Διαβάσαμε
AΠΟ ΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ "...Ο Απρίλης είναι.... ο Μήνας ο σκληρός, γ ε ν ν ώ ν τ α ς μες απ’ την πεθαμένη γη... τις π α σ χ α λ ι έ ς, σ μ ί γ ο ν τ α ς... Θύμηση.... κι ε π ι θ υ μ ί α, ταράζοντας με τη βροχή της άνοιξης... ρίζες οκνές..." Thomas Stern Eliot απόσπασμα από.... "ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ"
Ατμόσφαιρα σύγχρονου ολοκληρωτικού κράτους δημιουργεί στην σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας ο Σαμ Μέντες
Πρόκειται για μια βίαιη, σκοτεινή εκδοχή των τελευταίων ημερών ενός παρανοϊκού δικτάτορα. Ενας κόσμος φτιαγμένος με «υλικά» τα οποία αντλούνται από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που σημάδεψαν θλιβερά τον 20ο αιώνα, με αναφορές στην χιτλερική Γερμανία και την σταλινική Ρωσία. Ο Ληρ – τον ρόλο ερμηνεύει ο Σάιμον Ράσελ Μπιλ
«Είναι μια μοναδική, ξεχωριστή παράσταση» γράφει ο Μάικλ Μπίλιγκτον στον Guardian. «Συνδυάζει μια συμπαντική κλίμακα με μια οικεία αίσθηση στις λεπτομέρειες…Ο Σαμ Μέντες με την σκηνοθεσία και ο Ράσελ Μπιλ με την ερμηνεία αναδεικνύουν τον Ληρ ως ένα έργο παράλογων αντιφάσεων και τον κόσμο του Σαίξπηρ ως έναν κόσμο χωρίς λογική και χωρίς πρότυπο θείας δικαιοσύνης…»
Ενα βασίλειο, ένας βασιλιάς που συλλαμβάνει το πιο διαστροφικό σχέδιο διαθήκης και διαμοιρασμού της επικράτειάς του στις τρεις κόρες του και το υπόσχεται σ΄αυτήν η οποία θα του εξομολογηθεί την περισσότερη αγάπη. Ανίκανος να ξεχωρίσει την αγάπη από τον έπαινο και την κολακεία, προκαλεί τραγωδία και θάνατο. Η παράσταση αρχίζει εντυπωσιακά. Ο Ληρ έχει οργανώσει μια επίσημη τελετή, με μικρόφωνα και πολυπληθές κοινό για ν΄ακούσει τις δηλώσεις αγάπης από τις κόρες του. Η Γονερίλη και η Ρεγάνη παίζουν το παιχνίδι του, αλλά η Κορδέλια εκστομίζει αλήθειες πιστεύοντας ότι αυτή είναι η πραγματική πράξη αγάπης: το “αντίτιμο” είναι η απόρριψη και η καταδίκη του πατέρα της…
«Ο Σάιμον Ράσελ Μπιλ αποκαλεί τον Σαμ Μέντες αδελφή ψυχή του στο θέατρο» γράφει ο Πολ Τέηλορ στον Independent. «Επί 25 χρόνια ο ένας αποσπά από τον άλλο τον καλύτερο εαυτό του. Εδώ και αρκετά χρόνια ετοίμαζαν την συνεργασία τους στον Ληρ. Χαίρομαι που μπορώ να γράψω ότι η αναμονή άξιζε τον κόπο…Είναι μια δυναμική παραγωγή της σαιξπηρικής τραγωδίας που αναμειγνύει το οικείο με το συμπαντικό, το επικό με το προσωπικό και αναδεικνύει κάθε λεπτομέρεια του έργο μ΄ένα φρέσκο ευρηματικό σφρίγος…»
Ενότητα: Ψυχοδυναμικές θεωρίες για τα αίτια των στερεοτύπων-προκαταλήψεων-ρατσισμού)
Ο Adorno και οι συνεργάτες του κατασκεύασαν μια κλίμακα βασισμένη σε προβολικά τεστς και άλλες ερωτήσεις με το όνομα F-scale, δηλαδή Φασιστική κλίμακα.
