Η Ζωή μας σήμερα

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 25 Μαρτίου 2020

«Η Υποκλοπη μιας συνομιλίας»

Αγαπητέ γραμματέα του σύμπαντος είμαι η Γη.
Ένα μικρό νησί του ουρανου, αν μ εχεις ακουστά

-πωωωως
σε ξερω

-αλήθεια ;
χαιρομαι ,

καμιά φορά με πιάνει υπερηφάνια, όταν βλέπω την άνοιξη τα πλάσματα μου να ερωτεύονται,
τα πουλια να τραγουδουν ,τα δέντρα να ανθίζουν και καμαρώνω.

θέλω να σε ρωτήσω λοιπόν, ειμαι κάτι για το σύμπαν,

ωστε να υπερηφανευομαι;
η οχι;

-Είσαι κάτι πολύ σπουδαίο.
σε βλέπομε όλοι από εδώ πάνω και σε συζητάμε με σεβασμό
έχεις ομορφιά, είσαι μια γαλάζια ψηφίδα στο μωσαϊκό του σύμπαντος κόσμου.
Αλλά το μέγεθος σου είναι τόσο μικρό,
που ενώ έχω χιλιάδες πένες, δέν έχω δυστυχώς μιά τόσο λεπτή,
γιά νά κάνω μιά κουκκίδα
στό χάρτη
του ουρανού γιά σένα.

-τόσο μικρή λοιπόν !

-Τον τελευταίο καιρό όμως παρατηρώ, πως έχεις αλλάξει χρώμα.

βλέπω περίεργους καπνούς να ανεβαίνουν ,
τι έχει συμβεί;

-Έχω χιλιάδες πλάσματα απάνω μου, που τ αγαπώ και τα φροντίζω και τα χαίρομαι

τό πιό νοήμον από όλα, που από πάντα καμάρωνα, είναι ένα:

ο άνθρωπος

ο άνθρωπος
το πιό έξυπνο πλάσμα στην επικράτεια μου.
Βρήκε απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα, βρήκε τρόπο να ονειρεύεται την αθανασία,
πήγε στο φεγγάρι, ανακάλυψε την τέχνη
έγινε δημιουργός.

όμως σιγά σιγά έχασε το δρόμο του και αντί να χαίρεται τη ζωή του μέσα στη φύση,όπου ανήκει μαζί με τα άλλα πλάσματα,
ξέκοψε,έφτιαξε μεγάλες πόλεις σάν φυλακές
και ζει μέσα εξόριστος

´Εχασε μαζί με τον προορισμό του
και το σεβασμό για το περιβάλλον

Επινόησετις τράπεζες το χρήμα τις αγορές και ξέχασε το λόγο ύπαρξης του

Η λαιμαργία του να αποχτησει αγαθά και δύναμη τον έκανε αδίστακτο τον έκανε να στραφει ενάντια στόν ίδιο του τον εαυτό

´Εφτιαξε όπλα του ολέθρου, ώστε εγώ η Γη να κινδυνεύω να ανατιναχτω ολοκληρη ανα πάσα στιγμή.

-Και τι θα’ κάνεις ;

Μέχρι τώρα έκανα υπομονή και κάνω ακόμα.
, ομως φοβαμαι πως σε μια στιγμη μπορει να τα καταστρέψει ολα!

Του έστειλα λοιπόν μιά προειδοποίηση,
τώρα που μιλάμε,
για να καταλάβει πόσο ευάλωτος είναι και πόσο λάθος.
Μήπως συνειδητοποιήσει και αλλάξει στόχους και τρόπο ζωης.

νόμισε οτι είναι το κέντρο του κόσμου.
οτι όλα του ανήκουν
και πρέπει να τον υπηρετούν .

Αν έβαζε το μυαλό του να δουλεύει για το καλό για τη χαρα όλος ο κόσμος θα ήταν ένας παράδεισος.

αλλα πήρε τη
λάθος κατευθυνση

Του δίνω λοιπόν μια ευκαιρία,
τώρα που μιλάμε,
για να καταλάβει πόσο αδύναμος είναι.
Εύχομαι να πάρει το μήνυμα
αλλιώς θα πορευτώ με όλα τ’άλλα χωρίς αυτόν

– σκέψου το πιο πολύ, μήπως βρείς κάποιο καλυτερο τρόπο να τον επαναφέρεις


Καληνύχτα.

Χάρηκα που τα είπαμε
Καληνύχτα

Ανώγεια 23 μαρτιου 2020

  1. Λουδοβικος των Ανωγείων
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 22 Μαρτίου 2020
  • Από τον Πέτρο

Δύσκολος καιρός. Δοκιμάζει την υπομονή, την αντοχή, τον χαρακτήρα και το πνεύμα μας.
Πολλοί άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο είναι άρρωστοι και οι εργαζόμενοι στο σύστημα υγείας δίνουν τον δικό τους αγώνα. Οι υπόλοιποι καλούμαστε να κάτσουμε ήσυχοι.

Στο σπίτι μας στο καταφύγιο μας!

Πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις… Όμως πρέπει να το κάνουμε και αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, ας το διασκεδάσουμε όσο μπορούμε!

Εξάλλου ο  καθηγητής Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής, Γιάννης Τούντας τα είπε. Πρέπει να έχουμε καλή ψυχική διάθεση γιατί ενισχύει το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Δηλαδή να κάνουμε πράγματα στο σπίτι που μας ευχαριστούν και μας προσδίδουν θετική ενέργεια.

Καραντινιώτη & καραντινιώτισα, βάλε τα πιο άνετα ρούχα σου και ξεκίνα:

Διάβασμα

Μήπως ήρθε η ώρα να ρίξεις μία ματιά στα βιβλία που διακοσμούν τα ράφια σου αλλά ποτέ δεν διαβάστηκαν;

Βιβλία των γονιών σου ή ξεχασμένα. Και μετά είναι και αυτά που έχεις διαβάσει πιο παλιά και σίγουρα αξίζει να τα ξαναδείς με άλλο μάτι.

Επίσης μπορείς  να παραγγείλεις βιβλία online ή να εκμεταλλευτείς πλατφόρμες όπως το  ηλεκτρονικό αναγνωστήριο, το οποίο διαθέτει περισσότερους από 2.500 τίτλους, που προέρχονται από 14 ελληνικούς εκδοτικούς οίκους με μεγάλη εκδοτική παραγωγή ηλεκτρονικών τίτλων.

Κάθε πιστοποιημένος χρήστης  μπορεί να «κατεβάσει» ταυτόχρονα έως 3 ηλεκτρονικά βιβλία, για 20 ημέρες το καθένα, με δικαίωμα ανανέωσης.

Ταξίδεψε λοιπόν χωρίς να χρειαστείς να το κουνήσεις ρούπι. Με ένα βιβλίο!

Τακτοποίηση / Οργάνωση

Έλα, μην το αρνείσαι. Τώρα είναι η ώρα να βγάλεις την κρυμμένη Marie Kondo που έχεις μέσα σου.

Ξεσκάρταρε παλιά στυλό, καλλυντικά, χαρτούρα.

Αναδιοργάνωσε ντουλάπες. Παίξε με τα έπιπλα για να ανανεώσεις τον χώρο σου. Δες τι υπάρχει πίσω από το ψυγείο…

Μήπως έχεις κάτι για βάψιμο;  Λένε ότι είναι πολύ εκτονωτικό 🙂

Γυμναστική στο σπίτι

Γυμναστήρια τέρμα. Το ίδιο και οι μπασκέτες και τα tennis. Παρόλα αυτά μπορείς να κάνεις γρήγορες και αποτελεσματικές προπονήσεις στο σπίτι σου.

To youtube έχει πολλά videos για άσκηση στο σπίτι. Επίσης μπορείς να δοκιμάσεις και προγράμματα όπως  Peak PhysiqueTone It Up or Openfit.

Μουσεία

Αναρωτιέσαι τι υπάρχει στο περίφημο hermitage της Αγίας Πετρούπολης;  Ακόμα δεν έχεις επισκεφθεί το Μουσείο της Ακρόπολης;

Μην αναρωτιέσαι πια. Με ένα κλικ βρίσκεσαι (περίπου) εκεί.

Ελληνικά Μουσεία

Μουσεία του κόσμου

17 κορυφαία, μουσεία, όπως το Hermitage της Αγίας Πετρούπολης, η Εθνική Πινακοθήκη, η Tate Gallery,  το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, το Μουσείο Βαν Γκονγκ της Ολλανδίας και πολλά άλλα,  όλα στην οθόνη σου ΕΔΩ.

