Είδαμε
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : old Athens
Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, ο ήλιος ανατέλλει ξανά στη χώρα των Inuit, μετά από 40 μέρες απόλυτης νύχτας. Αυτή είναι η μεγάλη τους γιορτή. Οι κινηματογραφιστές Glen Milner και Ben Hilton ήταν εκεί…Οι εικόνες είναι μοναδικές ..
“Νο matter how the weather is, we always have a will to live “
(κάντε κλικ πάνω για να δείτε το βίντεο )
lifo/2.2.12
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: I AM GREEK
Ανάμεσα στις φετινές συμμετοχές του 7ου Animfest, εμείς ξεχωρίσαμε πέντε για την πρωτοτυπία και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους. Οι δημιουργοί τους μπορεί να προέρχονται από διαφορετικούς χώρους, αλλά όλοι τους διαθέτουν αγάπη για το animation και μπόλικη όρεξη για να προσφέρουν κάτι καινούριο σε μια χώρα που το έχει ανάγκη. Θελήσαμε, λοιπόν, να μάθουμε την πηγή της έμπνευσης τους, αλλά και τις τυχόν δυσκολίες που αντιμετώπισαν κατά την παραγωγή της ταινίας τους.
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : KYP 2012 C
Διαμαντής Αϊδίνης
Το έργο μου
“Είναι μια εγκατάσταση, μια πόλη φτιαγμένη από χαλκό, σίδερο και ξύλο. Υπάρχει ένα βίντεο το οποίο παίζει παράλληλα, από έναν προτζέκτορα στον τοίχο, και μια τηλεόραση που είναι ενταγμένη μέσα στο έργο. Η πόλη που έχω δημιουργήσει δεν αντικατοπτρίζει κάποια συγκεκριμένη πόλη αλλά θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή πόλη. Το έργο ονομάζεται «citta aperta- ανοιχτή πόλη» από τη γνωστή ταινία Roma citta aperta”.
Η πόλη
“Αισθάνομαι μια μεγάλη γοητεία για την πόλη. Είμαι στην πόλη, ταξιδεύω ,την εξουσιάζω και με εξουσιάζει. Απλώνω το χέρι μου και σταματάει το λεωφορείο. Με μεταφέρει από τη μια μεριά της πόλης στην άλλη, πατάω με το δάχτυλο μου ένα κουμπί και το ασανσέρ με ανεβάζει στον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας. Πράγματα τα οποία στη φύση δεν μπορούμε να τα κάνουμε, μέσα όμως στη πόλη αισθανόμαστε υπερήρωες γιατί ουσιαστικά έχουμε όλη αυτήν τη τεχνολογία. Η πόλη επεμβαίνει επάνω μας, το ίδιο και εμείς σε αυτήν ενώ στη φύση δεν μπορούμε να αγγίξουμε τίποτα”.
Η Αθήνα
“Η Αθήνα είναι ιδανική πόλη και πηγή έμπνευσης για έναν καλλιτέχνη. Αισθάνομαι ένα παιδί της πόλης γιατί έχω μεγαλώσει μέσα σε αυτήν και μέχρι κάποια στιγμή της ζωής μου ζήλευα τα παιδιά του χωριού. Τη φύση την ανακάλυψα πολύ αργότερα. Για να λειτουργήσω και να δουλέψω πρέπει να μυρίσω τον υπόνομο, την βενζίνη, τον φωταγωγό, τον αέρα της πόλης, αλλιώς δεν μπορώ να λειτουργήσω. Χρειάζομαι την κακουχία της πόλης. Την Αθήνα την υπεραγαπώ , είναι η πόλη μου, η πόλη που γεννήθηκα. Αν έχω κάποιο πρόβλημα είναι με τους ανθρώπους που κατοικούν αυτήν την πόλη, έχω την εντύπωση πως την κακοποιούν. Μια πόλη που δεν την αγαπάς σαφώς και δεν μπορείς να μείνεις. Οι άνθρωποι πρέπει να αγαπήσουν την πόλη τους”.
Μυρτώ Σταμπούλου
Το έργο μου
“Παρουσιάζω 6 σχέδια από μια ευρύτερη σειρά. Πέντε από αυτά αφορούν σημαντικά μέρη του κόσμου. Οι φωτογραφίες αφορούν την πόλη και πιο συγκεκριμένα τα εμπορικά καταστήματα ανά τον κόσμο.Το δεύτερο κομμάτι αφορά το παιχνίδι Second Life που αποτελεί ουσιαστικά ρέπλικα της καθημερινότητας και δείχνει πώς κάποιος εκεί μέσα στον φανταστικό κόσμο επεκτείνεται και ζει σαν να είναι πραγματικότητα.Ουσιαστικά θέλω να δείξω πώς αυτοί οι κοινόχρηστοι και δημόσιοι χώροι μετατρέπονται σε ιδιωτικοί και ελεγχόμενοι από τον φωτισμό και τη μουσική. Πως η οικονομία και η τεχνολογία επιδρούν πάνω στον άνθρωπο. Με εξιτάρουν διάφορες υποθέσεις για το πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα μελλοντικά”.
