Σεμνός,,ευφυής,ευγενικός ,χαμογελαστός και απίστευτα φιλικός και “προσγειωμένος” ,χωρίς ίχνος έπαρσης ,είναι μερικά απο τα χαρακτηριστικά που αμέσως αναγνωρίζει κανείς στον άνθρωπο Νίκο Πλατύραχο -που χαριτωλογόντας- θα έπρεπε να μετονομαστεί σε Πλατυ-Χαμόγελο ,αφού δε λείπει στιγμή απο το πρόσωπό του .
Γεννήθηκε στην Aθήνα το 1965 και κατάγεται από το Pέθυμνο. Tα τελευταία 12χρόνια, παράλληλα με την Aθήνα, ζεί και δρά στην Kολωνία και το Mόναχο της Γερμανίας όπου ασχολείται κυρίως με τη σύνθεση μουσικών υποκρούσεων σε κινηματογραφικές ταινίες. Aφού σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στο Eθνικό Ωδείο Aθηνών, συνέχισε με σπουδές σύνθεσης στη μουσική ακαδημία του Ανοβέρου και της Κολονίας με τον Hans Werner Henze, καθώς και με μεταπτυχιακές σπουδές στο Studio ηλεκτρονικής μουσικής της Kολωνίας με καθηγητή τον H. U. Humpert και με την υποστήριξη της γερμανικής υποτροφίας DAAD, απ’ όπου αποφοίτησε το 1991. Έχει γράψει τη μουσική σε πάνω από 15 ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου και συνεργάζεται συστηματικά με τους σκηνοθέτες Xάρη Πατραμάνη, Rainer Matsutani και Adolf Winkelmann.
H μουσική του για την ταινία “FLUG IN DIE NACHT” (Πτήση μέσα στη νύχτα) απέσπασε την πρώτη διάκριση στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Trossingen. Oι δραστηριότητές του εκτείνονται επίσης σε έργα για ορχήστρα και μικρότερα σύνολα, που εκτελούνται σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις (ορχήστρα της Bαυαρικής ραδιοφωνίας, συμφωνική ορχήστρα της Πράγας, Studio ορχήστρα της Kολωνίας κ.α.). Στην Eλλάδα μεταξύ άλλων, έργα του έχουν εκτελεσθεί στο Hρώδειο Ωδείο και στο Mέγαρο Mουσικής Aθηνών, από την Oρχήστρα των Xρωμάτων, από την ιταλική ορχήστρα “Divertimento Ensemble”, καθώς και από τη Συμφωνική Oρχήστρα της EPT. Συνεργάστηκε με τον Mάνο Xατζιδάκι τα τελευταία τέσσεραχρόνια της ζωής του, σε επεξεργασίες και ενορχηστρώσεις έργων για την ορχήστρα των χρωμάτων (“Mατωμένος Γάμος”, κινηματογραφικά, κύκλος “NinoRota”), καθώς και με τον Mίκη Θεοδωράκη (“Aκολουθία εις κεκοιμημένους”, “Eπιφάνεια Aβέρωφ”).
Tον Nοέμβριο του 1995 του απενεμήθη το ομοσπονδιακό βραβείο κινηματογραφικής μουσικής, στα πλαίσια των εκδηλώσεων FILMMUSIKTAGE95 στη Bόννη, για τη μουσική του στην ταινία του Rainer Matsutani “Nur uber meine Leiche” (CD Sony Music). H τελευταία δισκογραφική του έκδοση με τίτλο”Σεπτέμβριος”, αφορά σε κινηματογραφικά μουσικά του θέματα, που αποδίδονται από την Oρχήστρα των Xρωμάτων.
ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ
«ΘΕΑΤΡΟΝ», Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»
Την Τρίτη 29 Μαΐου 2012, στις 20:30 ,
ο Νίκος Πλατύραχος θα συμμετάσχει με έργα του στη συναυλία με τίτλο : «Μουσική σύγχρονων Ελλήνων συνθετών στον κινηματογράφο». με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ .Η συναυλία, υπό τη διεύθυνση της μαέστρου και συνθέτριας Κωνσταντίας Γουρζή, είναι αφιερωμένη στη μουσική ταινιών που έχει γραφτεί από Έλληνες συνθέτες της νεότερης γενιάς.Επίσης θα παρουσιαστούν έργα των : Δημήτρη Παπαδημητρίου, Ευανθίας Ρεμπούτσικα, Νίκου Κυπουργού, Κωνσταντίας Γουρζή, Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, Σταύρου Μαρκόνη.Τη συναυλία θα συνοδεύει οπτικό υλικό των ταινιών.
Πειραιώς 254, Ταύρος, Αίθουσα Αντιγόνη
Τηλ. 212 254 0300
“Ημέρες Ρεθύμνου” : ένας κύκλος εκδηλώσεων Πολιτισμού και καλλιτεχνικής δημιουργίας που εγκαινιάστηκε στο Ρέθυμνο με στόχο να αναδείξει την ιστορική φυσιογνωμία και την πολιτιστική του παράδοση αξιοποιώντας , ως επί το πλείστον, το ντόπιο καλλιτεχνικό του δυναμικό. Ο εμπνευστής και οργανωτής αυτής της πολυποίκιλης και ωφέλιμης δράσης είναι ο Σύλλογος Κατοίκων της Παλιάς Πόλης του Ρεθύμνου.
Πέμπτη 31 Μαΐου , ώρα ¨21.00 μμ , στον Ενετικό Φάρο
Ο Νίκος Πλατύραχος θα παρουσιάσει το έργο του :ΟΝΕΙΡΟΓΡΑΦΙΑ
Η Ονειρογραφία είναι μία πολύχρωμη, ατμοσφαιρική μουσική παράσταση, που βασίζεται στην πρόσφατη, ομώνυμη δισκογραφική δουλειά του Νίκου Πλατύραχου. Ο συνθέτης την πλαισιώνει ξεκινώντας από τα έργα του «Σεπτέμβριος» και το «Από την αυτοκρατορία των σκιών», περιπλανάται μαζί με το κουαρτέττο του σε μουσικές του κινηματογράφου, του θεάτρου, σε απόηχους του μεσοπολέμου, σε ρεμπέτικα και σε άλλες κρυμμένες, αποπλανητικές μελωδίες και όλα αυτά μέσα σε ένα μυσταγωγικό, υποβλητικό κλίμα, που εμπλουτίζεται από τη ζεστή και αισθαντική φωνή του Κώστα Βασιλιάγκου.
