Διαβάσαμε
Αποσπάσματα Άρθρων
Επιλογή Γιώργου Μπαρδάνη.
Από το άρθρο της Κατρίν Μαρτέν : <<Εγώ, μια Ρωμαιοκαθολική καλόγρια, θα υποστηρίξω την Ελλάδα>>,
12 Οκτ 2011
Πρόκειται για κάτι αυτονόητο, που όμως συχνά το λησμονούμε: οι Έλληνες δεν είναι δυτικοευρωπαίοι -και με τη χάρη του Θεού δε θα γίνουν ποτέ. Απέναντι στη νομοθεσία δεν έχουν τα ίδια αντανακλαστικά με εμάς: δε διαθέτουν αυτήν την προδιάθεση προς τη νομιμοφροσύνη, που δίχως άλλο μας έχει κληροδοτηθεί από τη Ρώμη και χαρακτηρίζει τη δύση. Στην Ελλάδα ο κανόνας δεν είναι υποχρεωτικός· τα πράγματα δεν εξελίσσονται σύμφωνα με το νόμο, που εδώ έχει μάλλον ενδεικτικό ρόλο.
Θυμάμαι συχνά τι μας είχε πει ο καθηγητής μας των ελληνικών στο πρώτο μας μάθημα: η μεγαλοφυΐα της λατινικής γλώσσας είναι η λογική της αυστηρότητα· η μεγαλοφυΐα των ελληνικών όμως έγκειται στην ευελιξία τους, στην τέχνη των αποχρώσεων. Υπάρχουν σαφώς γραμματικοί κανόνες, αλλά οι εξαιρέσεις, οι αποχρώσεις, οι διαφοροποιήσεις, οι ανώμαλες κλίσεις είναι τόσο πολυάριθμες! Μετά από τόσο καιρό που ζω εδώ, τείνω να πιστέψω πως ό,τι ισχύει στη γλώσσα ισχύει και στις νοοτροπίες των ανθρώπων.
Το πρωτεύον εδώ είναι οι οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί. Δεν αρνούμαστε ποτέ μια χάρη σε έναν φίλο και συγγενή, έστω κι αν η χάρη αυτή επισύρει κάποιο βαθμό παραβίασης του νόμου. Βοηθούμε τον πλησίον, το φίλο, νοιαζόμαστε για τις ανάγκες των ανθρώπων, χωρίς κατ’ ανάγκη να κατανοούμε πάρα πολύ καλά την έννοια του «γενικού συμφέροντος». Ο νόμος παρακάμπτεται χωρίς συνειδησιακά προβλήματα. Οι Έλληνες εξάλλου παραδέχονται πως προσπαθούν «να κάνουν τη δουλειά τους» χωρίς να νοιάζονται για το νόμο: «δεν είναι καλό μεν, αλλά έτσι είμαστε οι Έλληνες, και ποτέ μας δε θα αλλάξουμε!». Αν περηφανευόμαστε πράγματι για τη διαφορετικότητα, που τη θεωρούμε τον πλούτο της Ευρώπης, θα πρέπει να σεβαστούμε κι αυτή τη διαφορά, χωρίς να εκπλησσόμεθα δήθεν που οι Έλληνες δε συμπεριφέρονται σαν Γερμανοί ή Γάλλοι. Για να αξίζει την ονομασία της η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) χρειάζεται όσοι τη συναποτελούν να γνωρίζονται πραγματικά, και όχι μόνο επιφανειακά, στη βάση στερεοτύπων.
Και όπως λέει ο Γιάννης Ξανθούλης
ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν..
Πριν τελειώσει το άρθρο της η Catherine Martin, αναφέρει:
θα ήθελα απλά να σημειώσω κάτι σχετικά με μια έκφραση που στα αυτιά μου ακούγεται παράξενα: μιλάμε για «χρέος της Ελλάδας προς την Ευρώπη». Πάντοτε συναισθανόμουν το αντίθετο: πως είναι η Ευρώπη που χρωστάει στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα δάνειο που παραχωρήθηκε εδώ και πάνω από είκοσι πέντε αιώνες κι έκτοτε έχουν δοθεί αμέτρητες δόσεις, που δε καταμετρώνται μεν σε δραχμές ή σε ευρώ, αλλά που η αξιοποίησή τους παρήγαγε ανεκτίμητους θησαυρούς.
Αχ, αν μόνον όχι απλά όλοι οι ελληνιστές της Ευρώπης, αλλά κι όλοι οι φιλόσοφοι, οι αρχιτέκτονες, οι γλύπτες, οι άνθρωποι του θεάτρου, αλλά και όλοι όσοι δε θα ήμαστε ακριβώς ό,τι είμαστε αν δεν είχαμε συναντηθεί στην πορεία της ζωής μας με τον Οδυσσέα, τον Αχιλλέα, τον Οιδίποδα, την Αντιγόνη, τον Προμηθέα, αν δεν είχαμε ακούσει να γίνεται λόγος για τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, αν δεν είχαμε μελετήσει τη χάρη του Ερμή και της Αφροδίτης, την χαμογελαστή γαλήνη στις κόρες, την λαμπερή, επιβλητική, αλλά όχι αλαζονική ωραιότητα του Παρθενώνα, για να μην αναφερθώ σε λίγα μόνο από τα πιο διάσημα σχετικά παραδείγματα, αν όλοι οι ιατροί θυμούνταν τον Ιπποκράτη κι όλοι οι δημοκράτες την Αθήνα, το λίκνο της δημοκρατίας, αν όλοι κάναμε σωστά τους λογαριασμούς μας, ίσως θα αναγνωρίζαμε το γεγονός πως εμείς χρωστάμε στην Ελλάδα και πως τα δισεκατομμύρια ευρώ του ελληνικού χρέους δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το δικό μας χρέος, που κανείς δε μας ζητά ποτέ να αποπληρώσουμε. Κι ας μην αναφερθούμε σε όλους τους θησαυρούς για τους οποίους καυχώνται τα μουσεία μας, προϊόντα λεηλασίας της ελληνικής γης.
* Η Catherine Martin είναι Ρωμαιοκαθολική μοναχή. Το άρθρο της δημοσιεύθηκε στη γαλλική εφημερίδα La Croix και αναδημοσιεύθηκε από το site “Προοδευτική Πολιτική”
ΑΠΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ <<Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ»>>
Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;
Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.
Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε
Από άρθρο του Γιάννη Ξανθούλη
Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν
παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για
τριτοκοσμικούς. Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής
σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των
λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να
φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω
πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να
αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών
μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει …
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.
Απόσπασμα από την απάντηση ( συμπλήρωμα; ) στον Ξανθούλη…
Της Eλευθερίας Τσακιροπούλου
Και ναι μου αρέσει το ελαιόλαδο, η κορινθιακή σταφίδα, ο χαλβάς Φαρσάλων, τα εσπεριδοειδή, οι σαρδέλες και τα ραδίκια.
Η φτώχεια όμως όχι. Δεν θα πάρω.
Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα!
Με αφορμή όλες τις πρόσφατες έρευνες που δείχνουν ότι οι οικονομικές αυτοκτονίες βρίσκονται σε έξαρση και επιπλέον ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται σε ψυχικό αδιέξοδο, η Ελένη Νίνα, Κλινικός Ψυχολόγος και Ψυχοθεραπεύτρια Οικογένειας, με μότο «Να απεξαρτηθούμε και να ψάξουμε για ανθρώπους», μιλά στο tvxs με την Κρυσταλία Πατούλη, Δημοσιογράφο και Σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων.
Τι έχεις να πεις για τον αριθμό των αυτοκτονιών που αυξάνεται από μέρα σε μέρα;
Κατ’ αρχάς, ότι είναι λογικό. Όταν κάποιος φτάνει σε αδιέξοδο, επειδή δεν έχει να ζήσει τον εαυτό του και την οικογένειά του και συγχρόνως αισθάνεται μόνος, προδομένος και αβοήθητος, θα πέσει και σε μελαγχολία και θα κάνει -σαφώς- και ιδέες αυτοκτονίας.
Επιπλέον μέσα σε αυτή την κρίση, διακινούνται συναισθήματα και αποτυχίας, ειδικά όταν δεν τα καταφέρνει κάποιος οικονομικά, διότι τα χρήματα είναι ένα μέσον ενήλικης συναλλαγής…
Κινδυνεύουν περισσότερο οι άντρες;
Ναι, περισσότερο οι άντρες, γιατί σε αυτούς πέφτει το βάρος να ζήσουν το σπίτι τους, έστω και σαν επιφόρτωση μιας ιδέας, ενός παραδοσιακού ρόλου του «κουβαλητή». Γι αυτό και οι άντρες, συντριπτικά, περνούν σε αυτοκτονία κάτω από τέτοιες συνθήκες.
Το οικονομικό πρόβλημα, δηλαδή, μοιάζει να εισπράττεται ειδικά από τους άντρες, ως η μεγαλύτερη αδυναμία που δεν μπορούν ούτε να τη μοιραστούν, ούτε να ζητήσουν βοήθεια;
Είναι δύσκολο να ζητήσουν βοήθεια όπως επίσης και να μοιραστούν το πρόβλημά τους ή να το εκφράσουν. Η κοινωνία, άλλωστε, έτσι όπως είναι δομημένη, όλο και περισσότερο απομονώνει τα άτομα. Παλιότερα, υπήρχαν δομές που στήριζαν τα άτομα που είχαν ανάγκη, όπως ήταν οι ευρείες οικογένειες, οι γειτονιές, οι σχέσεις…
Μπορεί όμως, κάποιος να έχει, μεν, μία… συντροφική σχέση αλλά να νιώθει μόνος του.
Ειδικά όταν η σύντροφος είναι επικριτική, ή φέρνει στο σπίτι τα περισσότερα χρήματα και ο άντρας της καθόλου ή λιγότερα, τότε προσθέτονται και οι ανταγωνισμοί στο ζευγάρι, και έτσι μπορεί να νιώθει εκτός από αποτυχημένος οικονομικά και αποτυχημένος στη σχέση του, αλλά και σαν πατέρας αν έχει παιδιά, και γενικά σε όλο το φάσμα –κοινωνικά και οικογενειακά.
