤΡΑ. Ν’ ΑΝΤΙΚΡΙΖΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΕ ΜΟΥΤΡΑ. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μη μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου. ΝΑ ΚΛΑΙΓΕΣΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΟΛΛΑ. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
«Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει». (Από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)
[Πηγή: www.doctv.gr]
Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων του Black Duck, από 21 Απριλίου έως 9 Μαΐου 2015.
Πρόκειται για έργα μικρών διαστάσεων, γιατί όπως λέει ο ίδιος: «Οι διαστάσεις δεν προσδιορίζουν κατ’ ανάγκη το “μέγεθος”. Όταν μια λεπτομέρεια απαιτεί την παρατήρηση μεγεθύνει το κέντρο βάρους της και μας κλέβει το βλέμμα. Έτσι θέλω να δηλώσω με ” σπουδές” μικρών διαστάσεων το μέγεθος μιας αξίας! Ένα συναίσθημα μπορεί να “καταγραφεί” με δυο και μόνο γραμμές.
Η δύναμη μιας συγκίνησης μπορεί να ειπωθεί χωρίς λόγια και μόνο με έναν υπαινιγμό πάνω στην ουσία του. Αυτή η έκθεση είναι έκθεση “σπουδών” έργων ολοκληρωμένων πάνω σε πρόσωπα που κατοικώ μαζί τους και εκτιμώ. Οι φιγούρες του καφενείου είναι πρόσωπα ιερά που ζουν κοινοβιακά πολλές ώρες της ημέρας. Είναι τύχη να ακούς τους διαλόγους, τα πειράγματα, τις σοφίες των γερόντων!
Η ζωή καταθέτει την εμπειρία της στον πολιτισμό πίνοντας καφέ ή ρακί με μια αισθητική ήδη διαμορφωμένη που ορίζει τους κανόνες των ανθρώπων του βουνού. Το δηλαδή, το εννοώ, το θέλω να πω, δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιό τους μια κι έξω όλα! Απλά, γόνιμα, ουσιαστικά. Το βλέμμα μιλεί τον πιο ακριβό λόγο».
Εγκαίνια έκθεσης: Τρίτη 21 Απριλίου 2015, ώρα 8.30 μ.μ.
Διάρκεια έκθεσης: 21 Απριλίου – 9 Μαΐου 2015
Καθημερινές και Σάββατα: 11.00 – 22.00
Κυριακή: 19.00 – 22.00
Black Duck Multiplarte –Ντόρα Ρίζου
Cafe-Bar-Restaurant-Gallery
Χρήστου Λαδά 9α
210 3234760
www.blackduck.gr / info@blackduck.gr
….ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΝ. O νους: «Γιατί να χανόμαστε κυνηγώντας το αδύνατο;». Μέσα στον ιερό περίβολο των πέντε αιστήσεων χρέος μας ν’ αναγνωρίσουμε τα σύνορα του ανθρώπου. Μα μια άλλη μέσα μου φωνή, ας την πούμε έχτη δύναμη, ας την πούμε καρδιά, αντιστέκεται και φωνάζει: «Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!» ΔΕ ΖΥΓΙΑΖΩ, ΔΕ ΜΕΤΡΩ, ΔΕ ΒΟΛΕΥΟΜΑΙ! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι. Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος: Ποιος μας φυτεύει στη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; ΝΑΙ, ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, δεν είναι ο άνθρωπος. Έζησε χωρίς αυτά, θα ζήσει χωρίς αυτά. Είναι σπίθες εφήμερες της βίαιης περιστροφής της. ΑΣ ΕΝΩΘΟΥΜΕ, ΑΣ ΠΙΑΣΤΟΥΜΕ ΣΦΙΧΤΑ, ΑΣ ΣΜΙΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ, ΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, όσο βαστάει ακόμα η θερμοκρασία τούτη της Γης, όσο δεν έρχουνται σεισμοί, κατακλυσμοί, πάγοι, κομήτες να μας εξαφανίσουν, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον αγώνα! Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους. Να ζητάς συντρόφους! ΝΑ ‘ΣΑΙ ΑΝΗΣΥΧΟΣ, ΑΦΧΑΡΙΣΤΗΤΟΣ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΣ ΠΑΝΤΑ. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση. ΠΟΥ ΠΑΜΕ; ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε! ΣΚΥΒΩ ΚΙ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΟΥΤΗ ΚΡΑΥΓΗ ΣΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΜΟΥ. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του. Η ΚΡΑΥΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ. ΑΟΡΑΤΑ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΧΕΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου• όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται• όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου. ΜΑ ΕΣΥ ΝΑ ΞΕΔΙΑΛΕΓΕΙΣ. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματού σου και ποιος ν’ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα. Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργός την κοίτη όπου θα μπει και θα οδέψει ο ποταμός των απόγονων. ΌΤΑΝ ΦΟΒΑΣΑΙ, Ο ΦΟΒΟΣ ΔΙΑΚΛΑΔΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ ΓΕΝΕΕΣ και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει. ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΛΥΠΗΣΟΥ ΤΟΥΣ. Κοίταξε τον εαυτό σου ανάμεσα στους ανθρώπους, λυπήσου τον. Μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, ψαχνόμαστε, ρωτούμε, αφουκραζόμαστε, φωνάζουμε βοήθεια! ΤΡΕΧΟΥΜΕ. ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ μα δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Τρέχουμε. Μια λαμπάδα κρατούμε και τρέχουμε. Το πρόσωπό μας, μια στιγμή, φωτίζεται. Μα βιαστικά παραδίνουμε τη λαμπάδα στο γιο μας κι ευτύς σβήνουμε, κατεβαίνουμε στον Άδη. Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΜΙΓΕΙ Ο,ΤΙ Ο ΝΟΥΣ ΧΩΡΙΖΕΙ, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη. ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΕΥΤΥΧΙΑ; Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια. …..