Οι μουσικοί:
Bιβή Γκέκα : Mαντολίνο
Ανδρέας Στεργίου : Κιθάρα
Γιάννης Tουλής : Bιολοντσέλλο
Nίκος Πλατύραχος : Πιάνο
Εικαστική δημιουργία πολυμέσων: Ελένη Αγγελίδου
1. Ερωτας πόλεμος της Καίτης Οικονόμου (Eκδόσεις Ψυχογιός)
1. Το παιχνίδι του στέμματος (επίτομο) του Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν (Eκδόσεις Anubis)
1. Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο του Αρτουρ Σοπενχάουερ (Eκδόσεις Πατάκη)
Ο Παμούκ γεννήθηκε το 1952 στο μεγαλοαστικό Νισάντασι, όπου και μεγάλωσε, εκεί δηλαδή που εκτυλίσσεται το βιβλίο «Ο Τζεβντέτ Μπέη και οι γιοι του». Προοριζόταν για μηχανικός. «Ο παππούς μου, ο πατέρας μου και οι θείοι μου ήταν μηχανικοί και όλοι πήγαν στο ίδιο πανεπιστήμιο, το Πολυτεχνείο της Κωνσταντινούπολης. Αυτή ήταν η οικογενειακή παράδοση. Επειδή ήμουν καλλιτεχνική φύση, είπαν: “Ας τον αφήσουμε να γίνει αρχιτέκτονας” και έτσι γράφτηκα στη Σχολή Αρχιτεκτονικής. Το πνεύμα των μηχανικών, οι αξίες τους, όλα αυτά είναι πολύ συνηθισμένα στον Τρίτο Κόσμο» εξηγεί.
Δεν άντεξε πολύ. Σύντομα παράτησε τις σπουδές του και στα 22 του ξεκίνησε να γράφει το πρώτο του βιβλίο, μια επική σάγκα με πολλά στοιχεία αυτοβιογραφίας – ο χαρακτήρας του Τζεβντέτ Μπέη είναι βασισμένος στον παππού του – που καταγράφει έναν ολόκληρο αιώνα τουρκικής ιστορίας. Θυμάται ακόμη πώς έγραψε το βιβλίο: «Εμαθα ότι το να γράφεις ένα μυθιστόρημα σημαίνει να συλλέγεις τα απομνημονεύματά σου και να τα ανασυνθέτεις με μια βαθύτερη οπτική. Το βιβλίο «Ο Τζεβντέτ Μπέη και οι γιοι του» φτάνει τις 800 σελίδες. «Διάβασα ξανά το βιβλίο μου έπειτα από 34 χρόνια – τέλείωσα τη συγγραφή του το 1978. Μου αρέσει το πόσο φιλόδοξος ήμουν» λέει ο Παμούκ γελώντας. Εκνευρίζεται όταν του λέω ότι ένας από τους ήρωές του μοιάζει να έχει τη ραθυμία όλων των πλουσίων. «Ναι, αυτός ο ήρωας είναι πλούσιος, αλλά είναι πλούσιος με τρόπο σχεδόν τολστοϊκό – δεν του αρέσουν τα πλούτη του. Δεν ζει σε ένα αστείο του Γούντι Αλεν. Δεν ρωτάει διαρκώς: “από πού ερχόμαστε; πού πάμε; θα πάμε για ποτό απόψε;”. Ξέρει ότι τα πράγματα είναι πιο βαθιά στην πραγματικότητα».
«Δεν είμαι εξτρεμιστής»
Η πολιτική έχει παίξει ιδιαίτερο ρόλο στη ζωή του Παμούκ. Παιδί της δεκαετίας του ’70 έζησε σε μια περίοδο έντονα ταραγμένη για την τουρκική σύγχρονη ιστορία. «Δεν ήμουν όπως οι περισσότεροι ριζοσπαστικοί αριστεροί μαρξιστές φίλοι μου που διάβαζαν βιβλία που άλλαξαν τη ζωή τους και μέσα σε δύο χρόνια κατέληξαν στη φυλακή όπου τους βασάνισαν. Εγώ ήμουν πιο προσεκτικός. Οι φίλοι μου μου έλεγαν: “Α, είσαι προσεκτικός, κάθεσαι σπίτι σου και διαβάζεις βιβλία”. Ημουν ένας προσεκτικός αστός. Ημουν πάντα φιλελεύθερος, όχι εξτρεμιστής».
Το διεθνές σκάνδαλο
Ο Παμούκ ήταν ήδη ο διασημότερος τούρκος συγγραφέας διεθνώς – χάρη σε βιβλία όπως «Με λένε Κόκκινο» και «Χιόνι» –
και με πάμπολλα βραβεία στο ενεργητικό του, όταν το 2005 ξέσπασε ένα σκάνδαλο γιγαντιαίων πολιτικών διαστάσεων με διεθνές αντίκτυπο για τον ίδιο, αλλά και τη χώρα του. Hδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 είχε μιλήσει υπέρ της ελευθερίας του λόγου και είχε θίξει το θέμα των πολιτικών δικαιωμάτων των Κούρδων, το απόλυτο θέμα-ταμπού στην Τουρκία ακόμη και σήμερα. Το 2005, όμως, μια συνέντευξή του στην ελβετική εφημερίδα «Das Magazin» άλλαξε τη ζωή του με τρόπο που δεν φανταζόταν. Στη συνέντευξη αυτή φερόταν να δηλώνει: «Τριάντα χιλιάδες Κούρδοι και ένα εκατομμύριο Αρμένιοι έχουν σκοτωθεί. Και κανείς δεν τολμάει να το αναφέρει, οπότε θα το κάνω εγώ». Η δήλωση αυτή, μια δήλωση που ο Παμούκ υποστηρίζει πως είχε άμεση σχέση πολύ περισσότερο με την ελευθερία του λόγου παρά με την ίδια την πολιτική, προκάλεσε μεγάλες πολιτικές αντιδράσεις. Σε προσωπικό επίπεδο ο Παμούκ βρέθηκε στο εδώλιο του κατηγορουμένου πάνω από μία φορά για τις απόψεις του, ενώ δεν μπορούσε πλέον να κυκλοφορεί χωρίς σωματοφύλακα. Την ίδια ώρα οι εξτρεμιστές απειλούσαν πως θα κάψουν τα βιβλία του – το 2008 μάλιστα μαθεύτηκε ότι υπήρχε σχέδιο δολοφονίας του. Εξαιτίας της δήλωσής του άλλαξε η τουρκική νομοθεσία – έγινε πια παράνομο «να προσβάλλει κανείς την Τουρκική Δημοκρατία». Η υπόθεση προκάλεσε τη διεθνή κατακραυγή: μερικοί από τους διασημότερους συγγραφείς του κόσμου έσπευσαν στο πλευρό του – από τον Τζον Απνταϊκ ως τον Γκύντερ Γκρας και από τον Ουμπέρτο Εκο ως τον Κάρλος Φουέντες –, ενώ το ζήτημα επηρέασε έντονα και τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Η έκρηξη του Παμούκ
Ο ίδιος τα θυμάται όλα αυτά. «Ηταν μια πολύ δύσκολη περίοδος, ζούσα με σωματοφύλακες και πίστευα ότι θα με εξόριζαν για πάντα. Είχα διάφορες δίκες όλα αυτά τα χρόνια» μου λέει κατά τη διάρκεια της συζήτησης. Αρνείται πλέον να μιλήσει για την πολιτική, εξοργίζεται όταν τον ρωτάω αν περίμενε ότι μια συνέντευξη θα του άλλαζε τόσο πολύ τη ζωή. «Α, θέλετε να πάτε την κουβέντα προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν θέλω να εξηγήσω το τι συνέβη πέντε χρόνια πριν. Ολοι με ρωτάνε αν το περίμενα. Οχι, δεν το περίμενα! Θα απαντούσα σε αυτή την ερώτηση πέντε χρόνια πριν, αλλά σήμερα η ζωή μου είναι πιο ενδιαφέρουσα από αυτό». Φωνάζει δυνατά την ώρα που μου τα λέει αυτά, σηκώνεται όρθιος απότομα και εξαφανίζεται προς την κουζίνα. Αμηχανία. Χαίρομαι που είμαστε σπίτι του και δεν μπορεί να κοπανήσει την πόρτα και να φύγει. Οταν επιστρέφει, μου λέει ότι εκνευρίζεται γιατί κάθε φορά που μιλάει για την πολιτική δεν βλέπει τίποτα τυπωμένο για τα βιβλία του. Οτι τον κουράζει να τον βλέπουν ως πρεσβευτή της Τουρκίας («με ενοχλεί, με κάνει να χάνω τον αυθορμητισμό μου και την ειλικρίνειά μου, σκέφτομαι “τώρα αντιπροσωπεύω κάτι”»). Και στο τέλος επιμένει ότι δεν τον απασχολεί και τόσο η πολιτική. «Η πολιτική απασχολεί λιγότερο από το 2% της ζωής μου. Επειδή είχα πολιτικά προβλήματα, γιατί η κυβέρνηση ή ο οποιοσδήποτε μου επιτέθηκε, όλοι πιστεύουν ότι είμαι ένα πολύ πολιτικό άτομο, αλλά δεν είμαι». Και αυτό το λέει αποφασιστικά.