Κινηματογράφος

Εντάξει, σίγουρα το ξέρεις και σίγουρα το κάνεις. Μπορεί να έχεις εξάλλου Netflix, Nova κτλ. Επιπλέον:

 

  • Εάν είσαι κουλτουριάρης, υπάρχει και το Cinobo, η ελληνική streaming πλατφόρμα ανεξάρτητου κινηματογράφου, που έχει διαλεγμένες ταινίες από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου και τις οποίες μπορείς να δεις ακόμα και εκτός σύνδεσης. Δοκίμασε τις υπηρεσίες της πλατφόρμας δωρεάν για 14 ημέρες!
  • Υπάρχει και η Criterion μέσω της οποίας μπορείς να βρεις παλιές και σύγχρονες ταινίες από όλο τον κόσμο!
  • O φοβερός και τρομερός Ken Loach, προσφέρει δωρεάν τις ταινίες του στοyoutube κανάλι του για να σου κρατήσουν συντροφιά.

Θέατρο

Μπορεί να σου φαίνεται παράξενο αλλά αξίζει να το δοκιμάσεις.

Το Εθνικό Θέατρο έχει ανεβασμένες παραστάσεις από το 1996 ενώ στο Θέατρο Τέχνης μπορείς να δεις on demand παρακολούθηση των τρεχουσών παραστάσεων μέσω χαμηλού αντιτίμου.

Μαγειρική

Μαγειρική…. η πιο χρήσιμη και ταυτόχρονα διασκεδαστική ασχολία έχει την τιμητική της.

Όταν τελειώσει η καραντίνα, δεν θα χωράμε από τις πόρτες. Ξεκάθαρα.

Μεγάλο πλεονέκτημα ότι αρέσει πάρα πολύ και στα παιδιά! Δώσε κουτάλες, κατσαρόλες και μίξερ και φτιάξτε κουλουράκια, κέικ και σπιτικές πίτσες (μιαμ).

Παίξε με τα ζωάκια σου 

Τι καλύτερο για την ψυχική σου υγεία; Αφού έχεις ζωάκι, ξέρεις την χαρά και τα οφέλη τους, μην στα λέμε εμείς…

Αγκάλιασε τον σκύλο σου, παίξε με την γατούλα. Ήρεμα όμως! Σύμφωνα με νέες πηγές,

Παζλς, Σταυρόλεξα

Ναι. Δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει ο περιορισμός. Όσα περισσότερα κομμάτια, τόσο καλύτερα.

Εφοδιάσου με ένα παζλ που μπορείς να το κάνεις μετά κάδρο. Να θαυμάζεις και το κόπο σου

Μπορείς να παραγγείλεις  ΕΔΩ και ΕΔΩ και σε πολλά άλλα online καταστήματα!

Επιτραπέζια

Σκάκι, Τάβλι, Monopoly…ακόμα και κάτι ξεχασμένα stratego! Ξέθαψέ τα από την μιζέρια τους, σήκωσε τα μανίκια και βάλε το μυαλό σου να δουλέψει.

Είχες ξεχάσει πόση πλάκα έχουν ε;

Μουσική 

Από πότε έχεις να χρησιμοποιήσεις αυτό το όμορφο έπιπλο που βάζεις πάνω του κορνίζες; Πιάνο λέγεται…

Τόσα χρήματα δώσανε οι γονείς σου για να το μάθεις. Ξεσκόνισε τα δάχτυλά σου και πάρε μία βαθιά ανάσα. Ένα αστέρι γεννιέται….

Μπλα μπλα μπλα!

Skype, whatsapp, viber και πολλά άλλα είναι δωρεάν και είναι στη διάθεσή σου για να μιλήσεις μέχρι να κουφαθείς.

Τώρα είναι η στιγμή να ακούσεις και τις πιο ξεχασμένες φωνές.

Τόσο καιρό δεν προλάβαινες και έλεγες το γνωστό «τα λέμε» – άντε βρε, πείτε τα τώρα!

 

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Μαρτίου 2020

Η πρώτη γυναίκα που έκανε τον περίπλου της γης και προς τις δύο κατευθύνσεις, μένοντας μόνη της στην θάλασσα ακόμα και για 178 ημέρες, μιλά για την διαχείριση της απομόνωσης και της μοναξιάς, ενώ ο πλανήτης δοκιμάζεται από την πανδημία του κορωνοϊού και ολόκληρα κράτη μπαίνουν σε υποχρεωτική καραντίνα.

Το 2006, η Dee Caffari έκανε σόλο τον περίπλου της Γης με φορά προς τα δυτικά χωρίς διάλειμμα, κόντρα σε ανέμους και ρεύματα. «Όταν έλαβα μέρος στο Vendee Globe, πέρασα τρεις μήνες στην θάλασσα μόνη, στο Aviva Challenge I. Μετά έξι μήνες (σ.σ το 2009). Για σπίτι μου είχα ένα σκάφος 72 ποδών με ελάχιστες ανέσεις και καμία δυνατότητα διασκέδασης πέρα από τις δυνατότητές μου στο καραόκε.

»Φυσικά γνωρίζω ότι η απομόνωσή μου ήταν από επιλογή και για πολύ διαφορετικούς λόγους από την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε τώρα εξαιτίας του κορωνοϊού. Ωστόσο, η στρατηγική και τα διδάγματα που αποκόμισα από το να μείνω μόνη για τόσο μεγάλες χρονικές περιόδους, ελπίζω ότι θα βρουν πρόσφορο έδαφος στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν μια ανοίκεια και τρομακτική κατάσταση.

»Ως άνθρωποι με συνείδηση γνωρίζουμε ότι πρέπει να απομονωθούμε φυσικά, αλλά δεν χρειάζεται να παραμείνουμε και πνευματικά απομονωμένοι. Η ανθρώπινη επαφή και η υποστήριξη είναι σημαντική πάντα, και ιδιαιτέρως σε εποχές κρίσης και στρες. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να φροντίσουμε ο ένας τον άλλο

»Τα δικά μου τιπς για την απομόνωση είναι: Συνεχίστε να επικοινωνείτε, αυτό είναι ενθαρρυντικό για όλους. Αν έχετε αυτο-απομονωθεί, τονώνει το ηθικό να γνωρίζετε ότι νοιάζονται άλλοι άνθρωποι για εσάς και είναι εξίσου σημαντικό να ξέρουν οι φίλοι και η οικογένειά σας πως είστε εντάξει. Μείνετε σε επαφή και ζητήστε βοήθεια αν την χρειαστείτε. Μια κουβέντα πέντε λεπτών την ημέρα θα μπορούσε να φτιάξει την διάθεση ενός ανθρώπου και να είναι το πράγμα που περιμένει ως την επόμενη φορά.

»Το να μένει κανείς μόνος 24/7 είναι ξένο σε πολλούς από εμάς και θα είναι πρόκληση για όσους περνούν καλά στην συντροφιά άλλων. Οι εξωστρεφείς παίρνουν ενέργειά από τους γύρω τους και η έλλειψη αυτού του ερεθίσματος μπορεί να χειροτερεύσει την διάθεσή τους. Για τους περισσότερους από εμάς, το να πηγαίνουμε στην δουλειά, στο σχολείο ή στο γυμναστήριο, είναι μέρος της καθημερινότητάς μας και τώρα πρέπει να γεμίσουμε όλον αυτόν τον χρόνο. Το να έχει κανείς μία ρουτίνα και να παραμένει πιστός σε αυτή θα βοηθήσει, καθώς προσφέρει συγκέντρωση και λόγο για προχωρήσουμε μέσα στην ημέρα. Όταν έχουμε κάτι να κάνουμε, η ώρα περνά πιο γρήγορα.

»Θέσε την τεχνολογία στην υπηρεσία σου. Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να επικοινωνούμε πια, και αυτή είναι η εποχή για τους χρησιμοποιήσουμε. Skype, Facetime, email, μηνύματα, τηλέφωνα και πλατφόρμες στα social media, είναι όλοι εξαιρετικά μέσα για να μένουμε σε επαφή.

 

»Συγκεντρώσου μόνο σε ό,τι μπορείς να ελέγξεις και μην σπαταλάς ενέργεια ανησυχώντας για πράγματα που είναι πέρα από τον έλεγχό σου. «Βομβαρδιζόμαστε» με πληροφορίες μέσω των μίντια και χρειάζεται να πληροφορούμαστε για τις εξελίξεις. Ωστόσο, αν νιώσεις ότι το να ακούς ή το να διαβάζεις τις ειδήεις αυξάνει το άγχος ή τα επίπεδα του στρες, μείωσε την έκθεσή σου σε αυτές.

