Διαβάσαμε
Μία εξαιρετική ιδέα !! Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση ( http://www.sgt.gr ) σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου ( Πανεπιστημίου 37 ) ,διοργανώνει Ανταλλακτική Βιβλιοθήκη για μία εβδομάδα !!
Μικροί-Μεγάλοι ελάτε να ανταλλάξουμε βιβλία και σκέψεις !
«Όταν ενώνονται η ευαισθησία και η αγάπη για τη μουσική δεν υπάρχει ηλικία, αλλά δημιουργείται ένα μείγμα εκρηκτικό. Η Λιλιπούπολη και η φυλή των Λιλιπούα, θα σας ταξιδέψει στον κόσμο των παιδικών σας αναμνήσεων καθαρά και ξάστερα. Εκεί που το όνειρο, η ελπίδα και το φως βασιλεύουν».
Η «Λιλιπούπολη» ενέγραψε στα… δημοτολόγια της έναν καινούριο δημότη, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, η οποία μίλησε σήμερα το μεσημέρι για τη συμμετοχή της στην παράσταση «Ένα ταξίδι στη Λιλιπούπολη», που θα εγκαινιάσει τον Χριστουγεννιάτικο Κύκλο εκδηλώσεων στο Μέγαρο Μουσικής.
Πρόκεται για υπερπαραγωγή που θα ανεβάσει στη σκηνή περισσότερα από 140 παιδιά και δεκάδες μουσικούς, για να ξαναζωντανέψουν τους ήρωες της αγαπημένης πολιτείας, η πορεία της οποίας ξεκίνησε το 1976 από τη ραδιοφωνική σειρά τού Τρίτου Προγράμματος, που διηύθυνε τότε ο Μάνος Χατζιδάκις και αποτέλεσε ένα αξέχαστο καλλιτεχνικό και παιδευτικό γεγονός. Η παράσταση θα παιχτεί για τρεις μέρες (30 Νοεμβρίου, 1 και 2 Δεκεμβρίου) στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου Αθηνών.
«Παρά την ημερολογιακή της ηλικία, η παράσταση διατηρεί πάντα μία νεότητα και μία φρεσκάδα που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που ακούει κάποιος αυτά τα τραγούδια» ανέφερε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής, Νίκος Τσούχλος, σε σημερινή συνέντευξη Τύπου.
Τέσσερα χρόνια ζωής (1976-1980) ήταν αρκετά για να γράψει ιστορία η παιδική ραδιοφωνική σειρά του Τρίτου Προγράμματος, που διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκις. Στα τέλη του 1980 κυκλοφόρησε ο δίσκος με τα τραγούδια της εκπομπής, ενώ για πρώτη φορά το 1997, η Λιλιπούπολη ανέβηκε ως σκηνικό θέαμα στο Μέγαρο Μουσικής.
Στη νέα αυτή συμπαραγωγή του Μεγάρου με τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη θα ερμηνεύσει με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο αγαπημένα τραγούδια, όπως ο «Χορός των Μπιζελιών». Ο Βασίλης Αγροκώστας θα παρουσιάσει με νεανική ζωντάνια άλλες επιτυχίες, όπως «Χαρχούδας Δράκος». Τη σκηνή της αίθουσας Χρήστου Λαμπράκη θα γεμίσει χορωδία 140 παιδιών του Μουσικού Ομίλου των Αρσακείων – Τοσιτσείων Σχολείων Εκάλης, ενώ τη μουσική εκτέλεση έχουν αναλάβει σολίστ & το ενόργανο σύνολο του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου.
«Είναι απίθανο το συναίσθημα μετά από τόσα χρόνια, όχι μόνο να βρίσκομαι, αλλά και να τραγουδάω σε αυτόν τον απέραντο γαλαξία, που λέγεται Λιλιπούπολη. Ήμουν απόλυτα συντονισμένη στο Τρίτο πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι. Για μένα η κάθε εκπομπή είχε τη χαρά της. Η κάθε λέξη, το κάθε τραγούδι ήταν ένας απίστευτος ονειρικός διάδρομος απογείωσης της φαντασίας» είπε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, η οποία, όταν της έγινε η πρόταση, είπε αβίαστα το «ναι». Έτσι, βρέθηκε να κάνει πρόβες με 140 παιδιά «γεμάτα ζωή, όνειρα, πάθος και φλόγα», αλλά και με τον πιο νεαρό μαέστρο που έχει συνεργαστεί ποτέ στη ζωή της, τον 22χρονο Στάθη Σούλη.
Για τον συνθέτη της παράστασης Δημήτρη Μαραγκόπουλο, πρόκειται για ένα μουσικό θέαμα, με πολύ μικρά κείμενα και ενδιαφέρουσες εικόνες, που εμπλουτίζουν μουσικά τη γνώριμη μουσική.
«Όλοι οι δημιουργοί αντισταθήκαμε πάρα πολύ στην εικονοποίηση της Λιλιπούπολης, γιατί το ραδιόφωνο δίνει πάρα πολύ χώρο στο παιδί να φαντάζεται. Είχαμε πάρα πολλές προτάσεις για την τηλεόραση και από το εξωτερικό, οι οποίες ευτυχώς 35 χρόνια τώρα βρήκαν τη σθεναρή αντίστασή μας και δεν μετανιώσαμε. Είναι η πρώτη φορά που βλέποντας αυτά τα animations, που έκανε για την παράσταση ο Αντώνης Κοτζιάς, μπορώ να πω ότι αυτές οι οπτικές εικόνες, που εμείς τουλάχιστον είχαμε, δεν προδίδονται», είπε ο συνθέτης.
«Αυτή τη φορά γίνεται μία επένδυση στους νέους ανθρώπους, οι οποίοι με τις ιδέες τους, τη δυναμικότητά τους, τον αυθορμητισμό, τη φαντασία τους πραγματικά απογειώνουν την παράσταση» κατέληξε.
Μέρος των εσόδων των παραστάσεων θα διατεθεί υπέρ του Ταμείου Υποτροφιών των Αρσακείων Σχολείων.
Τιμές εισιτηρίων: 14 – 25 – 35 – 50 ευρώ (Διακεκριμένη Ζώνη). Παιδικά-Φοιτητικά – Έκπτωση 50% επί της τιμής της κάθε ζώνης. Άνεργοι, ΑΜΕΑ, 65+, πολύτεκνοι 9.50 ευρώ.
*ελεύθερος τύπος
Ο Χόρχε Μπουκάι το Δεκέμβριο του 2009 επισκέφθηκε την Ελλάδα και παρουσίασε το βιβλίο του “Να βλέπεις στον έρωτα”, στο ξενοδοχείο «Athens Plaza» στην Αθήνα. Εκεί διάβασε ένα γράμμα-παρακαταθήκη που είχε γράψει στην κόρη του Κλαούντια όταν ήταν 18 χρόνων σε περίπτωση που εκείνος πεθάνει.
Πριν πεθάνω, κόρη μου,θα’θελα να’μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:
- Να χαίρεσαι τον έρωτα
- Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου
- Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου
- Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή
- Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι
- Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς
- Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις
- Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου
- Να είσαι φίλη του εαυτού σου
- Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς
- Να ξέρεις πως αξίζεις να σ’αγαπάνε
- Να μιλάς στους άλλους τρυφερά
- Να αγαπάς και να φροντίζεις το παιδάκι που έχεις μέσα σου
- Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων
- Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων
- Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα, αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός
- Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου
- Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό
- Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου, ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους
- Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές
- Να ρισκάρεις περισσότερο
- Να δέχεσαι την αλλαγή και ν’ αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου
- Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου
- Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό
- Να σχεδιάζεις το μέλλον, αλλά να ζεις το παρόν
- Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου
- Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς, όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο
- Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου
- Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι
- Να μεγαλώνεις μαθαίνοντας από τις αποτυχίες σου
- Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο.!!!