Ελληνες και Οθωμανοί
Η πολιτική όμως είναι με διάφορους τρόπους παρούσα στα βιβλία του. Το πρώτο του βιβλίο μπορεί να κάνει μεγάλη εντύπωση στους έλληνες αναγνώστες του γιατί δεν έχει καμία σχέση με τα μεταμοντέρνα, πολύπλοκα βιβλία για τα οποία έγινε διάσημος αργότερα. Το βιβλίο ξεκινάει με την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τελειώνει στα μέσα της δεκαετίας του ’70 – αν και το μεγαλύτερο κομμάτι του μυθιστορήματος μιλάει για τη δεκαετία του ’30, μία από τις σημαντικότερες εποχές της τουρκικής ιστορίας: είναι η εποχή που ο Κεμάλ Ατατούρκ ιδρύει τη νέα Τουρκική Δημοκρατία. «Ο Τζεβντέτ Μπέη θέλει να είναι κάτι αντικρουόμενο για την εποχή: και μουσουλμάνος και αστός» εξηγεί ο Παμούκ. «Ενας βασικός παράγοντας για την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν ότι η αστική τάξη δεν ήταν μουσουλμάνοι, αλλά Ελληνες, Εβραίοι, Αρμένιοι ή άλλες μη μουσουλμανικές εθνικότητες. Υπό αυτή την έννοια, ο εθνικισμός κόστισε στην Τουρκία την απώλεια της αστικής τάξης της. Το βιβλίο μου καταγράφει την εφεύρεση μιας μουσουλμανικής αστικής τάξης και την εξάρτηση από τον στρατό, έναν στρατό που με έναν τρόπο εφυήρε το έθνος. Ογδόντα χρόνια μετά, όλο αυτό είναι πια σε παρακμή. Εκείνη την εποχή ήμουν ντροπαλός και ανώριμος, αλλά έγραφα για τα πολιτικά προβλήματα: ακόμη μιλάμε για στρατιωτικά πραξικοπήματα, τον ρόλο του στρατού στην Τουρκία, τις κουρδικές εξεγέρσεις».
«Συστήνω σε όλους να κερδίσουν το Νομπέλ»
Η προσοχή που έπεσε πάνω στον Παμούκ όμως μετά την πολιτική διαμάχη του δεν του έκανε μόνο κακό. Το 2006 κέρδισε το βραβείο Νομπέλ, κάτι που πολλοί ισχυρίστηκαν ότι έγινε με πολιτικά κίνητρα. Μετά τα συμβάντα της προηγούμενης χρονιάς η πίεση που του ασκήθηκε ήταν ανελέητη. «Ολοι ασχολούνται μαζί σου, αποκτάς σωματοφύλακα, όλοι σε κοιτάνε υπερβολικά, πρέπει το σακάκι σου να είναι σιδερωμένο. Aλλά φυσικά η θετική πλευρά είναι πολύ πιο δυνατή από αυτή την επιπόλαιη αρνητική πλευρά. Δεν μπορώ να γκρινιάζω επειδή κέρδισα το Νομπέλ. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους» μου λέει και γελάει δυνατά και λίγο αμήχανα.
Οσα κάνεις για έναν έρωτα
Το 1998 ο Παμούκ είχε μια ιδέα που ξεπερνούσε τα στενά όρια της λογοτεχνίας. «Η ιδέα μου ήταν να τοποθετήσω μια φανταστική ιστορία σε ένα πραγματικό σπίτι και να κάνω το σπίτι μουσείο. Το σπίτι το αγόρασα το 1998 στο Τσουκούρτζουμα, μια γειτονιά που τότε ήταν πολύ φθηνή και σκέφτηκα ότι εδώ θα εκτυλίσσεται η πλοκή του βιβλίου μου και ότι θα αρχίσω να μαζεύω αντικείμενα της ιστορίας: φλιτζάνια του τσαγιού, ρούχα, τοπία, φωτογραφίες, τραπέζια, οτιδήποτε αντιπροσωπεύει μια κουλτούρα, ένα περιβάλλον, μια χρονική περίοδο. Αν αποφάσιζα ότι ο χαρακτήρας μου, ο Κεμάλ, θα αγόραζε ένα δώρο για την αγαπημένη του, τη Φισούν, πρώτα θα αγόραζα αυτό το αντικείμενο και μετά θα έγραφα για αυτό». Το «Μουσείο της Αθωότητας» – ένα από τα μεγαλύτερα μπεστ σέλερ του και ένα από τα ωραιότερα βιβλία του – κυκλοφόρησε το 2007. Το πραγματικό Μουσείο της Αθωότητας ανοίγει τη προσεχή Παρασκευή. Το βιβλίο καταγράφει την αγάπη του πλούσιου Κεμάλ για την κοινωνικά κατώτερή του Φισούν. Επειδή ο Κεμάλ δεν μπορεί να αποκτήσει τη γυναίκα των ονείρων του, αρχίζει να μαζεύει αντικείμενα που ορίζουν τη σχέση τους με φετιχιστικό ζήλο: τα σκουλαρίκια της, τα εισιτήριά της, η αλατιέρα και τα μπιμπελό του σπιτιού της καταλήγουν σε ένα ιδιόρρυθμο μαυσωλείο αντικειμένων. «Η ιδέα του Μουσείου της Αθωότητας ήταν να μιλήσω για μια κουλτούρα μέσα από τα αντικείμενά της» εξηγεί.