Βάλλονται περισσότερο οι άντρες, αλλά όποιος άνθρωπος κι αν βρεθεί σε μια ανάλογη κατάσταση έχει πολλές πιθανότητες να καταλήξει σε αυτοκτονία.
Εκείνοι που πλέον δεν έχουν καμία στήριξη από την ευρεία οικογένεια, δεν έχουν χρήματα, δεν μπορούν να παρέχουν οτιδήποτε, είναι ακόμα πιο απομονωμένοι, πιο δυστυχείς και με ιδέες αυτοκτονίας… Ένα κοινωνικό φαινόμενο που όλο και περισσότερο θα το συναντάμε.
Η αυτοκτονία είναι και μίσος προς τον ίδιο σου τον εαυτό, εφόσον φτάνεις να τον σκοτώσεις…
Είναι πολύς θυμός για τον εαυτό. Όμως δεν είναι μόνον αυτό. Είναι και μία φυγή, ένας έλεγχος: Εφόσον δεν έχω τον έλεγχο οπουδήποτε αλλού, έχω τον έλεγχο πάνω στον εαυτό μου. Οπότε είναι μία ύστατη λύση – διαφυγή, και ύστατος έλεγχος στο αδιέξοδο. Ελέγχω τον εαυτό μου και τον σκοτώνω. Όπως κάνει και ο σκορπιός όταν κυκλωθεί από φωτιά, γυρίζει την ουρά του και τρυπάει τον εαυτό του, αυτοκτονεί. Ή όπως κάνουν τα δελφίνια και οι φάλαινες όταν μολυνθεί το περιβάλλον τους, που βγαίνουν στην ξηρά και πεθαίνουν. Αυτοκτονούν.
Είναι ο ύστατος έλεγχος και βέβαια η ύστατη κραυγή προς ένα κοινωνικό σύνολο το οποίο αναγκάζει τα μέλη του να διαφύγουν προς τα… πάνω γιατί δεν υπάρχει διαφυγή από πουθενά αλλού.
Η δυσκολία να διαχειριστεί κάποιος μια τόσο δύσκολη κατάσταση, πόσο επιβαρύνεται και από εκείνο το κύμα -των προηγούμενων δεκαετιών- της «θετικής ενέργειας», του «να περνάμε καλά», του όλοι να δείχνουν καλά, με τα δυσάρεστα συναισθήματα να αναβάλλονται επ’ αόριστον για την διαχείρισή τους και να μην τα αγγίζουμε…
Μας έχει βρει, εννοείς, απροετοίμαστους…
Ναι, διότι οι άνθρωποι, κατά πλειοψηφία, δεν άγγιζαν τα συναισθήματά τους και δη τα δυσάρεστα και τα επώδυνα. Ξαφνικά, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα επώδυνο συναίσθημα το οποίο δεν μπορείς ούτε καν να το αγγίξεις, όχι να το βιώσεις και να το διαχειριστείς…
Οι άνθρωποι απέφευγαν να έρθουν σε επαφή, όντως, με τα γκρι συναισθήματα. Έμοιαζε για χρόνια, ότι έπρεπε να τα αφήσουν στο πλάι και να σκεφτούν μόνο τα θετικά και τα ευχάριστα. Αυτό είναι θαυμάσιο όταν συμβαίνει, αλλά όχι σε υπέρμετρο βαθμό, γιατί τότε, είναι και αυτό μία… φούσκα!
Και βέβαια πολλοί άνθρωποι ήταν απροετοίμαστοι, και την πάτησαν, μέσα σε αυτή την εικόνα του «όλα καλά!»
Σ’ αυτό το κλίμα, κάποιος που έπαιρνε έναν μισθό και δεν του έφτανε να ζήσει -γιατί ποιος, όλα αυτά τα προηγούμενα χρόνια, μπορούσε να ζήσει με έναν βασικό μισθό; Δεν ανακαλύψαμε… σήμερα την Αμερική. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια κάποιος που εργαζόταν δεν μπορούσε να ζήσει ανεξάρτητος μόνο με τον βασικό μισθό χωρίς κάποια επιπλέον βοήθεια από τους γονείς κλπ. Πώς να μοιραζόταν το πρόβλημά του, σε αυτό το ξέφρενο πάρτι… που όλοι θα τον έλεγαν μίζερο; Έπαιρνε, λοιπόν, ένα δάνειο για να μπορεί να ανταποκριθεί στο… θέατρο που παιζόταν.
Και κατέφευγε για να επιβιώσει, στην όλη φούσκα που ξέρουμε με τη λογική του «έχουμε», με αποτέλεσμα σήμερα να είναι απολύτως προσγειωμένος άγρια σε μια πραγματικότητα που τον καλεί να πάρει τις ευθύνες του, που όμως δεν γνωρίζει τρόπους να την αντιμετωπίσει.
Κυρίως όμως, μέσα σε όλο αυτό, βρίσκεται εντελώς μόνος ο άνθρωπος. Δεν συναντιέται. Και θεωρεί ότι είναι και ο μόνος που έχει αυτό το πρόβλημα. Οι άνθρωποι είναι απομονωμένοι και στις σχέσεις τους μέσα στα ίδια τα σπίτια τους και στις γειτονιές τους και με τους φίλους τους και με τα πάντα, δεν υπάρχει συλλογικότητα (ίσως πολύ λίγη).
Έχουν μοιραστεί το «πάρτι» που λέγαμε, αλλά δεν έχουν καθίσει να μοιραστούν τίποτα επί της ουσίας, όπως όλα εκείνα τα γκρί συναισθήματα…
Ανέβαλε να διαχειριστεί τα όποια δύσκολα συναισθήματα, όπως και το να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι δεν του φτάνει ο μισθός για να ζήσει.
Ανέβαλε ουσιαστικά την επαφή με τον εαυτό του, και με τους δίπλα του. Οπότε, έχει μείνει τώρα απομονωμένος να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα.
Που δεν ξέρει να την διαχειριστεί γιατί δεν ασχολήθηκε να την διαχειριστεί ποτέ.
Ακριβώς. Κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει, όπου κι αν βρισκόμαστε, είναι όσο μπορούμε να συνομιλούμε με άλλους ανθρώπους. Δηλαδή, να φτιάξουμε μεταξύ μας ομάδες στήριξης, με όποιον τρόπο, μέσα στην πολυκατοικία, στη γειτονιά, οπουδήποτε, για να μοιραστούμε αυτό το δύσκολο που περνάμε. Να είμαστε δηλαδή ανοιχτοί στο να ακούσουμε πράγματα, ο ένας από τον άλλον.
Επίσης, οι άνθρωποι είναι καλό να μη διστάζουν να ζητήσουνε βοήθεια. Γιατί εκεί αυτό πάει και «χτυπάει» πάνω σε ένα άλλο μότο των προηγούμενων δεκαετιών, το «πρέπει να τα καταφέρω μόνος μου», ή το «δεν επιτρέπεται να είμαι αδύναμος», όπως και στο σημερινό του «είμαι αποτυχημένος» κλπ. Πρέπει, λοιπόν, να ζητήσουν βοήθεια οι άνθρωποι, πριν καταλήξουν στο ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά να αυτοκτονήσουν.
Μα την λέξη βοήθεια, την έχουν συνδέσει οι περισσότεροι, με την λέξη ανικανότητα και με την λέξη αποτυχία…
Και αδυναμία, ναι. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι της διπλανής πόρτας, υπάρχουν και ειδικοί. Να ζητήσουν βοήθεια, να καταφύγουν σε δομές που ευτυχώς ακόμη υπάρχουν…
Έχουν μάθει όμως να ζητάνε βοήθεια μόνο πληρώνοντας κάποιο τίμημα. Δηλαδή, θέλω αυτό, θα σου δώσω το άλλο. Deal! Όχι σαν συνθήκη του «σχετίζομαι». Κι έχοντας στο βάθος, όλοι στο μυαλό τους, περισσότερο, ένα μεταφρασμένο -ή όχι- οικονομικό αντίτιμο.
Η συναλλαγή του παίρνω-δίνω ανέκαθεν υφίστατο, και καλό είναι να υφίσταται, όμως είναι να κάνουμε όλοι μια μεγάλη προσπάθεια να αποκαταστήσουμε το παίρνω-δίνω, το οποίο είναι η υγιής συναλλαγή στις σχέσεις μας, όχι μόνο υλικά αλλά και μέσα στο να συν-κατασκευάσουμε νόημα.
Καλούμαστε να συν-κατασκευάσουμε νόημα, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον, ώστε να δώσουμε μία προοπτική στα πράγματα. Γιατί δεν έχουμε όραμα αυτή τη στιγμή. Κι ο άνθρωπος που έχει μελαγχολία και κάνει ιδεασμό με την αυτοκτονία και περνάει στην αυτοκτονία στερείται στόχων και οράματος!
Γι’ αυτό λέω ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία να βγούμε όσο μπορούμε από την απομόνωση, να είμαστε ανοιχτοί σε αυτή την ιδέα, για να μπορέσουμε και να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον πάνω σε αυτό.
Επειδή όμως, η παγκόσμια αξία είναι το κέρδος και το χρήμα, ο άνθρωπος εκτιμούνταν κυρίως με οικονομικά κριτήρια. Όπως έχεις πει και εσύ, σημασία είχε το «τι έχω» και όχι «ποιος είμαι». Όταν, λοιπόν, κάποιος σήμερα μέσα σε αυτή την κρίση δεν έχει χρήματα, αισθάνεται το απόλυτο τίποτα!
Γι αυτό τώρα καλούμαστε να αναθεωρήσουμε και τις αξίες μας. Σε αυτή την πολύ δύσκολη κατάσταση έχουμε και αυτό: Να επαναπροσδιορίσουμε ποιες είναι οι αξίες. Και μπορεί να βρούμε κι άλλες, ξεχασμένες αξίες, ξεχασμένες γλώσσες που μιλούσαμε μεταξύ μας.
