Η Ζωή μας σήμερα
Μπετόβεν για τις κρίσεις πανικού, Βιβάλντι για το στρες και Μότσαρτ για τα δύσκολα προβλήματα συνιστούν οι επιστήμονες… Η μουσική μπορεί να συμβάλει στη θεραπεία συγκεκριμένων ψυχικών ασθενειών και ψυχοσωματικών διαταραχών, εκτιμούν αμερικανοί και σκωτσέζοι επιστήμονες, οι οποίοι ζητούν από τους ασθενείς τους να ακούνε συγκεκριμένα μουσικά κομμάτια.
Π.χ., ο Μπετόβεν θεωρείται κατάλληλος για την αντιμετώπιση κρίσεων πανικού, οι Ρink Floyd για την κατάθλιψη, ενώ η τζαζ γενικά θεωρείται το πλέον «θεραπευτικό» είδος μουσικής.
Επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης χρησιμοποιεί ένα μείγμα ψυχολογίας και ακουστικής μηχανικής προκειμένου να εξακριβώσει κατά πόσον η μουσική μπορεί να κρύβει τη λύση πολλών ψυχολογικών παθήσεων. Αναλύουν τους στίχους, τους τόνους, ακόμη και αυτούς που κρύβονται πίσω από διάσημα ροκ και ποπ τραγούδια.
άθε μουσική εξημερώνει και διαφορετικό… ήθος, υποστηρίζουν οι επιστήμονες, αλλά η τζαζ αναδεικνύεται πρωταθλήτρια της ψυχοθεραπείας
«Η επίδραση ενός κομματιού μουσικής σε έναν άνθρωπο ξεπερνάκατά πολύ αυτό που πιστεύουμε,ότι απλώς ένα γρήγοροτέμπο μπορεί να ανεβάσει τη διάθεση, ενώ ένα πιο αργό μπορείνα μας ρίξει» εξηγεί ο επικεφαλής της μελέτης Ντον Νοξ, προσθέτοντας ότι «η μουσική εκφράζεισυναίσθημα μέσα από πολλούς παράγοντες, όπως ο τόνος,η δομή και τα άλλα χαρακτηριστικάενός κομματιού, ενώ και οι στίχοι μπορεί να έχουν μεγάληεπίδραση». Ετσι η μουσική συγκροτημάτων όπως οι Ρink Floyd (και ειδικά τα άλμπουμ τους «Wish Υou Were Ηere» και «Τhe Dark Side Οf Τhe Μoon»), το άλμπουμ «Cold Τurkey» του Τζον Λένονκαι το κομμάτι «What Α Wonderful World» του Λούις Αρμστρονγκ θεωρούνται «ανεβαστικά» της διάθεσης. Αντιθέτως, τα «Αnother Οne Βites Τhe Dust» των Queen, «Εverybody Ηurts» των RΕΜ και «Cigarettes and Αlcohol» των Οasis αποδείχθηκε ότι χάλασαν την διάθεση των εθελοντών.
Στόχος των σκωτσέζων επιστημόνων είναι να αναπτύξουν ένα μαθηματικό μοντέλο που να εξηγεί την ικανότητα της μουσικής να προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα. Ετσι μπορούν να φτιάξουν προγράμματα στο κομπιούτερ τα οποία θα αναγνωρίζουν τις μουσικές εκείνες που είναι ικανές να επηρεάσουν τα συναισθήματα.
Στις ΗΠΑ επιστήμονες του Πανεπιστημίου Τεμπλ της Φιλαδέλφειας μελέτησαν τον εγκέφαλο 184 εθελοντών την ώρα που εκείνοι άκουγαν συγκεκριμένα είδη μουσικής. Διαπίστωσαν ότι κάθε μουσικό κομμάτι ή κλασικός συνθέτης είχε και διαφορετική επίδραση στην κυκλοφορία του αίματος, στη διάθεση και στις νευ ρικές λειτουργίες.
πηγή : http://www.o-klooun.com
Ο δισεκατομμυριούχος συνιδρυτής της Apple και ο εγκέφαλος μιας αυτοκρατορίας προϊόντων που έφεραν την επανάσταση στους υπολογιστές, την τηλεφωνία και την μουσική βιομηχανία, συγκινεί με τα τελευταία του λόγια κάνοντας έναν «σκληρό» προσωπικό απολογισμό και δίνοντας συμβουλές αναφερόμενος στο τι έχει περισσότερο σημασία στη ζωή.
Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)
Ένας άνθρωπος ενδιαφερόταν πολύ να γνωρίσει τον εαυτό του και ν’ ανακαλύψει τις υπέρτατες αλήθειες της ζωής.
Σ’ όλη του τη ζωή αναζητούσε έναν φωτισμένο άνθρωπο που θα του έδινε κι εκείνου τα φώτα του.
Πήγαινε απ’ τον ένα δάσκαλο στον άλλον, όμως, έμενε στην ίδια κατάσταση.
Πέρασαν πολλά χρόνια αναζήτησης, κι ο άνθρωπος ήταν πια κουρασμένος· εξαντλημένος.
Τότε, μια μέρα, ένας γέροντας από ένα μικρό ορεινό χωριό, του είπε:
«Αν στ’ αλήθεια θέλεις να βρεις το δάσκαλό σου, πρέπει να πας στο Νεπάλ. Εκεί ζει ένας άνθρωπος που έχει φήμη μεγάλου σοφού. Κανένας δεν ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται – είναι μυστήριο. Θα πρέπει να τον βρεις μόνος σου, αλλά ένα είναι το σίγουρο: δεν θα είναι εύκολο. Όσοι τον αναζήτησαν είπαν ότι όταν κάποιος πλησίαζε τον τόπο του, εκείνος έφευγε και χωνόταν ακόμα πιο βαθιά μέσα στα βουνά.
Ο άνθρωπος ένιωθε να γερνά, όμως οπλίστηκε με θάρρος και ξεκίνησε.
Δύο χρόνια ταξίδευε με καμήλες, με άλογα, και τελικά με τα πόδια, ώσπου να φτάσει στο σημείο εκείνο, στη βάση του βραχώδους όγκου του Νεπάλ.
Κι από πού να ξεκινήσει το ψάξιμο;
Ο κόσμος του έλεγε:
«Ναι, τον γνωρίζουμε τον γέροντα. Είναι τόσο γέρος…»
«Αδύνατο να καταλάβεις την ηλικία του. Μπορεί να είναι τριακοσίων ετών, πεντακοσίων… Κανείς δεν ξέρει.»
«Ζει κάπου εδώ, πράγματι, όμως δεν ξέρουμε ακριβώς το μέρος… Κανένας δεν ξέρει με ακρίβεια.»
«Κάπου εδώ θα τριγυρίζει. Αν ψάξεις συστηματικά θα τον βρεις».