Γιάννης Γκανάς
Το έργο μου
Ονομάζεται «Πόρτες Ανοιχτές» και ουσιαστικά αποτελείται από παλιές σιδερένιες πόρτες της Αθήνας που πλέον μπορεί κανείς να θαυμάσει στον Κεραμικό, στο Μεταξουργείο και στου Φιλλοπάπου. Οι πόρτες είναι σαν σχήματα, σαν ένα μάτι, σαν ένας παρατηρητής του δρόμου , έτσι το νιώθω εγώ. Το έργο είναι μια πάρα πολύ καθαρή αποτύπωση του μοτίβου που έχει κάθε πόρτα καθώς δεν ασχολούμαι με τη φθορά που μπορεί να υπάρχει επάνω τους. Σίγουρα η φθορά είναι κάτι που υφίσταται, αυτό όμως το οποίο με ενδιαφέρει πάρα πολύ είναι ότι οι πόρτες είναι σαν να παρατηρούν συνεχώς τον δρόμο. Λειτουργούν σαν διαχωριστές καθώς διαχωρίζουν το ιδιωτικό, αυτό το οποίο συμβαίνει μέσα στο σπίτι-το πολύ προσωπικό, από αυτό το οποίο συμβαίνει έξω. Αυτή η διαφορά μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου είναι πιο επίκαιρη από ποτέ καθώς τώρα πια το «έξω» με το «μέσα» έχει αρχίσει να είναι δραματικό.
Η Αθήνα
“Την αγαπώ και θεωρώ πως είναι μια καλή πόλη και το λέω σε σύγκριση και με τις υπόλοιπες πόλεις στις οποίες έχω βρεθεί. Έχει τα προβλήματά της τα οποία είναι προφανή και πολύ σοβαρά και ένας σημαντικός λόγος που έχει αυτά τα προβλήματα είναι το γεγονός ότι είναι ανοιχτή. Είναι καλό να βλέπουμε τα προβλήματα της Αθήνας και να τα καταλαβαίνουμε, να τα διαχειριζόμαστε δηλαδή χωρίς να τα αγνοούμε. Και από εκεί προέρχεται και η όλη έμπνευση. Οι κακές και οι καλές εμπειρίες μέσα στην πόλη διαμορφώνουν ένα υπόβαθρο για να σκεφτεί κανείς”.
Nίκος Λαγός
Το έργο μου
“Είναι βιωματικό όπως τα περισσότερα έργα μου, έχει σαν θέμα την πόλη. Μια πόλη στην οποία μεγάλωσα, το περιβάλλον στο οποίο ζω ουσιαστικά και περιπλανιέμαι. Μέσα στον πίνακα μπορεί κανείς να παρατηρήσει αλληλένδετα στοιχεία, όπως εικόνες, μνήμες, φανταστικά πράγματα που με μια πρώτη ανάγνωση φαίνονται ασύνδετα αλλά αν κανείς το σκεφτεί συνδέονται μεταξύ τους συνειρμικά. Προσπαθώ με κάποιο τρόπο να συνδέσω όλα αυτά τα στοιχεία και να φτιάξω ένα αρμονικό κομμάτι πάνω σε ένα πίνακα το οποίο θα έχει κάποια λογική. Ο πίνακας είναι ζωγραφισμένος και ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιες σημειώσεις από κολλημένα κομμάτια χαρτί επάνω. Το έργο έχει στοιχεία ονείρων που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, ουσιαστικά είναι σαν τα όνειρα που περιπλανώνται”.
Η πόλη
“Είμαι επηρεασμένος από τους Αμερικάνους ζωγράφους που αρκετοί από αυτούς είχαν θέμα τις μεγαλουπόλεις. Εκεί έζησαν και επηρεάστηκαν στον τόπο της δουλειάς τους αλλά είναι σίγουρα και μια ουτοπική πόλη, ένα φανταστικό τοπίο, ένα δημιούργημα φαντασίας”.
Κώστας Χριστόπουλος
Το έργο μου
“Το πρώτο είναι ένα πανό, γραμμένο με λάδι, από το Βερολίνο το οποίο φέρει επάνω του τη φράση « Δεν υπάρχει τέλος στην Ιστορία». Το δεύτερο έργο, που είναι και αυτό λάδι σε πανί, δείχνει ένα αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο σε ασπρόμαυρο φόντο.