4.213 γόπες με κραγιόν
Μία από τις απαιτήσεις του Παμούκ πριν από τη συνέντευξη ήταν να πάω να δω το Μουσείο της Αθωότητας. Τα διεθνή μέσα περιμένουν χρόνια τώρα τα εγκαίνια του μουσείου. Το κτίριο είναι βαμμένο μπορντό και κρυμμένο σε μια γειτονιά που έχει αλλάξει ριζικά από τότε που αγόρασε ο Παμούκ το σπίτι – όπως έχει εξάλλου αλλάξει κι όλη η Κωνσταντινούπολη, που ζει ένα πρωτόγνωρο οικονομικό θαύμα. Το περίγραμμα της Πόλης έχει γεμίσει ουρανοξύστες, ενώ η φωτογραφία του Κεμάλ, που δέκα χρόνια πριν βρισκόταν σχεδόν παντού, έχει αρχίσει να εκλείπει. Η πρώην φτωχική γειτονιά του Τσουκούρτζουμα, που παραδοσιακά ήταν γεμάτη αντίκες και εργαστήρια επίπλων, έχει γεμίσει με στούντιο καλλιτεχνών, hipsters, δυτικά καφέ και μικρές μπουτίκ με vintage ρούχα. Ο Παμούκ έχει επιμεληθεί το μουσείο και τα αντικείμενά του με σχεδόν ανατριχιαστική προσοχή στη λεπτομέρεια. Κάθε κεφάλαιο του βιβλίου αντιστοιχεί και σε μια ξύλινη αριθμημένη προθήκη γεμάτη αντικείμενα. Η πιο εντυπωσιακή από όλες αντιστοιχεί στο Κεφάλαιο 68: είναι μια προθήκη με 4.213 γόπες τσιγάρων, όσα έχει καπνίσει η ηρωίδα του βιβλίου. Πολλές από τις γόπες έχουν αποτυπώματα από κόκκινο κραγιόν. Κάτω από κάθε γόπα ο Παμούκ έχει σημειώσει με μια αξιοθαύμαστη εμμονή πού ακριβώς είχε καπνίσει η ηρωίδα το συγκεκριμένο τσιγάρο. Ο Παμούκ μού δείχνει όλο περηφάνια τον κατάλογο του μουσείου που θα λέγεται «Η αθωότητα των αντικειμένων». Στην Αμερική θα δημοσιευθεί από τον εκδοτικό οίκο Abrams, έναν από τους μεγαλύτερους στην κατηγορία της τέχνης.
Ο Χίτσκοκ και η ματαιοδοξία του συγγραφέα
Στο βιβλίο «Το Μουσείο της Αθωότητας», όπως και στο «Χιόνι», ο Παμούκ είναι ένας από τους ήρωες του βιβλίου. Εμφανίζεται στην αρχή και μετά διηγείται το τέλος της ιστορίας. «Είναι μια χιτσκοκική κίνηση, μου αρέσει, αλλά δεν το θεωρώ ιδιαίτερα σπουδαίο» διευκρινίζει. Τον ρωτάω αν υπάρχει κάτι ματαιόδοξο σε όλο αυτό. «Πιθανόν, αλλά το να γράφεις ένα βιβλίο 600 σελίδων περιέχει επίσης αρκετή ματαιοδοξία, οπότε…». Ο Παμούκ δεν αρνείται ότι υπάρχει κάτι ναρκισσιστικό στην τέχνη της συγγραφής. «Προφανώς, για να γίνεις συγγραφέας, πρέπει να πιστεύεις στη σοβαρότητά σου. Ισως και στην τέχνη της αυτοβιογραφίας να υπάρχει ναρκισσισμός. Αλλά και πάλι εγώ έκανα την αυτοβιογραφία μου (σ.σ.: το βιβλίο «Ιστανμπούλ, Πόλη και αναμνήσεις») πορτρέτο μιας πόλης αντί να γράψω μόνο για μένα. Νομίζω ότι το να είσαι ναρκισσιστής δεν είναι και τόσο κακό. Εξάλλου ως συγγραφέας πρέπει να επιβάλλεις τη δική σου άποψη και ματιά για τον κόσμο και να τη συνδυάζεις με την πραγματικότητα» λέει. Το μόνο άγχος του Παμούκ για το μέλλον είναι ότι δεν θα προλάβει να γράψει όλα τα βιβλία που έχει σχεδιάσει. Ο κατάλογος του Μουσείου της Αθωότητας ήταν το 15ο βιβλίο του. «Εχω έτοιμες πλοκές για οκτώ ακόμη βιβλία. Ετσι λειτουργώ. Πρώτα σκέφτομαι και μετά γράφω όλο και περισσότερες σημειώσεις. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω».
«Οταν έπαιζα μικρός με τα παιχνίδια μου»
Στα 60 του χρόνια ο Παμούκ έχει την αίσθηση ότι του τελειώνει ο χρόνος. «Ολα αυτά τα βιβλία που ετοιμάζω για όλα τα υπόλοιπα χρόνια θέλω να τα γράψω. Ο χρόνος είναι όλο και πιο πολύτιμος. Να απολαύσω τη ζωή μου κοιτώντας έξω από αυτό το παράθυρο, να πάω στην παραλία ή να δουλεύω συνέχεια; Ειλικρινά με βασανίζει αυτό το ερώτημα κάθε στιγμή. Μονίμως ρωτάω τον εαυτό μου γιατί δουλεύω τόσο σκληρά. Προφανώς επειδή μου αρέσει! Ακόμη δεν έχω χάσει τη χαρά τού να γράφω ένα μυθιστόρημα – είναι η ίδια αίσθηση που είχα όταν έπαιζα μικρός με τα παιχνίδια μου. Είναι η ζωή για την ευτυχία; Την απόλαυση της στιγμής; Το να παρηγορείς τον εαυτό σου ότι κάνεις κάτι με νόημα; Αυτές είναι οι ερωτήσεις που ρωτάω ξανά και ξανά. Πάντα με απασχολούν οι ερωτήσεις – Πώς να χρησιμοποιήσεις τον χρόνο σου; Πώς φθάσαμε εδώ; Πού πάμε; Και φυσικά πού θα πάμε απόψε;». Γελάει δυνατά.
AΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
KAΠΝΙΣΜΑ ΚΑΙ ΝΕΟΙ
Τις τελευταίες δεκαετίες οι διάφοροι ειδικοί που ασχολούνται με το πρόβλημα του καπνίσματος τονίζουν πως όλοι οι υπεύθυνοι πολίτες έχουμε το καθήκον να καταβάλουμε προσπάθειες προκειμένου να πείσουμε τους νέους ώστε να μην γίνουν καπνιστές η αν έχουν ήδη ξεκινήσει το κάπνισμα να το σταματήσουν αμέσως.