Ο άνθρωπος έψαχνε, έψαχνε, έψαχνε…
Δύο ολόκληρα χρόνια τριγυρνούσε στο Νεπάλ κατάκοπος, αδυνατισμένος, τρώγοντας άγρια φρούτα, φύλλα και αγριόχορτα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Θα ήταν πολύ ήπιο αν λέγαμε ότι έχασε «πολλά», γιατί μάλλον τα είχε χάσει «όλα». Ωστόσο, ήταν αποφασισμένος να βρει εκείνον τον άνθρωπο.
Για να πάρει θάρρος έλεγε με το νου του ότι για να είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί κάποιος, σίγουρα θ’ αξίζει τον κόπο.
«Ακόμα κι αν σου κοστίσει τη ζωή σου;» τον ρώτησε ένα απόγευμα κάποιος χωρικός.
«Ακόμα κι έτσι» απάντησε.
«Είσαι τρελός» είπε ο χωρικός, «αλλά αν αυτό θέλεις… Λένε ότι υπάρχει ένας πολύ σοφός δάσκαλος που ζει σε μια καλύβα πάνω σ’ εκείνο το βουνό… Λένε ακόμα ότι η ανάβαση είναι θανατηφόρα.»
Μάζεψε τις τελευταίες του δυνάμεις και σκαρφάλωσε στην κορυφή. Παλεύοντας με τα βράχια, με κουρελιασμένα και τα τελευταία απομεινάρια των ρούχων του, σκελετωμένος, διψασμένος, βρόμικος και πληγιασμένος έφτασε σ’ ένα μικρό αχυρένιο καλύβι.
Έρποντας σχεδόν, έσπρωξε τη σαραβαλιασμένη πόρτα…
Τότε είδε πεσμένο στο έδαφος το ακίνητο σώμα ενός γέροντα.
Πλησίασε και κατάλαβε ότι αυτός ήταν ο δάσκαλος…
Όμως, είχε φτάσει αργά. Ο γέρος ήταν νεκρός.
Ο άνθρωπος κατέρρευσε κυριολεκτικά δίπλα στο παγωμένο σώμα του φωτισμένου δασκάλου, τσακισμένος από την κούραση, τον πόνο, την απογοήτευση.
Δυο μέρες και δυο νύχτες έκλαιγε χωρίς να κουνηθεί από εκεί, και την τρίτη μέρα σηκώθηκε και βγήκε να πιει λίγο νερό.
Στάθηκε κάτω από τον ήλιο κι ανάσανε τον δροσερό αέρα των βουνών.
Οι σκέψεις είχαν εξαφανιστεί χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Δεν είχε κάνει τίποτα, δεν είχε πετύχει τίποτα και δεν του έμενε τίποτα να κάνει.
Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό ένιωσε ανακουφισμένος, γαλήνιος, χωρίς επείγουσες ανάγκες…
Κι ένιωσε ξάφνου να γεμίζει με φως η ψυχή του.
Ποτέ δεν είχε νιώσει τέτοια ευτυχία!
Ένας μικρός, ανεπαίσθητος θόρυβος του έδωσε να καταλάβει ότι δεν ήταν μόνος.
Καθώς στράφηκε, τον είδε.
Πίσω του στεκόταν ο γέρος δάσκαλος. Ο φωτισμένος. Τον κοίταζε χαμογελώντας.
Ύστερα από λίγο του είπε:
«Ώστε έφτασες τελικά. Θέλεις να με ρωτήσεις κάτι;»
Και ο άνθρωπος που τόσο τον είχε αναζητήσει, απάντησε:
«Όχι».
Και γέλασαν και οι δυο τους με γέλια τρανταχτά που αντηχούσαν στα φαράγγια…
ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΗΣΥΧΗ ΩΡΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ, καθώς ήμουν ξαπλωμένος και μισοκοιμισμένος, οι εφτά εαυτοί μου κάθισαν μαζί και έτσι κουβέντιαζαν ψιθυριστά.
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Εδώ, σε αυτόν τον τρελό, κατοίκησα όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να κάνω τίποτα παρά να ανανεώνω τον πόνο του την ημέρα και να ξαναδημιουργώ τη θλίψη του τη νύχτα. Δε μπορώ να αντέξω άλλο τη μοίρα μου, και τώρα επαναστατώ.
Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Η δικιά σου μοίρα είναι καλύτερη από τη δικιά μου, αδελφέ, γιατί μου δόθηκε να είμαι ο χαρούμενος εαυτός αυτού του τρελού. Γελώ το γέλιο του και τραγουδώ τις χαρούμενες ώρες του, και με τριπλο-φτερωμένα πόδια χορεύω τις φωτεινότερες σκέψεις του. Εγώ θα έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια στην κουρασμένη μου ύπαρξη
. Ο ΤΡΙΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Και εγώ ο από αγάπη κυριαρχούμενος εαυτός, ο φλεγόμενος πυρσός του αχαλίνωτου πάθους και των φανταστικών επιθυμιών; Εγώ ο αρρωστημένος από αγάπη εαυτός είμαι που θα έπρεπε να επαναστατήσει εναντίον αυτού του τρελού. Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Εγώ, απ’ όλους εσάς, είμαι ο πιο δυστυχισμένος, γιατί τίποτα δε μου δόθηκε εκτός από απεχθές μίσος και καταστροφική αηδία. Εγώ είμαι, ο θυελλώδης εαυτός που γεννήθηκα στις μαύρες σπηλιές της Κόλασης, αυτός που θα έπρεπε να διαμαρτυρηθεί και να μην υπηρετεί αυτόν τον τρελό.
Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Όχι, εγώ είμαι, ο σκεπτόμενος εαυτός, ο φαντασιόπληκτος εαυτός, ο εαυτός της πείνας και της δίψας, αυτός που είναι καταδικασμένος να τριγυρνά χωρίς ξεκούραση, ψάχνοντας άγνωστα και όχι ακόμα δημιουργημένα πράγματα -εγώ είμαι, όχι εσείς, αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω.
Ο ΕΚΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Και εγώ, ο εργαζόμενος εαυτός, ο θλιβερός εργάτης, που με υπομονετικά χέρια και γεμάτα λαχτάρα μάτια, κάνω τις ημέρες εικόνες και δίνω νέες και αιώνιες μορφές στα άμορφα στοιχεία -εγώ είμαι, ο μοναχικός, αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια σ’ αυτόν τον ανήσυχο τρελό.