Μέχρι το 2050, αναμένεται αύξηση κατά 70% των ευρωπαίων με ηλικία μεγαλύτερη των 65 ετών και κατά 170% εκείνων με ηλικία μεγαλύτερη των 80ετών. Το γεγονός αυτό δημιουργεί σοβαρές προκλήσεις για τον 21ο αιώνα: μεγαλύτερη ζήτηση για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προσαρμογή των συστημάτων υγείας στις ανάγκες που δημιουργεί η γήρανση του πληθυσμού με ταυτόχρονη διατήρηση της βιωσιμότητάς τους σε κοινωνίες με μικρότερο εργατικό δυναμικό.
Η σημαντικότερη πρόκληση θα είναι η φροντίδα για υγιείς και δραστήριους ηλικιωμένους στην Ευρώπη. Όσο περισσότερο διατηρείται η καλή υγεία τόσο βελτιώνεται η ποιότητα ζωής και αυξάνονται οι δυνατότητες για ανεξαρτησία και παραμονή των ηλικιωμένων στην ενεργό ζωή. Καλύτερη υγεία των ηλικιωμένων σημαίνει επίσης μικρότερη επιβάρυνση των συστημάτων υγείας και περιορισμό των ατόμων που συνταξιοδοτούνται λόγω κακής υγείας, με θετικά αποτελέσματα για την οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης.
Η ΕΕ στηρίζει ενεργά τις προσπάθειες των κρατών μελών αφενός να προαγάγουν την υγιή γήρανση με μέτρα βελτίωσης της υγείας των ηλικιωμένων, του εργατικού δυναμικού, των παιδιών και των νέων και αφετέρου να αναπτύξουν την πρόληψη των νοσημάτων. Η ΕΕ λαμβάνει επίσης μέτρα για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ηλικιωμένων.
Ευρωπαϊκή σύμπραξη καινοτομίας για την ενεργό και υγιή γήρανση
Στόχος αυτού του πιλοτικού προγράμματος είναι η αύξηση του μέσου όρου υγιούς ζωής των Ευρωπαίων κατά 2 χρόνια μέχρι το 2020, με τους εξής τρόπους:
- βελτίωση της υγείας και της ποιότητας ζωής (με επίκεντρο τους ηλικιωμένους)·
- διασφάλιση της βιωσιμότητας και της αποτελεσματικότητας των συστημάτων υγείας και κοινωνικής πρόνοιας·
- προώθηση της ανταγωνιστικότητας της βιομηχανίας της ΕΕ μέσω της αύξησης της επιχειρηματικής δραστηριότητας και της επέκτασης σε νέες αγορές.
Καθώς η ενεργός και υγιής γήρανση αποτελεί πλέον πρόκληση για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, παρουσιάζεται στην Ευρώπη η ευκαιρία να καθιερωθεί ως παγκόσμιος πρωτοπόρος παρέχοντας καινοτόμες απαντήσεις και λύσεις.
Πώς λειτουργεί η σύμπραξη;
Με τη συνεργασία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των χωρών της ΕΕ, των περιφερειών, της βιομηχανίας, των επαγγελματιών της υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας, και των οργανώσεων που εκπροσωπούν ηλικιωμένους και ασθενείς.
Στόχος αυτής της συνεργασίας είναι να βελτιωθεί η ζωή των ηλικιωμένων, βοηθώντας τους να συμμετέχουν στην κοινωνία, και να μειωθεί η πίεση που δέχονται τα συστήματα υγείας και πρόνοιας, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στον τελικό στόχο της βιώσιμης ανάπτυξης.
Οι τομείς προτεραιότητας για ανάληψη δράσης προσδιορίστηκαν στο στρατηγικό σχέδιο υλοποίησης και στο σχέδιο λειτουργίας
που εγκρίθηκαν από την διευθύνουσα ομάδα που είναι αρμόδια για την εκκίνηση και την υλοποίηση της σύμπραξης.
Τον Φεβρουάριο 2012, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση 
English (en) σχετικά με την προώθηση του στρατηγικού σχεδίου υλοποίησης της ευρωπαϊκής σύμπραξης καινοτομίας με θέμα την ενεργό και υγιή γήρανση. Τα ενδιαφερόμενα μέρη ξεκίνησαν τη συνεργασία τους στο πλαίσιο ομάδων δράσης ώστε να υλοποιηθεί αυτό το σχέδιο.
Μπορείτε να συμμετάσχετε στη σύμπραξη αν γίνετε μέλος της αγοράς καινοτόμων ιδεών
Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κρυφτεί στο σώμα μου
τρώει μπογιές, καρδιές, φωτιές, χιόνια
και την κολώνια μου
Μέρα νύχτα κλαίει
δε με θες μου λέει
τρέχει στην μπανιέρα γυμνό
λούζει τα μαλλιά μου
πλένει τα φιλιά μου
βγάζει απ΄ την ψυχή μου καπνό
Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κλειδιά απ΄ το σπίτι μου
κάνει ζημιές, βρωμιές, χαρές, ψώνια
κάτω απ΄ τη μύτη μου
Χρόνια μ΄ αρρωσταίνει
χρόνια μου γελά
μου `χες πει θα ζούμε καλά
μούρη μου σπασμένη
ρούχα μου απαλά
σου `χα πει θα ζούμε καλά
Ένα μωρό μωρό παιδί φως μου
για να με δεις το χτένισα
κι αν μ΄ αγαπάς
καιρό καιρό δώσ΄ μου
δώρο στο γέννησα
Χρόνια ερωτευμένο
παραμυθιασμένο
μ΄ ένα μυαλουδάκι γερό
που όταν λέει πεθαίνω
τρέχω του μαθαίνω
τι θα πει μωρό μου
Μπορώ !
Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου
Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012 πλησιάζει και η “Εστία” για 3η συνεχή χρονιά διοργανώνει έναν ξεχωριστό και συμβολικό αγώνα νέων με νοητική υστέρηση στο Ζάππειο Μέγαρο στις 11 π.μ. Θα ήταν ιδιαίτερη χαρά μας να παρευρεθείτε στο χώρο του Ζαππείου στις 3/12/2012 και να χειροκροτήσετε τα παιδιά μας που αγωνίζονται “συμβολικά” στο Ζάππειο αλλά και ουσιαστικά στη ζωή τους για την δική τους Στέγη Υποστηριζόμενης Διαβίωσης, το δικό τους Σπίτι!
 |
 |
|
Νέο ταξίδι Αναδόχων: 6-16 Μαΐου στο Λάι Τσάο, Βιετνάμ |
|
Σας προσκαλούμε στο πρώτο ταξίδι Aναδόχων στην Ασία, που θα πραγματοποιηθεί στο Βιετνάμ 6-16 Μαΐου 2013. Θα επισκεφθούμε την κοινότητα Λάι Τσάο, μια από τις φτωχότερες περιοχές του Βιετνάμ, που στηρίζεται από Έλληνες Αναδόχους. Στόχος μας η κατασκευή περίφραξης και προαύλιου χώρου σε ένα νηπιαγωγείο της περιοχής. |
 |
|
Εκτιμώμενο κόστος: 1,300€ για τα έξοδα του κάθε εθελοντή (αεροπορικά εισιτήρια, εισιτήρια τρένων, ξενοδοχεία, φαγητό, βίζα). Επιπρόσθετα, κάθε εθελοντής θα χρειαστεί να καταβάλει εισφορά 300€ στην ActionΑid για το κόστος του έργου στο νηπιαγωγείο και τα περαιτέρω έξοδα του ταξιδιού (όπως ενοικιάσεις πούλμαν και μεσημεριανό φαγητό στην κοινότητα) |
|
Δήλωση συμμετοχής: Έως 10/1. Θα τηρηθεί χρονική σειρά προτεραιότητας, οι 40 πρώτοι θα αποτελέσουν την ομάδα. Καλέστε στο 2109212321 και ζητήστε το εγχειρίδιο εθελοντή με το αναλυτικό πρόγραμμα και την αίτηση συμμετοχής. |
 |
Τ᾿ ἁπλὸ παιδί, ποὺ ἐγὼ ἀγαπῶ, δὲν ἔζησε στὰ πλούτη,
δὲν ἔχει τρόπους νὰ φερθεῖ καὶ μήτε νὰ ντυθεῖ,
-μά ῾ναι τὸ πιὸ καλὸ παιδί, ποὺ μὲς στὴν πλάση τούτη
μπορεῖ ν᾿ ἀπαντηθεῖ!