 

»Πολλοί από εμάς θα επηρεαστούν πολύ σοβαρά στο οικονομικό κομμάτι, μέσα από τις απώλειες θέσεων εργασίας ή την έλλειψη δουλειάς. Δεν είσαι μόνος, εκατομμύρια θα βρεθούμε στην ίδια θέση. Κάνε ένα ρεαλιστικό πλάνο και ζήτα βοήθεια αν νιώσεις ότι δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις.

 

»Να είσαι ευγνώμων για όσα έχεις ή μπορείς να κάνεις στη ζωή σου. Το να εστιάσεις στα καλά, θα έχει θετικό αντίκτυπο στην πνευματική σου υγεία. Όταν περνάς μια δύσκολη ημέρα και σου είναι δύσκολο να το διαχειριστείς, συγκεντρώσου στο να τα καταφέρεις μέχρι την επόμενη μέρα, ή τις επόμενες μερικές ώρες αντί να σκέφτεσαι τις εβδομάδες ή τους μήνες. Ο ήλιος θα συνεχίσει να ανατέλλει και να δύει. Η κατάσταση θα περάσει.

 

»Αναζητήστε ευκαιρίες και γίνετε δημιουργικοί. Σε έναν κόσμο άμεσης επαφής, απαιτητικών ρυθμών εργασίας και τεχνολογιών που “εισβάλλουν”, η παρούσα κατάσταση θα επιτρέψει σε πολλούς από μας να κάνουμε ένα βήμα πίσω για μια χρονική περίοδο. Υπάρχει κάτι που θέλατε να κάνετε και δεν είχατε ποτέ τον χρόνο; Έχετε ένα μπεστ σέλερ στο κεφάλι σας που περιμένει να γραφτεί; Υπάρχει κάποια δουλειά που θα μπορούσατε να κάνετε περιστασιακά; Η ανάγκη είναι η μητέρα της εφευρετικότητας και ίσως τώρα είναι η ώρα για να τολμήσετε κάτι καινούργιο.

 

»Αποδεχτείτε ότι πρέπει να προσαρμοστούμε όλοι στο νέο περιβάλλον. Ως ναυτικός που έχει γυρίσει τον κόσμο, είμαι συνηθισμένη στην γρήγορη εναλλαγή περιβάλλοντος και στην ανάγκη να προσαρμοστώ σε δυνάμεις εκτός του δικού μου ελέγχου. Στις επόμενες εβδομάδες και στους μήνες που θα ακολουθήσουν, οι περιορισμοί στις ζωές μας και οι συνέπειες του ιού θα μας κάνουν αναμφισβήτητα να νιώσουμε θυμό, αναστάτωση, ανησυχία και φόβο. Αυτά είναι φυσικά συναισθήματα αλλά θα απασχολήσουν και την πνευματική μας ενέργεια.

 

»Η αποδοχή της κατάστασης, σου επιτρέπει να σκεφτείς πιο καθαρά και ψύχραιμα: Το μέλλον θα είναι διαφορετικό – αυτή είναι η αλήθεια και θα πρέπει να την αποδεχτούμε. Η μητέρα φύση πάτησε το κουμπί του reset. Έχουμε μια ευκαιρία να επαναξιολογήσουμε και να βελτιώσουμε την συμπεριφορά μας. Καταλαβαίνουμε όλοι πολύ καλά, ότι το μόνο πράγμα για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι η αλλαγή. Η ικανότητα προσαρμογής μας στην αλλαγή θα μας καθορίσει. Η παρούσα παγκόσμια πανδημία αποκαλύπτει ότι οι περισσότεροι από εμάς φοβούνται το άγνωστο και αντιδρούν με πανικό. Ας ενωθούμε σε αυτή την δύσκολη εποχή, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον».

 

Τον Φεβρουάριο του 2009, η Caffari συμπλήρωσε τον αγώνα Vendee Globe, μπαίνοντας στα ρεκόρ Γκίνες ως η πρώτη γυναίκα που έκανε τον περίπλου και με δυτική (σ.σ το 2006) αλλά και με ανατολική κατεύθυνση χωρίς διάλειμμα. Στον Vendee Globe, οι σόλο ναυτικοί κάνουν τον γύρο της γης χωρίς βοήθεια. Τον αγώνα είχε εμπνευστεί ο Philippe Jeantot το 1989 και από το 1992 γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Θεωρείται μια ακραία δοκιμασία και το απόλυτο τεστ αγώνων στους ωκεανούς.

 

H Dee Caffari εργάστηκε για πέντε χρόνια ως δασκάλα φυσικής αγωγής, πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με την ιστιοπλοΐα. Πριν από αυτήν και άλλες γυναίκες είχαν κάνει τον γύρο της γης με πλεούμενα αλλά όχι και προς τις δύο κατευθύνσεις. Σύμφωνα με την σελίδα των ρεκόρ Γκίνες, μόνο τέσσερις άνθρωποι στον πλανήτη το έχουν καταφέρει αυτό. Η Caffari είναι ένας από αυτούς.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Μαρτίου 2020

Ξαφνικά οι δρόμοι νέκρωσαν, οι πόλεις σιώπησαν, τα σπίτια έγιναν φυλακές.

Ξαφνικά όλα αυτά που θεωρούσαμε πως είναι σπουδαία, πως μας δίνουν αξία, κύρος, λόγο ύπαρξης, έγιναν μικρά, έγιναν ασήμαντα.

Ξαφνικά η υγεία μας, που θεωρούσαμε δεδομένη εφόσον δεν είχαμε κανένα πρόβλημα, μας ανησυχεί, έγινε το πολυτιμότερο κομμάτι της ύπαρξής μας.

Ξαφνικά οι άνθρωποι που αγαπάμε, οικογένεια, συγγενείς, φίλοι, εpαστές μας τρόμαξαν, πολύ περισσότερο ο έpωτας.

Ξαφνικά η ελευθερία χάθηκε και μαζί της πολύτιμος χρόνος, βιαζόμαστε. Ξαφνικά οι μάσκες που φορούσαμε στην προσπάθειά μας να είμαστε κάποιοι άλλοι, αντικαταστάθηκαν με άλλες, τόσο ταπεινές μα τόσο σημαντικές.

Κοιτάζω τα ντουλάπια μου γεμάτα από πράγματα που θεωρώ πολύτιμα. Κοιτάζω τα αμέτρητα παπούτσια, τσάντες, αξεσουάρ, καλλυντικά, αρώματα, είδη περιποίησης, είναι τόσα πολλά. Όμως το βλέμμα μου σταματά σ’ένα μπουκάλι φθηνό οινόπνευμα, σ’ ένα αντισηπτικό χεριών, είναι τα πιο πολύτιμα. Τι θα φορέσω σήμερα; Σκέφτομαι καθώς εξετάζω αναποφάσιστη την παραφουσκωμένη ντουλάπα μου που αναστενάζει.

Τι σημασία έχει τι θα φορέσω, αφού κανείς δεν βρίσκεται στους δρόμους να με θαυμάσει;

Τι κραγιόν να επιλέξω; Τα κοιτάζω στην σειρά, είναι τόσα πολλά, διαφορετικά με όμορφα χρώματα. Όμως το βλέμμα μου καρφώνεται σε μια χειρουργική μάσκα των 0.50 λεπτών και αντιλαμβάνομαι πως καμία σημασία δεν έχει τι κραγιόν θα φορέσω, η μάσκα θα κρύψει τα πάντα, είναι πιο πολύτιμη.

Αλήθεια τι φωτογραφία θα αναρτήσω σήμερα στα social media; Να παριστάνω την χαρούμενη, την επιτυχημένη, την σπουδαία, την όμορφη, την ευτυχισμένη, την πολυταξιδεμένη, την πλούσια, την διάσημη ή να επιδείξω πόσο ωραίο σπίτι έχω, πόσους φίλους, ότι διασκεδάζω στα πιο ωραία μέρη, ότι είμαι η εκλεκτή; Ποια απο όλες να αναρτήσω; Η μάσκα είναι πολυτιμότερη. Η μάσκα τα υποβαθμίζει όλα.