Η αυταρχική προσωπικότητα περιλαμβάνει τα εξής χαρακτηριστικά: 1) πίστη στις συμβατικές αξίες της κοινωνίας, 2) υποταγή σε αυταρχικές αξίες, 3) επιθετικότητα, 4) τάση να γίνεται αντιληπτή μόνο η επιφανειακή συμπεριφορά, και έλλειψη ευαισθησιών σε συναισθήματα και σκέψεις, 5) προλήψεις, 6) ψευτοδυναμικότητα, 7) ενδιαφέρον για εξουσία και δύναμη, 8) κυνισμός, 9) τάση να πιστεύει κανείς σε σκοτεινές, μεταφυσικές, καταστρεπτικές δυνάμεις που επηρεάζουν τον άνθρωπο, 10) πίστη ότι οι ερωτικές σχέσεις είναι ανήθικες.
Αποτελέσματα από μελέτες στις Η.Π.Α. έχουν δείξει, ότι τα άτομα που χαρακτηρίζονται ως αυταρχικά με βάση το F-scale συγχρόνως α) είναι προκατειλημμένα απέναντι σε μειονότητες, β) είναι πιστά σους παραδοσιακούς ρόλους της οικογένειας, γ) είναι πιο συντηρητικά στα πολιτικά τους φρονήματα, δ) έχουν προβλήματα προσαρμογής σε ομάδες με δημοκρατικό ύφος ή με laissez-faire ύφος, ε) δυσκολεύονται να αντιληφθούν την στάση των άλλων, στ) είναι καχύποπτα απέναντι στις προθέσεις των άλλων και συγχρόνως εκμεταλλεύονται τους άλλους και ζ) προέρχονται από οικογένειες με χαμηλή μόρφωση.
Ο Adorno και οι συνεργάτες του υποστήριξαν ότι ο τύπος της αυταρχικής προσωπικότητας ήταν πολύ πιθανότερο να εμφανίσει εθνοκεντρικές τάσεις.
Η αυταρχική προσωπικότητα, με όρους ψυχοδυναμικούς, θεωρείται ότι χαρακτηρίζεται τόσο από σαδιστικές όσο και από μαζοχιστικές τάσεις. Οι ισχυροί, αυστηροί γονείς δημιουργούν παιδιά που μαθαίνουν γρήγορα να υποτάσσονται στην εξουσία και φοβούνται να ορθώσουν το ανάστημά τους. Τέτοια παιδιά αναπτύσσουν μαζοχιστικές τάσεις και δουλοπρέπεια, καθώς υποτάσσονται στους γονείς. Τα κριτήρια των γονέων εσωτερικεύονται περίπου ολοκληρωτικά και έτσι αναπτύσσεται ένα ισχυρό υπερεγώ, μια τιμωρητική συνείδηση και ένα αίσθημα ότι οι κοινωνικοί κανόνες θα πρέπει να τηρούνται αυστηρά. Ενσταλάζονται λοιπόν στο παιδί η σημασία της υπακοής και ο σεβασμός για τις κοινωνικές συμβάσεις. Το μοτίβο αυτό συνεχίζεται για όλη τη ζωή του: άλλες εξουσιαστικές μορφές θα αντικαταστήσουν τους γονείς και αναπτύσσουν σεβασμό προς ηγέτες που είναι εξίσου αυστηροί με τους γονείς. Ωστόσο η υπερβολική ενδοτικότητα δημιουργεί μνησικακία. Η εχθρότητα που δεν ξέσπασε ποτέ στους γονείς προβάλλεται σε άλλους στόχους (π.χ.μειονοτικές εθνοτικές ομάδες).