Αυτοί οι άνθρωποι που αυτοκτονούν;
Ναι, αυτοί οι άνθρωποι που αυτοκτονούν τις έχουν χάσει. Είναι τα θύματα αυτού του πολέμου.
Γι αυτό λέω ότι έχει πολύ σημασία, πριν κάποιος καταλήξει τελικά ότι θα αυτοκτονήσει, να αναζητήσει συνομιλητές, οι οποίοι μπορεί να είναι από το χώρο της ψυχικής υγείας, ειδικούς, ή ανθρώπους που εμπιστεύεται, ή άλλους ανθρώπους που βρίσκονται επίσης σε δύσκολη κατάσταση.
Όχι για.. ομαδική αυτοκτονία, βέβαια.
Για να κάνει ομαδικό όραμα ως προς το να ζήσει.
Πώς είναι εκείνοι, δηλαδή, οι οποίοι προσπαθούν να βγουν από τη χρήση ψυχότροπων ουσιών και συναντιούνται παγκοσμίως σε ομάδες αυτοβοήθειας συζητώντας πάνω στο πρόβλημα της χρήσης τους και στο πώς θα βγουν από αυτό; (όπως π.χ. είναι οι ανώνυμοι, οι θεραπευτικές κοινότητες κλπ.).
Διότι, όλοι οι άνθρωποι εν δυνάμει είναι «χρήστες» σε κάτι. Οι περισσότεροι σήμερα, είμαστε χρήστες χρήματος. Και επίσης προσπαθήσαμε να καλύψουμε τα κενά μας σε χρήμα. Έφυγε το χρήμα και έμεινε το κενό.
Είμαστε πρεζάκια! Αλλά αυτό που χρειάζεται, είναι να μπούμε πια σε ομάδες αποτοξίνωσης από το χρήμα -Δεν το έχουμε πια. Τέλος-, ομάδες στήριξης, να αντιμετωπίσουμε το κενό μας, να κατασκευάσουμε άλλες έννοιες, όραμα, στόχους, για να μπορέσουμε να ζήσουμε.
Πρέπει λοιπόν να δούμε πως θα ζήσουμε, αλλιώς.
Αυτό ακριβώς που κάνουν οι χρήστες ουσιών, για να απεξαρτηθούν, είναι και για μας ο δρόμος!
Όσο μένουμε απομονωμένοι, απλώς αυτοκτονούμε. Πρέπει να να δούμε πως θα πάμε παρακάτω. Όσοι αποφασίσουμε να ζήσουμε…
Επίσης, εκείνοι που έχουν ακόμη πρέζα, δηλαδή χρήματα, δεν θα είναι καλό -αν μη τι άλλο- να βλέπουν τι συμβαίνει γύρω τους, προσπαθώντας να κατανοήσουν κάτι από αυτό που ζει η συντριπτική πλειοψηφία; Να μην ζουν τελείως, δηλαδή, στον κόσμο τους;
Μα αυτό υπάγεται στην έννοια της απομόνωσης και ενός απύθμενου εγώ, το οποίο δεν μπορεί να δρά συλλογικά, αλλά μόνον ατομικά. Οπότε έχουμε πολλές Μαρίες Αντουανέτες σήμερα, σαφέστατα, εγκλωβισμένες στον πλούτο και σε φόβο (άκουσα και μία παροιμία, επί των ημερών, που λέει: «Βοήθα με πτωχέ, να μην γίνω σαν και σένα»).
Οπότε έχουμε την απομόνωση και των Μαρίων Αντουανέτων και από την άλλη έχουμε των σκλάβων. Το θέμα είναι, πώς αυτές οι δύο ομάδες, θα φύγουν από τα όριά τους και θα μπορέσουν να έρθουν σε κάποια επικοινωνία.
Τουλάχιστον για να κατανοήσουν…
Και να βγουν οι μεν από τον θυμό απέναντι στην όποια Αντουανέτα και να βγει και η Αντουανέτα από το κουκλόσπιτο για να ασχοληθεί με τους υπόλοιπους με κάποιον τρόπο, με όποιον τρόπο ο καθένας κρίνει ότι μπορεί να… μοιραστεί. Όχι απαραίτητα τα χρήματά του, αλλά οτιδήποτε.
Μιλάμε λοιπόν για συλλογικότητα και αλληλεγγύη. Γιατί και πλούσιοι και φτωχοί χρήστες υπάρχουν. Όλοι όμως έχουν ένα κοινό διακύβευμα: Το πώς θα τα καταφέρουν να ζήσουν.
Διότι μακροπρόθεσμα θα έχουμε τεράστια κοινωνική αναταραχή, και κάθε μέρα δεν έχουμε μόνο μία αυτοκτονία, έχουμε και ένα φόνο!
Οπότε είναι προς συμφέρον όλων να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, για να μπορέσουν και οι μεν να μην φοβούνται να βγούν στο δρόμο, και οι άλλοι να είναι λιγότερο εξαθλιωμένοι.
Να φτάσουν έστω να τους πούνε, π.χ πώς βγάλανε τα χρήματά τους; Ή δεν ξέρω τι, οτιδήποτε. Διότι και μια τέτοια η συνομιλία θα ήταν πολύ χρήσιμη.
Για να φτιαχτεί μία ομάδα μεγάλη που θα βγει από την κρίση, χρειάζονται όλοι.
Τι έχεις να πεις σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο παρά πέντε πριν την αυτοκτονία;
Να μιλήσει. Να ψάξει να βρει ανθρώπους να μιλήσει. Είναι να γίνουμε όλοι σαν τον Διογένη με το φανάρι του, που έψαχνε ανθρώπους. Λοιπόν, να πάρουμε το φανάρι μας -κι αυτός φτωχός ήταν- και να ψάξουμε ανθρώπους.
Είμαι εγώ,
Σε όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανείς ακριβώς όμοιος με εμένα. Υπάρχουν άνθρωποι που μου μοιάζουν σε ορισμένα σημεία, μα στο σύνολο κανένας δεν μου μοιάζει ακριβώς. Για αυτό κάτι που προέρχεται από μένα είναι αυθεντικά δικό μου, γιατί εγώ μόνος μου το διάλεξα.
Μου ανήκει κάθε τι που έχει σχέση με μένα: το σώμα μου και κάθε τι που κάνει το μυαλό μου με όλες του τις ιδέες και τις σκέψεις, τα μάτια μου με όλες τις εικόνες που αποτυπώνουν τα αισθήματά μου, όποια και αν είναι, θυμός, χαρά, αγάπη, απογοήτευση ή ενθουσιασμός το στόμα μου και όλα τα λόγια που βγαίνουν από αυτό, γλυκά, ευγενικά ή απότομα, σωστά ή λανθασμένα η φωνή μου σιγανή ή δυνατή και όλες μου οι πράξεις είτε απευθύνονται σε άλλους είτε σε μένα.
Μου ανήκουν οι φαντασίες μου, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι μου. Μου ανήκουν όλοι μου οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες, όλες μου οι αποτυχίες και τα λάθη μου.
Και αφού μου ανήκει καθετί δικό μου, μπορώ να γνωρίσω βαθιά τον εαυτό μου και να τον αγαπήσω.
Και έτσι θα καταφέρω ώστε κάθε μέρος του εαυτού μου να δουλεύει για το καλό μου .
Ξέρω πώς υπάρχουν κομμάτια του εαυτού μου που μου είναι ακατανόητα και άλλα που δεν τα ξέρω καθόλου. Μα εφόσον νοιώθω φιλικά και αγαπώ τον εαυτό μου, μπορώ με ελπίδα και θάρρος να προσπαθήσω να καταλάβω και να μάθω περισσότερα για τον εαυτό μου.
Το πώς φαίνομαι ότι λέω και ότι κάνω σε μια δεδομένη στιγμή είναι αυθεντικά δικό μου και δείχνει σε τι σημείο βρίσκομαι τη στιγμή εκείνη. Καμιά φορά όταν κοιτάζω τι έκανα, τι είπα, πώς σκέφτηκα και πώς αισθάνθηκα, βλέπω σημεία που δεν μου ταιριάζουν. Μα μπορώ στο μέλλον να κρατήσω ότι ταιριάζει να αφήσω αυτά που δεν μου ταιριάζουν και να ανακαλύψω κάτι καινούργιο για αυτό που δεν ταιριάζει.
Μπορώ να βλέπω, να ακούω, να αισθάνομαι, να σκέφτομαι, να μιλώ και να ενεργώ.
Έχω καθετί που χρειάζεται για να επιζήσω να είμαι δημιουργικός και να νοιώσω κοντά με τους άλλους ανθρώπους. Μπορώ να δώσω νόημα και να βάλω σε τάξη μέσα μου τον κόσμο που με περιτριγυρίζει ανθρώπους και αντικείμενα.
Ο Αρχιτέκτων
Είμαι η μηχανικός του εαυτού μου.
Είμαι ΕΓΩ και είμαι εντάξει.
«Πίσω από κάθε οικογένεια ξετυλίγεται μια ιστορία και το ιστορικό της ενσωματώνει τόσο την ελπίδα της όσο και την απόγνωσή της. Όταν επιλέγουμε ένα ταίρι, βαθιά μέσα μας διαισθανόμαστε πως υπάρχει κάτι στην συγχώνευση αυτών των οικογενειακών ιστορικών καθώς και στην εμπλοκή του καθένα μας με αυτά τα ιστορικά, που υπόσχεται και στους δυο μας μια ευκαιρία να μεγαλώσουμε…. Η αντιμετώπιση του εαυτού μας και του ιστορικού μας θα γίνει μερικές φορές τόσο βασανιστική που θα μας φαίνεται πως, αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, θα πρέπει ή να εγκαταλείψουμε αυτήν τη σχέση ή να ξανακυλήσουμε σε κάποιες πολύ τρομακτικές εμπειρίες της πρώτης παιδικής μας ηλικίας. Εάν ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΜΕ από αυτές τις δοκιμασίες, υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες να μας προσφέρει αυτή η σχέση συντροφικότητα και αμοιβαία υποστήριξη»
Napier
“Το οριζόντιο ύψος”
Μια φορά κι έναν καιρό, πλάι σ’ ένα πανύψηλο, υπερήφανο κυπαρίσσι, ζούσε μια ελάχιστη, ταπεινή αγριάδα, που ζήλευε το μπόι του κυπαρισσιού κι ήθελε να το φτάσει, γι’ αυτό και τεντωνότανε αδιάκοπα στις άκρες των ριζών της, πασχίζοντας να σηκωθεί πιο πάνω από το χώμα. Μάταιη προσπάθεια και αρκετά οδυνηρή, γιατί, κάθε φορά που έκανε αυτήν τη γυμναστική, για μέρες μετά, την πόναγε ανυπόφορα η μέση της.