Δὲν ξέρει γράμματα πολλά, δὲν κάνει γιὰ σαλόνι,
τὰ ροῦχα του εἶναι τῆς δουλειᾶς, τριμμένα καὶ παλιά,
-μὰ τὸ μεγάλωσε τὸ φῶς, αὐτὸ ποὺ μεγαλώνει
τὰ ξένοιαστα πουλιά…
Κι ἄλλοτε μοῦ ῾τυχε ξανά, -στὸ διάβα κάποιου δρόμου,
νὰ περπατήσω συντροφιὰ μὲ διάφορα παιδιά,
-μ᾿ αὐτό, σεμνὸ καὶ ταπεινό, βαδίζει στὸ πλευρό μου,
σὰ μιὰ μικρὴ καρδιά…
Κι ὅταν τῶν ἄλλων τῶν παιδιῶν τὰ λοῦσα βλέπει πλάι
κι αὐτὸ δὲν ἔχει πιὸ καλὸ κοστούμι νὰ ντυθεῖ,
τότε γυρίζει τὴ ματιά -καὶ μοῦ χαμογελάει,
νὰ παρηγορηθεῖ…
AΠΟ psy4you.wordpress.com
της Βιργινίας Ιωαννίδου
(από τα πρακτικά συζήτησης με θέμα «Σχέσεις και μύθοι»)
Σύμφωνα με τον August Napier μπορούμε να διακρίνουμε 4 σχήματα εξουσίας στη συντροφική σχέση:
- Κυριαρχία – Υποταγή: Στο σχήμα αυτό κυριαρχεί και επιβάλλεται πάντα ο ένας, ενώ ο άλλος υποτάσσεται και δεν οριοθετείται ποτέ (χαρακτηριστικό πατριαρχικών οικογενειών παλιότερα). Στην περίπτωση αυτή η σχέση είναι ασυμμετρική. Η δυναμική αυτή γίνεται (ή μπορεί να γίνει) κάποια στιγμή ανυπόφορη και για τους δυο. Αυτός που κυριαρχεί νιώθει μόνος και αυτός που καταπιέζεται αισθάνεται υποβιβασμένος. Πολύ συχνά τότε ο υποταγμένος εκδικείται με πλάγιους καλυμμένους τρόπους.Είναι σημαντικό να σημειωθεί εδώ ότι, όσα βήματα κι αν έχουν γίνει προς την ισότητα, η παλιά πατριαρχική νοοτροπία φαίνεται να επικρατεί καλυμμένα σε πολλά σημερινά ζευγάρια. Η γυναίκα φαίνεται να κατέχει μια δυνατή θέση, να ορίζει, να προγραμματίζει, όμως όλες τις σημαντικές αποφάσεις (πού θα ζήσουν, πώς θα χειριστούν τα οικονομικά τους, αν και που θα σπουδάσουν τα παιδιά τους) τις παίρνει σχεδόν αποκλειστικά ο άντρας. Οι λιγότερο σημαντικές αποφάσεις παίρνονται από τη γυναίκα (πού θα διασκεδάσουν, ποιους θα καλέσουν, πού θα πάνε διακοπές). Επομένως ενδιαφέρον αποκτά το ερώτημα, «ποιος αποφασίζει για το ποιος αποφασίζει».2.
- Το δεύτερο σχήμα εξουσίας το συναντάμε στα ζευγάρια που συνεχώς μαλώνουν. Η σχέση εδώ είναι συμμετρική. Καθένας προσπαθεί να επιβληθεί στον άλλο, να περάσει το δικό του. Ο ένας προκαλεί συνεχώς τον άλλο σε ένα παιχνίδι δύναμης. Υπάρχει μόνο ένας νικητής – πιστεύουν. Ο καθένας φοβάται μην του επιβληθεί ο άλλος και προσπαθεί να το αποφύγει. Είναι καχύποπτοι και επιθετικοί μεταξύ τους. Προσπαθούν να μειώσουν και να υποβιβάσουν το σύντροφο τους. Το ερώτημα εδώ είναι „ποιος είναι πιο δυνατός“. Και βέβαια στις αντιπαραθέσεις υπάρχει σχεδόν πάντα κλιμάκωση και η χρήση βίας δεν είναι καθόλου σπάνια.3.
- Ένα τρίτο σχήμα εξουσίας είναι η ψευτοϊσότητα. Στο σχήμα αυτό προσπαθεί το ζευγάρι να παρουσιάσει μια ισότητα εξωπραγματική. Οτιδήποτε θα μπορούσε να διαταράξει την φαινομενική αρμονία τους απωθείται. Προσπαθούν να μη μαλώνουν ποτέ. Είναι προσποιητά ευγενικοί μεταξύ τους. Μπορεί να είναι συνεχώς μαζί και να φαίνεται, ότι συνεργάζονται καλά, αλλά στο βάθος κρύβουν πολύ θυμό ο ένας για τον άλλο. Φοβούνται όμως να δείξουν το θυμό και την απογοήτευση που έχουν μέσα τους, μήπως και απορριφθούν ή εγκαταλειφθούν. Ζευγάρια που υποστηρίζουν ότι „δε μαλώνουμε ποτέ“ έχουν συνήθως σοβαρά προβλήματα. Κάποιες φορές ξεσπάνε τον κρυφό θυμό τους σε ένα παιδί που γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος. Άλλοτε παρουσιάζουν καταθλιπτικά ή ψυχοσωματικά συμπτώματα (στρέφουν το θυμό τους προς τον εαυτό τους)4.
- Το τέταρτο σχήμα εξουσίας είναι αυτό της ισότητας. Αυτό είναι το πιο ικανοποιητικό και για τους δύο συντρόφους σύμφωνα με όλες τις έρευνες στις οποίες αναφέρεται και ο Napier. Στην περίπτωση της ισότητας υπάρχει εναλλαγή στο ποιος ορίζει και ποιος ακολουθεί. Δεν είναι όπως στην κυριαρχία – υποταγή, όπου πάντα ο ένας ορίζει κι ο άλλος ακολουθεί ή όπου σε κάποιους τομείς ορίζει ο ένας και σε κάποιους ο άλλος. Στο σχήμα αυτό οι σύντροφοι αλλάζουν συνεχώς θέση επάνω-κάτω (εξουσίας-υποταγής) σε όλα τα θέματα και σε όλους τους τομείς, όπως δύο παιδιά που κάνουν τραμπάλα. Όλα συζητιούνται και παζαρεύονται ανοιχτά. Δεν υπάρχουν θέματα ταμπού. Υπάρχουν και έντονοι καβγάδες, που όμως δεν είναι στείροι και δηλητηριώδεις, αλλά εποικοδομητικοί, καθώς το ερώτημα δεν είναι „ποιος είναι ο πιο δυνατός“, αλλά „ποια είναι η καλύτερη λύση για όλους“. Με αυτό το στόχο είναι έτοιμοι και οι δύο άλλοτε να υποστηρίξουν τη θέση τους και να επιβληθούν και άλλοτε να ακολουθήσουν τη θέση του συντρόφου, χωρίς να νιώθουν, ότι υποτάσσονται, αλλά με την αίσθηση ότι κάνουν το καλύτερο γα τη σχέση.