O Adorno δεν υποστηρίζει ότι η προσωπικότητα και οι πρακτικές ανατροφής παιδιών γεννούν αυταρχικές και φασιστικές ιδεολογίες. Εισηγούνται ιδεολογίες που ταιριάζουν καλύτερα σε ορισμένους ανθρώπους εξαιτίας της ανατροφής τους.
Το κεντρικό πρόβλημα για τις αναλύσεις του ρατσισμού είναι η ερμηνεία της συλλογικής κοινωνικής δράσης. Αν και η θεωρία της αυταρχικής προσωπικότητας μπορεί να εξηγήσει τις πράξεις μερικών ατόμων, οι κριτικοί της επισημαίνουν ότι η θεωρία δεν είναι σε θέση να εξηγήσει το ρατσισμό σε μια κοινωνία. Είναι πρακτικά αδύνατο να υποστηρίξει κανείς ότι ένα ολόκληρο έθνος παρασύρεται από τον αντισημιτισμό εξαιτίας κοινών χαρακτηριστικών προσωπικότητας.
Δ. Γιώργας, Κοινωνική Ψυχολογία, τόμος Β’
από το sch.gr
Μασαχουσέτη
Ανησυχητικά ευρήματα
Είναι η πρώτη μελέτη όμως που δείχνει ότι είναι δυνατό να υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις ακόμη και από την περιστασιακή χρήση μαριχουάνας και μάλιστα όσο αυξάνεται η χρήση μέσα στην εβδομάδα, τόσο αυξάνονται και οι εγκεφαλικές βλάβες. Προηγούμενες έρευνες είχαν βρει εγκεφαλικές αλλοιώσεις σε χρόνιους και εντατικούς χρήστες μαριχουάνας (πάνω από 20 τσιγάρα την εβδομάδα επί πολλά συνεχόμενα χρόνια).
Οι ερευνητές των Ιατρικών Σχολών των πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Νορθγουέστερν, καθώς και του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχιατρικής Χανς Μπράιτερ έκαναν συγκριτική ανάλυση στους εγκεφάλους 20 περιστασιακών χρηστών μαριχουάνας (κάπνιζαν μία έως πέντε φορές την εβδομάδα) και 20 ατόμων που δεν ήσαν καθόλου χρήστες, όλοι -άνδρες και γυναίκες- ηλικίας 18 έως 25 ετών.
«Η μελέτη εγείρει ισχυρές αμφιβολίες κατά πόσο ισχύει η μέχρι σήμερα επικρατούσα αντίληψη πως η περιστασιακή χρήση μαριχουάνας δεν σχετίζεται με άσχημες συνέπειες. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι δεν τρέχει τίποτε, αν καπνίσουν λίγη μαριχουάνα για να διασκεδάσουν, εφόσον δεν τους δημιουργεί πρόβλημα στη δουλειά ή στο σχολείο. Όμως τα στοιχεία μας δείχνουν άλλα πράγματα. Μερικοί από τους ανθρώπους (με εγκεφαλικές αλλοιώσεις) κάπνιζαν μαριχουάνα για να τους”ανεβάσει”, μόνο μία ή δύο φορές την εβδομάδα» αναφέρει ο Μπράιτερ.