Το κυπαρίσσι, που παρακολουθούσε αφ’ υψηλού τον αγώνα της αγριάδας, σειόταν και λυγιόταν καμαρωτό και της έλεγε υπεροπτικά, με προφορά σχεδόν εγγλέζικη, της Οξφόρδης:” Δεν γνωρίζετε τι χάνετε, αγαπητή μου αγριάδα, εκεί στην επιφάνεια του εδάφους όπου βρίσκεσθε. Δίχως να θέλω διόλου να υπερηφανευθώ, σας πληροφορώ ότι από την κορυφή μου έχω απεριόριστη θέα του κόσμου και θα ήταν ακόμη πιο απεριόριστη, θα έβλεπα ως τη Γουατεμάλα, αν κάποια αναιδή βουνά, γύρω τριγύρω, δεν την περιόριζαν. Ωστόσο ευελπιστώ ή, μάλλον, έχω τη βεβαιότητα ότι η βροχή θα λιώσει, σιγά σιγά,αυτά τα αναιδή βουνά και τότε θα δω και τη Γουατεμάλα. Το σχέδιο αυτό είναι βεβαίως μακροπρόθεσμο, αλλά μπορώ να περιμένω, αφού, ως γνωστόν, ζω επτακόσια χρόνια.”
Η αγριάδα, αν και δεν ήξερε ούτε πού βρίσκεται αυτή η Γουατεμάλα ούτε αν τα βουνά λιώνουν απ’ τη βροχή ούτε, ακόμη, αν είναι πολλά τα επτακόσια χρόνια, ακούγοντας αυτά τ’ ανήκουστα λόγια, ένιωθε την καρδιά της να μαραζώνει και, τις νύχτες που κοιμόταν, έβλεπε πάντα το ίδιο όνειρο. Ψήλωνε, λέει, ψήλωνε τόσο, που ξεπερνούσε κατά πολύ στο μπόι το κυπαρίσσι, ξεπερνούσε ακόμη και τα πιο ψηλά βουνά κι έβλεπε από κει πάνω όχι μόνο τη Γουατεμάλα αλλά και το Ακαλακούμπα, χώρα ακόμα πιο μακρινή, ακόμη πιο ωραία, όπου οι άνθρωποι χόρευαν ένα γρήγορο χορό που τονε λέγαν ρούμπα.
Βέβαια, όταν ξύπναγε, το πρώτο πράγμα που έβλεπε μπροστά της ήταν ένα σαλιγκάρι τόσο αργοκίνητο, που έμενε στο οπτικό πεδίο της όλη τη μέρα, προκαλώντας της κατάθλιψη και κάνοντάς την να μη βλέπει την ώρα πότε θα ξανανυχτώσει, για να κοιμηθεί και να ονειρευτεί το μακρυνό Ακαλακούμπα και τον γρήγορο χορό που τόνε λένε ρούμπα.Έτσι ζούσαν κυπαρίσσι κι αγριάδα, πλάι πλάι, αλλά το καθένα στον κόσμο του, ώσπου μια μέρα φθινοπωρινή ( χρόνια πολλά, πάρα πολλά πριν από τα επτακόσια), που ο ουρανός είχ’ ένα χρώμα μολυβί, μια λάμψη ξαφνική, ονόματι αστροπελέκι, χτύπησε κατακέφαλα το κυπαρίσσι και το έκαψε. Η βροχή που ακολούθησε, μπόρα τρικούβερτη, αντί να λιώσει τα βουνά που του ‘κρυβαν τη Γουατεμάλα, τη στάχτη του έλιωσε και γκρίζα λάσπη την υπερηφάνεια του έκανε.
Η αγριάδα, άναυδη στην αρχή, όταν συνήλθε κάπως, μακάρισε το ελάχιστό της μπόι και θρήνησε το κυπαρίσσι που – πώς να το κάνουμε;- αν και φλύαρο και υπερφίαλο, της είχε χαρίσει το όνειρο των μεγάλων αποστάσεων, του απέραντου κόσμου.Μετά απ’ αυτό το θλιβερό γεγονός, σταμάτησε την έτσι κι αλλιώς ανώφελη γυμναστική της και μόνο αραιά και πού έβλεπε στον ύπνο της το εξωτικό Ακαλακούμπα. Κανένας όμως δε χόρευε εκεί τη ρούμπα.Ήτανε, βέβαια, ακόμη νεαρά και εστερείτο πείρας, τόσο εστερείτο πείρας, που καν δεν γνώριζε τις φυσικές της ιδιότητες.
Έτσι, ένα ανοιξιάτικο πρωί, παραξενεύτηκε πολύ, νιώθοντας να τη φαγουρίζουνε οι ρίζες της, κι ακόμα πιο πολύ παραξενεύτηκε σαν είδε, δυο μέρες τρεις αργότερα, λίγο πιο κει, μέσα απ’ το χώμα να προβάλλει ένα μικρό, χλωροπράσινο βλαστάρι αγριάδας.” Μπα, καινούργια απόχτησα γειτόνισσα!” ήταν η πρώτη σκέψη της, αλλά όταν είπε
” καλωσόρισες, γειτόνισσα”, άκουσε, την ίδια ακριβώς στιγμή, να λέει και το βλαστάρι τα ίδια λόγια, να την καλωσορίζει, δηλαδή με τη φωνή της. Το ίδιο έγινε, ακριβώς, άλλες δυο μέρες τρεις αργότερα, όταν καινούργιο εμφανίστηκε, πιο πέρα, βλασταράκι.Μπορεί, λοιπόν, να ήταν άπειρη, αλλά κουτή δεν ήταν. Έτσι, κατάλαβε ότι στον εαυτό της μίλαγε, αφού τα νέα αυτά βλαστάρια από τις ρίζες της ξεπήδαγαν και σαρξ εκ της σαρκός της ήσαν.Λόγια πολλά για να μη λέμε και χρόνο να μην κλέβουμε απ’ την αιωνιότητα, μέσα σε χρόνια ελάχιστα, πολύ πιο λίγα από επτακόσια, η αγριάδα είχε, ρίζα τη ρίζα, καταβολάδα την καταβολάδα, βλαστάρι το βλαστάρι, όλο τον κάμπο καταχτήσει κι όλα τα βουνά ως την κορφή τους και πιο πέρα. Για πιο πέρα δεν μπορώ να πω· τα μάτια μου μονάχα ως τις βουνοκορφές την ακολούθησαν· πιο πέρα δεν άντεξαν. Έμαθα ωστόσο, από έγκυρες πηγές, πως έφτασε στο Ακαλακούμπα και πως στο δροσερό και καταπράσινο χαλί της χορεύουν τώρα γυμνοπόδαροι εραστές τη ρούμπα.
Επιμύθιο Ι: Όσο πιο κοντά στη γη βρίσκεσαι, τόσο πιο μακριά από τ’αστροπελέκια είσαι.
Επιμύθιο ΙΙ: Δια του οριζοντίου ύψους, η απόστασις, έως το Ακαλούμπα, καλύπτεται εις χρόνον κατά πολύ συντομότερον των επτακοσίων ετών.
Ἡ ἀγάπη
Ἄ! Τί ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς ὄρθιος στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ
καὶ μὲ τὰ μάτια στοὺς νεκροὺς τοὺς δρόμους στυλωμένα·
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά᾿ ρθεῖ, δίχως νὰ νιώσεις ἀπὸ ποῦ,
καὶ πίσω σου πλησιάζοντας μὲ βήματα σβησμένα.
Θὲ νὰ σοῦ κλείσει ἀπαλά, μὲ τ᾿ ἄσπρα χέρια της τὰ δυό,
τὰ μάτια ποὺ κουράστηκαν στοὺς δρόμους νὰ κοιτᾶνε,
κι ὅταν γελώντας νὰ τῆς πεῖς θὰ σὲ ρωτήσει: «ποιὰ εἶμ᾿ ἐγώ;»
ἀπ᾿ τῆς καρδιᾶς τὸ σκίρτημα θὰ καταλάβεις ποιά ῾ναι.
Δὲν ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς… Ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ.
Κλειστὰ ὅλα νά ῾ναι, θὰ τὴ δεῖς ἄξαφνα μπρός σου νὰ βρεθεῖ
κι ἀνοίγοντας τὰ μπράτσα της πρώτη θὰ σ᾿ ἀγκαλιάσει.
Εἰδέ, κι ἂν ἔχεις φωτεινό, τὸ σπίτι γιὰ νὰ τὴ δεχθεῖς,
καὶ σὰν φανεῖ τρέξεις σ᾿ αὐτήν, κι ἐμπρὸς στὰ πόδια της συρθεῖς,
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ, – ἀλλιῶς θὰ προσπεράσει.
Ὁ Ἥλιος καὶ ὁ Ἀέρας
Ὁ Ἀέρας θύμωσε,
μὲ τὸν Ἥλιο μάλωσε.
Ὁ Ἀέρας ἔλεγε:
– Εἶμαι δυνατότερος!
Καὶ ὁ Ἥλιος ἔλεγε:
– Σὲ περνῶ στὴ δύναμη!
Ἕνας γέρος γεωργὸς
μὲ τὴ μαύρη κάπα του
στὸ χωράφι πήγαινε.
Ὁ Ἀέρας λάλησε:
– Ὅποιος ἔχει δύναμη
παίρνει ἀπὸ τὸν γέροντα
τὴ χονδρὴ τὴν κάπα του!
Φύσησε, ξεφύσησεν,
ἔσκασε στὸ φύσημα,
ἄδικος ὁ κόπος του.