Το τέταρτο σχήμα εξουσίας είναι το ιδανικό στη συντροφική σχέση. Στο σχήμα αυτό υπάρχει σεβασμός της ατομικότητας και της αυτονομίας κάθε συντρόφου. Ο καθένας νιώθει υπεύθυνος για τον εαυτό του και έτσι συναντιούνται ως δύο χωριστά, αυτόνομα άτομα. Η εξουσία μπορεί να ασκηθεί σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Το πώς χειρίζεται ένας άνθρωπος την εξουσία που έχει, εξαρτάται από τη σιγουριά που νιώθει. Αν νιώθει σίγουρος, τότε αναγνωρίζει την ατομικότητα του άλλου και δέχεται την αυτονομία του. Αν δε νιώθει σίγουρος, τότε είτε ασκεί εξουσία προσπαθώντας να κυριαρχήσει, είτε υποτάσσεται (δεν υπάρχει εναλλαγή).
| Με μια «νευρωτική φυλακή» παρομοιάζουν το Facebook οι επιστήμονες, προειδοποιώντας ότι η συχνή ενασχόληση των χρηστών – ιδίως όσων έχουν πολλούς «φίλους»- με το προφίλ τους μπορεί να προκαλέσει έντονο στρες. |
Συγκεκριμένα, μια νέα έρευνα του Πανεπιστημίου Νάπιερ του Εδιμβούργου, κατέδειξε ότι οι άνθρωποι με τις περισσότερες επαφές στον δημοφιλή ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης έχουν αυξημένες πιθανότητες να είναι ιδιαίτερα στρεσαρισμένοι στη ζωή τους.
Γιατί αγχώνονται οι χρήστες;
«Εκείνοι που έχουν τις περισσότερες επαφές, εκείνοι που έχουν επενδύσει περισσότερο χρόνο στο site, είναι όσοι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι στρεσαρισμένοι», τόνισε η δρ Τσαρλς.
Το γεγονός αυτό οφείλεται στην πίεση που δέχονται οι χρήστες, ώστε να δημοσιεύουν διαρκώς ενημερώσεις (updates) στο προφίλ τους για το τι κάνουν στη ζωή τους.
«Είναι σαν ένα μίνι ειδησεογραφικό κανάλι του εαυτού σας. Όσο περισσότερους ανθρώπους έχετε (ως «φίλους»), τόσό πιο πολύ θεωρείτε ότι υπάρχει ένα ακροατήριο που σας περιμένει. Είστε περίπου μια μικρή διασημότητα. Όσο μεγαλύτερο είναι το ακροατήριο, τόσο μεγαλύτερη πίεση αισθάνεστε να παράξετε περιεχόμενο για τον εαυτό σας», εξήγησε η καθηγήτρια.
Φοβούνται να «ξεκολλήσουν»
Πολλοί από τους συμμετέχοντες στην έρευνα δήλωσαν ότι το ενδεχόμενο να διαγράψουν το προφίλ τους στο Facebook τους κάνει «ανήσυχους», επειδή φοβούνται ότι έτσι θα χάσουν σημαντικές κοινωνικές πληροφορίες και εξελίξεις ή θα προσβάλουν τους «φίλους» τους.
Η πλειονότητα των ερωτηθέντων ανέφερε ότι το καλύτερο πράγμα στο Facebook είναι ότι «σε κρατά σε επαφή».
«Όπως ο τζόγος, έτσι και το Facebook κρατά τους χρήστες σε μια “νευρωτική φυλακή”. Οι χρήστες δεν ξέρουν αν πρέπει να μείνουν ή να φύγουν, με τον φόβο ότι θα χάσουν κάτι καλό», είπε η δρ Τσαρλς.
Πριν από λίγες ημέρες, η Μισέλ Ομπάμα, σύζυγος του προέδρου των Η.Π.Α., είχε καταφερθεί δημόσια εναντίον της χρήσης του Facebook από τους ανήλικους, αποκαλύπτοντας ότι οι μυστικές υπηρεσίες έχουν απαγορεύσει στις δύο κόρες της να ανοίξουν λογαριασμό στο Facebook, γεγονός που την χαροποιεί ιδιαίτερα. «Δεν είναι κάτι που χρειάζονται. Δεν είναι απαραίτητο», είχε δηλώσει.
Τους στρεσάρει η διαγραφή «φίλων»
Μεταξύ των αιτιών που προκαλούν ένταση στους χρήστες του Facebook, σύμφωνα με την έρευνα του Πανεπιστημίου Νάπιερ, συγκαταλέγονται η πίεση, του να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο εφευρετικοί και διασκεδαστικοί, η υποχρέωσή τους να συμπεριφέρονται διαφορετικά ανάλογα με τον «φίλο» με τον οποίο έρχονται σε επαφή κάθε φορά και, κυρίως, το ενδεχόμενο διαγραφής των ανεπιθύμητων επαφών.
Μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Κολοράντο των Η.Π.Α., που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Οκτώβριο, κατέδειξε ότι το 57% των χρηστών του κοινωνικού δικτύου έχει διαγράψει κάποιον «φίλο» του.
Οι ερευνητές έκαναν λόγο για το φαινόμενο του «unfriending» (η πρακτική της διαγραφής μιας επαφής σε ένα site κοινωνικής δικτύωσης), το οποίο, μάλιστα, επελέγη το 2009 από το λεξικό New Oxford American Dictionary ως «Λέξη της χρονιάς».
Η έρευνα είχε καταγράψει ως λόγους διαγραφής μιας επαφής την έλλειψη «καλής συμπεριφοράς», τις συχνές αναρτήσεις με ανόητα ή επαναλαμβανόμενα σχόλια και τις δημοσιεύσεις για θέματα που ενδέχεται να προκαλέσουν εντάσεις.
Στην έρευνα του Πανεπιστημίου Νάπιερ συμμετείχαν περίπου 200 χρήστες του Facebook, το οποίο αριθμεί πλέον περισσότερα από 600 εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με την ιστοσελίδα Socialbakers.com.
Στην χώρα μας πάνω από ένα στα δύο Ελληνόπουλα ηλικίας 9-16 ετών διαθέτει προφίλ σε ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης (ποσοστό 54%), σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. / Πηγή: TA NEΑ
….Ἐδῶ βρίσκεται καὶ ἡ εὐθύνη τῆς κοινωνίας καὶ τῆς πολιτείας, ὅτι ἔχει κρατήσει τὸν ἐκπαιδευτικὸ στὸ περιθώριο, καὶ μὲ τὶς ἀποδοχὲς ποὺ εἶναι χαμηλὲς καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους τρόπους. Δὲν τὸν τιμᾶ, δὲν τὸν κάνει ἕνα ἀπ’ τὰ ἐξέχοντα ἐπαγγέλματα, τὰ ἰδιαίτερα τιμητικὰ δηλαδή, προκειμένου νὰ προσελκύσει καὶ ἀνθρώπους πιὸ ἀξιόλογους. Λοιπὸν κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ὠθοῦνται στὸ περιθώριο ἐκπαιδευτικοὶ ἀξιόλογοι, ὠθοῦνται καὶ μαθητές.
Τὸ νοσηρό τῆς ὑποθέσεως εἶναι ὅτι τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα δὲν καλλιεργεῖ τὴν ἀγάπη γιὰ μάθηση τὴν ὁποία ἔχει ἔμφυτη ὁ ἄνθρωπος• ἀλλὰ ἁπλῶς, ἐπειδὴ γιὰ κάποιους λόγους δὲν τρέχουν ὅλα τὰ παιδιὰ μὲ τὸν ἴδιο ρυθμὸ στὴν μάθηση, τὸ σχολεῖο δουλεύει μὲ μία μειοψηφία παιδιῶν ποὺ τοὺς ταιριάζει αὐτὸ τὸ σύστημα, δηλαδὴ τὸ ἐγκεφαλικὸ καὶ τῆς ἀπομνημόνευσης, καὶ τὰ ὑπόλοιπα παιδιὰ πετάγονται ἔξω. Δὲν θὰ καταλήξουν ὅλα νὰ γίνουν βίαια, ἐννοεῖται. Κάποια παιδιὰ ποὺ εἶναι πιὸ ἐνδοστρεφῆ θὰ χάσουν τὴν αὐτοεκτίμησή τους πιὰ καὶ οὐδέποτε θὰ συνέλθουν ἀπ’ αὐτὸ ἢ θὰ περάσουν στὴν μελαγχολία. Βλέπουμε καὶ τέτοια παιδιὰ καὶ ἐφήβους ποὺ τὰ ἔχει θίξει ἀνεπανόρθωτα τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, ἀλλὰ ποὺ δὲν διαθέτουν τὴν ἐξωστρέφεια στὰ συμπτώματά τους, ὥστε νὰ ἐνοχλοῦν ἄλλους.