Τα προβληματικά σημεία
Η βλάβη επικεντρώνεται στον επικλινή πυρήνα (που διογκώνεται αφύσικα) και στην αμυγδαλή (παραμορφώνεται το σχήμα της), δύο ζωτικές περιοχές του εγκεφάλου για τη ρύθμιση των συναισθημάτων και των κινήτρων, καθώς και για τον ανάπτυξη εθισμού σε ουσίες. Οι επιστήμονες -μέσω των κατάλληλων απεικονιστικών μεθόδων- εντόπισαν μεταβολές στον όγκο, στο σχήμα και στην πυκνότητα του εγκεφαλικού ιστού στους περιστασιακούς χρήστες μαριχουάνας. Το μέγεθος των βλαβών σχετιζόταν άμεσα με το πόσο συχνός χρήστης ήταν κάποιος.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν κάτι ανάλογο με αυτό που έχουν ήδη δείξει παρεμφερείς μελέτες σε ζώα. Ο εγκέφαλος που εκτίθεται στην μαριχουάνα (και ιδίως στην ουσία τετραϋδροκανναβινόλη που αυτή περιέχει), δημιουργεί νέες νευρωνικές συνάψεις. Καθώς απελευθερώνεται περισσότερη ντοπαμίνη στον εγκέφαλο, οι επιστήμονες υποπτεύονται ότι οι χρήστες τείνουν να παίρνουν μεγαλύτερη απόλαυση από την μαριχουάνα σε σχέση με άλλες πηγές ευχαρίστησης (τροφές, σεξ, κοινωνικές επαφές κ.α.), ενώ παράλληλα δημιουργούν σταδιακά μια χρόνια έλλειψη κινήτρων και χάνουν το ενδιαφέρον τους για την επίτευξη των στόχων τους.
Όπως είπε ο επικεφαλής καθηγητής της έρευνας, πρέπει να γίνουν μεγαλύτερες μελέτες για να επιβεβαιωθεί αυτό που έχουν δείξει έρευνες σε ζώα, ότι η χρήση μαριχουάνας αποτελεί την εθιστική «πύλη» για την χρήση πιο δυνατών -και καταστροφικών- ναρκωτικών. Από την άλλη πάντως, παραμένει ασαφές σε ποιό βαθμό οι παραπάνω εγκεφαλικές αλλοιώσεις λόγω της μαριχουάνας είναι όντως επιβλαβείς για τους χρήστες σε βάθος χρόνου. Ερωτηματικό αποτελεί και το κατά πόσο οι εγκεφαλικές αλλοιώσεις είναι μη αναστρέψιμες ή εξαφανίζονται, αν κανείς σταματήσει την μαριχουάνα.
Η περιεκτικότητα
Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι στην εποχή μας η μαριχουάνα έχει μεγαλύτερη περιεκτικότητα στην ψυχοδραστική ουσία τετραϋδροκανναβινόλη. Ενώ στις δεκαετίες των χίπις, του ’60 και του ’70, η περιεκτικότητα ήταν συνήθως 1% έως 3%, σήμερα κυμαίνεται στο 5% έως 9% και καμιά φορά ακόμη περισσότερο. Αυτό καθιστά την μαριχουάνα πιο δραστική στον εγκέφαλο και στις νοητικές-συναισθηματικές λειτουργίες.
Η μαριχουάνα θεωρείται το πιο διαδεδομένο ναρκωτικό παγκοσμίως. Η χρήση της εμφανίζει αυξητική τάση τόσο μεταξύ των εφήβων, όσο και των ενηλίκων, ενώ όλο και συχνότερα εγείρονται αιτήματα για τη νομιμοποίησή της σε διάφορες χώρες, με το βασικό επιχείρημα ότι είναι πιο ασφαλής από το αλκοόλ. Όμως, όπως είπε ο Χανς Μπράιτερ, «μετά και τα νέα ευρήματα, έχω σοβαρές αμφιβολίες κατά πόσο θα έπρεπε να επιτρέψουμε σε οποιονδήποτε κάτω των 30 ετών να καπνίζει κάνναβη, εκτός και αν έχει κάποια σοβαρή ασθένεια και τον ανακουφίζει από τους πόνους». Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Journal of Neuroscience»
www.tovima.gr
Ο Γιάννης Μαγκλής θυμάται τον Ν. Καζαντζάκη: Ο Καζαντζάκης ήταν ασκητής, προπολεμικά μαγείρευε Δευτέρα και έτρωγε ως το Σάββατο από το ίδιο φαγητό, δεν είχε χρόνο να ξοδεύει, έτρωγε μερικές κουταλιές και γι’ αυτό ήταν αδύνατος, πετσί και κόκαλο ήταν, δούλευε τόσο πολύ που έλεγες “πώς διάολο αντέχει αυτός ο άνθρωπος;” Εφείδετο του χρόνου του, ούτε ένα λεπτό δεν πήγαινε χαμένο, χωρίς δουλειά. Θυμάμαι πολύ καλά, μια μέρα στην Αίγινα, όταν περνούσαμε από τα καφενεία που ήταν γεμάτα και μου ‘λεγε: “Όταν βλέπω αυτούς όλους τους νεοέλληνες, τους τεμπέληδες, που δεν ξέρουν τι να κάνουν και κάθονται στο καφενείο και παίζουν τάβλι ή χαρτιά ή κουβεντιάζουν, μου ‘ρχεται να τους σιμώσω, να τους απλώσω τις χούφτες και να τους πω: Άνθρωποί μου, που δεν ξέρετε τι να τον κάνετε τον καιρό σας, δώστε τον μου εμένα να τελειώσω το έργο μου και να σώσω την ανθρωπιά μου”.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΓΚΛΗΣ από συνέντευξή του στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (ένθετο ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ) 27/7/2007