Ο ΕΒΔΟΜΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Πόσο περίεργο που όλοι σας θα έπρεπε να επαναστατήσετε ενάντια σ’ αυτόν τον άνθρωπο, επειδή ο καθένας σας έχει μια προκαθορισμένη μοίρα να εκπληρώσει. Α! να μπορούσα να ήμουν σαν κάποιον από εσάς, ένας εαυτός με προαποφασισμένη μοίρα! Αλλά δεν έχω καμία, είμαι ο κάνω-τίποτα εαυτός, αυτός που κάθεται στο άλαλο, κενό τίποτα και ποτέ, ενώ εσείς είστε απασχολημένοι να ξαναδημιουργείτε ζωή. Εσείς είστε ή εγώ, γείτονες, που θα έπρεπε να επαναστατήσω;
ΟΤΑΝ Ο ΕΒΔΟΜΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΙΛΗΣΕ ΕΤΣΙ, οι άλλοι έξι τον κοίταξαν με οίκτο και δεν είπαν τίποτα άλλο -και καθώς η νύχτα πύκνωνε, ο ένας μετά τον άλλο έπεσαν για ύπνο τυλιγμένοι σε μια νέα και χαρούμενη υποταγή. ΑΛΛΑ Ο ΕΒΔΟΜΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ να κοιτά και να παρατηρεί το τίποτα, το οποίο βρίσκεται πίσω απ’ όλα τα πράγματα.
[Πηγή: www.doctv.gr
Σύμφωνα με τον Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό [NLP] οι λέξεις επηρεάζουν τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά
Ποιες φράσεις είναι σημαντικές στη ζωή μας;
«Σήμερα ήταν μια καλή μέρα»: Αρκεί να το πεις έστω μια φορά για να δεις τη ζωή σου πιο αισιόδοξα.
«Καταλαβαίνω»: Πιο σημαντικό από το να έχεις πάντα δίκιο, είναι το να έχεις πάντα επίγνωση.
«Σ’αγαπώ»: Όλοι θέλουν κατά βάθος να το πουν και όλοι θέλουν να το ακούσουν.
«Σε εμπιστεύομαι»: Όλοι χρειαζόμαστε συμμάχους σε αυτή τη ζωή.
«Μπορώ και καλύτερα»: Μόλις το πεις, έχεις κάνει τη μισή διαδρομή για να το κάνεις και πραγματικότητα.
«Έκανα το καλύτερο που μπορούσα»: Αν όντως είναι αλήθεια, θα νιώσεις πολύ περήφανος για τον εαυτό σου και όσα κατάφερες.
«Συγχαρητήρια»: Αν το πεις χωρίς ίχνος ζήλιας, θα σε εκτιμήσεις ακόμα περισσότερο.
«Συγγνώμη»: Είναι πολύ λυτρωτικό όταν το λες και το εννοείς.
«Πήρα μια απόφαση»: Η ευθύνη που εμπεριέχει αυτή η φράση, μετατρέπει οποιαδήποτε δραστηριότητα από αγγαρεία σε συνειδητή επιλογή.
«Δεν έχω τελειώσει»: Μόνο εσύ αποφασίζεις πότε ένα κεφάλαιο έχει κλείσει στη ζωή σου.
«Αρκετά!»: Χρειάζεται να ξέρεις που να βάζεις ο ίδιος τα όριά σου.
«Δεν είναι πολύ όμορφο;»: Όσο περισσότερο παρατηρείς την ομορφιά του κόσμου που σε περιβάλλει, τόσο πιο ευτυχισμένος νιώθεις.
«Είσαι καταπληκτικός»: Άσε τον εαυτό σου να νιώσει θαυμασμό για κάποιον άλλο και θα νιώσεις πολύ πιο δυνατός.
«Πιστεύω σε αυτό»: Είτε πρόκειται για το θεό, είτε για μια απλή ιδέα, πρέπει να δείξεις πίστη σε κάτι στη ζωή σου.
«Δεν ξέρω πως να το κάνω»: Καλύτερα να παραδεχτείς την άγνοιά σου για κάτι και να μάθεις, παρά να προσποιηθείς ότι γνωρίζεις.
«Σε ευχαριστώ που βοήθησες να γίνει πραγματικότητα αυτό»: Γιατί κανείς δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του σε αυτή τη ζωή και χρειάζεται να δείχνει ευγνωμοσύνη σε αυτούς που τον βοηθούν.
Πώς, όμως, μπορούμε να διαχειριστούμε καλύτερα το άγχος; Τι πρέπει να αποφύγουμε;
Αποφύγετε:
– να κριτικάρετε και να κατηγορείτε τον εαυτό σας για ό,τι συμβαίνει,
– να έχετε τύψεις γιατί δεν ανταποκριθήκατε σ’ αυτό που περίμεναν οι άλλοι,
– να έχετε αυξημένες προσδοκίες για τον εαυτό σας και τους άλλους
– και να ‘εκφράζεστε’ αρνητικά»
Για την αποφυγή του άγχους θα πρέπει κανείς να αλλάξει τρόπο σκέψης, να κάνει αυτοδιάλογο, να νιώθει ευτυχής με όσα έχει καταφέρει, να παίρνει βαθιές αναπνοές και να βάλει δραστηριότητα και κίνηση στη ζωή του.
«Αποφύγετε να χρησιμοποιείτε αρνητικά μόρια, όπως ‘μην’ ή ‘δεν’, και λέξεις με αρνητική χροιά, όπως το ‘πρέπει’. Οι σκέψεις σας συνδέονται άμεσα και επηρεάζουν τα συναισθήματά σας και τη συμπεριφορά σας. Μιλήστε στον εαυτό σας είτε εξωτερικά, δηλαδή φωναχτά, είτε εσωτερικά, δηλαδή από μέσα σας, προσπαθώντας να τον χαλαρώσετε και να τον αποπροσανατολίσετε από αρνητικές σκέψεις.
Βρείτε αφορμές να γελάσετε ή παρακολουθήστε κάποιο πρόγραμμα στην τηλεόραση που σας κάνει να γελάτε. Αυτομάτως πηγαίνει το μήνυμα στον εγκέφαλο ότι είστε καλά. Θυμηθείτε να παίρνετε βαθιές αναπνοές, εκπνέοντας προς τα έξω κι έχοντας στο μυαλό σας μια όμορφη σκέψη ή εικόνα. Και, φυσικά, γυμναστείτε ή βάλτε κάποια δραστηριότητα και κίνηση στη ζωή σας.
Από awaken.gr
Γύρω από εκείνον ήταν συγκεντρωμένοι σαν ζωηρό μελίσσι οι μαθητές του. Κάποιος, ένας νεαρός που μοιραζόταν την ίδια λάμψη στα μάτια, του είπε:
«Δάσκαλε, κοίταξα ξανά τα σχέδιά μου και έκανα κάποιες διορθώσεις στις αναλογίες. Τώρα νομίζω ότι έχω υπολογίσει σωστά και με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια τις αποστάσεις που χωρίζουν τη Γη από τον Ήλιο και τη Σελήνη».
«Νομίζω, Αναξίμανδρε, ότι δε θα έχεις πέσει έξω στους υπολογισμούς σου. Μπορείς, λοιπόν, να μας τους παρουσιάσεις αύριο, την ώρα που θα μελετάμε αστρονομία», του αποκρίθηκε ο Θαλής.