Γιὰ μιὰ μερίδα ὅμως παιδιῶν ποὺ χαρακτηρίζονται ἀπὸ ἐξωστρέφεια, τὸ ὅτι πετάγονται ἔξω ἀπὸ τὴν μάθηση καὶ ἁπλῶς «σέρνονται» ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια μέχρι τὰ δεκαοχτὼ σ’ ἕνα ὑποχρεωτικὸ σύστημα, αὐτὸ παίρνει ἕνα συμβολικὸ χαρακτήρα γιὰ τὰ παιδιὰ αὐτά. Αἰσθάνονται πὼς ἡ κοινωνία τὰ ἔχει πετάξει ἔξω. Διότι ἡ κοινωνία γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς ἐφήβους ποιὰ εἶναι; Τὸ σχολεῖο. Αὐτὴ εἶναι ἡ θέση τους μέσα στὴν κοινωνία. Δεῖτε το καὶ στοὺς ἐνήλικες: ἐὰν κάποιος ἐνήλικας αἰσθάνεται πὼς ἡ κοινωνία τὸν ἔχει πετάξει ἔξω, ἀμέσως ἀνοίγει ὁ δρόμος γιὰ θυμό, βία καὶ παραβατικότητα. Εἶναι ἡ ἀντίδραση στὴν ἀπόρριψη τῆς κοινωνίας. Καὶ αὐτὸ τὸ βλέπουμε καὶ σὲ μεγαλύτερους, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν ἕνα σφάλμα, ἔμειναν στὴν φυλακὴ ἕνα διάστημα καί, ἂν ἡ κοινωνία δὲν τοὺς ξαναεντάξει μέσα της, θὰ ἐπιστρέψουν στὴν παραβατικότητα.
Λοιπὸν κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο βλέπει κανεὶς ὅτι ἕνα παιδὶ κάνει ἕνα παράπτωμα. Ἂν αὐτὸ τὸ παράπτωμα τὸ πληρώσει πάρα πολὺ ἀκριβά, ἂν αὐτὸ τὸ παράπτωμα τὸν φέρει στὸ περιθώριο, μένει γιὰ πάντα στὸ περιθώριο καὶ ἀρχίζει πιὰ νὰ ἐρωτοτροπεῖ μὲ τὴν παραβατικότητα. Ἀρχίζει νὰ γίνεται ὁ χῶρος του, ὁ φυσικός του χῶρος. Ἀφοῦ δὲν παίρνει καμιὰ αὐτοεκτίμηση (ποὺ τὴν ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη ὁ ἔφηβος) ἀπὸ τὴν μαθησιακὴ διαδικασία, θὰ κοιτάξει νὰ τὴν πάρει ἀπὸ τὴν παρέα. Θὰ κοιτάξει νὰ ἐπιβληθεῖ στὴν παρέα σὰν ἡγέτης μὲ τὴν βία, ποὺ δῆθεν εἶναι ἀνδρισμός, εἶναι παλικαριά, ὁπότε νὰ ἔχει ἀπὸ ἐκεῖ τουλάχιστον μία αὐτοεκτίμηση.
Ἔτσι καὶ οἱ ἔφηβοι ποὺ σπρώχνονται στὸ περιθώριο τῆς μάθησης: εἶναι σὰν νὰ τοὺς στέλνει ἡ κοινωνία τὸ μήνυμα, «προχωροῦμε χωρὶς ἐσένα». «Δὲν ὑπάρχει κάτι στὴν ζωὴ γιὰ σένα, γιὰ νὰ σοῦ δώσει νόημα», θέλει πολὺ γιὰ νὰ ἐπανακτήσει κάποιος ἀπέναντι σὲ αὐτὸ τὸ ἀδιέξοδο;
Δηλαδὴ αὐτοὶ οἱ νέοι τελικὰ οἱ ὁποῖοι φτιάχνουν συμμορίες, εἴτε τῶν γηπέδων, εἴτε ἁπλῶς καὶ μόνο γιὰ νὰ κλέβουν, οὐσιαστικὰ σὲ αὐτὲς τὶς συμμορίες βρίσκουν κάτι πολὺ βασικὸ ποὺ δὲν βρῆκαν ἀλλοῦ. Δηλαδὴ χρειάζονται ἀπὸ κάπου μίαν αὐτοεκτίμηση. Χρειάζονται ἀπὸ κάπου νὰ παίρνουν τὴν ἐκτίμηση τῶν ἄλλων ἐπίσης. Δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ζήσει χωρὶς ἐκτίμηση σ’ αὐτὲς τὶς ἡλικίες, θὰ καταρρεύσει. Καὶ τὴν παίρνει μ’ αὐτὸ τὸν ἀρνητικὸ τρόπο.
Ἐδῶ λοιπὸν θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω αὐτὸ τὸ γεγονός, δηλαδὴ ὅτι ἔχουμε παιδιὰ καὶ ἐφήβους τὰ ὁποῖα δὲν συμμετέχουν στὴν μαθησιακὴ διαδικασία, διότι αὐτὴ δὲν μπόρεσε νὰ τὰ ἐνσωματώσει. Εἶναι ἀποτυχία τοῦ συστήματος τὸ ὅτι δὲν μπόρεσε νὰ ἐνσωματώσει αὐτὰ τὰ παιδιὰ στὴν μάθηση, μὲ ἀποτέλεσμα αὐτὸ νὰ δημιουργεῖ θυμό, νὰ δημιουργεῖ ἀντιδραστικότητα, καὶ γιὰ ὁρισμένα ἀπὸ αὐτὰ ὁ θυμὸς θὰ πάρει καὶ τὴν μορφὴ τῆς βίας πιά. Δηλαδὴ ἕνα θυμωμένο παιδί, ἕνα δυστυχισμένο παιδί, τὸ ὁποῖο δὲν παίρνει χαρὰ ἀπὸ πουθενά, δὲν παίρνει ἀναγνώριση καὶ ἔπαινο, θὰ ταυτιστεῖ πλέον μὲ αὐτὴ τὴν ἀρνητικὴ πλευρά, ὥστε νὰ πάρει ἕναν ἔπαινο ἀπ’ τοὺς ὁμοφρονοῦντες, θὰ λέγαμε, τῆς παρέας.
Πιστεύω ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς παιδικῆς καὶ ἐφηβικῆς βίας καὶ ἐγκληματικότητας ἔχει ἀπὸ πίσω τὴν σχολικὴ ἀποτυχία καὶ νομίζω ὅτι καὶ οἱ στατιστικὲς συμφωνοῦν σ’ αὐτό….
Κι ὅταν κάποτε θὰ πρέπει νὰ διδάξεις
γιατὶ προσμένει νὰ τοῦ πεῖς, ἕνα παιδί,
ἢ γιατὶ ὁ ξένος σου
μπαίνει στῆς λάμπας σου τὸν κύκλο
σκοτεινιασμένος ἀπ᾿ τὴν ἄχνα τοῦ βραδιοῦ,
ἢ ποὺ τὸ βῆμα σου κάποτε ξαστοχᾶ
κι᾿ ὡσότου ξαναφέξει
πρέπει κι᾿ ἐσὺ σὲ φίλους νὰ σταθεῖς
ἢ ποὺ ἕνας φίλος περασμένος, ποὺ φοβᾶται
πὼς κλονίζεται ἡ φιλία πού ῾χε ἀρχίσει στὰ τυφλὰ
ἀπαιτώντας ἀπὸ σένα νὰ τοῦ γράψεις –
τότε πρέπει στὸν ἑαυτό σου νὰ τὸ πεῖς συνειδητὰ
τί σημαίνει «νὰ διδάσκεις»:
Μὲ λόγια ποὺ βαθιά σου τὰ γνωρίζεις
ἑκούσια νὰ πεῖς: ὑπάρχω ἐγώ.