Ενα ακόμη έργο, το οποίο αποτελεί μια χαρακτική σειρά, είναι ένα γιαπί και ακριβώς απέναντι σημαντικά κτίρια της Αθήνας όπως το Hilton και το Υπουργείο Ανάπτυξης. Τα κτίρια βρίσκονται σε αντιπαράθεση και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που έχω επιλέξει να είναι μαζί. Το γιαπί είναι ένα κτήριο, με τις σιδεριές, που ουσιαστικά δεν έχει ολοκληρωθεί και φαντάζει πολύ απλό και μικρό μπροστά στα μεγάλα και πολυτελή κτίρια της Αθήνας”.
Η Αθήνα
“Η Αθήνα δεν πιστεύω ότι είναι άσχημη πόλη. Έτσι πρέπει να είναι. Οι Αθηναίοι μισούν την πόλη στην οποία ζούνε. Όπως κάθε πόλη έτσι και η Αθήνα έχει τα προβλήματα της, δεν είναι κάτι το καινούργιο αυτό, και δεν είναι λόγος αυτός για να μισείς την πόλη σου. Η πόλη είναι ο χώρος όπου συγκεντρώνεται η πολιτική διεκδίκηση”.
Γκαλερί Ζουμπουλάκη
9 Φεβρουαρίου – 10 Μαρτίου
ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
Αυτό που θα δείτε είναι το επίτευγμα τής συνδυασμένης προσπάθειας των
φοιτητών τής σχολής μουσικής Robert M. Trammell Music Conservatory και της
σχολής μηχανικής της Sharon Wick School of Engineering at the University of
Iowa.
Το 97% των εξαρτημάτων τής μηχανής προήλθε από τις εταιρείες John Deere
Industries ( τα γνωστά τρακτέρ ) και Irrigation Equipment of Bancroft, Iowa
δηλαδή γεωργικά εξαρτήματα!
Τους χρειάστηκε 13,029 ώρες για τον συγχρονισμό και την κατασκευή τής
μηχανής πριν κινηματογραφήσουν αυτό το φιλμ.Τώρα βρίσκεται σε έκθεση στο
Matthew Gerhard Alumni Hall του πανεπιστημίου τής Iowa και θα δωρηθεί στο
Smithsonian.
|
 |
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : PABLO_NERUDA
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : KΑΛΥΤΕΡΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω T O V I D E O : MUSEUM-PHOTOS
Πάνω από 72.000 έγχρωμες φωτογραφίες ( αυτοχρωμίες) και 100 ώρες
κινηματογραφικού φιλμ βρίσκονται στα αρχεία του Μουσείου Albert Kahn , στο
Παρίσι.
Ανάμεσα στα 1908 και 1930 ο πολυεκατομμυριούχος Γάλλος τραπεζίτης και
φιλάνθρωπος Albert Kahn αποφάσισε να στείλει φωτογράφους σε όλο τον κόσμο
προκειμένου να απαθανατίσουν τη ζωή στον Πλανήτη.
Οι φωτογράφοι αυτοί έγιναν «μάρτυρες» μερικών από τα πιο βαρυσήμαντα
γεγονότα της εποχής, αλλά και προσωπικών λεπτομερειών της καθημερινής ζωής
απλών ανθρώπων.
Οι αυτοχρωμίες, προδρομική μορφή των έγχρωμων φωτογραφιών, ήταν ακόμη
άγνωστες στην αρχή του αιώνα. Ακόμη και όταν διαδόθηκε η νέα αυτή τεχνική
ανακάλυψη των αδελφών Λυμιέρ, των γνωστών εφευρετών του κινηματογράφου,
παρέμενε ένα πολύ ακριβό μέσο για τις δυνατότητες των φωτογραφικών
εργαστηρίων, που εξακολουθούσαν να κάνουν ασπρόμαυρες ή επιχρωματισμένες
φωτογραφίες. Παρ’ όλα αυτά, η μέθοδος της αυτοχρωμίας αποδείχθηκε
επιτυχής, αφού εκτοπίστηκε μόλις στη δεκαετία του 1950 από τα σύγχρονα έγχρωμα φιλμ.
Στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του αιώνα, λοιπόν, λίγοι άνθρωποι
μπορούσαν να ελπίζουν ότι θα τραβήξουν έγχρωμες φωτογραφίες, αφού οι
τεχνικές έγχρωμης εμφάνισης βρίσκονταν ακόμη σε πειραματικό στάδιο, ενώ η
πατέντα των αδελφών Λυμιέρ κατατέθηκε μόλις το 1903 και χρειάστηκε μια
σταδιακή τελειοποίηση ως το 1907. Αυτή ήταν και η πρώτη επιτυχημένη
εμπορικά έγχρωμη τεχνική, η οποία έδινε θαυμάσιες έγχρωμες διαφάνειες με σωστή χρωματική ισορροπία και συνήθως απαλά χρώματα. Αν η λήψη γινόταν υπό τον κατάλληλο φωτισμό, τα χρώματα μπορούσαν να βγουν ως και λαμπερά. Η νέα
εφεύρεση ονομάστηκε «αυτοχρωμία», προφανώς για να τονισθεί το «αυτόματον»
της μεθόδου, αφού η χρήση της δεν παρουσίαζε επιπλέον δυσκολίες απ’ ό,τι
εκείνη των ασπρόμαυρων φωτογραφιών. Η κατασκευή, όμως, των αυτοχρωμικών
πλακών ήταν τεχνικά δύσκολη και δαπανηρή. Πάντως, το 1913, η παραγωγή του
εργοστασίου των αδελφών Λυμιέρ έφθασε τις 6.000 πλάκες την ημέρα.