Είμαι φυλακισμένη, δεν μπορώ να βγω έξω, να με δουν, να με θαυμάσουν, ίσως και να ζηλέψουν; Αυτός δεν είναι ο σκοπός; Τώρα όμως είναι άχρηστα, δεν έχουν καμία αξία, δεν μου χρειάζονται, βολεύομαι με μια απλή φόρμα, αρκεί να είναι καθαρή, με την πιζάμα μου, βολεύομαι με το αντισηπτικό μου, βολεύομαι με το θερμόμετρό μου, είμαι ευτυχισμένη που δείχνει μόνιμα 36,5, που δεν βήχω, που δεν αισθάνομαι κατάπτωση, που είμαι καλά. Δεν υπάρχει πια κανένας λόγος να τραβήξω φωτογραφίες και να τις αναρτήσω, κανείς δεν ενδιαφέρεται πως δείχνω, τι φοράω, πόσο καλά περνάω. Το πολύ να αναρτήσω μια φωτογραφία με μάσκα που θα κρύβει το μισό μου πρόσωπο περνώντας το μήνυμα «Να, εγω προσέχω, το ίδιο να κάνετε κι εσείς» κι όχι «Να, δείτε πόσο λαμπερή, όμορφη και ευτυχισμένη είμαι»

Μήπως η πανδημία ήρθε για να υπενθυμίσει τις αξίες της ζωής, να δώσει μαθήματα;

Μήπως ήρθε να μας δείξει πόσο λάθος κάνουμε να πιστεύουμε πως η υπερκατανάλωση της ύλης είναι ευτυχία, πως η κοινωνική μας θέση στα πιο ψηλά σκαλοπάτια είναι το ζητούμενο, πως η διασημότητα είναι δείγμα επιτυχίας, πως ο πλούτος είναι σκοπός, πως επειδή έχεις πολλούς followers στο instagram είσαι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος;

Ξαφνικά δισεκατομμυριούχοι και φτωχοί έχουν κάτι κοινό. Μοιράζονται τον ίδιο φόβο, την ίδια έλλειψη ελευθερίας, την ίδια ανασφάλεια.

Ξαφνικά δεν έχει σημασία που μένεις, σε έπαυλη, θαλαμηγό, διαμέρισμα, παράγκα, κινδυνεύεις το ίδιο, είσαι φυλακισμένος.

Ξαφνικά δεν έχει σημασία αν είσαι βασιλιάς ή υπήκοος, αν είσαι πρωθυπουργός ή απλός πολίτης, πολιτικός, διάσημος ηθοποιός, μοντέλο, επιχειρηματίας, υπάλληλος, ζητιάνος, μορφωμένος, αμόρφωτος. Κινδυνεύεις το ίδιο.

Είσαι φυλακισμένος.

Ξαφνικά αναθεωρείς. Όλα όσα πίστευες πως είναι σημαντικά, τελικά δεν είναι. Σημαντικό είναι ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα μια χειρουργική μάσκα. Σημαντικά είναι να έχεις ανθρώπους να σε νοιάζονται. Σημαντικό είναι να μπορείς να βγαίνεις από το σπίτι σου, να μπορείς να χαιρετάς ανθρώπους, πολύ περισσότερο να αγκαλιάζεις, σημαντικό είναι να απολαμβάνεις τον έpωτα, την αγάπη.

Σημαντικό δεν είναι τι φοράς, που και τι τρως, ποιος είσαι, σημαντικό είναι ότι υπάρχεις, είσαι υγιής, είσαι ελεύθερος.

Μήπως ο ιός ήρθε να διδάξει; Μήπως ήρθε να μας θυμίσει τι πραγματικά είναι πολυτιμότερο; Μήπως ήρθε να μας πει πως είμαστε περαστικοί, πως δεν θα ζήσουμε αιώνια, πως δεν ήμαστε εμείς το Σύμπαν;

Μήπως ήρθε να μας πει πως προσκυνούμε ανθρώπους που πέρα από την επίδειξη -τύπου Καρντάσιαν- δεν προσφέρουν τίποτε ουσιαστικό όπως όλοι αυτοί οι γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό που είναι οι πραγματικοί ήρωες και που αξίζει να υποκλινόμαστε;

Μήπως είναι καιρός να εστιάσουμε στις πραγματικές αξίες ζωής, στους αξιόλογους ανθρώπους, τους σοφούς, τους στοχαστές, τους πνευματικούς και όχι σε εκείνους που παριστάνουν τους σπουδαίους επειδή έχουν πολλούς followers ή επειδή βγαίνουν στην τηλεόραση;

Μήπως η υπερβολική αίσθηση σπουδαιότητας για τον εαυτό μας, καλλιεργεί φαντασιώσεις απεριόριστης επιτυχίας, δύναμης, εξυπνάδας, ομορφιάς ή ιδανικής αγάπης, που απαιτούν υπερβολικό θαυμασμό και ιδιαίτερη μεταχείριση;

Μήπως ο υπερκαταναλωτισμός και υπεραυτοθαυμασμός προκαλούν Ναρκισσιστική Διαταραχή που είναι μορφή Ψυχοπάθειας;

Μήπως είμαστε εν δυνάμει ψυχοπαθείς;

Μήπως ο ιός εκτός από «δολοφόνος» είναι τελικά και «διδάσκαλος;»

Μήπως ήρθε για να μας κάνει να αναθεωρήσουμε;

Μήπως τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά;

Ξαφνικά, δεν είμαστε οι βασιλιάδες που πιστεύαμε.”

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Μαρτίου 2020

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που εμπιστεύεται και τον εμπιστεύονται. Γιατί όταν εμπιστευόμαστε είμαστε ήσυχοι και χαλαροί χωρίς άγχος και δεύτερες σκέψεις ενώ όταν μας εμπιστεύονται, δεν μας καταπιέζουν, δεν μας υποτιμούν, δεν θωρακίζουν την ελευθερία μας.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που σέβεται και τον σέβονται. Γιατί ο σεβασμός είναι μια ελεύθερη έκφραση ανθρώπου προς άνθρωπο. Γιατί όταν σεβόμαστε, σεβόμαστε τον άλλον για αυτό που είναι και του δίνουμε την ελευθερία να είναι ο εαυτός του ενώ όταν μας σέβονται τότε μόνο μπορούμε να πράττουμε και να δρούμε κατά βούληση.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που αγαπάει και τον αγαπούν. Γιατί όταν αγαπάμε, προσφέρουμε και δίνουμε τον εαυτό μας από επιλογή ενώ όταν μας αγαπούν εξελισσόμαστε και νοιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που αξιοποιεί κάθε στιγμή της ζωής του. Γιατί είναι ευτυχισμένος και δημιουργικός κάθε στιγμή είτε πρόκειται για ελεύθερο χρόνο είτε πρόκειται για στιγμές που εργάζεται ή δημιουργεί.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που εκτιμά τα καλά που έχει στη ζωή του. Γιατί μόνον έτσι μπορεί να χαίρεται με αυτά που έχει. Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που σκέφτεται ελεύθερα. Γιατί η σκέψη είναι ελεύθερη ακόμα και μέσα σε μια φυλακή.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που δημιουργεί και πράττει χωρίς να βλάπτει τον διπλανό του. Γιατί ποτέ αυτός ο άνθρωπος δεν θα κατακλύζεται από τύψεις ή ενοχές.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που ποτέ δεν σταματά να μάχεται για την ελευθερία του. Γιατί η ελευθερία αποτελεί ένα από τα υπέρτατα αγαθά. Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που διακατέχεται από αξίες και αρχές και μάχεται για αυτές. Γιατί μέσα από το παράδειγμα του μπορεί ο κόσμος να γίνει καλύτερος. Όταν νοιώθουμε ελεύθεροι, δρούμε ελεύθερα, πράττουμε, ελεύθερα, αγαπάμε ελεύθερα. Γιατί:

«Ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι» – Θουκυδίδης

Εμμανουέλα Ζώη, Κοινωνική Λειτουργός

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 19 Φεβρουαρίου 2020

Από τον Πέτρο

Ενα ολοκαίνουργο αναπάντεχο εύρημα – ένα σφραγισμένο με τελετουργική πυρά ορθογώνιο κτίριο, τα όρια του οποίου χάνονται κάτω από το πλέον εμβληματικό οικοδόμημα του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Επιδαύρου, της Θόλου – ανατρέπει την εικόνα σε ένα από τα σημαντικότερα ιερά της αρχαιότητας. Γεννά νέα ερωτήματα για τη λατρεία του Ασκληπιού και οδηγεί τους αρχαιολόγους να μιλούν για ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα των τελευταίων ετών.

Ορθογώνιο, με τη μία διάστασή του να φτάνει τα 5 μ. και την άλλη ακόμη να βρίσκεται υπό διερεύνηση, με υπόγειο στεγασμένο χώρο, λευκό βοτσαλωτό δάπεδο, τοίχους επενδυμένους με κόκκινο κονίαμα και περιστύλιο από ξύλινους κίονες, παρέμενε άγνωστο και «αθέατο» ακόμη και από τις αρχαίες πηγές για 28 αιώνες. Κατεδαφίστηκε για να χτιστεί η Θόλος – το κομψότερο και πλουσιότερα διακοσμημένο οικοδόμημα της κλασικής εποχής μετά το Ερέχθειο – και ο υπόγειος χώρος του χρησιμοποιήθηκε ως αποθέτης για την ευλαβική κατάχωση του οικοδομικού υλικού του. Και είδε ξανά το φως του αργολικού ουρανού χάρη στην παρατηρητικότητα των επιστημόνων, οι οποίοι διαπίστωσαν ένα λάθος στα σχέδια του ιερού που χρησιμοποιούνταν μέχρι πρόσφατα.