Κι᾿ ἀκόμη πιὸ πολὺ
διδάσκω δὲν θὰ πεῖ: σὲ κάποιον
γιὰ τὴν σύμπτωση νὰ λὲς τῶν ἐποχῶν
πῶς συμβαίνει καὶ γιατί·
διδάσκω θὰ πεῖ: Γιὰ τὸν Ἕνα νὰ ρωτήσεις τὸν καθένα
ποὺ τοῦ μοιάζει στὴ σιωπή…
Η «νέα» μοναξιά των παιδιών 
H «γκρίζα» πραγματικότητα πίσω από την καταναλωτική αφθονία
Πίσω από τη βιτρίνα της αφθονίας υπάρχει μια γκρίζα πραγματικότητα, που έρχεται στο φως κάθε φορά που ένα παιδί πέφτει θύμα ωμής βίας, τότε που ανακλαστικά η κοινωνία μας δηλώνει συγκλονισμένη. Ομως, «μην εκπλήσσεσθε, οι έρευνες κομίζουν αδιάψευστα στοιχεία, αυτά που μαθαίνετε είναι η κορυφή του παγόβουνου», τονίζουν στην «Κ» ειδικοί επιστήμονες αναφερόμενοι σε όσα βιώνουν ανήλικοι, είτε είναι παιδιά «προνομιούχων» οικογενειών είτε όχι. Απόρροια ερευνών τα παρακάτω:Το 18% των κοριτσιών και το 8% των αγοριών έπεσαν θύματα κάποιας μορφής σεξουαλικής κακοποίησης.Ενας στους δέκα εφήβους έκανε τουλάχιστον μια φορά χρήση παράνομης εξαρτησιογόνου ουσίας.Το 22,5% των μαθητών έχουν υποστεί από συμμαθητές κάποιας μορφής βία.Περί το 8% των μαθητών εγκαταλείπουν τα θρανία προτού ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση, ενώ από 100.000 – 150.000 υπολογίζονται οι ανήλικοι που εργάζονται «συστηματικά».Από την άλλη, «ναι γεμίζουμε τα παιδιά με καταναλωτικά αγαθά, αλλά λείπει η επαφή, ο διάλογος, μεγάλη η μοναξιά», υπογραμμίζει η ψυχίατρος κ. Κατερίνα Μάτσα, δίνοντας το στίγμα ενός παράλληλου προβλήματος.Η έλλειψη ελεύθερου χρόνου στραγγίζει την παιδική ανεμελιά, ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών δηλώνει ότι δεν έχει καθόλου ελεύθερο χρόνο ή ελάχιστο για παιχνίδι με φίλους. «Επικοινωνιακό αποκούμπι» αποτελεί για μεγάλη μερίδα μαθητών η τηλεόραση, αφού και στο οικογενειακό περιβάλλον οι κουβέντες είναι μετρημένες.Η Πολιτεία βολεύεται με τη σκέψη ότι έχει μηχανισμούς υποστήριξης υπέρ ανηλίκων, πλανάται όμως, συνοψίζει στην «Κ» ο διευθυντής του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού κ. Γιώργος Νικολαΐδης. Χρειάζεται άμεση δράση όλων, καταλήγει.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Τάφοι της Ελληνιστικής εποχής, που έχουν έρθει στο φως στην Αίγινα πρόκειται να διατηρηθούν στη θέση τους αλλά και να αναδειχθούν.
Πρόκειται για μνημειώδεις, λαξευτές κατασκευές, η μία εκ των οποίων διατηρεί εντυπωσιακή είσοδο καθώς και επιχρίσματα των τοίχων. Επίσης διαθέτει σκάλα έξι βαθμίδων που οδηγεί στο εσωτερικό του τάφου όπου βρίσκεται μία επιτύμβια στήλη. Οι τάφοι ήρθαν στο φως σε οικόπεδο επί των οδών Φανερωμένης και Ιωάννη Καποδίστρια, όπου έχουν εντοπισθεί επίσης φρεάτια, πηγάδια, ακόμη και άλλοι τάφοι, εκ των οποίων ο ένας χρονολογείται στην Αρχαϊκή εποχή, χωρίς όμως κανένας τους να διατηρείται σε καλή κατάσταση.
Σύμφωνα με την απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου η ανάδειξη των αρχαίων θα γίνει με την δημιουργία ενός πλατώματος περίπου 40 τ. μ. ελαφρώς μεγαλύτερο από τους τάφους, πάνω από τους οποίους θα τοποθετηθεί γυάλινη επιφάνεια (διαστάσεων 3Χ4 μέτρα) καθώς και μια μικρότερη, ανοιγόμενη, που θα επιτρέπουν τη θέασή τους από το κοινό. Το σύνολο θα φωτίζεται ενώ επισκέψιμο θα είναι μόνον από αρχαιολόγους. Να σημειωθεί, ότι στο οικόπεδο πρόκειται να ανεγερθεί κτίριο γραφείων και καταστημάτων.
Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΩΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙΩΝ
“Τα λιοντάρια του τσίρκου -εξαιρετικοί γευσιγνώστες- μπορούν να τρώνε μόνο ωμό κρέας, φρέσκο και, κατά προτίμηση, ζωντανό. Αυτό σημαίνει ότι δύο υπάλληλοι του μεγάλου τσίρκου τριγυρνούν στην πόλη μαζεύοντας σκύλους και γάτους, που στη συνέχεια τους πετούν ζωντανούς μέσα στα κλουβιά των λιονταριών, τα οποία δεν δείχνουν τη χαρά τους και περιορίζονται σε κομψές και ιλιγγιώδεις γρατζουνιές, που ξεσκίζουν τους σκύλους και τους γάτους. Εκτελούν αυτές τις κινήσεις όπως αρμόζει σε γνήσια λιοντάρια, δηλαδή με απόλυτη ψυχραιμία, χωρίς το παραμικρό πετάρισμα στο μάτι και χωρίς να κινούν κανέναν άλλον μυ παρά μόνο τα νύχια.
Όλα αυτά γίνονται με διακριτικότητα, ώστε να αποφεύγονται οι επιπλήξεις από τους συλλόγους προστασίας κατοικίδιων ζώων. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άλλη λύση, γιατί μόνο έτσι τα λιοντάρια διατηρούν σε εγρήγορση τους μυς και τα άγρια ένστικτά τους, που τόσο γοητεύουν το ευυπόληπτο κοινό. Διαφορετικά, τα λιοντάρια κοιμούνται και ο θηριοδαμαστής δεν μπορεί να κάνει το κομμάτι του και να επιδείξει την αξία του.