Την ίδια εποχή ο τραπεζίτης Αλμπέρ Καν στη Βουλώνη, το αριστοκρατικό
προάστιο του Παρισιού, είχε αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην υλοποίηση ενός
οράματος και ενός ανθρωπιστικού έργου, που στόχευε στη βελτίωση της
κατανόησης μεταξύ των λαών και στη διεθνή συνεργασία. Αξιοποιώντας τις
νέες τεχνικές της φωτογραφίας και του κινηματογράφου, επεδίωξε να καταγράψει με αντικειμενικότητα τοπία, κτίρια και ανθρώπους, χωρίς τις παρωπίδες των
σκοπιμοτήτων του καιρού του, χωρίς τη βαριά σκιά του επεκτατισμού, της
αποικιοκρατίας, του οριενταλισμού, του εξωτισμού. Σε αυτή την καταγραφή,
που ξεκίνησε το 1909, έδωσε το όνομα «Αρχεία του Πλανήτη». Και, παρ’ ότι δεν
κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο του, όπως περιγράφει η διευθύντρια του
Μουσείου Αλμπέρ Καν κυρία Jeanne Beausoleil, «χάρη στην αλάθητη διαίσθησή
του πραγματοποίησε αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε έργο τεκμηρίωσης με
πολυμέσα». Πρωταρχικός στόχος του Αλμπέρ Καν ήταν ο αγώνας κατά των
προκαταλήψεων. Πεπεισμένος ότι τους πολέμους προκαλεί η ανεπαρκής γνώση
της ετερότητας, προόριζε τα «Αρχεία του Πλανήτη» για την πληροφόρηση όλων των προσωπικοτήτων που αντιπροσώπευαν διάφορες κοινωνικές, πολιτικές,
συνδικαλιστικές και θρησκευτικές τάσεις. Για τη συνάντηση αυτών των
προσωπικοτήτων ίδρυσε το 1916 την Εθνική Επιτροπή Κοινωνικών και Πολιτικών
Μελετών καθώς και την οργάνωση «Γύρω από τον Κόσμο». Προσκεκλημένοι της
οργάνωσης, συμμετείχαν σε συνεδριάσεις μεταξύ άλλων ο Νικόλαος Πολίτης, ο
Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Ιωάννης Μεταξάς.
Οι αποστολές σε διάφορα μέρη του κόσμου δεν γίνονταν τυχαία και άσκοπα. Ο
Αλμπέρ Καν ανέλυε καθημερινά τον διεθνή Τύπο και επέλεγε τόσο τον τόπο
προορισμού των αποστολών όσο και τους κατάλληλους συνεργάτες. Στην
υπηρεσία αυτής της ουτοπίας τέθηκαν άνθρωποι με ανοιχτό μυαλό και ανοιχτούς
ορίζοντες. Τις δύο αποστολές στο Αγιον Ορος έφεραν σε πέρας δύο
δοκιμασμένοι φωτογράφοι, ο Στεφάν Πασέ το 1913 και ο Φερνάν Κυβίλ το 1918, σε κρίσιμες περιόδους για τη διαμόρφωση του πολιτικού χάρτη της εποχής, υπό την
καθοδήγηση του γεωγράφου Ζαν Μπρυν, ενός από τους πρωτεργάτες της
ανθρωπογεωγραφίας στη Γαλλία. Ο Μπρυν, τακτικός καθηγητής στο Κολέγιο της
Γαλλίας, τέθηκε επικεφαλής των «Αρχείων του Πλανήτη» προσφέροντας την
πολύτιμη γνώση του για τις νευραλγικές περιοχές του πλανήτη που έπρεπε να
αποτελέσουν αντικείμενο καταγραφής. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρώτη
αποστολή που διηύθυνε για τα «Αρχεία του Πλανήτη», στις 13 Οκτωβρίου 1912,
επέλεξε να επισκεφθεί τα Βαλκάνια, πέντε ημέρες προτού ξεσπάσει ο πρώτος
από τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : opthalmapates
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω: FOTOS_CON_MOVIMIENTO1