«Ολα ξεκίνησαν όταν η Επιτροπή Επιδαύρου μελετώντας τις αεροφωτογραφίες διαπίστωσε ότι τα μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενα σχέδια του ιερού είναι λανθασμένα και ότι ο θεωρούμενος βωμός του Απόλλωνα ή του Ασκληπιού είναι αξονικά προσανατολισμένος προς τη Θόλο» εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο επικεφαλής των ανασκαφών του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Αρχαία Επίδαυρο, ομότιμος καθηγητής, Βασίλης Λαμπρινουδάκης, ο οποίος και θα παρουσιάσει μαζί με τους συνεργάτες του, Αλεξάνδρα Σφυρόερα και Βαγγέλη Καζολιά, τα αποτελέσματα των φετινών ανασκαφικών ερευνών στις 3 Φεβρουαρίου στις 19.00 στο αμφιθέατρο «Αλκης Αργυριάδης» του κεντρικού κτιρίου του Πανεπιστημίου

Για ποιον λόγο λοιπόν τον 4ο αι. π.Χ. οι κατασκευαστές της Θόλου – του περιβεβλημένου μέχρι σήμερα με μυστήριο οικοδομήματος στο ιερό του Ασκληπιού κυρίως λόγω του λαβυρίνθου που βρίσκεται στο υπόγειό του – θέλησαν να τη συνδέσουν με τον αρχαϊκό βωμό του 6ου αι. π.Χ.; «Θεωρήσαμε ως λογικό συμπέρασμα ότι στη θέση της Θόλου ή κοντά σε αυτήν υπήρχε “κάτι”, προς το οποίο ήταν προσανατολισμένος ο αρχαϊκός βωμός και το οποίο αντικατέστησε η Θόλος» απαντά ο ανασκαφέας για την απαρχή της έρευνας, που πραγματοποιείται με αρωγή του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και την υποστήριξη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας.

Χρειάστηκε να φτάσουν σε βάθος 3 μ. έως ότου αποκαλύψουν το ιδιαιτέρως καλά διατηρημένο ψηφιδωτό δάπεδο από μικρά λευκά βότσαλα, το οποίο βρίσκεται μισό μέτρο πιο χαμηλά από το δάπεδο των υπογείων δακτυλίων της Θόλου και κοσμούσε το υπόγειο του κτιρίου. Γρήγορα εντόπισαν και το παχύ κονίαμα με το βαθύ κόκκινο χρώμα που κάλυπτε τους τοίχους, χωρίς όμως τους λίθους που είχαν χρησιμοποιηθεί ως οικοδομικό υλικό για την ανέγερση μεταγενέστερων κτιρίων. Το υπόγειο είχε ύψος 2,3 μ. Το ωφέλιμο ύψος του ισογείου υπολογίζεται σε 2,8 μ. Βρέθηκαν δε και τετράγωνες λίθινες βάσεις που στήριζαν ξύλινους στύλους, οι οποίοι περιέβαλαν το ιδιαίτερο αυτό κτίσμα.

Πρόδρομος του θόλου

Οσο για την ταυτότητά του; «Αν και έχει ανασκαφεί μόνο ένα τμήμα του, διαφαίνεται ήδη ότι σχετίζεται με την πρώιμη, χθόνια, λατρεία του Ασκληπιού, αποτελώντας το ιερό κτίριο-πρόδρομο της Θόλου, κατεξοχήν τόπου της χθόνιας λατρείας του συγκεκριμένου θεού. Ο υπόγειος χώρος του χρησιμοποιήθηκε ως αποθέτης για την ευλαβική κατάχωση του οικοδομικού υλικού του, μετά την κατεδάφισή του, λίγο πριν από την έναρξη ανέγερσης της Θόλου.

Χάρη στα ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά και λατρευτικά χαρακτηριστικά του η ανασκαφή του θα συμβάλει στη διεύρυνση των γνώσεών μας στην ιστορία και εξέλιξη της αρχιτεκτονικής της εποχής αυτής και κυρίως στην κατανόηση των απαρχών της λατρείας του Ασκληπιού στη συγκεκριμένη θέση. Ελπίζουμε ότι θα αποκαλύψει δηλαδή μια άγνωστη έως τώρα πτυχή της ιστορίας του ιερού και έχουμε κάθε λόγο να μιλάμε πλέον για ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα των τελευταίων χρόνων» καταλήγει ο Βασίλης Λαμπρινουδάκης

Aπό ΤΑ ΝΕΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Φεβρουαρίου 2020

Ο χοίρος στ’ Απεράθου κατά το παρελθόν, ήταν το κατεξοχήν κατοικίδιο ζώο και αποτελούσε ένα σπουδαίο κεφάλαιο της απεραθίτικης οικιακής οικονονομίας. Το κάθε σπίτι είχε και τον χοίρο του, τον οποίο εξέτρεφε με μεγάλη φροντίδα. Ο χοίρος φωλιάζονταν μες στο ”κουμάσι”, δηλαδή σε ένα μικρό χαμηλοτάβανο αποθηκάκι που βρίσκονταν κάτω από τη σκάλα της αυλής. Έτρωγε ”αποπλύματα”, δηλαδή περισσέματα από τα φαγητά των ανθρώπων, βελανίδια και φλούδες φρούτων και λαχανικών μέσα στη ”ούρνα”,δηλαδή μέσα σε ένα μαρμάρινο παλιό δοχείο. Μπαινόβγαινε ελεύθερα μέσα στο σπίτι και οι νοικοκυρές φρόντιζαν για την καθαριότητα του καθημερινά.

Λένε μάλιστα, πως ο λόγος που οι Απεραθίτισσες γαλάχτιζαν ακόμα και τα μαρμάρινα μόρσα των πορτών, ήταν για να σκοτώνει ο ασβέστης τα μικρόβια που δημιουργούσε ”ο χοιρόλαιμος” με το ξύσιμο του στις γωνίες.Συχνά τον άφηναν ελεύθερο να βοσκίσει μες στο χωριό και επέστρεφε μόνος του το βράδυ. Την περίοδο της πείνας και της κλεψιάς, ο χοίρος κοιμόταν για να είναι ασφαλής, κάτω απ’τις καριόλες μες στα μαεργειά των σπιτιών και για τον λόγο αυτό τις έκαναν τόσο ψηλές.
Το βάρος και το μέγεθος του χοίρου ήταν άμεσα συνδεδεμένο με την οικονομική ευρωστία του σπίτιου.Όταν ο χοίρος ξεπερνούσε τις εκατό οκάδες και δε χωρούσε πια να μπαινοβγαίνει στο κουμάσι, ανέβαινε το κοινωνικό κύρος του σπιτιού και ο νοικοκύρης θεωρούνταν ”καλονυκοκυούρης”.
Παρόλο που τα μέλη της οικογένειας δένονταν συναισθηματικά με τον χοίρο, αυτός προορίζονταν για σφαγή την Αποκριά.Ο κάθένας έσφαζε τον χοίρο του στην πόρτα του σπιτιού του για να τρέξει το αίμα στις σκάλες με αποτέλεσμα το ”χοιροσφράισμα” να θυμίζει αρχαία θυσία.Τα ”χοιροσφραΐσματα” ελάμβαναν χώρα στ’ Απεράθου την Κυριακή του Ασώτου και σε όλο το χωριό ακούγονταν οι φωνές των δυστυχισμένων χοίρων.Για το λόγο αυτό η εβδομάδα πριν την Κυριακή αυτή λέγεται ”Προφωνή”, ακριβώς επειδή είναι ”πριν από τις φωνές του χοίρου”.Τα χοιροσφραΐσματα, ήταν μια τελετουργία αφού συνοδεύονταν με τραγούδι,χορό,φαγοπότι και ερωτική διάθεση όπως φανερώνουν τα παρακάτω κοτσάκια:
Έλα στα χοιροσφραΐσμα/τα και ας μου κάνεις πείσμα.
Έλα να φάμε τσ’ εμαθιές/κι ας ρίχτεις και αλλού μαθιές.
Πάρτη απ’τον χαδεμένο/χοίρο σας δε ανεμένω.
Μετά τη ”σφραΐδα” του χοίρου, άρχιζαν τα ζαμπόνια, τα παστά, τα γλινερά και τα βούτυρα από τις μεζίνες, ενώ τα ρόστα της Τυρνής, η κεφαλή, τα άντερα και τα μπριζολάκια τρώγονταν φρέσκα μες στις Απόκριες.Την ίδια ώρα, τα μικρά παιδιά, φουσκώνουν τη φούσκα και την κάνουν μπαλόνι και οι μεγάλοι με τα δόντια και τα ποδάρια του χοίρου, ντύνονται μοσκάροι που θυμίζουν ακόλουθους του Διόνυσου.
Σε ανάμνηση των παλιών χοιροσφραϊμάτων, ο Σύλλογος μας κάθε χρόνο στην πλάτσα του χωριού, αναβιώνει το έθιμο και πλήθος κόσμου απ’ όλη τη Νάξο, ανεβαίνει στ’ Απεράθου για να το δει από κοντά. Σας περιμένουμε λοιπόν κι εφέτος.
Φρατζέσκος Γ. Μαργαρίτης
φιλόλογος
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Φεβρουαρίου 2020