από το logomnimon.wordpress.com
Σαν τον παραίτησαν οι Μακεδόνες
κι απέδειξαν πως προτιμούν τον Πύρρο
ο βασιλεύς Δημήτριος (μεγάλην
είχε ψυχή) καθόλου — έτσι είπαν —
δεν φέρθηκε σαν βασιλεύς. Επήγε
κ’ έβγαλε τα χρυσά φορέματά του,
και τα ποδήματά του πέταξε
τα ολοπόρφυρα. Με ρούχ’ απλά
ντύθηκε γρήγορα και ξέφυγε.
Κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός
που όταν η παράστασις τελειώσει,
αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται.
από το kavafis.gr
Ὅτι μπόρεσα ν᾿ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ᾿ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει.
Δὲν παίζω μὲ τὰ λόγια. Μιλῶ γιὰ τὴν κίνηση ποὺ ἀνακαλύπτει κανεὶς νὰ σημειώνεται μέσα στὴ «στιγμή» ὅταν καταφέρει νὰ τὴν ἀνοίξει καὶ νὰ τῆς δώσει διάρκεια. Ὁπόταν, πραγματικά, καὶ ἡ Θλίψις γίνεται Χάρις καὶ ἡ Χάρις Ἄγγελος· ἡ Εὐτυχία Μοναχὴ καὶ ἡ Μοναχὴ Εὐτυχία…
…Εμπρός λοιπόν
AΠΟ ΤΗΝ ΛΥΔΙΑ
«Εάν μια μέρα με δεις “γέρο”… εάν λερώνομαι
όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ… έχε
υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να
σου τα μάθω…
Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα
ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με.
Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το
ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και
μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή…
Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και
έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να
πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις
νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με
κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να
σου μάθω το αλφάβητο.
Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή
χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο
για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην
θυμώνεις… Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι
εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να
είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με
ακούς.
Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν
μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου
συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα “βάρος”, έλα
κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως
έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα
πρώτα σου βήματα.
Όταν λέω πως θα ήθελα να “πεθάνω”… μη
θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι
αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να
καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις,
επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι
παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το
καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον
δρόμο.
Βοήθησε με να περπατήσω, βοήθησε με να
τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και
υπομονή.
Σε αγαπώ παιδί μου…»
Πρόσωπα της λογοτεχνίας στο Μέγαρο Μουσικής: Άλκη Ζέη. Τη Δευτέρα 31 Μαρτίου 2014 στις 7.00 μ.μ.