Έχει ήδη συμβεί μερικές φορές στις περιοδείες σε μικρές πόλεις. Το απόθεμα σκύλων και γάτων σε αυτές τις πόλεις είναι πολύ περιορισμένο και σύντομα εξαντλείται, γεγονός που προκαλεί τη θλίψη των λιονταριών. Αναγκάζονται τότε να τρώνε τη σκληρή σάρκα βοδιών με άνοστα τεμαχισμένα κόκαλα, κατεψυγμένα κομμάτια κρέας χωρίς αίμα, γεύση και μυρωδιά, με αποτέλεσμα οι δασύτριχοι καλλιτέχνες να βυθίζονται στη μελαγχολία και στην κατάθλιψη. Συναισθήματα που συχνά νιώθουν οι ποιητές και οι αυθεντικοί καλλιτέχνες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, καταντούν άχρηστοι για την τέχνη, διεισδύουν στη σήραγγα του χρόνου και επιστρέφουν απευθείας στην Αφρική, σε μια αφρικανική ζούγκλα, σε μια εποχή που υπήρχαν ακόμη αφρικανικές ζούγκλες και άγρια ζώα και σαφάρι θαρραλέων ευρωπαίων και αμερικανών κυνηγών. Μόλις βρεθούν εκεί, τα θλιμμένα και μελαγχολικά λιοντάρια καταφέρνουν να ανακτήσουν ελαφρώς τις δυνάμεις τους και να ουρλιάξουν στο φεγγάρι τις νύχτες με γαλάζιο ουρανό. Από μακριά, οι κάτοικοι της μικρής πόλης ακούνε αυτά τα ουρλιαχτά που έρχονται από το τσίρκο και το αίμα τους παγώνει στις φλέβες επειδή μοιάζουν με κραυγές ύαινας. “
Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες: «Να μάθουν ότι δε θα μείνουμε σιωπηλοί, ούτε θα ζήσουμε μέσα στη θλίψη» Τα πτώματα (μας) που αφήνουμε πίσω μας. Να ερωτεύεσαι σα σκυλί. Να θρέφονται με τους φτωχότερους, τους πλέον στερημένους. Σαν ένα κοπάδι μανδρίλων. Έτσι ζούμε. Να ζήσουμε ξανά. Να πολεμάς, να μην κάθεσαι με το στόμα κλειστό και τα χέρια σταυρωμένα μπροστά στον υπολογιστή. Η ζωή που προσπερνά. Η φτώχεια που περιμένει. Είμαστε εκατομμύρια. Πολλά εκατομμύρια. Να μάθουν. Θα μάθουν; Η βρώμικη τριλογία της Ευρώπης. Ακόμη και τα λιοντάρια μελαγχολούν. «Δεν υπάρχει ελπίδα: Κολλήσαμε στην ίδια μας τη μοίρα. Γεμίζουν οι χωματερές, γεμίζουν οι μάντρες. Γεμίζουν τα τρελάδικα, γεμίζουν τα νοσοκομεία, τα νεκροταφεία. Τίποτε άλλο, όμως, δε γεμίζει».*
Ο σπουδαίος κουβανός συγγραφέας Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες μιλά στο lifo.gr για τον έρωτα, τη γραφή, τη φτώχεια, την Κούβα, το θηρίο του νεοφιλελευθερισμού και την ανάγκη μιας ενεργητικής διεκδίκησης όλων εκείνων που σουμουμας ανήκουν.
«…Αυτοί είναι οι πεδρίτο που επιπλέουν. Οι άλλοι όμως είναι πιο μουλωχτοί. Πόσοι πεδρίτο να κατοικούν μέσα στον πέδρο; […] Το χειρότερο είναι ότι ο μεγάλος πέδρο συνεχίζει να γεννά καθημερινά και νέους πεδρίτο, ενώ οι υπόλοιποι πεδρίτο δεν πεθαίνουν. Προς το παρόν δεν έχει πεθάνει ούτε ένας. […] Στην πραγματικότητα τους σιχαίνομαι όλους και ξέρω ότι χωρίς αυτούς δεν είμαι κανένας». («Σοδειά από πέδρο», Η μελαγχολία των λιονταριών) _______________ Τι συμβαίνει με τους εαυτούς (μας) που σκοτώνουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας; Πιστεύω πραγματικά ότι όλοι αλλάζουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Έχω πια χάσει το λογαριασμό των «πτωμάτων» του Πέδρο Χουάν που έχω αφήσει θαμμένα κατά καιρούς σε διάφορα μέρη. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι είμαι κατά κάποιον τρόπο αυτό-δολοφόνος. Και από κάθε Πεδρίτο που αφήνω πίσω μου, ξεπηδά ένας καινούργιος. Εκείνος ο Πεδρίτο, ο πιτσιρικάς των τεσσάρων ή πέντε χρονών, δεν έχει καμία σχέση με τον σημερινό Πέδρο Χουάν στα 62 του χρόνια. Είναι τρομακτικό όταν το συνειδητοποιείς. Αλλά έτσι είναι. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Συμβαίνει σε όλους μας. _______________ «Αδύνατο να αντισταθείς στη διάβρωση της λήθης. Το ηχείο της μνήμης είναι πάντα εκεί και αποκαλύπτει τους μηχανισμούς του τη στιγμή που δεν το περιμένεις». («Ξεκίνημα του τρέμουλου», Η μελαγχολία των λιονταριών) _______________ Μπορεί να γράψει κανείς, εάν δεν είναι στοιχειωμένος; Αυτό είναι το μεγάλο μου πρόβλημα όταν γράφω. Αυτή τη στιγμή έχω στο μυαλό μου τρία μυθιστορήματα. Ξέρω πώς ξεκινά και πώς τελειώνει το καθένα τους, και τι συμβαίνει ενδιάμεσα στο περίπου, αλλά μου λείπει αυτό το στοιχείο, το ξόρκι, η ποιητική στιγμή, εκείνη η ανεξήγητη μαγεία που μου δίνει την ενέργεια για να ξεκινήσω και να γράφω πυρετωδώς μέχρι να φτάσω στο τέλος, θαρρείς και δεν είμαι εγώ, θαρρείς και ένα φάντασμα, ένα πνεύμα γράφει για λογαριασμό μου. Αλλά καλύτερα να περιμένω να εμφανιστεί. Θέλω να πω, δεν μπορώ να γράψω εν ψυχρώ. Δεν ξέρω να γράφω εν ψυχρώ, μόνο με το μυαλό. Γι’ αυτό και μπορώ να περάσω χρόνια ολόκληρα χωρίς να γράψω. _______________ «Ο έρωτας είναι φονικό δηλητήριο. Θέλω να πω είναι κάτι πολύ σοβαρό. Το καλύτερο και το χειρότερο που εξακοντίζει η ζωή. Μας διαβρώνει, μας σφυροκοπάει, μας εκμηδενίζει, μας τσακίζει σαν να ‘μαστε σκυλιά του δρόμου, αλλά συνεχίζουμε, με τον έρωτα να μας διαπερνά ακατάπαυστα και τη Λίνα να ’χει γίνει καπνός». («Και η Λίνα έγινε καπνός», Η μελαγχολία των λιονταριών) _______________ Υπάρχει αντίδοτο για το φονικό δηλητήριο του έρωτα; Όποιος έχει ερωτευτεί, ξέρει ότι ο έρωτας είναι ανεξήγητος. Εγώ έχω ερωτευτεί κάμποσες φορές στη ζωή μου. Ερωτεύτηκα σα σκυλί. Και σχεδόν πάντα ερωτεύομαι τη λάθος γυναίκα. Την πιο παράξενη, την πιο δύσκολη, την πιο απίθανη. Υποφέρω και γλεντάω ταυτόχρονα και διαδοχικά. Αλλά ο έρωτας είναι η πηγή των πάντων. Από εκεί πηγάζει ό,τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε στη ζωή. Είναι λειψή η ζωή χωρίς έρωτα. _______________ «Έτσι είναι οι άνθρωποι, δύσπιστοι. Αμφισβητούν τα πάντα. Δεν έχουν εμπιστοσύνη ή το λιγότερο που κάνουν είναι να μη δίνουν σημασία. Πολλές φορές ο φθόνος έχει το πάνω χέρι. […] Ο γείτονάς σου φωνάζει ουρλιάζοντας να κάνεις κάτι, για τ’ όνομα του θεού. Κι εσύ σκέφτεσαι ότι το νερό για το τσάι βράζει και κλείνεις ήρεμα το τηλέφωνο και το βράδυ τρως τα νύχια σου από την αγωνία βλέποντας τάφους να ανοίγουν με πτώματα από αποσυντεθειμένο καουτσούκ κι έναν ηλίθιο να τραγουδάει κάτι στα αγγλικά. Έπειτα επιστρέφει η πλήξη στο σπίτι, κι