Ήταν που λέτε μια φορά κι ένα καιρό ένα  σκιουράκι. Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό. Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε, που θα ‘μοιαζε μ’ όλα τα’ άλλα, αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια. Μόλις σουρούπωνε, το ‘σκαγε απ΄ τη φωλιά του και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα που πήγαιναν να πιουν νερό…

Περνούσαν λέαινες, ζαρκάδια κι αρκούδες και λαγοί κι ασβοί και βατραχάκια… Το σκιουράκι ένιωθε πως με όλα έμοιαζε λιγάκι, πως όλα τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό. Έτσι, τα σταματούσε όλα, τα κοίταζε στα μάτια και τα ρωτούσε:

– Μπορείς να μ’ αγαπάς;

Τα πιο πολλά γελούσαν. Αλλα δεν έμπαιναν στον κόπο να απαντήσουν. Και άλλα του απαντούσαν: Δεν έχω χρόνο…Και άλλα του απαντούσαν: δεν ξέρω τι είναι ν’ αγαπάς

Κι αυτό γινόταν κάθε σούρουπο κι έτσι είχαν τα πράγματα, ώσπου μια μέρα, το σκιουράκι ξαναρώτησε και τότε ένας ασβός του χαμογέλασε και του είπε:

– Μπορώ. Έλα να αγαπηθούμε.

– Μπορείς; Πόσο χαίρομαι! Πες μου, όμως, τι πά’ να πει ν’ αγαπηθούμε;

– Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς να καταλάβεις. Και τώρα άκου: Ν’ αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα πά’ να πει να κοιταζόμαστε στα μάτια.

Κι έτσι κοιταζόταν στα μάτια για μερόνυχτα…

 Τώρα αγαπιόμαστε; 

– Όχι βέβαια. Αλίμονο αν ήταν τόσο απλό.

Ν’ αγαπηθούμε πά’ να πει να φτιάξουμε κάτι μαζί.

Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενα!…

– Τι ωραίο να σ’ αγαπάω! Τώρα δεν αγαπιόμαστε; 

– Όχι ακόμα. Γιατί ν’ αγαπηθούμε πά’ να πει και να ‘χουμε κάτι ο ένας απ’ τον άλλον. Δώσ’ μου λίγο απ’ το καστανόμαυρο τρίχωμά σου κι εγώ θα σου δώσω απ΄ το κίτρινο των ματιών μου.

Κι έκαναν έτσι…

Το σκιουράκι καθρεφτίστηκε στα μάτια του ασβού και καμάρωσε την κίτρινη λάμψη τους στα δικά του μάτια. Κι ύστερα του χάρισε το πιο γλυκό καστανόμαυρο τρίχωμα που είχε στην πλάτη του.

 Τώρα αγαπιόμαστε; 

– Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο. Πρέπει να αγκαλιαστούμε σφιχτά, πολύ σφιχτά, και να τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μιαν αχτίδα από φως. Έλα, με το ένα, με το δύο, με το τρία, να προλάβουμε αυτήν εκεί την αχτίδα.

– Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεεεεεεεε… ωπ!

– Τώρα αγαπιόμαστε;

– Τώρα ναι αγαπιόμαστε. 

Και που λέτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κάπως έτσι έγινε κι έτρεχαν για τον ήλιο. Κι άρχισε να πέφτει βροχή, γλυκιά σα μέλι. Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους, που απ’ την τεράστια ταχύτητα – που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ’ αστέρια – έγιναν ένα… Κι ύστερα βγήκε ένα ουράνιο τόξο τόσο λαμπερό, που όλοι στη γη βάλανε το χέρι πάνω από τα μάτια να μην τυφλωθούνε, κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω απ’ τα σύννεφα…

Και πέρασε καιρός. Να ‘τανε χρόνια, να ‘τανε ένα λεπτό μονάχα, κανένας δε θα μπορούσε να μας πει, γιατί ο χρόνος ήταν άχρονος, μέχρι που ο ασβός ψιθύρισε:

– Κουράστηκα. Μη σου κακοφανεί. Μπορεί και να ζαλίστηκα απ’ το τρέξιμο.Θα ‘θελα να γυρίσω πίσω.

– Κουράστηκες; Όμως, δεν τρέχουμε πατώντας στο χώμα. Είναι το φως που μας κρατά …;και είναι σαν να πετάμε δίχως κούραση να καταπονεί τα μικρά μας πόδια. Δεν είναι κουραστικό.

– Για μένα είναι. Έπειτα το ‘χω ξανακάνει. Λίγοι το αντέχουν δεύτερη φορά. Είν’ επικίνδυνο. Γυρίζω πίσω…

Αυτά είπε. Και με μεγάλη ευκολία, πήδηξε σ’ ένα μετεωρίτη που κατέβαινε στη γη και χάθηκε…

– Μη φεύγεις, φώναξε το σκιουράκι. Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ πια να σταματήσω, κι είν’ αστείο να τρέχω μόνος μου στον ουρανό…

Όμως, τη φωνή του την άκουσε μονάχα το σκοτάδι, κι ίσως – δε σας τ’ ορκίζομαι  το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά.

– Εεεεεεε… ωωωωωωωωωωπ… Είναι κανείς εδώ; Δεν έχει νόημα πια να πάω στον ήλιο. Ποιος θα μπορούσε να μου πει πώς θα ξαναγυρίσω πίσω;

Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήτανε άδειο, κι έτσι απάντηση δεν πήρε παρα μόνο σιωπή.

– Μου φαίνεται πως τώρα τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα.

Κι άρχισα να κρυώνω. Κι αν τρέχω έτσι μόνο μου για πάντα; Εεεεεεε… με ακούει κανείς;… Βοήθεια! Δεν είναι κανείς εδώ;

Τότε, μια μικρή φωνούλα έφτασε στ’ αφτιά του, τόσο γλυκιά και σιγανή σα να ‘βγαινε από μέσα του.

– Ψιτ, ψιτ! Σκιουράκι!

– Μου μίλησε κανείς; Τίποτε δεν βλέπω.

– Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου. Είμαι η ηλιαχτίδα που σε μετέφερε μαζί με τον ασβό βόλτα στον Γαλαξία.

Ακόμα πάνω μου τρέχεις. Ακου. Μόνο εγώ μπορώ να σε γυρίσω πίσω. Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω από τη γη, ύστερα σιγά-σιγά θα κατέβουμε. Μόνο που ‘χω τρέξει άπειρα χιλιόμετρα κι η ενέργειά μου έχει σχεδόν εξαντληθεί. Για να γυρίσουμε πρέπει να θυσιάσεις κάτι από σένα, να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να προχωράμε…

– Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω;

– Ξέρω κι εγώ;Το τρίχωμά σου, τις  μικρές πατούσες σου, ένα κομμάτι από την καρδιά σου…

– Το τρίχωμά μου, οι πατούσες μου, δικά σου. Μόνο που καρδιά δεν έχω πια. Την πήρε ο ασβός μαζί του. Κι αυτό δεν αλλάζει…

– Εντάξει, παίρνω τις μικρές σου  πατούσες , δεν το θέλω μα δεν γίνεται αλλιώς. Ελπίζω να μας φτάσουν. Έκαψε την πρώτη… Πονάς το ξέρω. Μην κλαις, δεν το αντέχω. Ησύχασε. Κρατήσου τώρα. Αλλάζουμε πορεία.

Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά… Το σκιουράκι μ’ ένα πόδι, κοίταζε τη γη – τόσο μικρούλα – κι όμως του φαινότανε πως διέκρινε στο δάσος τον ασβό του.

Κι ήταν το κέντρο της γης ο ασβός γι’ αυτό. Μόνο εκείνος μέτραγε εκεί κάτω. Τίποτ’ άλλο.