Ο Μέλισσος δεν μπόρεσε να μη θαυμάσει το δάσκαλο και το μαθητή, που από εκείνη τη μικρή γωνία του σύμπαντος κατόρθωναν ήδη να μετρούν τις αποστάσεις ανάμεσα στη Γη και στη Σελήνη, στη Γη και στον Ήλιο…
Τότε ο Θαλής είδε το Μέλισσο, που στεκόταν λίγο παράμερα από τους μαθητές του και παρακολουθούσε.
«Φίλε μου, τι κάνεις;» τον ρώτησε αμέσως πηγαίνοντας προς το μέρος του. «Πάει πολύς καιρός!»
«Όμως, Θαλή, δε σε λησμονώ ποτέ. Όχι ύστερα από εκείνο που συνέβη τότε…»
«Είναι πολύ ωραία εδώ, στη Σχολή σου, Θαλή!» είπε με θαυμασμό ο Μέλισσος. «Tόσοι νέοι μαθητές που, όπως κι εσύ, αποζητούν τη γνώση για τη γνώση. Και μαθαίνουν τόσα πράγματα, για την αστρονομία, για τα μαθηματικά, ακόμα και για το πώς πρέπει να κυβερνιούνται οι πολιτείες»
«Πάνω απ’ όλα μαθαίνουν να μαθαίνουν!» είπε ο Θαλής
«Μαθαίνουν και να αποζητούν τη γνώση και να την κατακτούν βήμα βήμα», πρόσθεσε ο
Μέλισσος και συνέχισε: «Όπως εκείνος ο αλλοτινός Οδυσσέας είχε την Ιθάκη του, έτσι και για τους νέους που έρχονται εδώ η Ιθάκη είναι η , γνώση. Εγώ, βλέπεις, Θαλή, είμαι ταξιδιώτης και από αυτή τη σκοπιά τα βλέπω τα πράγματα».
«Έτσι είναι, Μέλισσε», αποκρίθηκε ο Θαλής.
Κι έπειτα πρόσθεσε: «Να, βλέπεις εκείνον το νέο εκεί πέρα; Τον λένε Αναξίμανδρο και είναι εδώ και τρία χρόνια περίπου μαθητής μου. Ήδη ανακάλυψε σπουδαία πράγματα κι έχει αναπτύξει μια δική του θεωρία… Ξέρεις τι υποστηρίζει; Ότι έχει δίκιο ο Όμηρος να λέει πως η ζωή γεννήθηκε στη θάλασσα. Ο Αναξίμανδρος όμως προχωρεί ακόμα περισσότερο και υποστηρίζει πως ο μακρινός πρόγονος όλων των ανθρώπων ήταν ένα υδρόβιο ζώο, κάποιο είδος ψαριού. Και ότι στο πέρασμα πολλών, αναρίθμητων, χιλιάδων χρόνων αυτό το θαλάσσιο ζώο βγήκε στη στεριά και σιγά σιγά συνήθισε να ζει σε αυτή κι έγινε το πρώτο στεριανό ζώο. Και από το πρώτο αυτό στεριανό ζώο
προέρχονται όλα τα όντα που ζουν σήμερα στη στεριά και, βέβαια, κι εμείς οι άνθρωποι μαζί…
Α, να το θυμάσαι το όνομα του Αναξίμανδρου, Μέλισσε. Είναι ήδη σοφός, κι ας είναι τόσο νέος. Κάποια μέρα ελπίζω να με διαδεχτεί εδώ, στη Σχολή μου».
ο Μέλισσος σώπασε για λίγο συλλογισμένος. Έπειτα είπε:
«Παράξενα μου φαίνονται όλα αυτά που μου λες, Θαλή. Αλλά, βέβαια, γι’ αυτό σε λένε σοφό, και πιστεύω κι εγώ πως είσαι. Και αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκομαι σήμερα εδώ. Ήρθα για τη σοφία σου, Θαλή».
«Εγώ, Μέλισσε», αποκρίθηκε ο Θαλής, «δεν είπα ποτέ σοφό τον εαυτό μου. Έτσι με είπαν άλλοι. Όμως εγώ γνωρίζω πως είναι δύσκολη για τους ανθρώπους η σοφία και συχνά συμβαίνει όσο πιο κοντά της νομίζει κάποιος ότι βρίσκεται τόσο πιο πολύ αυτή να του ξεφεύγει και να ξεμακραίνει…»
Ο πιο σοφός απ’όλους
ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΥΤΟΥΝΤΖΗ
ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ, η μεγαλύτερη ανακάλυψη του Freud είναι ότι η μεγάλη αιτία πολλών ψυχολογικών ασθενειών είναι ο φόβος να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις αναμνήσεις, τις ικανότητες, τις δυνατότητες, το πεπρωμένο του. Γενικά, αυτού του είδους ο φόβος είναι αμυντικός, με την έννοια ότι είναι μια προστασία της αυτοεκτίμησης μας, της αγάπης και του σεβασμού που τρέφουμε για τον εαυτό μας. Τείνουμε να φοβόμαστε οποιαδήποτε γνώση θα μπορούσε να μας κάνει να απεχθανόμαστε τον εαυτό μας ή να μας κάνει να νιώθουμε κατώτεροι, αδύναμοι, ανάξιοι, κακοί, επονείδιστοι.
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΙΔΑΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ του εαυτού μας με την απώθηση και παρόμοιους αμυντικούς μηχανισμούς, οι οποίοι είναι κυρίως τεχνικές μέσω των οποίων αποφεύγουμε να συνειδητοποιήσουμε δυσάρεστες ή επικίνδυνες αλήθειες. Και στην ψυχοθεραπεία, τις μανούβρες με τις οποίες εξακολουθούμε να αποφεύγουμε αυτή τη συνειδητοποίηση της οδυνηρής αλήθειας, τους τρόπους με τους οποίους πολεμάμε τις προσπάθειες του θεραπευτή να μας βοηθήσει να δούμε την αλήθεια, τους ονομάζουμε “αντίσταση”. Όλες οι τεχνικές του θεραπευτή αποκαλύπτουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αλήθεια, ή είναι τρόποι για να δυναμώσει ο ασθενής έτσι ώστε να μπορεί να αντέξει την αλήθεια. («Το να είναι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό του, είναι η σπουδαιότερη προσπάθεια που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος» – Freud).
ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΕΙΔΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ το οποίο τείνουμε να αποφεύγουμε. Όχι μόνο μένουμε προσκολλημένοι στην ψυχοπαθολογία μας, αλλά επίσης τείνουμε να αποφεύγουμε την προσωπική ανάπτυξη γιατί και αυτή, επίσης, μπορεί να επιφέρει ένα άλλο είδος φόβου, δέους, αισθημάτων αδυναμίας και ανεπάρκειας. Κι έτσι, χρησιμοποιούμε ένα άλλο είδος αντίστασης, μια άρνηση της καλύτερης πλευράς μας, των ταλέντων μας, των καλύτερων ενορμήσεών μας, των ανώτερων δυνατοτήτων μας, της δημιουργικότητας μας. Με δυο λόγια, αυτή είναι η μάχη με το δικό μας μεγαλείο, ο φόβος της ύβρεως».
“Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΤΑΝΟΗΤΗ αλλά πρέπει παρόλα αυτά να ξεπεραστεί αν πρόκειται να υπάρξει δημιουργία. Έτσι, το να ανακαλύψει κανείς στον εαυτό του ένα μεγάλο ταλέντο μπορεί αναμφίβολα να φέρει ευφορία αλλά φέρνει επίσης και ένα φόβο των κινδύνων, των ευθυνών και των καθηκόντων του να είσαι ηγέτης και του να είσαι μόνος σου».
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αβραάμ Μάσλοου, Ψυχολογία της ύπαρξης
Να ένας έξυπνος τρόπος για να βοηθηθούν οι μητέρες να επιστρέψουν στη δουλειά τους. Το φαινόμενο της γιαγιάς που φροντίζει τα εγγόνια της περιστασιακά ενώ η μαμά δουλεύει είναι πολύ συνηθισμένο και όλοι είναι ευχαριστημένοι με αυτό. Η μαμά έχει κάποιον που εμπιστεύεται να προσέχει τα παιδιά, η γιαγιά περνά δημιουργικά το χρόνο της και τα εγγόνια επωφελούνται με την επαφή και τη σχέση με τη γιαγιά. Ωστόσο, στην Τουρκία οι γιαγιάδες θα έχουν ένα επιπλέον κίνητρο. © flickr.com/SuzanneShahar Η Τουρκία ξεκινά το Φεβρουάριο ένα νέο πιλοτικό πρόγραμμα σύμφωνα με το οποίο θα καταβάλλει μισθό στις άνεργες γιαγιάδες ή σε εκείνες που έχουν βγει στην σύνταξη και οι οποίες φροντίζουν τα εγγόνια τους κατά τις εργάσιμες ημέρες. Αυτό αποτελεί μέρος ενός νέου προγράμματος που ονομάζεται Εθνική Κινητοποίηση στην Εργασιακή Ζωή με σκοπό την ενίσχυση της απασχόλησης για τις νεαρές μητέρες. Το νέο αυτό πρόγραμμα θα είναι διαθέσιμο σε οικογένειες όπου η μητέρα εργάζεται με μειωμένο ωράριο. Ο στόχος είναι να αναλάβουν περισσότερες γιαγιάδες μέρος της ανατροφής των παιδιών και να μπορέσουν στη συνέχεια η μητέρες να περάσουν στην πλήρη απασχόληση. Για την προσφορά τους θα αμείβονται με 400 τουρκικές λίρες, ήτοι 99 περίπου ευρώ το μήνα. Το πιλοτικό αυτό πρόγραμμα αυτό σκοπεύει να βοηθήσει την αύξηση των γυναικών στην εργασία. © flickr.com/AnneWilson Το πρόγραμμα θα ξεκινήσει τον επόμενο μήνα στη Σμύρνη και στην Μπούρσα και θα συμπεριλαμβάνει περίπου 1.000 οικογένειες. Μετά από μια δοκιμαστική περίοδο έξι μηνών θα συμπεριλαμβάνει περισσότερες περιοχές και μεγαλύτερο αριθμό οικογενειών. Παρόλο που το συγκεκριμένο μέτρο μοιάζει θετικό δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη. Σύμφωνα με την Πρωτοβουλία Απασχόλησης και Εργασίας των Γυναικών, το συγκεκριμένο πρόγραμμα αποτελεί μια προσπάθεια της κυβέρνησης της χώρας να αποφύγει τη δημόσια μέριμνα και φροντίδα των παιδιών προσχολικής ηλικίας.
Aπό tilestwra.gr
Εντιμότητα. Είναι λέξη, είναι αξία, είναι τρόπος ζωής και λήψης αποφάσεων; Μήπως είναι ένα χιλιοτσαλακωμένο κομμάτι χαρτιού που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει;
Η εντιμότητα είναι αυτό το θεμελιώδες κείμενο, του οποίου η ανάγνωση πρέπει να ξεκινά νωρίς, γιατί το ταξίδι της κατάκτησής είναι μακρύ ίσως και αέναο. Είναι η έννοια, στην οποία η προσπάθεια μύησης σε αυτήν πρέπει να αρχίζει εξ απαλών ονύχων και σε αυτήν την προσπάθεια οι γονείς αποκτούν άξια τον τίτλο του προτύπου.
Η απουσία αυτής ευθύνεται όχι τόσο για τα δεινά του συνόλου, αλλά για μια σφοδρή, μπορεί και καταστροφική σύγκρουση δύο αντιμαχόμενων δυνάμεων στα άδυτα ενδόμυχα του καθενός ξεχωριστά. Αφήνω αιωρούμενο το ποιες είναι αυτές οι εξουσιαστικές δυνάμεις, γιατί στον καθένα διαφέρουν.
Η εντιμότητα, λοιπόν, δεν είναι κάτι εξωτερικό, δεν είναι η διδόμενη εικόνα. Τελείται, αποκλειστικά μέσα μας και αφορά το μέσα μας . Ενδέχεται το αποτέλεσμα μιας, μακάρι, επίτευξής της να εξωτερικευθεί, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός.
Ο σκοπός είναι η εσωτερική αρμονία, είτε με τη λέξη αρμονία φαντάζεται κανείς μια γαλήνια θάλασσα, είτε μια πάλη μαινόμενων κυμάτων. Το να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου για τις επιλογές σου. Είτε πονάς με αυτές, είτε όχι.
Ξέρω τι θέλω, τι προσμένω από κάτι, για ποιον λόγο είμαι εδώ που είμαι.
Κατά αυτήν την έννοια η εντιμότητα αποτελεί ένα είδος ελευθερίας, γιατί προϋποθέτει συνειδητές επιλογές, να ξέρεις δηλαδή το λόγο μιας επιλογής σου, μιας απόφασής σου και συνεπώς να είσαι έτοιμος για τις συνέπειες της. Μπορεί η επιλογή σου να συνεπάγεται φθορά, να είσαι σε μια ειρκτή άλγους, αλλά να αισθάνεσαι ελεύθερος, γιατί επέλεξες ενσυνειδήτως. Δηλαδή εμπιστεύεσαι και στηρίζεις τον εαυτό σου σε κάθε επιλογή.