Για το έργο της που αφορά τα παιδιά θα μιλήσει η συγγραφέας Λίλα Κονομάρα, ενώ για το έργο της που αφορά τους ενηλίκους, ο κριτικός λογοτεχνίας, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου. Με την Άλκη Ζέη συνομιλεί η κριτικός παιδικής λογοτεχνίας Μαρίζα Ντεκάστρο και παρεμβαίνει ο παιδικός της φίλος, ποιητής Τίτος Πατρίκιος. Διαβάζουν οι ηθοποιοί Ξένια Καλογεροπούλου και Σοφία Κόκκαλη.
Από την Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα
Σχεδόν μία εβδομάδα μετά την τελική συνεδρίαση της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων δόθηκαν στη δημοσιότητα από το υπουργείο Πολιτισμού, το απόγευμα της 25ης Μαρτίου, τα ονόματα όσων τιμώνται με τα κρατικά λογοτεχνικά βραβεία για το 2013 (που αφορούν τα βιβλία που εκδόθηκαν το 2012) και το σκεπτικό των μελών της επιτροπής για καθεμιά από τις επιλογές της.
Το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων απονεμήθηκε ομόφωνα στον κριτικό λογοτεχνίας Δημήτρη Ραυτόπουλο για το σύνολο του έργου του. Ομόφωνα απονεμήθηκε και το βραβείο για το Ειδικό Βραβείο «σε λογοτέχνη του οποίου το βιβλίο προάγει σημαντικά τον διάλογο σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα» και δόθηκε στον Βασίλη Λαδά για το βιβλίο του «Παιχνίδια κρίκετ» (Γαβριηλίδης).
Ολα τα υπόλοιπα βραβεία απονεμήθηκαν κατά πλειοψηφία: βραβείο μυθιστορήματος παίρνει η Νίκη Αναστασέα για το βιβλίο της «Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι» (Πόλις). Με βραβείο διηγήματος-νουβέλας τιμήθηκε ο Γιάννης Παλαβός για το βιβλίο του «Το αστείο» (Νεφέλη). Είχε τιμηθεί και με το αντίστοιχο βραβείο του ηλεκτρονικού περιοδικού «Αναγνώστης» για το ίδιο βιβλίο. Το βραβείο ποίησης δόθηκε στον Μάρκο Μέσκο για τη συλλογή του «Τα λύτρα» (Γαβριηλίδης). Το βραβείο δοκιμίου-κριτικής δόθηκε στον Μιχάλη Χρυσανθόπουλο για το βιβλίο του «Εκατό χρόνια πέρασαν και ένα καράβι. Ο ελληνικός υπερρεαλισμός και η κατασκευή της παράδοσης» (Αγρα).
Ενας Ελληνας συγγραφέας που ζει και δημιουργεί στο εξωτερικό, ο Θοδωρής Καλλιφατίδης, τιμήθηκε με το βραβείο της κατηγορίας «Μαρτυρία – βιογραφία – χρονικό – ταξιδιωτική λογοτεχνία» για το βιβλίο του «Τα περασμένα δεν είναι όνειρο» (Γαβριηλίδης). Το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα δόθηκε στον Χρήστο Αρμάντο Γκέζο για το βιβλίο «Ανεκπλήρωτοι φόβοι» (Πολύτροπον). Τέλος, η Επιτροπή εισηγήθηκε την απονομή τιμητικής διάκρισης για τη συμβολή τους στη νεοελληνική λογοτεχνία στα λογοτεχνικά περιοδικά «Η παρέμβαση» και «Εμβόλιμον».