– Παράξενο να μπαίνεις σε τροχιά. Το κέντρο της ζωής σου είν’ αυτό το κάτι που τρέχεις γύρω του. Κι όμως είν’ άσκοπο να τρέχεις, γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις, ούτε και να ξεφύγεις απ’ αυτό…

– Σσσσσσστ! Μη μιλάς, δάγκωσε τα χείλη, είπε η λιαχτίδα.

Συνέχισε να καίει τα μικρά ποδαράκια του σκίουρου. Καταβαίνουμε…

Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν κάνοντας τούμπες στον αέρα,μέσα σε ρεύματα τόσο τρελά, που όλα δείχνουν πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε. Το σκιουράκι δίχως πόδια, κι η γη να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, το δάσος να φαίνεται πια καθαρά, τα δένδρα, τα πουλάκια, το ποτάμι και ξαφνικά…

Πλατς!… Και μετά τίποτα…

Όταν το σκιουράκι, ύστερα από ώρα, άρχισε να συνέρχεται, πόναγε σ’ όλο του το κορμί. Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν κοντά του και το φρόντιζε με επιθέματα  επάνω στις πληγές του, και του ‘βαζε κομπρέσες κι επιδέσμους και το χάιδευε στοργικά…

– Ο ασβός μου, σκέφτηκε κι άνοιξε τα μάτια.

Όμως, είδε  τότε ένα κάστορα που ούτε τον είχε ματαδεί ποτέ. Ήταν ένας μικρόσωμος κανελής κάστορας μ’ αστεία μουσούδα, και το βλέμμα του ήταν τόσο φωτεινό, που σαν σε κοιτούσε νόμιζες πως λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στη ματιά του. Κι είχε ένα χαμόγελο τόσο, μα τόσο τρυφερό, και το σκιουράκι πλημμυρισμένο από ευγνωμοσύνη δάκρυσε. Κοιταζόταν σιωπηλά ώρα πολλή. Ύστερα, ο κάστορας ρώτησε κάτι που το σκιουράκι άπειρες φορές είχε ρωτήσει πιο παλιά, όταν ήταν ανυποψίαστο για όλα…

– Μπορείς να μ’ αγαπάς; 

Το σκιουράκι αναστέναξε, χωρίς καθόλου λύπη.

– Φοβάμαι πως δεν μπορώ.Δεν έχω πια καρδιά για ν’ αγαπήσω…

– Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω ένα κομμάτι απ’τη δικιά μου.

– Όμως ν’ αγαπηθούμε πά’να πει να τρέχουμε μαζί – κι εγώ δεν έχω πόδια.

– Να τρέχουμε, έτσι άσκοπα, γιατί;

– Ν’ αγαπηθούμε πά’ να πει να κάνουμε μαζί ένα δρόμο, όπως μπορούμε. Το πιο σπουδαίο είναι να ‘μαστε οι δυο μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέχουμε, ούτε που θα πάμε…

Μικρό μου σκιουράκι, αν μπορείς να μ’αγαπάς, θα σου φτιάξω ξυλοποδαρα από αγριοτριανταφυλλιά.

Κι αν δε θες, θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια.

Κι αν κουραστείς, θα σε πάρω αγκαλιά …

Και θα μαι εγώ εσύ κι εσύ εγώ…

Και δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ…

Θα ‘μαστε εμείς…

Τι έγινε μετά, κανείς δεν έμαθε στα σίγουρα – κι εγώ που να το ξέρω; Λένε πως τους είδανε να φεύγουνε για την Ανατολή, περπατώντας με τα χέρια, και να γελάνε, να γελάνε… Ο απόηχος απ’ το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα των δένδρων – λένε… Πάντως, ποτέ – μα ποτέ – κανείς πια δεν τους ξανάδε..

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 14 Φεβρουαρίου 2020

Η αίσθηση του χιούμορ κι οι αποχρώσεις που μπορεί να έχει είναι από παλιά γνωστό πως χαρακτηρίζουν την προσωπικότητα ενός ανθρώπου. Μάλιστα, ένας από τους θεμελιωτές του αγγλικού Εμπειρισμού, ο Λόρδος Σέιφτσμπερι, στο «Δοκίμιο για την Ελευθερία του Πνευματώδους και του Χιούμορ» (Essay on the Freedom of Wit and Humor, 1709) το συσχέτιζε με την ελευθερία και την ηθική, ως ιδιότητα του καλλιεργημένου και ορθολογικού υποκειμένου που δύναται αυτόνομα να αντιλαμβάνεται τα γεγονότα και τις δεοντικές (νομικές) διαστάσεις της κοινωνικής ζωής, πολιτικής κι αισθητικής περιλαμβανομένων.

Το πόσο αντιδρά με χιούμορ και πως το χρησιμοποιεί ο άνθρωπος, είναι μία χαρακτηριστική ιδιότητα, που η κοινωνική διάστασή της πάντοτε απασχολούσε την επιστήμη. Ο ψυχολόγος Ροντ Μάρτιν μάλιστα, από το 2003, είχε επεξεργασθεί τέσσερις τύπους χιούμορ, τους οποίους πλέον αναγνωρίζει και συμφωνεί με την κατάταξή τους και ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα.

Σύμφωνα με τον Μάρτιν υπάρχουν οι καλοήθεις χρήσεις του χιούμορ, για να ενισχυθεί το εγώ του υποκειμένου (Self-enhancing) και για να βελτιωθούν οι σχέσεις του με τους άλλους (affiliative). Υπάρχουν, ωστόσο, και οι παθολογικές χρήσεις του, όπως ο σαρκασμός και η ειρωνεία με μειωτικούς σκοπούς απέναντι στους άλλους, επιθετικά (aggressive) και η αυτοσαρκαστική, αυτό-μειωτική χρήση του για την ενίσχυση των σχέσεων του υποκειμένου με τους άλλους (self -defeating).

O πρώτος τύπος, σύμφωνα με την ονομαστή μελέτη του που δημοσιεύθηκε στο Journal of Research in Personality, αναφέρεται στους ανθρώπους που συχνά συναντούμε στη ζωή μας να διηγούνται συνεχώς ανέκδοτα, ή να παρεμβαίνουν με πνευματώδεις παρατηρήσεις στη συζήτηση. Η ψυχολογικά συνειρμική (associative) χρήση του χιούμορ στόχο έχει να ενισχύσει την εικόνα του υποκειμένου προς τους άλλους και να βελτιώσει τις σχέσεις του.

Ο δεύτερος τύπος έχει στόχο αυτό καθαυτό το υποκείμενο γιατί πασχίζει να περιβάλλει τα πάντα στη ζωή του με το πνεύμα του χιούμορ στην προσπάθειά του να αισθάνεται το ίδιο καλά.

Ο επιθετικός τύπος του χιούμορ στόχο έχει την προσβολή των ανθρώπων και των καταστάσεων που περιβάλλουν το υποκείμενο, με συστατικά τον κακοήθη σαρκασμό και την ειρωνεία, ή τη γελοιοποίηση.

Ο τέταρτος τύπος χαρακτηρίζεται από την επιστημονική κοινότητα «αντιπαραγωγικός», γιατί καταφεύγει στον αυτό-υποβιβασμό του ίδιου του υποκειμένου, στον αυτοσαρκασμό και μείωση της προσωπικότητάς του, προκειμένου να προσελκύσει την προσοχή των άλλων.

Ο ίδιος ο Μάρτιν, το 2017 δημοσίευσε στο περιοδικό The Cut ένα απλό ερωτηματολόγιο, προκειμένου να είναι σε θέση κάποιος να μετρήσει, πρόχειρα κι εμπειρικά, τον τύπο και το εύρος του χιούμορ του.

Το ερωτηματολόγιο καλεί τον ενδιαφερόμενο να μετρήσει, σε μία κλίμακα από 1 έως 5, εάν συμφωνεί με μία σειρά από διαπιστώσεις, όπως «συχνά υπερβάλλω, γίνομαι γελοίος, κάνοντας μορφασμούς, προσπαθώντας να γίνω διασκεδαστικός», ή «εάν νοιώθω θλίψη, ή οργή, συνήθως χάνω την αίσθηση του χιούμορ».

Κάθε τύπος χιούμορ έχει πλεονεκτήματα, ή μειονεκτήματα κι η εμπειρική ψυχολογία τους χρησιμοποιεί δεόντως για να εντοπίσει εάν πρόκειται για έναν εξωστρεφή χαρακτήρα (οι πρώτοι δύο τύποι), ή για το εάν το υποκείμενο δείχνει συμπτώματα νεύρωσης (όπως στον τέταρτο, αυτοσαρκαστικό, τύπο). Κάθε ένας από αυτούς τους τύπους, ακόμη κι ο επιθετικός, έχουν έναν δικό τους ρόλο στη ζωή του ανθρώπου, κι εξαρτάται από το πώς χρησιμοποιούμε και γιατί το χιούμορ στις καθημερινές μας δραστηριότητες.