Δύσκολη και περίπλοκη, όμως, η καλλιέργεια της εντιμότητας. Δύσκολη γιατί ολίγοι θα την επιδιώξουν, θα συνειδητοποιήσουν την ανάγκη κατοχής αυτής της θεραπευτικής πέτρας. Κατακτάται, αν κατακτάται, μέσα από εμπειρίες, βιώματα, με ώρες μοναχικές και άγρυπνες, με ατελείωτες και αφηρημένες , χωρίς συμπέρασμα, συζητήσεις με τον οιονδήποτε σε ένα ήσυχο μπαρ, σε ένα όμορφο μπιστρό και κυρίως με πολύ διάβασμα. Και σε αυτό εμμένω.
Πρέπει να διαβάσεις πολύ, να διαβάσεις ακόμη και αυτά με τα οποία διαφωνείς, γιατί δεν ξέρεις αν διαφωνείς. Το απορρίπτεις ή το δέχεσαι, αλλά πρώτα το ψάχνεις. Το διαβάζεις, το σκέφτεσαι ξανά και ξανά και τότε είσαι έντιμος .
Τα βιβλία είναι όπλα για τους στρατιώτες του μυαλού και της ψυχής και η βιβλιοθήκη ένα οπλοστάσιο, το οποίο πρέπει να είναι γεμάτο κάθε στίγμη, για κάθε στιγμή. Για εκείνη την περίπτωση που θα χρειαστείς κάτι να ανταποκρίνεται σε αυτό που βιώνεις.
Η εντιμότητα είναι το εχέγγυο για το ότι ποτέ δεν θα κοντοσταθείς μια μέρα και θα πεις ‘’τελικά, γιατί είμαι εδώ’’, ‘’γιατί το έκανα αυτό’’, για το ότι δεν θα παρασυρθείς ποτέ από κανέναν και θα βρεθείς κάπου που θα μετανιώσεις. Είναι αυτό που θα προσδώσει κύρος στην επιλογή σου. Εντιμότητα είναι να μπορείς να κάνεις κάτι που σου παρέχει όφελος, το οποίο συνεπάγεται κύρωση, αποφεύγοντας την κύρωση και τελικά να μην το κάνεις από επιλογή.
Είναι αυτό που αλλάζει τα βήματα στον αόρατο χορό των γερόντων
Από o-klooun.gr Χρήστος Ωραιόπουλος
Αν η εκπαίδευση είχε πραγματική σχέση με την μάθηση:
– Θα αφήναμε τα παιδιά να κάνουν περισσότερες ερωτήσεις και θα τους δίναμε την κατάλληλη υποστήριξη να βρουν μόνοι τους τις απαντήσεις
– Θα βλέπαμε το βούτηγμα μπισκότων στο γάλα σαν μια επιστημονική ευκαιρία, όχι μόνο σαν σνακ!
– Θα δίναμε στα παιδιά τεράστια τεστ και βιβλία μόνο αν χρειάζονταν τα χαρτιά για να χτίσουν πύργο και να εξερευνήσουν τη δύναμη και την κίνηση
– Θα βάζαμε μόνο τέτοιες ταμπέλες στα παιδιά ” κυρίως οπτικός μαθητής”, “εύθυμος”, “υπερέχει στην μάθηση”, “αγωνίζεται με την πρόσθεση”, “αγαπά το ποδόσφαιρο” αντί για “έμπειρος” ή “μέτριος” (και εδώ θα μπορούσα εγώ να προσθέσω κι άλλα κοσμητικά επίθετα που λένε οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί στα παιδιά στην Ελλάδα, όπως τεμπέλης, αργός, χαζός, αδιάφορος, κλπ)
– Θα σταματούσαμε να κάνουμε φωτοτυπίες χαμηλού επιπέδου και θα δίναμε περισσότερα άδεια χαρτιά για έμπνευση
– Θα είχαμε στόχο μας να κάνουμε τα παιδιά να κάνουν ερωτήσεις στην τάξη που δεν μπορούμε να απαντήσουμε ή για τις οποίες ούτε το Google δεν έχει απάντηση
– Θα σταματούσαμε να ξοδεύουμε εκατομμύρια στα σχολικά βιβλία
– Θα γιορτάζαμε τα λάθη περισσότερο από τα “Αριστα”
– Η επιτυχία θα ήταν η υπερπήδηση εμποδίων και η προσπάθεια και όχι το “τέλειο γραπτό”
– Θα καλούσαμε έναν μηχανικό ή επιστήμονα στην τάξη για να απαντήσει ερωτήσεις των παιδιών
– Θα μιλούσαμε περισσότερο για να βρουν το πάθος και την κλίση τους παρά για το τεστ ορθογραφίας της Παρασκευής
– Θα παίρναμε τις καλύτερες θεωρίες από την εκπαίδευση των χαρισματικών παιδιών, την ειδική αγωγή και κάθε τι ανάμεσα, για να φτιάξουμε ένα σχολείο όπου ικανοποιούνται οι ανάγκες ΟΛΩΝ των παιδιών
– Τα παιδιά δεν θα ρωτούσαν ποτέ ” Γιατί πρέπει να το μάθω αυτό;” επειδή θα ήταν απασχολημένα με την έρευνα
– Η έρευνα θα υπερτερούσε από την διάλεξη- παράδοση μαθήματος
– Η επαγγελματική εξέλιξη θα ήταν διαφοροποιημένη, γεμάτη νόημα και αποστασιοποιημένη από την ανάγνωση σελίδων στο PowerPoint
– Κάθε σχολείο θα είχε μορφές συνεργασίας σαν αυτό που συμβαίνει στο Twitter κάθε μέρα
– Δεν θα ακούγαμε φράσεις όπως “Δεν το διδάσκουμε αυτό από τη στιγμή που δεν είναι στην εξεταστέα ύλη”
Η εκπαίδευση μπορεί να μην έχει σχέση (τουλάχιστον ως ένα μεγάλο βαθμό) με την μάθηση αυτή τη στιγμή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η δική μας τάξη δεν μπορεί να έχει σχέση με την μάθηση!
Είναι στο χέρι μας, όλοι όσοι ασχολούμαστε με την εκπαίδευση, να κάνουμε τη διαφορά με τους δικούς μας μαθητές, με τους συναδέλφους, με το δικό μας σχολείο!
Aπό Thessalonikiartsandculture.gr
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς που γιορτάζεται στις 21 Ιανουαρίου αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο για τα θεραπευτικά οφέλη της αγκαλιάς!
Για να μπορείτε να εκφράζετε τα συναισθήματά σας με μια αγκαλιά, θα πρέπει πρώτα να μάθετε πώς να αγκαλιάζετε τον εαυτό σας. Οι αγκαλιές περιορίζουν το στρες και ενισχύουν την αυτοεκτίμηση.
Ορισμένοι άνθρωποι σας αγκαλιάζουν τόσο δυνατά που νιώθετε ότι θα σπάσετε αλλά αυτή η αγκαλιά είναι ένας απλός τρόπος για να εκφράσουν την αγάπη τους. Η αγκαλιά δημιουργεί έναν ιδιαίτερο σύνδεσμο στο μυαλό, στο σώμα και στα συναισθήματα.