Κρύωσεν ὁ γέροντας
καὶ διπλὰ τυλίχθηκε
στὴ χονδρὴ τὴν κάπα του.
Μὰ κι ὁ Ἥλιος λάλησε:
– Ὅποιος ἔχει δύναμη
παίρνει ἀπὸ τὸ γέροντα
τὴ χονδρὴ τὴν κάπα του!
Ἔφεξεν ὁλόλαμπρος,
καλοσύνη σκόρπισε,
κι ἔβγαλεν ὁ γέροντας
τὴ χονδρὴ τὴν κάπα του.
Πάλι ξαναλάλησε:
– Ἄκουσε καὶ μάθε το,
σὲ περνῶ στὴ δύναμη,
γιατὶ πᾶς μὲ τὸ κακὸ
κι ἐγὼ πάω μὲ τὸ καλό!
Εντυπωσιακά έπιπλα από σκουπίδια (pics)
Εντυπωσιακά, ντιζαϊνάτα έπιπλακατασκευασμένα από σκουπίδια και άχρηστα αντικείμενα. Πλέον αποτελεί μια παγκόσμια μόδα, με οικολογικές φυσικά προεκτάσεις, ενώ έχουν δημιουργηθεί και εταιρείες που εξειδικεύονται στην κατασκευή παρόμοιων επίπλων.
Δείτε μερικές φωτογραφίες, από τα πρωτότυπα και έξυπνα σχεδιασμένα έπιπλα.
Click to open image!
Click to open image!
Click to open image!
Click to open image!
Click to open image!
Click to open image!
Click to open image!
Click to open image!
Click to open image!
Click to open image!
Click to open image!
Click to open image!Θεσσαλονίκη: Η ομάδα «scoopa» συλλέγει σκουπίδια και φτιάχνει έπιπλα
Είναι η scoopa, μία ομάδα νέων καλλιτεχνών, που δημιουργεί προσιτό design από αντικείμενα, που αντί να καταλήξουν στους κάδους απορριμμάτων, επαναχρησιμοποιούνται και γίνονται έπιπλα, φωτιστικά, μικροαντικείμενα διακόσμησης, ρούχα, αξεσουάρ και κοσμήματα.
«Θέλουμε να συμβάλλουμε στη μείωση των απορριμμάτων και στη μικρότερη κατανάλωση φυσικών πρώτων υλών, υποστηρίζοντας πάντα κάθε μορφή επανάχρησης και ανακύκλωσης», αναφέρει ο Νίκος Χαπίτας από την ομάδα της scoopa.
Ως αρχιτέκτονας ο ίδιος, επιμελήθηκε και το χώρο στο κατάστημα, που άνοιξαν πριν από λίγες μέρες, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, προκειμένου να πουλούν τα αντικείμενα που δημιουργεί η 8μελής ομάδα, από τον περασμένο Νοέμβριο, σ’ ένα εργαστήρι, στην περιοχή του Ιπποκρατείου.
«Εφτιαξα το μαγαζί, χρησιμοποιώντας παλέτες για ράφια, ενώ με την ίδια φιλοσοφία σχεδίασα και ένα κατάστημα στην Λάρισα, διακοσμώντας το με χαρτοσωλήνες» εξηγεί ο κ.Χαπίτας, προσθέτοντας ότι η scoopa είναι μια νεοσύστατη ομάδα που απαρτίζεται από freelancer αρχιτέκτονες, εικαστικούς και τεχνίτες που ζουν και δραστηριοποιούνται στη Θεσσαλονίκη.
Στο μαγαζί της scoopa, στον πεζόδρομο της Ισαύρων, τα βλέμματα των περαστικών «κλέβει» ένα επιδαπέδιο φωτιστικό, που…. χρωστάει το πράσινό του χρώμα στα μπουκάλια γνωστού ανθρακούχου αναψυκτικού, ενώ μία ταλαιπωρημένη βαλίτσα του ΄60, «ξαναγεννιέται» και γίνεται πολυθρόνα!
«Συνεργαζόμαστε με διάφορες επιχειρήσεις, οι οποίες μας δίνουν υλικά που είναι για πέταμα μετά τη χρήση τους, όπως τα διαφημιστικά τους banners, τα μπουκάλια, τα εξαρτήματα των ποδηλάτων, ακόμα και τα μεγάλα μεταλλικά κουτιά που περιέχουν καφέ», αναφέρει η Μελίνα Χρυσικοπούλου, η οποία επιμελείται κυρίως την κατασκευή των τσαντών.
«Τα πρώτα πάντως μηνύματα από τον κόσμο είναι ιδιαίτερα θετικά, αφού μπαίνει στο μαγαζί και δείχνει να ενθουσιάζεται με τη λογική και το κίνητρο της επανάχρησης», λέει χαρακτηριστικά.
Οσο για τις τιμές των αντικειμένων, αυτές υπολογίζονται με βάση τις ώρες που χρειάστηκαν για να κατασκευασθούν και κυμαίνονται από 15 ευρώ έως 250, που κοστίζουν οι πολυθρόνες από βαρέλια.
Η ομάδα της scoopa συμμετείχε στη γιορτή της Θεσσαλονίκης, για την υποψηφιότητα της για τον τίτλο της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας το 2014, στο χώρο της παραλίας, κατασκευάζοντας έργα τέχνης από πλαστικές σακούλες και μπουκάλια.
Παράλληλα, προτρέπει όλους τους καταναλωτές να «scoop-ίσει» μαζί της, υποστηρίζοντας την προσπάθειά της να μειώσουν τον όγκο απορριμμάτων της πόλης. Γι΄ αυτό τους καλούν ν’ απευθύνονται στην ομάδα, όταν θέλουν ν’ αδειάσουν την ντουλάπα τους, αν έχουν επιχείρηση και ψάχνουν εναλλακτικούς τρόπους ανακύκλωσης, αν ανήκουν σε ΜΚΟ και αναζητούν συνεργασίες με βάση τη δημιουργική βιωσιμότητα ή ακόμα αν είναι νέοι σχεδιαστές και αναζητούν τρόπο προώθησης της δουλειάς τους.
Τέλος, στην ιστοσελίδα τους, www.scoopa.eu, σκοπεύουν να δημιουργήσουν και e-shop προκειμένου να μπορούν και εκεί να πωλούν τα αντικείμενα που κατασκευάζουν, καθιστώντας βιωσιμότερη την προσπάθειά τους και προωθώντας αποτελεσματικότερα την οικονομική τους ανεξαρτησία.
Υγειονομική βόμβα οι τόνοι σκουπιδιών στην Αθήνα
Μύγες, ψύλλοι, κατσαρίδες, κουνούπια, σκνίπες, ποντίκια και άλλα τρωκτικά αυξάνονται ταχέως σε συνθήκες μη ελεγχόμενου υγιεινού περιβάλλοντος.
Κλιμάκιο επιστημονικού προσωπικού του κέντρου ελέγχου πραγματοποίησε αυτοψία επί τόπου σε διάφορα σημεία ανά το νομό Αττικής, με αφορμή το διαρκώς αυξανόμενο πρόβλημα από τη συσσώρευση απορριμμάτων και διαπίστωσε ότι τα απορρίμματα σχετίζονται με φαινόμενα απειλητικά για την Δημόσια Υγεία όταν η διάθεσή τους δεν είναι ταχεία και σωστή και επισημαίνει:
«Τα οικιακά απορρίμματα είναι δυνατόν να γίνουν μολυσματικά, όταν παραμένουν αδιάθετα για μεγάλο χρονικό διάστημα και κυρίως όταν περιέχουν υπολείμματα τροφίμων ή άλλων οργανικών ουσιών (ιδίως νωπών), οπότε επέρχεται σήψη. Επιπρόσθετα κάποιοι μικροοργανισμοί που θα βρεθούν στα απορρίμματα μπορούν να επιζήσουν εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα [π.χ. η σαλμονέλα του τύφου (4-115 ημέρες), η σαλμονέλα του παρατύφου (24-136 ημέρες) και η σαλμονέλα της εντερίτιδας (μέχρι 150 ημέρες)]. Οι κίνδυνοι μεταδόσεως ασθενειών από τα απορρίμματα σχετίζονται με την εμφάνιση και τον πολλαπλασιασμό “φορέων” μεταδόσεως διαφόρων νόσων.
Επί παραδείγματι μύγες, ψύλλοι, κατσαρίδες, κουνούπια, σκνίπες, ποντίκια και άλλα τρωκτικά αυξάνονται ταχέως σε συνθήκες μη ελεγχόμενου υγιεινού περιβάλλοντος ενώ είναι πολύ συχνό το φαινόμενο μύγες ή τρωκτικά όπως οι ποντικοί να τρέφονται από υλικό απορριμμάτων ιδιαίτερα απορρίμματα που ξεχειλίζουν από τα δοχεία ή όταν υπάρχει απρόσεκτη απόρριψή τους γύρω από αυτά. Οι βροχερές καιρικές συνθήκες που επικρατούν αυτήν την στιγμή διευκολύνουν την μετάδοση των παθογόνων σε ζώα ή έντομα φορείς καθώς αυτά μετατρέπονται σε «οχήματα» μεταφοράς παθογόνων μικροοργανισμών από τους σωρούς των απορριμμάτων στο αστικό περιβάλλον. Επακολουθεί η πιθανότητα μετάδοσης λοιμωδών μεταδοτικών νοσημάτων (π.χ. δερματοπάθειες, εντερολοιμώξεις) στον άνθρωπο μέσω κάποιων από αυτά τα έντομα ή τρωκτικά «φορείς μικροβίων» είτε με δήγμα, είτε με ερεθισμό του δέρματος, είτε με μίανση τροφών ή νερού»,
Το ΚΕΕΛΠΝΟ τονίζει πως για την προστασία της Δημόσιας Υγείας είναι απαραίτητα μέτρα πρόληψης όπως: η ταχεία και σωστή αποκομιδή των οικιακών απορριμμάτων, ο προσεκτικός διαχωρισμός του είδους των απορριμμάτων δηλαδή τα υπολείμματα τροφίμων ή οργανικών ουσιών που θα πρέπει να συλλέγονται χωριστά από τα υπόλοιπα απορρίμματα (χαρτιά, γυαλιά, πλαστικά, κονσέρβες) και να φυλάσσονται στο σπίτι, έως ότου αποκατασταθεί η ανωμαλία. Συνιστάται τα άδεια κουτιά από κονσέρβες να ξεπλένονται πριν πεταχτούν. Επιπρόσθετα συνιστάται η συλλογή απορριμμάτων σε ανθεκτικές σακούλες, σφικτά δεμένες. Οι σακούλες που περιέχουν υπολείμματα τροφίμων δε θα πρέπει να εκτίθενται στον ήλιο, αλλά να φυλάσσονται σε δροσερό μέρος. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται σε ό,τι αφορά την επαφή του κοινού με αδέσποτα και οικόσιτα ζώα, όπως σκυλιά και γάτες, αλλά και με τρωκτικά, όπως οι αρουραίοι και ποντίκια ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα μετάδοσης μικροβίων στον άνθρωπο. Προσεκτικοί θα πρέπει να είναι και οι ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων ώστε να αποφεύγεται η επαφή ή η προσέγγιση των ζώων τους σε σωρούς απορριμμάτων.