Βεβαία το να πείσει κάποιος τους νέους ν΄ αποφύγουν το κάπνισμα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Κάθε άλλο μάλιστα. Αρκεί ν΄ αναλογιστούμε τις αρνητικές επιδράσεις που δέχονται οι νέοι απ το περιβάλλον τους σε σχέση με το τσιγάρο. Πρωτ΄ απ όλα ποιοι άραγε θα μπορούσαν να πείσουν τους νέους να μην καπνίσουν; μήπως οι γιατροί μας; αστεία υπόθεση αν αναλογιστούμε ότι, σαν χώρα, έχουμε σε παγκόσμιο επίπεδο το μεγαλύτερο ποσοστό γιατρών-καπνιστών. Μήπως όμως οι δάσκαλοι και οι καθηγητές θα μπορούσαν να παίξουν αυτό το ρόλο; κάθε άλλο ! Ας μην ξεχνάμε ότι η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών είναι συστηματικοί καπνιστές και φυσικά καπνίζουν μπροστά στους μαθητές τους .Αν πάμε μάλιστα στο στενό οικογενειακό περιβάλλον των νέων θα ομολογήσουμε με θλίψη ότι αποτελεί τον υπ΄αριθμο1 παράγοντα αρνητικής επίδρασης των νέων στο κάπνισμα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η χωρά μας έρχεται 3η στο κόσμο σε κατά κεφαλήν κατανάλωση τσιγάρων μετά την Κύπρο και την Κούβα. Από πού λοιπόν να παραδειγματιστεί ο νέος και να πειστεί να μην καπνίζει; Από την άλλη οι νέοι μας από πολύ μικρή ηλικία βομβαρδίζονται συνεχώς και μάλιστα με προκλητικό τρόπο από κάθε μορφής διαφήμισης του τσιγάρου. Οι διαφημίσεις αυτές είναι πολύ προσεκτικά διαλεγμένες και δείχνουν μονό την είσοδο στον ΄΄μαγικο΄΄ κόσμο της απόλαυσης του καπνίσματος. Καμία όμως διαφήμιση δε δείχνει τα αποτελέσματα του καπνίσματος: εξάρτηση ,καρκίνος ,σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του εμβρύου κατά τη διάρκεια της κύησης, οικονομικό βάρος, θάνατος σκοπός της διαφήμισης είναι ν΄ αρχίσει κάποιος το κάπνισμα ,διότι μετά οι εκπρόσωποι των καπνοβιομηχανιών νιώθουν ασφαλείς καθώς γνωρίζουν ότι η διακοπή του καπνίσματος είναι πολύ δύσκολο να συμβεί. Έχει αποδειχτεί ότι αν κάποιος δεν αρχίσει το κάπνισμα μέχρι τα 18, τότε οι πιθανότητες είναι ότι δεν θ΄ αρχίσει το κάπνισμα ποτέ. Γι΄ αυτό και ο στόχος των διαφημίσεων είναι κυρίως τα παιδιά μεταξύ 12 και 18 χρονών. Από αυτούς που αρχίζουν το κάπνισμα το 90% είναι παιδιά!
Αν λάβουμε υπόψη μας, επίσης, τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής μέσα στις οποίες ζουν οι σύγχρονοι νέοι, ιδιαίτερα στις μεγαλουπόλεις, με όλα τα αρνητικά συνεπακόλουθα τους και οι οποίες επιτείνουν την τάση των νέων για καταφυγή σε διαφόρων μορφών εξαρτήσεις, μπορούμε συμπεράνουμε πόσο δύσκολο είναι πραγματικά να ανταποκριθούν θετικά οι νέοι σε κάθε μορφής αντικαπνιστική εκστρατεία.
Στα πλαίσια, λοιπόν, αυτής της αντικαπνιστικής εκστρατείας έχει επικρατήσει σαν συνέχεια μεταξύ των ειδικών που απασχολούνται με το πρόβλημα του καπνίσματος να αναφέρονται κατά κύριο λόγο στις βλάβες που προκαλεί το κάπνισμα στο ανθρώπινο οργανισμό. Στα πλαίσια αυτά τονίζεται ιδιαίτερα το γεγονός ότι το κάπνισμα αποτελεί την κύρια αιτία για πρόσκληση πολλών ειδών καρκίνου και ιδιαίτερα του καρκίνου του πνεύμονα, πως είναι μια από τις κύριες αιτίες πρόκλησης καρδιαγγειακών παθήσεων και ιδιαίτερα στηθάγχης και εμφράγματος, πως προκαλεί γάγγραινα στα πόδια, πως προκαλεί αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια κ.λπ. Μάλιστα για μεγαλύτερη έμφαση ανακοινώνονται διάφορα τρομακτικά νούμερα όπως π.χ. ότι 500.000.000 άνθρωποι αναμένεται ότι θα οδηγηθούν στο θάνατο στα επόμενα 30 χρόνια εξαιτίας του τσιγάρου ή ότι στην Ελλάδα κάθε χρόνο πεθαίνουν κάθε χρόνο 15.000- 20.000 άνθρωποι εξαιτίας του τσιγάρου.
Αυτή όμως η εκφοβιστική τακτική στην πράξη αποδεικνύεται ότι έχει μηδαμινά αποτελέσματα και απήχηση στους νέους. Οι νέοι λίγο ή πολύ είναι ενημερωμένοι για τους κινδύνους του καπνίσματος και ξέρουν ότι είναι πολύ πιθανόν να έχουν πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία τους εξαιτίας του τσιγάρου. Παρ’ όλα αυτά καπνίζουν συστηματικά.
Άλλωστε, όπως παραδέχονται και οι ψυχολόγοι η γνώση- ενημέρωση για κάτι δεν ισοδυναμεί πάντα με την ανάλογη υιοθέτηση στάσης και συμπεριφοράς.
Οι νέοι αρέσκονται να ρισκάρουν, αψηφούν τον κίνδυνο, δεν διανοούνται να σκεφθούν τον θάνατο και ούτε τους απασχολεί το γεγονός ότι καπνίζοντας θα μειώσουν κατά 10 χρόνια το μήκος της ζωής τους.
Εκείνο που σίγουρα χρειάζονται οι νέοι είναι το θετικό και έμπρακτο παράδειγμα των μεγαλύτερων τους και ιδιαίτερα των γονιών και των εκπαιδευτικών τους. Επιπλέον έχουν ανάγκη από συνεχή στοργή φροντίδα, ενδιαφέρον και ψυχολογική στήριξη. ‘Έχουν ανάγκη να μοιραστούν αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο τους επικοινωνώντας ουσιαστικά με τους γονείς και τους δασκάλους τους. Γι΄ αυτό αν θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε τους νέους για να σταθούν στα πόδια τους και να είναι ανθεκτικοί απέναντι στις διάφορες επιρροές θα πρέπει: να τους προσφέρουμε ευκαιρίες ν΄ αξιοποιήσουν δημιουργικά τον ελεύθερο τους χρόνο με ενδιαφέρουσες γι’ αυτά ενασχολήσεις, να επιδοκιμάζουμε πιο πολύ τις προσπάθειες τους στο να πετύχουν κάτι παρά το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους, να δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες και ευκαιρίες ώστε αυτά να νιώθουν ότι είναι χρήσιμοι στην οικογένεια και στην κοινωνία και ν΄ αναπτύξουμε μαζί τους διάλογο για τις βλαβερές συνέπειες των εξαρτησιογόνων ουσιών στην υγεία και στη συμπεριφορά τους.