Η αγκαλιά μπορεί να μην διορθώνει τα πάντα, υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που δεν τους αρέσει να τους αγκαλιάζουν επειδή δεν αισθάνονται άνετα ή δεν τους αρέσει να εισβάλουν στον προσωπικό τους χώρο. Ωστόσο, στην πραγματικότητα όλοι έχουν την ανάγκη από κάποιον να τους κάνει μια ζεστή αγκαλιά σε κάποιο σημείο της ζωής τους.
Εκατοντάδες αγκαλιές απλά μας περιμένουν
Μια μικρή αγκαλιά μπορεί να στεγνώσει τα δάκρυα, μια μικρή λέξη καλοσύνης μπορεί να μας γεμίσει με ευτυχία και ένα μικρό χαμόγελο μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αυτά είναι μικρά πράγματα που μπορούν να γεμίσουν τον κόσμο μας με ευτυχία και αγάπη…
Δεν θα μπορούσαμε να γράψουμε ένα βιβλίο με όλα τα είδη αγκαλιάς που υπάρχουν επειδή δεν θα τελείωνε ποτέ.Υπάρχουν πολλά είδη αγκαλιάς όπως και πολλά είδη ανθρώπων, καταστάσεων και σχέσεων ανάλογα με το είδος του μηνύματος που θέλουν να μεταφέρουν. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα είδη αγκαλιάς:
Αγκαλιά αρκούδας
Ένα άτομο τυλίγει τα χέρια του γύρω από ένα άλλο και το σφίγγει πάνω του με αγάπη. Αγκαλιάζετε ένα άλλο άτομο και ακουμπάτε ελαφρώς το πηγούνι σας στον ώμο του.
Αγκαλιά σε σχήμα Α
Αυτό το είδος αγκαλιάς είναι πιο τυπικό αλλά δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο. Λυγίζετε προς τα εμπρός για να αγκαλιάσετε το άλλο άτομο και ακουμπάτε ελαφρώς το πηγούνι σας στον ώμο του άλλου.
Αγκαλιά σάντουιτς
Αυτό το είδος αγκαλιάς γίνεται ανάμεσα σε τρία πολύ κοντινά πρόσωπα. Είναι γεμάτη από υπέρμετρη υποστήριξη.
Δυνατή αγκαλιά
Αυτό το είδος αγκαλιάς χαρακτηρίζεται από την παρόρμηση που αισθάνεστε για να κρατήσετε ένα άλλο άτομο και να του δείξετε στοργή. Είναι ιδανική για να εκδηλώσετε συναισθήματα στοργής και να ευχηθείτε.
Αγκαλιά από καρδιάς
Αγκαλιάζει ολόκληρο το σώμα και τα χέρια τυλίγονται γύρω από την πλάτη και τους ώμους του άλλου. Είναι μια από τις μεγαλύτερες αγκαλιές που μπορείτε να κάνετε.
Πλάγια αγκαλιά
Αυτό το είδος αγκαλιάς είναι ιδανικό όταν περπατάτε. Αντικατοπτρίζει την ανάγκη και την επιθυμία να είστε ενωμένοι.
Αγκαλιά από πίσω
Αυτό το είδος αγκαλιάς είναι η πιο αξιαγάπητη και ρομαντική. Ένα άτομο έρχεται από πίσω σας και τυλίγει τα χέρια του γύρω σας. Απλά σκεφτείτε την πασίγνωστη σκηνή του Τιτανικού για να κατανοήσετε το πάθος που εμπνέει μια τέτοια αγκαλιά.
Ομαδική αγκαλιά
Αυτό το είδος αγκαλιάς συμβολίζει τη συντροφικότητα και την υποστήριξη άνευ όρων, προσφέροντας ανακούφιση στους συμμετέχοντες.
Όλες αυτές οι αγκαλιές είναι θεραπευτικές καθώς συνεισφέρουν στην ψυχολογική σας ευεξία και στη συναισθηματική ανάπτυξη. Με αυτή την απλή κίνηση αποκτούμε εκατοντάδες ανεκτίμητες αισθήσεις που δεν περιγράφονται.
Ξέρετε πώς να κάνετε μια αγκαλιά;
Ένας άνθρωπος αγκαλιάζει τους άλλους όπως αγκαλιάζει τη ζωή.
Ένας άνθρωπος αγκαλιάζει τη ζωή όπως τον αγκαλιάζουν οι άλλοι.
Για να ξέρετε πώς να κάνετε μια αγκαλιά, θα πρέπει να το κάνετε με όλη σας την καρδιά και το σώμα σας να λιώνει στα χέρια του άλλου. Ωστόσο, για να μπορούμε να μεταβιβάσουμε όλα όσα αισθανόμαστε με μια αγκαλιά, θα πρέπει να εξασκηθούμε στους εαυτούς μας.
Μερικές ερωτήσεις που εμφανίζονται αυθόρμητα: σας έχουν αγκαλιάσει ποτέ; Ήταν γεμάτη ζεστασιά; Απάλυνε τον πόνο σας;
Μπορούμε να πούμε ότι αγκαλιάζοντας τον εαυτό σας με ειλικρίνεια επιβεβαιώνετε τον εαυτό σας και βγαίνετε από το καβούκι σας, σας φέρνει πιο κοντά στον αυθεντικό σας εαυτό.
Αν αγκαλιάζετε τον εαυτό σας σημαίνει ότι αγαπάτε τον εαυτό σας. Όταν αγαπάτε τον εαυτό σας, γνωρίζετε τον εαυτό σας. Όταν γνωρίζετε τον εαυτό σας, αναπτύσσεστε. Επειδή όταν κρατάτε τον εαυτό σας στα χέρια σας, απελευθερώνετε τα συναισθήματά σας και αυτό σας επιτρέπει να έχετε καλή ζωή.
Οι ωφέλιμες δυνάμεις της αγκαλιάς
Μια αγκαλιά είναι ένα ποίημα γραμμένο στο δέρμα που μας προστατεύει από τις ψεύτικες αγάπες, την εξάρτηση, την εξιδανίκευση και οτιδήποτε μπορεί να μας αποδυναμώσει ή υποβαθμίσει, διασφαλίζοντας το θάρρος και την καλοσύνη μέσα μας.
Η αγκαλιά επικυρώνει το δικαίωμά μας να υπάρχουμε και να είμαστε αυτοί που είμαστε, να έχουμε ανάγκες, να αγγίζουμε, να είμαστε ευτυχισμένοι και υγιείς και να δημιουργούμε, να είμαστε οικείοι και ελεύθεροι να αγαπάμε.
Είναι δύσκολο να αναφέρουμε όλα τα οφέλη που μπορεί να μας προσφέρει η αγκαλιά καθώς είναι πάρα πολλά. Ωστόσο, μπορούμε να αναλύσουμε μερικά από τα πλεονεκτήματα της αγκαλιάς:
- Περιορίζει το στρες.