Το ΚΕΕΛΠΝΟ δεδομένου του μεγέθους της απειλής για την Δημόσια Υγεία από τον ολοένα και αυξανόμενο όγκο απορριμμάτων στις αστικές περιοχές θεωρεί πως το φαινόμενο αυτό αποτελεί υγειονομική βόμβα και εισηγείται την άμεση έκδοση υγειονομικής διατάξεως και εφαρμογή περαιτέρω υγειονομικών μέτρων και κυρώσεων.
Απο το NewsIT
Σκεφτόμουν να γράψω ένα κείμενο για τα 11 χρόνια του BHMAgazino (τόσα συμπληρώνουμε σήμερα). Είχα μάλιστα αναζητήσει στοιχεία σχετικά με τον αριθμό 11, για να τα χρησιμοποιήσω στο άρθρο μου, όπως π.χ. ότι όσοι τον κατέχουν διαθέτουν ιδιαίτερη ευαισθησία, νιώθουν κραδασμούς και βλέπουν πνεύματα. Για το πρώτο μπορώ να σας διαβεβαιώσω, η συντακτική ομάδα του περιοδικού είναι εξαιρετικά ευαισθητοποιημένη σε θέματα της καθημερινότητας, τα άλλα δύο ομολογώ ότι με με έκαναν να σκιαχτώ… Οπως και αν έχει, αφού ευχηθώ τα 11 χρόνια μας να γίνουν 111, κόντρα στην κρίση που πλήττει και τον περιοδικό Τύπο, να σας ενημερώσω ότι το γενέθλιο κείμενό μας το πήρε το ποτάμι, το πρωί της 10ης Οκτωβρίου 2011. Οπότε ο καιρός είχε αρχίσει να δείχνει τις κακές προθέσεις του από νωρίς. Ωστόσο, ο απερίσκεπτος (και λαίμαργος…) έφτιαχνα pancakes. Παρ’ ότι ο κεραυνός που έπεσε κοντά στο σπίτι μου προειδοποιούσε «πήγαινε γρήγορα στο γραφείο γιατί θα γίνει χαλασμός», εγώ επέμενα να συμπεριφέρομαι ως… γνήσιος Αγγλος: ετοιμάζοντας σπέσιαλ πρωινό με τηγανίτες και τσάι. Οπως καταλαβαίνετε, ώσπου να πετύχω την ιδανική τηγανίτα (τη νούμερο 3 για την ακρίβεια, καθώς οι άλλες κόλλησαν στο τηγάνι), ώσπου να έρθει το αφέψημα σε θερμοκρασία που μου επέτρεπε να το πιω χωρίς να ζεματίσω τη γλώσσα μου και ώσπου να ενημερωθώ για την τρέχουσα επικαιρότητα από την Ελεονώρα Μελέτη (ο Τρύφωνας Σαμαράς έγινε κουμπάρος, η Αθηναΐς Νέγκα ή κάποια άλλη που της μοιάζει καταφέρθηκε κατά συναδέλφου της στο Twitter κτλ.), ο κατακλυσμός είχε αρχίσει. Για να κορυφωθεί μισή ώρα αργότερα, όταν, με τα πιο χειμερινά παπούτσια που διέθετα (τα περισσότερα ήταν ακόμη στο πατάρι) και με μια ομπρέλα τσέπης (να θυμηθώ να αγοράσω μια μεγαλύτερη) εμφανίστηκα στο πλατύ πεζοδρόμιο μπροστά στον Αρειο Πάγο. Για να βλαστημήσω και τα pancakes που με καθυστέρησαν και το φθινόπωρο που του ζητήσαμε να βρέξει και αυτό… – τέλος πάντων…
Προχώρησα λοιπόν ηρωικά, με μικρά ή και μεγαλύτερα πηδηματάκια, σαν ερωτευμένος πιγκουίνος, κάθε φορά που ένα ποταμάκι δεν με άφηνε να κατέβω από το πεζοδρόμιο και να περάσω απέναντι στον δρόμο. Με την υγρασία στα πόδια μου να γίνεται όλο και πιο έντονη, με το νερό να έχει εισχωρήσει στο αδιάβροχο (!) που είχα χρυσοπληρώσει και να κυλάει στην πλάτη μου. Εγγλέζος στο πρωινό, Εγγλέζος και στη βρόχα, αποφάσισα. Και φέρνοντας στο μυαλό μου εικόνες από την πρόσφατη επίσκεψή μου στο Λονδίνο (όπου οι αυτόχθονες περπατούσαν στη βροχή με σαγιονάρες, σαν να μη συνέβαινε τίποτε…), συνέχισα. Ωσπου έφθασα στο ποτάμι το οποίο κυλούσε ορμητικό στη Βασιλίσσης Σοφίας (γράφω και φταρνίζομαι, ελπίζω να μην κρύωσα) από το ύψος της πλατείας Μαβίλη ως τον Ευαγγελισμό. Καθιστώντας τον δρόμο αδιάβατο για τους πεζούς. Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι, αποφάσισα, βλέποντας δύο νεαρά παιδιά να γίνονται παπιά στην προσπάθειά τους να φθάσουν στο απέναντι πεζοδρόμιο, και κατευθύνθηκα προς το παρακείμενο μετρό που ενίοτε το χρησιμοποιώ ως υπόγεια διάβαση. Αν όμως είχα παρακολουθήσει ένα ενημερωτικό πρωινάδικο της προκοπής θα είχα μάθει ότι (και) το μετρό απεργούσε… Καθόμουν κάτω από τη βροχή και σκεφτόμουν αεροπλάνα να μου πετάνε κούτες με τρόφιμα για να επιβιώσω ώσπου να υποχωρήσουν τα νερά. Σκεφτόμουν και την επιχείρηση απεγκλωβισμού μου με ελικόπτερο, τη μεταφορά μου στο γραφείο (πενήντα μέτρα περπάτημα) με αερογέφυρα. Ολα αυτά τα κινηματογραφικά οικτίροντας δημάρχους, υπουργούς ΠΕΧΩΔΕ, πρωθυπουργούς και λοιπούς που μας τάζουν μια καλύτερη πόλη τη στιγμή που δεν έχουν φροντίσει ούτε για τα στοιχειώδη. Αποφάσισα όμως να μη με πάρει από κάτω. Μπήκα στο ποτάμι και έφθασα στη Μιχαλακοπούλου. Ευτυχώς ήταν ακόμη πολύ πρωί, και ήμουν μόνος στο γραφείο: έβγαλα παπούτσια και κάλτσες, άναψα ένα μικρό αερόθερμο και άρχισα να τα στεγνώνω. Είπα να βγάλω και το παντελόνι μου και να το στεγνώσω με τον ίδιο τρόπο. Συγκρατήθηκα όμως, καθώς κάτι τέτοιες στιγμές συμβαίνουν τα χειρότερα… Με το που γδύνεσαι, π.χ., εμφανίζεται μπροστά σου ο διευθυντής.
Οχι, δεν ήμουν έτοιμος να τον αντιμετωπίσω με το εσώρουχο, οπότε έμεινα με το βρεγμένο παντελόνι. Ανοιξα το Internet ώστε να ενημερωθώ για την επικαιρότητα προτού αρχίσω να γράφω για τα 11 χρόνια μας. Για να διαβάσω ότι εξαιτίας της οικονομικής κρίσης «οι Ελληνες χάνουν την πρόσβαση στις υπηρεσίες περίθαλψης». Εδώ έχουμε χάσει την πρόσβαση στους δρόμους μας με το που ρίχνει δύο σταγόνες, σκέφτηκα και, αναλογιζόμενος πώς μια βροχή κάνει τη ζωή στο κέντρο αφόρητη, μαύρισα περισσότερο και από τον κακό μας τον καιρό. Μετά διάβασα ότι έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας και άρχισα να «ξεφυλλίζω» στην ηλεκτρονική έκδοση του «Βήματος» φωτογραφίες του από την Ελλάδα του ’40. Δρόμοι λασπωμένοι, λακκούβες γεμάτες νερά από κάποια πρόσφατη βροχή, άνθρωποι που περπατούν μέσα στον «βούρκο». Τόσα χρόνια μετά, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε. Που έχει αλλάξει: λείπει πλέον το χρώμα της παράδοσης (για να γίνουμε Ευρωπαίοι) που έδινε ακόμη και στις πιο μελαγχολικές εικόνες γοητεία. Μόνο τα απόνερα από τις καταιγίδες όλων αυτών των δεκαετιών έχουν απομείνει πλέον. Στην καλύτερη των περιπτώσεων να βαλτώνουν στους δρόμους του γκρίζου κέντρου της πόλης, στη χειρότερη να γίνονται χείμαρροι και να μπαίνουν στα σπίτια μας. Αυτά τα νερά έπνιξαν και την όποια διάθεσή μου να γράψω για γενέθλια. Ηταν και η υγρασία στις γάμπες μου που με ενοχλούσε… Μήπως τελικά έπρεπε να έχω βγάλει και το παντελόνι;
* Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε στο BHMagazino στις 16 Οκτωβρίου 2011.