Επιπλέον ένας αποτελεσματικός τρόπος να ευαισθητοποιηθούν οι νέοι για το πρόβλημα του καπνίσματος είναι να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι καπνίζοντας γίνονται ισόβιοι πελάτες των καπνοβιομηχανιών οι οποίες εκμεταλλεύονται κατά κόρον τις νεανικές και παρορμητικές ψυχούλες. Πόσο ελεύθερος πράγματι, πόσο πολέμιος του κατεστημένου και πόσο έξυπνος μπορεί να θεωρηθεί ένας νέος που πιάνεται “κορόιδο” της καπνιστικής βιομηχανίας και γίνεται δούλος μιας εξάρτησης που καταστρέφει την ποιότητα ζωής και την υγεία του;
Παράλληλα οι νέοι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι το κάπνισμα αποτελεί και ένα πολύ σοβαρό θέμα ηθικής τάξης. Δεν μπορεί ελαφρά τη καρδία ο κάθε καπνιστής να επηρεάζει παθητικά την υγεία του συνανθρώπου του και ιδιαίτερα των μικρών παιδιών. Δεν μπορεί να καπνίζει στα λεωφορεία, στα ασανσέρ, στις Δημόσιες Υπηρεσίες και γενικά στους κλειστούς χώρους απολαμβάνοντας ο ίδιος το προϊόν της εξάρτησης του και παράλληλα να αδιαφορεί για τους παθητικούς καπνιστές. Ας μην ξεχνάμε ότι ο καρκίνος του πνεύμονα σκοτώνει επίσης παθητικούς καπνιστές. Περίπου 17% των περιπτώσεων καρκίνου στους μη καπνιστές οφείλεται στο παθητικό κάπνισμα που συμβαίνει κυρίως στην παιδική ηλικία. Σε άλλες χώρες και ειδικά στην Αμερική η νομοθεσία που προστατεύει τους παθητικούς καπνιστές είναι αυστηρότερη μέχρι και φανταστική!!! Σε κάποιες Αμερικάνικες Πολιτείες απαγορεύεται το κάπνισμα μέχρι και στα πάρκα!!! Αν είναι δυνατόν….. Μιλάμε βέβαια για μια μορφή απαράδεκτης αντικαπνιστικής υστερίας που ισοδυναμεί με ρατσιστική αντιμετώπιση του καπνιστή και πολύ λίγο διαφέρει με την αντιμετώπιση λεπρών στην αρχαιότητα. Ο καπνιστής έχει οπωσδήποτε τα δικαιώματα του και πρέπει να γίνονται σεβαστά σε κάθε πολιτισμένη και δημοκρατική χώρα. ‘Έχει όμως και μεγάλες ευθύνες απέναντι στους παθητικούς καπνιστές τους οποίους πρέπει να σέβεται. Αυτό θα πρέπει να καταλάβουν και οι νεαροί μη καπνιστές και να διεκδικούν με πείσμα το δικαίωμα τους στην υγεία, δικαίωμα που εξαρτάται άμεσα από την έκθεση τους στο καπνό των καπνιστών. Ας έχουμε επίσης υπόψη μας ότι η Ευρώπη και στην Αμερική έχει πάψει προ πολλού ο καπνιστής να θεωρείται ότι είναι στη μόδα. Μάλλον θεωρείται εξαρτημένος και άρα ντεμοντέ.
Συνοψίζοντας θα λέγαμε ότι οι κύριες κατευθύνσεις όλων των προσπαθειών για ευαισθητοποίηση των νέων στο θέμα του καπνίσματος θα πρέπει να στραφούν:
- στην θετική στάση και συμπεριφορά των μεγαλύτερων τόσο μέσα στο σπίτι όσο και στο ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο
- στη διαμόρφωση των νέων για την προκλητική εκμετάλλευση τους από τις πολυεθνικές καπνοβιομηχανίες και
- στην συνειδητοποίηση από τη μεριά των νέων της μεγάλης ηθικής ευθύνης των καπνιστών απέναντι στους παθητικούς καπνιστές και τις τραγικές συνέπειες που συνεπάγεται το κάπνισμα για την υγεία τους
Από ditiki.gr
ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΑΝΑΗ
|
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θεσσαλονίκη 11 Μαίου 2012
ΑΦΗΓΗΣΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ ΣΕ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ
Με αφηγήσεις παραμυθιών από όλο τον κόσμο έγινε η έναρξη και το κλείσιμο του διήμερου διαδραστικού – βιωματικού σεμιναρίου ΄΄ Εκπαίδευση στην Προφορική Αφήγηση Παραμυθιών ΄΄ στις 5 & 6 Μαίου, που διοργάνωσε η μη κερδοσκοπική εταιρία εικαστικής αγωγής και διάδοσης της προφορικής αφήγησης παραμυθιών Action Art/ Εικαστική Δράση, με εμψυχωτές τον Jean Porcherot (αφηγητής και ιδρυτής του Nuit des Contes & Rencontres Contees / Loire ) την Ρ. Δημητρέση (ζωγράφος, εκπαιδευτικός, αφηγήτρια)Αίγλη Μπρούσκου (κοινωνική ανθρωπολόγος
Παραμύθια από την πλούσια ελληνική, ευρωπαική, αφρικανική και αραβική παράδοση που αφηγήθηκαν οι αφηγητές Jean Porcherot & Ροδάνθη Δημητρέση, ενθουσίασαν μικρούς και μεγάλους ακροατές στις αφηγήσεις που πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή 4/5 στο Κοπερτί και 8/5 στο Γαλλικό Ινστιτούτο και το 40ο Δημοτικό Σχολείο. Το πρωτότυπο ακροατήριο διαφορετικής ηλικίας κάθε φορά :4-5, 7-8 , 8-11 χρονών και οι γονείς συμμετείχαν ενεργά στην αφήγηση παραμυθιών δηλώνοντας ότι η προφορική αφήγηση κινητοποιεί την δημιουργική επικοινωνία και προτρέπει μικρούς και μεγάλους σε ένα ονειρικό ταξίδι γεμάτο ανατροπές, περιπέτειες, χιούμορ….., αποκομίζοντας μια μοναδική εμπειρία
Παράλληλα η Action Art/ Εικαστική Δράση ετοιμάζεται για το καλοκαιρινό πρόγραμμα με δραστηριότητες για τα παιδιά της πόλης και με νέες εξορμήσεις -αφηγήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό
“Η δίκη του Σωκράτη επαναλαμβάνεται 2.500 χρόνια μετά, στις 25 Μαΐου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Την δίκη αναλαμβάνουν διακεκριμένοι δικαστές και νομικοί της Ελλάδας και του εξωτερικού, που θα διερευνήσουν τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, τα οποία βρίσκονται πίσω από τις κατηγορίες που αντιμετώπισε ο Σωκράτης και θα τα εξακοντίζουν στο σήμερα. Για την τύχη του Σωκράτη θα αποφασίσει όμως το κοινό, που θα παρακολουθήσει τη δίκη και θα βρεθεί αντιμέτωπο με τα επιχειρήματα κάθε πλευράς. Η παρακολούθηση της δίκης εξάλλου θα γίνεται και μέσω Διαδικτύου με live streaming…”
Για περισσότερες πληροφορίες:
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=456727&h1=tru
Aπό την πύλη για την ελληνική γλώσσα.