- Προσφέρει ασφάλεια και προστασία ή τουλάχιστον μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς και προστατευμένοι.
- Βοηθά στην αυτοεκτίμηση.
- Μεταδίδει ενέργεια και δύναμη.
- Βελτιώνει τις διαπροσωπικές σχέσεις.
- Μας κάνει να αισθανόμαστε άνετα.
Αγκαλιά, ένα χάδι από ψυχής
Η παράδοση λέει πως όταν αγκαλιάζουμε κάποιον με ειλικρίνεια, κερδίζουμε μια μέρα ζωής.
Paulo Coelho
Η αγκαλιά εμβαθύνει τις ρίζες της στοργής. Οι πιο σημαντικές αναμνήσεις μας περιλαμβάνουν αγκαλιές επειδή μας κάνουν να νιώθουμε ανακούφιση. Η αγκαλιά είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να προσφέρουμε αγάπη στους ανθρώπους γύρω μας και να χαϊδεύουμε τις ψυχές τους.
Πολύ συχνά, οι αγκαλιές αποτελούν την καλύτερη θεραπεία καθώς μας κάνουν να νιώθουμε ανανεωμένοι και άξιοι αγάπης. Κάθε αγκαλιά έχει τη δική της γλώσσα και την καθιστά το γρηγορότερο τρόπο για να επικοινωνήσουν δυο ψυχές.
Αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να πείτε περισσότερα με μια αγκαλιά παρά με λέξεις. Όταν μας αγκαλιάζουν, γεμίζουμε με ευτυχία και ένα αίσθημα γαλήνης που μας χαλαρώνει όσο τίποτε άλλο.
Η αγκαλιά είναι μια πραγματικά αξιόπιστη πηγή ενσυναίσθητης επικοινωνίας που μας βοηθά να κατανοούμε καλύτερα πώς αισθανόμαστε εμείς αλλά και οι άλλοι γύρω μας. Αποτελεί έναν ιδανικό τρόπο για να δείξουμε την αγάπη και την υποστήριξή μας.
Πόσο αντιλαμβανόμαστε τον πραγματικό εαυτό μας και τις αισθήσεις μας; Η Virginia Satir, Αμερικανίδα συγγραφέας και ψυχοθεραπεύτρια, που δούλεψε εκτενώς με οικογένειες, παρατήρησε ότι πολλοί ενήλικες μαθαίνουν από την παιδική τους ηλικία να απορρίπτουν τις πληροφορίες που δέχονται από τις αισθήσεις τους κι έτσι να μην δίνουν σημασία στο τι ακούνε, βλέπουνε, μυρίζουν ή νιώθουν κάθε στιγμή. Υποστηρίζοντας ότι ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή επαφή με τον εσωτερικό εαυτό του, ανέπτυξε στο βιβλίο της Making Contact τη θέση των Πέντε Ελευθεριών, οι οποίες βοηθούν τον άνθρωπο να συνδεθεί με τον εαυτό του στο «εδώ και τώρα» και να δει καθαρά τις δημιουργικές επιλογές που έχει στη διάθεσή του ανά πάσα στιγμή:
1. Η ελευθερία να βλέπουμε και να ακούμε αυτό που υπάρχει κι όχι αυτό που θα «έπρεπε» να υπάρχει, αυτό που υπήρχε ή που θα υπάρξει.
2. Η ελευθερία να λέει κανείς αυτό που αισθάνεται και σκέφτεται, κι όχι αυτό που θα «έπρεπε» να αισθάνεται και να σκέφτεται.
3. Η ελευθερία να αισθάνεται κανείς αυτό που αισθάνεται κι όχι αυτό που θα «έπρεπε» να αισθάνεται.
4. Η ελευθερία να ζητάει κανείς αυτό που θέλει κι όχι να περιμένει πάντα την άδεια να το ζητήσει.
5. Η ελευθερία να διακινδυνεύει κανείς για λογαριασμό του αντί να προτιμά την ασφάλεια της αδράνειας και να μην «ταράζει τα νερά».
Βιώνοντας περισσότερο αυτά που επιθυμεί, ο άνθρωπος μαθαίνει να αντιλαμβάνεται καλύτερα τα συναισθήματά του, να κατανοεί και να τα εξωτερικεύει αντί να τα καταπιέζει, να τα απορρίπτει ή να τα αποκρύβει από τον ίδιο και τον περίγυρό του. Παράλληλα, απελευθερώνεται από πεποιθήσεις της κοινωνίας που για τον ίδιο είναι δυσλειτουργικές και συγκρατούν τον πραγματικό του εαυτό και τις επιθυμίες του, αναγκάζοντάς τον να συμπεριφερθεί με τρόπο μη αυθεντικό.
Από το βιβλίο της Virginia Satir, Making Contact. [Πηγή: www.doctv.gr]
Ο αναλφαβητισμός των ενηλίκων στην Ινδονησία μειώνεται, αλλά μια περιοχή έχει ένα εκατομ. ενήλικες που δεν ξέρουν να διαβάσουν. Πρόκειται για την περιοχή Purbalingga, του νησιού Ιάβα. Εκεί, ένας άνδρας και το άλογό του βοηθούν ώστε να έχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, πρόσβαση σε βιβλία. Η Λούνα είναι ένα πρώην άγριο άλογο που φτάνει μόλις και μετά βίας το ύψος των ώμων ενός ενήλικου άνδρα, όπως είναι ο Rodvan Sururi. Οι δυο τους, ταξιδεύουν μεταξύ των χωριών με την πλάτη του αλόγου φορτωμένη με βιβλία και επισκέπτονται σχολεία τρεις φορές την εβδομάδα – κάθε Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη. Μερικές φορές, ο κύριος Sururi φέρνει μαζί την κόρη του, Indriani. Ο κύριος Sururi είναι επιστάτης και περιποιείται στάβλους με άλογα. Η ιδέα προέκυψε όταν ένας συνάδελφος του μια μέρα έθεσε το εξής ερώτημα: «πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε την κοινωνία μέσα από το χόμπι μας;». Τότε ο κύριος Sururi σκέφτηκε την αλογο-βιβλιοθήκη αλλά δεν είχε βιβλία. Ο φίλος του όμως του έδωσε μερικά. Ζήτησε και την άδεια να μπορεί να χρησιμοποιεί ένα άλογο για τις μετακινήσεις κι έτσι η αλογο-βιβλιοθήκη ξεκίνησε τα δρομολόγιά της. Σύμφωνα με την UNESCO, η Ινδονησία έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο στη μείωση του αναλφαβητισμού τα τελευταία χρόνια, κατεβάζοντας το ποσοστό των αναλφάβητων ενηλίκων από 15,4 εκατομ. που ήταν το 2004, στα 6,7 εκατομ. το 2011. [Πηγή: www.doctv.gr]