Εδώ και τρία χρόνια, μαζί με τους κάθε φορά τιμώμενους δίνεται και στη δημοσιότητα το σκεπτικό των μελών της Επιτροπής για την κάθε επιλογή τους. Είναι μια διαδικασία που ορίστηκε με νόμο το 2010 και έδωσε τέλος στις διαδρομολογίες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το σκεπτικό για το Μεγάλο Βραβείο, που υπογράφει ο πρόεδρος της Επιτροπής, Αλέξης Ζήρας: «Δεν είναι η πρώτη φορά που το υπουργείο Πολιτισμού απονέμει το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων, μετά τη θέσπισή του το 1992, σε κριτικό λογοτεχνίας. Προηγήθηκαν η Νόρα Αναγνωστάκη και ο Αλέξανδρος Αργυρίου. Τη φορά αυτή η επιτροπή που έχω την τιμή να είμαι πρόεδρος αποφάσισε να απονείμει ομόφωνα το βραβείο σε έναν κριτικό που είναι στην κυριολεξία μαχόμενος: στον Δημήτρη Ραυτόπουλο. (…) μια διάκριση που πέρα απ’ όλα τα άλλα ίσως έχει με αυτή τη βράβευση και ένα νόημα ανάταξης και αντίθεσης στα φαινόμενα σύγχυσης του καιρού μας, προπάντων για τις νεότερες γενιές».
Οσο για το σκεπτικό στο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου έχει ιδιαίτερη σημασία για πολλούς λόγους. «Η επιλογή και βράβευση κατά πλειοψηφία του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου φανερώνει την επιθυμία της επιτροπής να τιμήσει έναν νέο που γεννήθηκε στη Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου, είναι απόφοιτος της Σχολής Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και δυναμικά με το πρώτο βιβλίο του μας δείχνει το ταλέντο του, την ωριμότητα της σκέψης και της ποίησης, την αδιαμφισβήτητη προοπτική της εξέλιξής του. Εναν νέο που τη βορειοηπειρώτικη παράδοση της ελληνικής γλώσσας και την ανθεκτική ψυχή του την κάνει δυνατή ποίηση», σημειώνεται στο σκεπτικό. Το βιβλίο του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου είχε ήδη τιμηθεί το περασμένο καλοκαίρι στο Συμπόσιο Ποίησης στην Πάτρα.
από το kathimerini.gr
Μέρος της Ποικίλης Στοάς έχει αποκαλυφθεί σε οικοδομικό τετράγωνο στο Μοναστηράκι από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών
Πεισιάνακτος ή Ποικίλη Στοά (475-450 π.Χ.)
Πρόκειται για το ευρύτερα γνωστό κτίριο της Αγοράς της περιόδου του Κίμωνος και ένα από τα πιο φημισμένα κοσμικά οικοδομήματα της αρχαίας Αθήνας, που ξεχωρίζει τόσο για την επιμελημένη του σχεδίαση και δόμηση όσο και για την πολυτέλειά του. Χρονολογείται στο διάστημα των ετών 475-450 π.Χ. Η στοά ονομάστηκε αρχικά «Στοά Πεισιάνακτος» από τον (πιθανό) γυναικάδελφο του Κίμωνος Πεισιάνακτα, ο οποίος ήταν υπέυθυνος για την χρηματοδότηση της εκτέλεσης του έργου κατά μήκος της βόρειας πλευράς του τετραγώνου της Αγοράς. Σύμφωνα με τον Παυσανία, βρισκόταν στην συμβολή της Οδού Παναθηναίων με έναν δρόμο που ερχόταν από τα βόρεια και κατέληγε στην Αγορά μέσω μιας πύλης, στολισμένης με τρόπαιο νίκης των Αθηναίων (του 303 π.Χ. περίπου), στο οποίο ενδέχεται να ανήκουν δύο βάσεις που έχουν αποκαλυφθεί στο σημείο αυτό. Πρόκειται για ευρύχωρη στοά δωρικού ρυθμού, κατασκευασμένη από ασβεστόλιθο, ψαμμίτη (αμμόπετρα) και μάρμαρο, με πρόσοψη προς νότον και εσωτερική ιωνική κιονοστοιχία, που αποτελεί την παρθενική εμφάνιση ιωνικών υποστηλωμάτων σε δωρικό κτίσμα.