αυτό ήταν όλο, ποτέ δεν συμβαίνει τίποτα. Η αγάπη απομακρύνεται και εξαφανίζεται. Τι πληκτική αυτή η ζωή!». («Μακριά κι απρόβλεπτοι», Η μελαγχολία των λιονταριών) _______________ Πώς μπορείς να εξουδετερώσεις την αδιαφορία (σου); Οι πολιτικοί, είτε είναι δεξιοί είτε αριστεροί, χρειάζονται πρόβατα. Αναισθητοποιούν τον κόσμο με το ποδόσφαιρο, την τηλεόραση, την ακατάσχετη λαχτάρα για κατανάλωση, το αλκοόλ και τώρα τελευταία και με το ίντερνετ. Οι πολιτικοί μισούν το κριτικό πνεύμα. Τους σοβαρούς διανοούμενους. Προτιμούν έναν ηλίθιο συγγραφέα που παράγει ευχάριστα μπεστ-σέλερ, από μια δυνατή πένα που σε κάνει να σκεφτείς, να στοχαστείς. Προτιμούν έναν κινηματογραφιστή που παράγει κωμωδίες και σαχλαμάρες, και όχι εκείνον που δημιουργεί σκληρές ταινίες που συγκινούν. _______________ «Μερικές φορές σκέφτομαι ότι στον φτωχό ταιριάζει καλύτερα να είναι ηλίθιος παρά έξυπνος. Λίγο ηλίθιος και πολύ σκληρός (ένας φτωχός με διαύγεια πνεύματος είναι ένας λαμπρός υποψήφιος αυτόχειρας ή ένας επίδοξος μαχητής της παγκόσμιας Επανάστασης. Ή και τα δύο). […] Άμα φας πολλές κλοτσιές στον πισινό και στ’ αχαμνά, τελικά μαθαίνεις να είσαι λίγο σκληρός και να επιτίθεσαι κατά μέτωπο και να αγωνίζεσαι για το καθετί. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Υπάρχει άλλος τρόπος να ζει κανείς;». («Η βρόμικη τριλογία της Αβάνας») _______________ Υπάρχει άλλος τρόπος να ζει κανείς; Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Πρέπει να πολεμάς, να μην κάθεσαι με το στόμα κλειστό και τα χέρια σταυρωμένα μπροστά στον υπολογιστή, με μια αίσθηση απογοήτευσης και παραίτησης. Όχι. Πρέπει να βγεις στο δρόμο και να παλέψεις, να φωνάξεις, να διεκδικήσεις. Πρέπει να απαιτήσεις και όχι να αφήσεις τους πολιτικούς να κάνουν ό,τι θέλουν. _______________ «Ο χρόνος για τους φτωχούς είναι αλλιώτικος. Δεν έχουν λεφτά, που σημαίνει ότι δεν έχουν αυτοκίνητο, ούτε μπορούν να κάνουν βόλτες ή να ταξιδεύουν, δεν έχουν καλά ηχοσυστήματα, ούτε πισίνες, δε μπορούν να πάνε το Σάββατο στον ιππόδρομο, ούτε να μπουν στα καζίνο. Ο φτωχός σε μια φτωχή χώρα μπορεί μόνο να περιμένει το χρόνο να περάσει και να έρθει η ώρα του». («Ο βασιλιάς της Αβάνας») _______________ Τι άλλο είναι αλλιώτικο -πέρα από το βιοτικό επίπεδο- όταν είσαι φτωχός; Το χειρότερο όταν είσαι φτωχός είναι ότι η ζωή σε προσπερνάει και δεν το συνειδητοποιείς. Δεν αντιλαμβάνεσαι πόσο υπέροχη είναι η ζωή, γιατί για σένα δεν είναι υπέροχη. Μερικές φορές, η ζωή γίνεται καταδίκη, εάν είσαι υπερβολικά φτωχός. Πιστεύω ότι αυτή είναι η ουσία όλου του έργου μου. Η φτώχεια. Και το πώς η φτώχεια καταστρέφει τον άνθρωπο και του στερεί κάθε δυνατότητα να δημιουργήσει το παραμικρό. Ξοδεύει τη ζωή του χωρίς να κάνει τίποτα. _______________ «Τα λιοντάρια του τσίρκου -εξαιρετικοί γευσιγνώστες- μπορούν να τρώνε μόνο ωμό κρέας, φρέσκο και, κατά προτίμηση, ζωντανό. […] Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει άλλη λύση, γιατί μόνο έτσι τα λιοντάρια διατηρούν σε εγρήγορση τους μυς και τα άγρια ένστικτά τους, που τόσο γοητεύουν το ευυπόληπτο κοινό. Διαφορετικά, τα λιοντάρια κοιμούνται και ο θηριοδαμαστής δεν μπορεί να κάνει το κομμάτι του και να επιδείξει την αξία του». («Η μελαγχολία των λιονταριών», Η μελαγχολία των λιονταριών) ______________ Θα μπορούσατε να παρομοιάσετε το νεοφιλελευθερισμό και τις αγορές του με λιοντάρι που τρέφεται με ανθρώπινο κρέας; Ναι, αυτήν τη στιγμή βλέπουμε μια άγρια κατάσταση στην Ευρώπη, με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Έτσι είναι. Η δεξιά είναι αδυσώπητη. Θρέφεται με τους φτωχότερους, τους πλέον στερημένους. Αυτός είναι ο νόμος της ζούγκλας. Το τραγικό είναι ότι αποδεικνύεται ότι εξακολουθούμε να ζούμε σαν ένα κοπάδι μανδρίλων, με ένα αρσενικό που μπαίνει μπροστά και σέρνει πίσω του όλους τους υπόλοιπους κατά εκεί που του κάνει κέφι. Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό που συμβαίνει. Είναι θλιβερό. _______________ «Φαίνεται ότι θα πρέπει να συνηθίσω να ζω με αυτές τις διαλείπουσες κρίσεις μελαγχολίας και θλίψης. Είναι σα να ζεις με ένα παλιό τραύμα από σφαίρα που πονάει όταν έχει υγρασία. Αλλά δεν πρέπει. Η ζωή μπορεί να είναι μια γιορτή ή μια αγρύπνια. Ο καθένας αποφασίζει. Γι΄αυτό η δυστυχία είναι μια μαλακία στη ζωή μου. Και την ξορκίζω». («Η βρόμικη τριλογία της Αβάνας») «Αλλά ο άνθρωπος δε ζει μόνο με έρωτες και μοναξιές. Κάτι πρέπει να κάνει για να βγάζει λεφτά, να τρώει και να πίνει και καμιά μπύρα το βράδυ. Είχα χάσει τη δουλειά μου στο σφαγείο, με τον κιμά σόγιας, και δεν έπαιζε τίποτα. Η κρίση χτύπαγε κόκκινο το 1995. Τα πάντα περνούσαν κρίση: οι ιδέες, οι τσέπες, το παρόν. Για το μέλλον ούτε λόγος». («Η βρόμικη τριλογία της Αβάνας») _______________ Πώς μπορεί κανείς να υπερνικήσει, να υπερβεί την «κρίση των πάντων» και να καταφέρει να ονειρευτεί (ξανά); Πιστεύω ότι πρέπει να στηρίξουμε τα κόμματα της αριστεράς, να απαιτήσουμε να δράσουν και να οργανωθούν ως ομάδες πολιτών. Να μην συνεχίσουμε να λειτουργούμε σαν πρόβατα. Πρέπει να βγούμε στους δρόμους, για να μάθουν ότι είμαστε εκατομμύρια, πολλά εκατομμύρια και ότι δε θα μείνουμε σιωπηλοί, ούτε θα ζήσουμε μέσα στη θλίψη. _______________ «Στη γωνία είχε ένα τεράστιο πανό. Με μεγάλα γράμματα και φωτεινά χρώματα έγραφε: “Κούβα: Χώρα σπουδαίων ανθρώπων, υψηλού επιπέδου”». («Η βρόμικη τριλογία της Αβάνας») _______________ Είναι η Κούβα μια ουτοπία; Η Κούβα είναι μια απλή χώρα, με πολύ ωραίες γυναίκες και ωραίους ανθρώπους. Ανθρώπους ζεστούς και περήφανους. Η ίδια η χώρα είναι επίσης πολύ όμορφη. Εξίσου όμορφη όσο και η Κολομβία ή η Βραζιλία ή η Ινδονησία. Δεν πιστεύω λοιπόν ότι πρόκειται περί ουτοπίας. Είναι μια χώρα σαν όλες τις άλλες, που προσπαθεί να συνεχίσει και να προχωρήσει σε αυτή τη διαδικασία εκπολιτισμού, που τόσο μοιάζει με λαβύρινθο, στον οποίο κινούμαστε όλοι μας.
Πηγή: lifo.gr /