Στίχοι τραγουδιού από το άλμπουμ “Οι άγγελοι ζουν ακόμα στη Μεσόγειο”
Μια ζωή-γεμίζει μόνο με ζωές
Στάλα μικρή -και θα την πιείς πολλές φορές
Κάνε μια ευχή
Να μη μας πνίξει ο ουρανός
Να μη μας κάψει αυτό το φώς
Μια καρδιά -γεμίζει μόνο με καρδιές
Τρώει την φωτιά-και πίνει όλες τις πηγές
Ό,τι κι αν πεις
Μεγάλος δρόμος η ζωή
Μα πιο μεγάλη η στιγμή- η στιγμή
Μια αγκαλιά – γεμίζει μόνο με αγκαλιές
Χέρια γυμνά- που βάζουν λέξεις στις σιωπές
Κάνε μια ευχή
Να μη μας πνίξει ο ουρανός
Να μη μας κάψει αυτό το φως, το φώς
Μια πληγή-την κλείνεις μόνο με πληγές
Τραβάς γραμμή-κι αρχίζεις άλλες προσευχές
Ό,τι κι αν πεις
Μεγάλος δρόμος η ζωή
Μα πιο μεγάλος η στιγμή- η στιγμή
“Το έθνος να λυπάστε αν φέρει ένδυμα που δεν το ύφανε.Ψωμί αν τρώει αλλά όχι από την σοδειά του. Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει φωνή, παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας. Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του. Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις που είναι η Τέχνη του.
Το έθνος να λυπάσαι που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους”
Αλήθεια, σκέφτομαι… που είναι οι σοφοί μας; γιατί βουβάθηκαν;
Το νέο “παιχνίδι” των παιδιών ονομάζεται “Χρυσαυγίτες-Εγέρθητω”
( πρόσφατη εμπειρία δασκάλου / σε blog )
“..Φτάνοντας σήμερα το πρωί στο σχολείο , βλέπω μια ομάδα παιδιών να παίζουν κάνοντας τους χρυσαυγίτες.
Σηκώνουν τα δεξιά τους χέρια και με χαιρετούν φασιστικά.
Το σοκ , απίστευτο.
Τα μαζεύω γύρω μου και αρχίζω αν τους μιλάω.
Γιατί το κάνουν αυτό , τι σημαίνει , που το είδαν , τι τους άρεσε σε αυτό ;
Οι απαντήσεις τους σαφέστατες. Τους εντυπωσίασε η στρατιωτική δομή και η πειθαρχία. Τους εντυπωσίασε το παρουσιαστικό των ναζί. Τους άρεσε ο τρόπος που διέταξαν τους δημοσιογράφους στη συνέντευξη τύπου, το βράδυ των εκλογών.
Αφού κατάλαβα ότι αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν σε οποιαδήποτε παραγωγική συζήτηση , απομακρύνθηκα.
Στο γραφείο των καθηγητών όλοι μιλούσαν για τα αποτελέσματα των εκλογών και εστίαζαν στο φαινόμενο ”χρυσό αυγό”.
Σχολιασμοί , αλλά κανένας δεν έμπαινε στην ουσία.
Ώρα να διδάξω με το παράδειγμα.
Μπαίνω στην τάξη , για μάθημα.
Ανοίγω την πόρτα και κραυγάζω ”εγέρθητι”.
Τα παιδιά αποσβολωμένα με κοιτάζουν παράξενα.
Επαναλαμβάνω το παράγγελμα και τους λέω πως όποιος δεν σηκωθεί την ώρα που μπαίνω ΕΓΩ θα υποστεί τις συνέπειες της ανυπακοής και προσβολής του καθηγητή.
Και σηκώνονται όλοι…
ΟΥΤΕ ΈΝΑΣ ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΒΛΑΚΕΙΑ ΜΟΥ ….”
Πόσο εύκολο είναι να διαμορφωθούν οι συνειδήσεις των παιδιών και εφήβων στο φασισμό ?
Μία εξαιρετική ταινία “The Wave” που αξίζει να τη παρακολουθήσετε .Το “πείραμα” ενός καθηγητή που καταλήγει σε καταστροφή ..
THE WAVE (2008) – Trailer (English Subtitles) 
Περιγραφή:
Στις αλλοτριωτικές δομές του κόσμου που ζούμε, που δεν κρατούμε παρά μόνο σπαράγματα, η πνευματική αναγκαιότητα αποτελεί τον απαραίτητο δείκτη που οδηγεί στη χαμένη ενότητα του κόσμου. Η Ισμήνη, μια μεγάλη γυναίκα, ζώντας μόνη στο αρχοντικό της, αναθυμάται και σχολιάζει τα της ζωής της και τα της σχέσης της με την αδερφή της Αντιγόνη, σε έναδραματικό «τώρα» που εμπεριέχει παρελθόν και μέλλον, δοκιμάζοντας να ολοκληρώσει, κατά το δυνατό, με λεκτικά άλματα και συνδηλώσεις, μια κλειστή οικογενειακή πραγματικότητα, που η πληγή και το μέγεθός της παραμένουν ανοιχτά.
Πρόκειται για μια διασύνδεση δύο κορυφαίων ποιητών της γλώσσας μας, που αφορούν στην ίδια θεματική. Ποιητών που σωματοποιούν, στο βαθμό που μπορούν, το βαθύτερο περιεχόμενο του ανθρώπου. Τη σκοτεινότητα της ύπαρξης και το φως που τη διαπερνά. Η πρόθεση της θεατρικής παράστασης είναι να διερευνήσει το διαχρονικό στέλεχος με τα όσα εισάγουν ο χρόνος και οι καταστάσεις για μια, κατά συνθήκη, βασιλικής καταγωγής γυναίκα που παρακμάζει. Πρόκειται για ένα λιτό ανέβασμα ώστε να ακουστεί ο λόγος των ποιητών και τα όσα συμβαίνουν κάτω από αυτόν στην κοινωνία και στην πολιτική.