Σύντομα μετά την ανέγερσή της, στην δεκαετία 470-460 π.Χ., οι εσωτερικοί της τοίχοι κοσμήθηκαν με μία σειρά από ζωγραφικές παραστάσεις, με αποτέλεσμα από τον 4ο αι. και εξής να γίνει γνωστή με την οικεία στους αρχαίους συγγραφείς επωνυμία «Ποικίλη» (= ζωγραφισμένη, πολύχρωμη), την οποία μνημονεύουν ως επίσημη ονομασία της και οι σωζόμενες επιγραφές. Απ’ ό,τι φαίνεται οι ζωγραφικές παραστάσεις ήταν καμωμένες πάνω σε μεγάλους ξύλινους πίνακες («σανίδες») από εξέχοντες ζωγράφους της εποχής, όπως ο Πολύγνωτος, ο Μίκων και ο Πάναινος, και απεικόνιζαν σκηνές από τα μυθικά και ιστορικά στρατιωτικά κατορθώματα των Αθηναίων: «Ιλίου Πέρσις» (= Άλωση της Τροίας), Αμαζονομαχία, μάχη της Οινόης και – την εξοχώτερη όλων – μάχη του Μαραθώνος. Επιπλέον, η στοά στέγαζε και άλλα, απτά ενθύμια των αθηναϊκών θριάμβων, λόγου χάρη τις χάλκινες ασπίδες που Αθηναίοι πήραν ως λάφυρα από τους Λακεδαιμονίους που αιχμαλώτισαν στην νήσο Σφακτηρία το 425/4 π.Χ.
Πέραν αυτών, η Ποικίλη Στοά ήταν πολυσύχναστη και συνδεδεμένη με σημαντικά ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα, επιτελώντας πληθώρα λειτουργιών. Η ποιότητα, το μέγεθος και η επίκαιρη θέση του κτιρίου πρέπει να είχαν εξαρχής ιδιαίτερη σημασία για την ευρύτατη χρήση του. Σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες στοές της Αγοράς, δεν φαίνεται να προοριζόταν για την εξυπηρέτηση κάποιου συγκεκριμένου σκοπού είτε μιας ορισμένης ομάδας αξιωματούχων/κρατικών υπαλλήλων παρά μόνον περιστασιακά και όταν συνέτρεχε λόγος· μάλλον χτίστηκε για να ανταποκριθεί στις ανάγκες του πλήθους των πολιτών εν γένει, παρέχοντας προστασία από τα καιρικά φαινόμενα και ταυτόχρονα έναν ευχάριστο χώρο για συναντήσεις και διάλογο μόλις έξω από τα όρια της Αγοράς. Η μεγάλη εισροή ατόμων στον χώρο της στοάς ίσως να στάθηκε η αφορμή για την έκθεση των ζωγραφικών έργων και των λοιπών κειμηλίων, τα οποία, πέρα από την τέρψη που προσέφεραν στους επισκέπτες, προφανώς αποσκοπούσαν και στην διοχέτευση πολιτικών μηνυμάτων στον λαό. Εκεί, όπως παραδίδουν οι πηγές, οι Τριάκοντα Τύραννοι επέβαλαν τις θανατικές ποινές 1.500 περίπου πολιτών στο μικρό διάστημα της εξουσίας τους (404-403 π.Χ.) και το ίδιο μέρος επέλεξε για την διδασκαλία του ο φιλόσοφος Ζήνων, του οποίου οι οπαδοί αποκλήθηκαν γι’ αυτό Στωικοί. Τέλος, η περιοχή πίσω από την στοά, όπου υπήρχαν τα σπίτια πλουσίων πολιτών, αποτελούσε, σύμφωνα με τις παραδιδόμενες μαρτυρίες, τον ευσεβή πόθο κάθε Αθηναίου για την απόκτηση κατοικίας
Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
Είναι μη γίνω ‘’ποιητής’’
Και κλειστώ στο δωμάτιο
Ν’ αγναντεύω τη θάλασσα
Κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουν τα ράμματα στις φλέβες μου
Κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
Μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
Για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουν τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
Για να κοιμίζω τους δικούς μου.