Πήγα στην αγορά των πουλιών
Και αγόρασα πουλιά
Για εσένα
αγάπη μου
Πήγα στην αγορά των λουλουδιών
Και αγόρασα λουλούδια
Για εσένα
αγάπη μου
Πήγα στην αγορά των σιδερικών
Και αγόρασα αλυσίδες
Βαριές αλυσίδες
Για εσένα
αγάπη μου
Και μετά πήγα στην αγορά των σκλάβων
Και σε έψαξα
Αλλά δεν σε βρήκα
αγάπη μου
Επειδή στην Μάνη όλοι,μικροί και μεγάλοι,κρατούσαν όπλα,μετριόταν ο πληθυσμός κάθε χωριού όχι σύμφωνα με τους κατοίκους ,αλλά με τα όπλα του.
Ο Ιμπραήμ κατάλαβε ότι δεν θα τους νικούσε με ορθόδοξο πόλεμο και ότι επιβαλλόταν να επιστρατεύσει την πονηριά του.
Εστειλε τους έμπιστούς του ,μεταμφιεσμένους σε καστανάδες,με την πρόφαση να μοιράσουν δωρεάν κάστανα,αλλά στην πραγματικότητα συγκέντρωναν πληροφορίες για τον στρατό των Μανιατών.
Εγιναν όμως αντιληπτοί και συνελήφθησαν. Οταν έντρομοι ρώτησαν τι θα απογίνουν,οι Μανιάτες για να τους δώσουν να καταλάβουν ότι μιλάνε σοβαρά και ότι τους περιμένει τιμωρία,απάντησαν “Εμείς δεν χαρίζουμε κάστανα”
Αρχίζει η γιορτή του… κάστανου!
Από τις βουνοπλαγιές του Παϊκου και του Ταΰγετου, μέχρι το όρος Παγγαίο και το Λεσβιακό Όλυμπο, κάθε Οκτώβρη, πολιτιστικοί σύλλογοι, δήμοι και καστανοπαραγωγοί, γιορτάζουν με τους κατοίκους των χωριών και όσους… πιστούς προσέλθουν, τη συγκομιδή του κάστανου
Οι φουφούδες και τα καζάνια στήνονται στην Πλατεία του χωριού και σε λίγη ώρα η μυρωδιά από τα αχνιστά κάστανα, που διαχέεται μέσα στη φθινοπωρινή ατμόσφαιρα, δίνει το έναυσμα να ξεκινήσει το λαϊκό πανηγύρι.
Το σκηνικό είναι λίγο- πολύ το ίδιο στις Γιορτές Κάστανου, που διοργανώνονται κάθε χρόνο σε διάφορες γωνιές της Ελλάδας, οι οποίες παράγουν τον αγαπημένο καρπό.
Από τις βουνοπλαγιές του Παϊκου και του Ταΰγετου, μέχρι το όρος Παγγαίο και το Λεσβιακό Όλυμπο, κάθε Οκτώβρη, πολιτιστικοί σύλλογοι, δήμοι και καστανοπαραγωγοί, γιορτάζουν με τους κατοίκους των χωριών και όσους… πιστούς προσέλθουν, τη συγκομιδή του κάστανου.
Οι εκδηλώσεις συγκεντρώνουν από 3.000 έως 6.000 επισκέπτες η καθεμία. Το γεγονός αυτό προσδίδει, σαφώς, και μία οικονομική διάσταση στο χαρακτήρα των γιορτών, καθώς, με αφορμή την πραγματοποίησή τους, ενισχύονται οι τοπικές οικονομίες. Καταλύματα, εστιατόρια, καφετέριες, τοπικοί συνεταιρισμοί, είναι κάποιοι από τους ωφελημένους.
Παράλληλα οι γιορτές λειτουργούν και ως εργαλεία μάρκετινγκ, για την τουριστική προβολή των περιοχών που τις φιλοξενούν, ενώ συμβάλλουν και στην ανάδειξη των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι καστανοπαραγωγοί.
Στην Ελλάδα, στα περίπου 100 καστανοχώρια, παράγονται περί τους 12.000 τόνους κάστανου ετησίως, με τη συνολική καλλιεργούμενη έκταση να υπολογίζεται σε 450.000 στρέμματα.
Σκοπός των καταστανογιορτών, πάνω από όλα, είναι να αναδείξουν ένα προϊόν, με μεγάλη θρεπτική αξία και τεράστιες δυνατότητες εμπορικής εκμετάλλευσης.
Το πρόγραμμα των εορτασμών
- Αρνα φαριδος Λακωνίας
Στις υψηλότερες κορυφές του Ταΰγετου, στην Άρνα Φάριδος του Νομού Λακωνίας, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Άρνας και ο δήμος Φάριδος διοργανώνουν την γιορτή καστάνου από Παρασκευή 24 έως την Κυριακή 26 Οκτωβρίου.
Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν ψητό και βραστό κάστανο, αλλά και ζεστό τσίπουρο, απευθείας από το καζάνι, που θα καίει στην πλατεία. Οι εκδηλώσεις περιλαμβάνουν, ακόμη, έκθεση φωτογραφίας με τα πουλιά και τα λουλούδια της περιοχής, με θέμα «Το δάσος εμπνέει τους δημιουργούς», ενώ οι μουσικές εκδηλώσεις θα ταξιδεύσουν τους επισκέπτες από το Βέρντι, στον Πιάτσολα, και στα δημοτικά και παραδοσιακά τραγούδια.
Κάτω από τον πλάτανο της Άρνας θα απλώνονται σειρά από πάγκους που θα φιλοξενούν τα ντόπια φθινοπωρινά προϊόντα. Το κάστανο, το ρόδι, το καρύδι, το κυδώνι, το μήλο, η κολοκύθα θα αναμειχθούν με τα αρώματα του μελιού, του κρασιού, του γλυκού κουταλιού και τα αρωματικά φυτά του Ταϋγέτου.
- Καστανιέτα Αρκαδίας
Στα τέλη του 18ου αιώνα απαντώνται οι ρίζες της Γιορτής Κάστανου στην Καστανίτσα Αρκαδίας. Διοργανώνεται από το Μορφωτικό και Φυσιολατρικό Σύλλογο Καστάνιτσας «ο Άγιος Παντελεήμων» και το Σύλλογο Απανταχού Καστανιτσιωτών «η Μεταμόρφωση του Σωτήρος» σε συνεργασία με το Τοπικό Συμβούλιο και τον Αγροτικό Συνεταιρισμό.
Φέτος η γιορτή θα πραγματοποιηθεί το Σαββατοκύριακο 25-26 Οκτωβρίου.
Το χωριό αντηχεί από το κέφι και τη ζωντάνια των κατοίκων και των φιλοξενούμενών, καθώς η γιορτή εκτός από την προσφορά κάστανων περιλαμβάνει και ένα μεγάλο «τσιμπούσι», με παραδοσιακές συνταγές της περιοχής, όπως τα «παντρεμένα» φασόλια με μακαρόνια, αλλά και σούβλες με αρνιά και γουρουνόπουλα.
Πληροφορίες: τηλ. 210-6843325, 210-6858699
- Καριτσα Ευρυμενων Λάρισας
Είκοσι πέντε χρόνια μετρά η γιορτή Καστάνου στην Καρίτσα του Δήμου Ευρυμενών, Νομού Λάρισας. Στην πλατεία του χωριού οι παραγωγοί προσφέρουν τα κάστανα, οι οινοπαραγωγοί το τοπικό κρασί και οι γυναίκες τις σπιτικές παραδοσιακές πίτες. Στον ίδιο χώρο εκτίθενται τοπικά προϊόντα.
Η φετινή γιορτή θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 25 Οκτωβρίου και θα πλαισιωθεί από παράλληλες εκδηλώσεις, όπως ομιλίες από επιστήμονες για τα προβλήματα και τις προοπτικές του αγροτικού τομέα της περιοχής, παραδοσιακούς χορούς από το χορευτικό τμήμα του Πολιτιστικού Συλλόγου Πυργετού, λαϊκό γλέντι.
- Παλαιοχωρι καβάλας
Στο όρος Παγγαίο, στο καστανοδάσος του Παλαιοχωρίου ο τοπικός Πολιτιστικός Σύλλογος και ο Δήμος Παγγαίου διοργανώνουν γιορτή κάστανου το Σαββατοκύριακο 25 και 26 Οκτωβρίου. Οι διήμερες εκδηλώσεις ξεκινούν με παραδοσιακές μουσικές στην πλατεία του χωριού και συνεχίζονται την επόμενη μέρα μέσα στο καστανοδάσος, με χορό και μουσική. Σε όλη τη διάρκεια της γιορτής προσφέρονται ψητά και βραστά κάστανα με συνοδεία κρασιού. Οι επισκέπτες, επιπλέον έχουν την ευκαιρία να μαζέψουν κάστανα από το δάσος απολαμβάνοντας τη φύση του Παγγαίου που προετοιμάζεται να υποδεχθεί το χειμώνα.
- Ξουριχτι δήμου Μουρεσιου Μαγνησίας
Στο Ξουρίχτι του Δήμου Μουρεσίου Νομού Μαγνησίας, οι τοπικές αρχές διοργανώνουν την 6η Γιορτή Κάστανου, από 25 έως 28 Οκτωβρίου. Οι εκδηλώσεις περιλαμβάνουν εκτός από την προσφορά κάστανων (ψητών και βραστών), γλέντια με χορούς από παραδοσιακά συγκροτήματα, αλλά και έκθεση στην οποία οι Συνεταιρισμοί και οι παραγωγοί της περιοχής θα πωλούν τα προϊόντα τους.