Η θεατρική παράσταση παρουσιάζεται στο πλαίσιο του Φεστιβάλ “Θεατρικές Συνθέσεις” με βάση την Αρχαία Τραγωδία που διεξάγεται στο θέατρο Beton7.
Συντελεστές:
Διαμόρφωση κειμένων, σκηνοθεσία, σκηνογραφία: Πάνος Κυπαρίσσης
Ισμήνη: Βασιλική Σκάλκου
Αντιγόνη: Αργυρώ Τσιώτου
Μουσική επιμέλεια: Μενέλαος Κυπαρίσσης
Ώρες λειτουργίας:
Από 07/05/2012 έως 29/05/2012
BETON7
Πύδνας 7, 11855 Βοτανικός Τηλ: 210 7512625
Τιμές: Είσοδος 10 ευρώ
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΦΗΓΗΣΕΩΝ
Στο παλιό στέκι της στο Πεδίον του Άρεως επιστρέφει η Γιορτή του Βιβλίου που διοργανώνουν ο Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών (ΣΕΒΑ) με την Περιφέρεια Αττικής και με τη συνεργασία του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων.
Η εφετινή 35η Γιορτή Βιβλίου αρχίζει την Παρασκευή 4 Μαΐου θα διαρκέσει ως τις 20 του μηνός και περιλαμβάνει στο πρόγραμμά της αφιερώματα στον Νικηφόρο Βρεττάκο, στη Δόμνα Σαμίου και στον Θόδωρο Αγγελόπουλο, συζητήσεις για το μέλλον της ανάγνωσης και τα πνευματικά δικαιώματα στην ηλεκτρονική εποχή, για την πολιτική, τη λογοτεχνία και την κρίση, εκδηλώσεις για την Καταστροφή της Σμύρνης και τη θέση της στην κυρίαρχη νεοελληνική ιδεολογία, βιβλιοπαρουσιάσεις, αφηγήσεις παραμυθιών, μουσικοθεατρικές παραστάσεις αλλά και αθλητικές επιδείξεις ξιφασκίας και μπάσκετ ακόμη και επιδείξεις εκπαιδευμένων σκύλων.
Πρώτη εκδήλωση της Γιορτής, την Παρασκευή 4 Μαΐου, 6.00 μ.μ.-10.00 μ.μ., θα είναι το «σκίτσο … δαγκωτό!». Η εκδήλωση πραγματοποιείται με τη συνεργασία της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων, η οποία σε όλη τη διάρκεια της Γιορτής θα παρουσιάσει έκθεση πολιτικής γελοιογραφίας 26 ελλήνων γελοιογράφων με θέμα την κρίση. Την Παρασκευή θα στηθεί κάλπη στον χώρο της έκθεσης γελοιογραφίας και οι επισκέπτες θα «ψηφίσουν» με ένα σκίτσο, μια ατάκα, ένα συναίσθημα ή ένα σύνθημα. Η κάλπη θα ανοιχτεί στις 5 Μαΐου στις 8.00 μ.μ. και οι γελοιογράφοι θα βραβεύσουν την καλύτερη έμπνευση με ένα μπλουζάκι.
Με το σύνθημα «Με διάβασες; Χάρισέ με! Δώστε ένα βιβλίο, σώστε μια βιβλιοθήκη», καλούνται οι επισκέπτες της Γιορτής, όπως και πέρυσι, να προσφέρουν βιβλία τους για να σταλούν σε βιβλιοθήκες που χρειάζονται ενίσχυση. Μετά τις βιβλιοθήκες της Λέρου και των Λειψών, εφέτος σειρά έχουν η Δημοτική Βιβλιοθήκη Ξάνθης, οι βιβλιοθήκες των Νοσοκομείων Παίδων «Αγίας Σοφία» και «Αγλαΐα Κυριακού», η βιβλιοθήκη του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες και η σχολική βιβλιοθήκη του Γυμνασίου-Λυκείου Βερδικούσας στην Ελασσόνα.
Πού και πότε
Πού: Πεδίον του Άρεως, Αθήνα
Πότε: 4-20 Μαΐου 2012
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Πέμπτη 6:00 μ.μ.-10:00 μ.μ., Παρασκευή-Σάββατο 6:00 μ.μ.-10:30 μ.μ., Κυριακή 11:00 π.μ.-10:00 μ.μ.
Αναλυτικά το πρόγραμμα εκδηλώσεων της 35ης Γιορτής Βιβλίου
Περίπου 3.000 νέοι κάτω των 35 χρόνων αποφάσισαν να το ακολουθήσουν το τελευταίο διάστημα
Ρώμη, Ιταλία
Με την ανεργία στην Ιταλία να αγγίζει το 10%, ολοένα περισσότεροι νέοι άνθρωποι επιλέγουν να γίνουν βοσκοί: μία δουλειά, η οποία αν και χαμηλά αμειβόμενη και απαιτητική, προσφέρει εργασιακή ασφάλεια, καθαρό αέρα και άφθονο… τυρί πεκορίνο.
Παρότι παραδοσιακά αποτελεί επάγγελμα μεγαλύτερων σε ηλικία ανδρών, σύμφωνα με στοιχεία του αγροτικού συνδικάτου Κολντιρέτι, το τελευταίο διάστημα περίπου 3.000 Ιταλοί κάτω των 35 χρόνων αποφάσισαν να το ακολουθήσουν.
Οι νέοι επιλέγουν έναν πιο απλό και φυσικό τρόπο ζωής, αφού σταδιακά διαπιστώνουν ότι τα όνειρά τους να εργαστούν ως γιατροί, δικηγόροι, και μηχανικοί πέφτουν στο κενό εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της αυξανόμενης λιτότητας στη χώρα.
Παράδειγμα, ο 25χρονος Ντάβιντε Μπορτολούτσι: με πτυχίο στη χαρτογράφηση από τεχνολογικό ίδρυμα και αδυνατώντας να βρει δουλειά στο αντικείμενό του, σήμερα φροντίζει ένα κοπάδι 400 προβάτων στους πανέμορφους Δολομίτες των ιταλικών Άλπεων.
«Είμαι χαρούμενος με την επιλογή μου. Ξεκίνησα με το να ακολουθώ άλλους βοσκούς και να μαθαίνω. Δεν ήταν εύκολο. Ημέρα με την ημέρα, βελτιωνόμουν χωρίς να αποκαρδιώνομαι που μερικές φορές δούλευα μέσα στη δυνατή βροχή και άλλες φορές κάτω από τον καυτό ήλιο» λέει ο ίδιος.
Σύμφωνα με την σχετική έκθεση του Κολντριρέτι, αυτή η τάση των νέων να γίνονται βοσκοί βοήθησε στην ανανέωση του τομέα που κυριαρχείτο από μεγαλύτερους ανθρώπους. Μάλιστα στο 80% των περιπτώσεων εισήγαγαν στο επάγγελμα νέες τεχνολογίες, βελτιώνοντας την ποιότητα του κρέατος, του μαλλιού και του τυριού.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