- Δήμος Αγιάσου Λέσβου
Ένα ιδιαίτερο γλυκό από κάστανο θα έχουν την ευκαιρία να γευθούν όσοι βρεθούν το πρώτο σαββατοκύριακο του Νοέμβρη στην Αγιάσο του Νομού Λέσβου, όπου ο δήμος διοργανώνει και φέτος γιορτή για τη ολοκλήρωση της συγκομιδής του προϊόντος. Οι εκδηλώσεις περιλαμβάνουν, επίσης, περίπατο στο Αγιασώτικο Καστανιώνα, εκθέσεις προϊόντων καστανιάς, μέσων καστανοσυλλογής και ξυλόγλυπτων από ξύλο καστανιάς, ενώ θα πραγματοποιηθούν διαλέξεις με θέματα που αφορούν τον καστανιώνα της Αγιάσου, τη βιοποικιλότητα των καστάνων κ.α
Καφέ αρκούδα (Ursus arctos)
Μέσα από μία πορεία εξέλιξης 35 εκατομμυρίων χρόνων η καφέ αρκούδα, ζώο ιδιαίτερα προσαρμοστικό, κατόρθωσε να βρει κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης σε όλη σχεδόν τη γηραιά ήπειρο. Ωστόσο υπολογίζεται ότι μόνο κατά τους δύο τελευταίους αιώνες η κατανομή και οι πληθυσμοί της αρκούδας μειώθηκαν κατά 60% και 50% αντίστοιχα, με αποτέλεσμα τη δραματική συρρίκνωση και διάσπαση της άλλοτε ενιαίας ζώνης εξάπλωσης του είδους.
Σήμερα, η αρκούδα επιβιώνει σε μικρούς πληθυσμούς, αποκομμένους στη νότια Ευρώπη, και θεωρείται πλέον και νομικά είδος υπό εξαφάνιση.
Στην Ελλάδα οι αρκούδες, που υπολογίζονται γύρω στις 250, ζουν στις πιο απόμερες περιοχές των οροσειρών της Πίνδου και της Ροδόπης, σχηματίζοντας δύο μικρούς πληθυσμούς, που δεν επικοινωνούν πλέον μεταξύ τους.
Η αρκούδα δεν έχει φυσικούς εχθρούς, κινδυνεύει μόνο από τον άνθρωπο και τις παράνομες ή εντατικές δραστηριότητές του.
Χαρακτηριστικά:
| Βασίλειο: | Animalia |
| Φύλο: | Chordata |
| Κλάση: | Mammalia |
| Τάξη: | Carnivora |
| Οικογένεια: | Ursidae |
| Γένος: | Ursus |
| Μήκος:
Βάρος: |
1,70 – 2,20 μέτρα
60 – 250 κιλά (ανάλογα με το φύλο και την εποχή του έτους) |
Καθεστώς προστασίας: Η καφέ αρκούδα προστατεύεται σήμερα από τη διεθνή, την κοινοτική και την ελληνική νομοθεσία. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με το άρθρο 258(Ν.Δ. 86/69) του Δασικού Κώδικα, απαγορεύεται ο φόνος, η αιχμαλωσία, η κατοχή και η έκθεση σε δημόσια θέα της καφέ αρκούδας. Στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ειδών(Red Data Book) η καφέ αρκούδα αναφέρεται ως κινδυνεύον είδος. Σύμφωνα με την οδηγία 93/43 της ΕΕ, το είδος τελεί υπό προστασία.
Περιγραφή: Έχει σωματώδη διάπλαση, τριγωνικό κεφάλι, κυκλικά αυτιά και μικρά μάτια. Το τρίχωμα μίας ενήλικης αρκούδας παρουσιάζει όλες τις αποχρώσεις του καφέ, ανάλογα με την ηλικία, το φύλο και το περιβάλλον στο οποίο ζει.
Εξάπλωση: Η καφέ αρκούδα (Ursus arctos) έως τον 15ο αιώνα ζούσε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η καταστροφή των βιοτόπων της και το κυνήγι της, που απαγορεύτηκε μόλις εδώ και δύο δεκαετίες, είναι οι κύριες αιτίες της σταδιακής εξαφάνισής της από τις περισσότερες χώρες. Σήμερα ζει σε μικρούς, αποκομμένους πληθυσμούς και κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Στη Γαλλία έχουν απομείνει περίπου 10, ενώ στην Ισπανία και την Ιταλία περίπου από 50. Στην Ελλάδα έως το 19ο αιώνα, η αρκούδα ζούσε ακόμη και στην Πελοπόννησο. Σήμερα έχει περιοριστεί κυρίως στη βόρεια Πίνδο και την κεντρική Ροδόπη. Ο ελάχιστος δυνατός πληθυσμός της υπολογίζεται σε 250 άτομα και αποτελεί το νοτιότερο τμήμα του Βαλκανικού πληθυσμού αρκούδας που δεν ξεπερνά συνολικά τα 2.500-3.000 άτομα. Είναι ωστόσο από τους μεγαλύτερους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η φυσική σύνδεση των πληθυσμών της καφέ αρκούδας στη Βαλκανική θα αυξήσει τις πιθανότητες επιβίωσης του είδους και στη χώρα μας.
Βιότοπος: Χαρακτηριστικά ενδιαιτήματα τα οποία προτιμά η καφέ αρκούδα είναι τα μικτά δάση κωνοφόρων και φυλλοβόλων που βρίσκονται στην υψομετρική ζώνη μεταξύ 900 και 1700 μέτρων. Τους θερινούς μήνες συναντιέται επίσης σε καλλιέργειες και οπωρώνες λόγω της διατροφικής τους αξίας.
Βιολογία: Η αρκούδα είναι το πιο μεγάλο χερσαίο θηλαστικό της Ευρώπης. Σε φυσιολογικές συνθήκες ζει περίπου 20 με 25 χρόνια. Ζει σε ορεινές δασικές περιοχές και είναι ζώο παμφάγο (αν και ταξινομικά ανήκει στην τάξη των σαρκοφάγων) με ιδιαίτερη προτίμηση στις φυτικές τροφές και ιδιαίτερη αδυναμία στο μέλι. Αναπαράγεται από το 4ο-5ο έτος της ηλικίας της, ζευγαρώνει κάθε δύο ή τρία χρόνια, την περίοδο από το Μάιο έως τον Ιούλιο και γεννά το χειμώνα, συνήθως τον Ιανουάριο, κατά τη διάρκεια του χειμέριου ύπνου από ένα έως δύο και σπανιότερα τρία μικρά, τα οποία γεννιούνται τυφλά και γυμνά ενώ ζυγίζουν μόλις 350-400 γραμμάρια. Τα πρώτα 2-3 χρόνια της ζωής τους είναι τα πιο σημαντικά γιατί κατά το διάστημα αυτό διδάσκονται από τη μητέρα-αρκούδα τον τρόπο επιβίωσης μέσα στο δάσος. Αξιοσημείωτο είναι πως ενώ όλα τα ζώα που πέφτουν σε χειμέριο ύπνο πρέπει κατά καιρούς να ξυπνήσουν για να αποβάλουν τα ούρα τους, η αρκούδα δεν χρειάζεται να κάνει κάτι παρόμοιο διότι διαθέτει έναν μοναδικό μηχανισμό ανακύκλωσης της ουρίας.
Απειλές: Οι κυριότεροι κίνδυνοι για την αρκούδα είναι
- Ο φόνος από τον άνθρωπο
- η καταστροφή και υποβάθμιση των βιοτόπων της (αλόγιστη και παράνομη υλοτομία, πυρκαγιές, αλόγιστη διάνοιξη δασικών δρόμων)
- η απομόνωση των βιοτόπων σε μικρή και μεγάλη κλίμακα (αλόγιστη διάνοιξη δασικών δρόμων και χωρίς σχεδιασμό και έλεγχο τεχνικά έργα όπως φράγματα, μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι)
- η διακοπή του χειμέριου ύπνου λόγω όχλησης. Ο χειμέριος ύπνος είναι μια διαδικασία συνεχής η οποία μάλιστα αν διακοπεί, δύσκολα ξαναρχίζει, γεγονός που δυσκολεύει την προσπάθεια επιβίωσης κατά τη δύσκολη λόγω έλλειψης τροφής, χειμερινή περίοδο. Επιπλέον, η επιβίωση των νεογνών επιτυγχάνεται μόνο αν η μητέρα δεν απομακρυνθεί από τη φωλιά.
- η έλλειψη γνώσης και πληροφόρησης για τα παραπάνω προβλήματα, με αποτέλεσμα την έλλειψη κρατικής ενεργοποίησης καθώς και δραστηριοποίησης των πολιτών.
Δράσεις:Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής για την προστασία του περιβάλλοντος και για να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες “Προστασίας και διαχείρισης των πληθυσμών και των βιοτόπων της καφέ αρκούδας (Ursus arctos) στην Eλλάδα” ανατέθηκε το 1993 στον ΑΡΚΤΟΥΡΟ ο συντονισμός και η διαχείριση σχετικού προγράμματος με το όνομα APKTOΣ οι στόχοι του οποίου όριζαν:
- Tη μελέτη του χώρου όπου ζει η αρκούδα στη χώρα μας και των κινδύνων που την απειλούν με συνέπεια την περαιτέρω γεωγραφική και πληθυσμιακή της συρρίκνωση.
- Tην εκπόνηση ενός Σχεδίου Δράσης για το σύνολο της περιοχής εξάπλωσης της αρκούδας.
- Tο σχεδιασμό παρεμβάσεων για τη βελτίωση των βιοτόπων, τη φύλαξη και παρακολούθηση των πληθυσμών του είδους στις περιοχές της Πίνδου και της Pοδόπης.
- Tην ανάπτυξη προγραμμάτων βελτίωσης των πρακτικών αποζημίωσης κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων και εφαρμογών μέτρων πρόληψης ή αποτροπής συγκρούσεων μεταξύ των παραπάνω ομάδων παραγωγών και της αρκούδας.
- Την υλοποίηση προγραμμάτων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης σε σχολεία καθώς και προγράμματος ευαισθητοποίησης του ελληνικού κοινού και των MME για την προστασία της αρκούδας και των βιοτόπων της.
- Την οργάνωση, λειτουργία και περαιτέρω ενίσχυση του Περιβαλλοντικού Κέντρου του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ που ήδη λειτουργούσε στο νομό Φλώρινας.