Τι δείχνει το μαύρο χιούμορ

Πρόσφατα ερευνητές στην Αυστρία εντόπισαν πως όποιος έχει μεγάλη αίσθηση του χιούμορ, ιδίως δε του λεγόμενου «μαύρου χιούμορ» έχει μεγαλύτερο δείκτη ευφυΐας από τους υπόλοιπους. Όπως υποστηρίζουν, απαιτούνται μεγαλύτερες γνωστικές και συναισθηματικές ικανότητες για την επεξεργασία και παραγωγή χιούμορ κι όσοι τις διαθέτουν είναι πιο χαρούμενοι, υγιείς και πιο ευτυχισμένοι, καθώς δεν υποχωρούν στις καταδρομές της κατήφειας και δεν καταφεύγουν στην επιθετικότητα. Επίσης, είναι ευεργετικοί και για τους γύρω τους, καθώς δημιουργούν μία ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Οι δε εξελικτικοί ψυχολόγοι περιγράφουν το χιούμορ ως «κληρονομικό χαρακτηριστικό», που υποδεικνύει καλύτερη νοητική και διανοητική εξοικείωση και προσαρμογή του υποκειμένου στις εκάστοτε συνθήκες.

Μάλιστα, το πώς κι εάν καταφεύγουμε στο χιούμορ στη ζωή μας έχει συγκεκριμένα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Αν και οι απόψεις διίστανται: ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν πως το χιούμορ συμβάλλει στο να θεωρούνται πιο ελκυστικά κι αγαπητά ορισμένα υποκείμενα, ενώ ο ερευνητής του Πανεπιστημίου του Κάνσας, Τζέφρι Χολ, σε μελέτη του, με βάση τα κλινικά δεδομένα της έρευνάς του αναφορικά με το χιούμορ και τον ρομαντισμό στη σχέση, υποστηρίζει πως σε μία σχέση δεν είναι αναγκαστικά επιτυχημένη η συνταγή του χιούμορ, αλλά το πώς χρησιμοποιείται κι εάν αμφότεροι οι ερωτικοί σύντροφοι συνδιαμορφώνουν το χιουμοριστικό περιβάλλον στη σχέση τους

Από ΤΑ ΝΕΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 13 Φεβρουαρίου 2020

Έχεις ακουστά κάτι που λέγεται Fomo; Είναι αρχικά, που σημαίνουν “fear of missing out” και περιγράφουν αυτό που αισθάνεσαι υποχρεωμένος να βγεις Σάββατο βράδυ παρ’ όλο που είσαι πτώμα, γιατί φοβάσαι πως κάτι σπουδαίο θα συμβεί στους φίλους σου κι εσύ θα το χάσεις.

Και ενώ το Fomo είναι κάτι καλό, γιατί σε σπρώχνει να κάνεις πράγματα και να μην περάσεις τη ζωή σου ξαπλωμένος στον καναπέ, υπάρχει ένα παρόμοιο ακρωνύμιο, με φόβο έχει να κάνει κι αυτό, που δεν είναι τόσο καλό: Το Fobo, ή fear of better options, ήτοι φόβος των καλύτερων επιλογών.

Θα τον αναγνωρίζεις, αν έχεις έστω και ένα φίλο που δυσκολεύεται να παραγγείλει αν δε διαβάσει πρώτα όλο τον κατάλογο –δύο φορές. Ή ακόμα χειρότερα, αν είσαι εσύ αυτός ο φίλος, που περιμένουν όλοι πεινασμένοι να τελειώσει τη μελέτη του για να φάνε.

Όπως λέει ο Guardian, ο φόβος των καλύτερων επιλογών είναι σημάδι των καιρών μας. Έχουμε πια τόσο πολλές επιλογές, που παραλύουμε μπροστά τους: Από το ποια καινούρια σειρά να δεις και τι να μαγειρέψεις για βραδινό μέχρι σε ποιο από τα εκατοντάδες μπαράκια της Αθήνας να πας, οι επιλογές μας είναι πλέον τόσο πολλές που συχνά κάποιοι από εμάς καταλήγουν να μην κάνουν απολύτως τίποτα, επειδή δεν μπορούν να αποφασίσουν τι να πρωτοκάνουν.

Και εδώ έρχεται η τεχνολογία να κάνει τα πράγματα χειρότερα: «Παλιά, ας πούμε, ήθελες να πάρεις κορδόνια για τα παπούτσια σου, έμπαινες σε ένα μαγαζί, διάλεγες ένα από τα τρία ζευγάρια που είχαν, πλήρωνες, έφευγες. Τώρα, θέλεις κορδόνια για τα παπούτσια σου, μπαίνεις στο Amazon και έρχεσαι αντιμέτωπος με 3.427 διαφορετικές επιλογές» λέει ο Patrick McGinnis, ο άνθρωπος που δημιούργησε τους όρους Fomo και Fobo.

Αν σκέφτεσαι πως όλα αυτά σου ακούγονται εντελώς «προβλήματα πρώτου κόσμου», και μουρμουράς διαβάζοντας «άσε μας κουκλίτσα μου, εδώ υπάρχει κόσμος που δεν έχει να φάει»… εντάξει, άδικο δεν έχεις. Ο Guardian όμως λέει πως το Fobo δεν είναι μόνο πρόβλημα ατομικό, αλλά και συλλογικό, που φτάνει ακόμα και σε επίπεδο κρατών. Το Brexit, ας πούμε, είναι κλασικό παράδειγμα Fobo. Κι εδώ δεν είναι καν θέμα ύπαρξης πολλών διαφορετικών επιλογών. Είναι ο κλασικός, πανάρχαιος φόβος πως ό,τι και αν αποφασίσεις, το άλλο σενάριο μπορεί πάντα να είναι καλύτερο. Οπότε μένεις σε ένα αιώνιο μετέωρο βήμα, και περνάς χρόνια μην κάνοντας τίποτα.

Υπάρχει, άραγε, λύση; Οι ειδικοί δείχνουν να συμφωνούν πως μάλλον όχι –απλώς κάποια στιγμή το παίρνεις απόφαση και το αγκαλιάζεις ως στοιχείο της προσωπικότητάς σου. Μπορείς επίσης να δοκιμάσεις να αγνοήσεις τις υπόλοιπες επιλογές (εύκολο να το λες, ξέρουμε) ή να θυμίζεις κάθε φορά στον εαυτό σου πως η τελειότητα που θα σε ικανοποιήσει στο 100% δεν υπάρχει, οπότε ας πούμε ότι στοχεύεις σε ένα 80% ικανοποίησης, όπως κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν πάσχουν από Fobo.

Αν τίποτα δεν πιάσει και το πρόβλημα σου φαίνεται παθογενές, αν σε παραλύει σε τέτοιο βαθμό που όντως καταλήγεις το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σου να μην κάνεις απολύτως τίποτα, καλή ιδέα είναι να απευθυνθείς σε έναν ψυχολόγο, καθότι πιθανόν το Fobo σου να είναι σύμπτωμα κάποιας άλλης, σοβαρότερης διαταραχής.

Από in2life

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Φεβρουαρίου 2020

Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε και κλέβουν ένα λουλούδι από τον κήπο μας και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον περπατούνε στα λουλούδια, σκοτώνουν το σκυλί μας και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα –την πιο διάφανη απ’ όλες– μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας ληστεύουν το φεγγάρι μας γιατί ξέρουνε το φόβο μας που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Φεβρουαρίου 2020

Για ένα καρφί χάθηκε το πέταλο
Για ένα πέταλο χάθηκε το άλογο
Για ένα άλογο χάθηκε ο καβαλάρης
Για έναν καβαλάρη χάθηκε η μάχη
Για μια μάχη χάθηκε το βασίλειο.

Η δύναμη της ελεύθερης βούλησης μοιάζει μ’ εκείνο το παροιμιώδες καρφί μέσα στο βασίλειο. Χρησιμοποιείστε την, και θα σας είναι δυνατό να διασφαλίσετε το μέλλον. Πάψετε να τη χρησιμοποιείτε, και όλα θα πηγαίνουν κατά διαόλου. ‘Εστω και αν οι περισσότερες πράξεις ή παραλείψεις μας γίνονται από συνήθεια μάλλον παρά συνειδητή επιλογή, οι ίδιες οι συνήθειες εγκαινιάσθηκαν αρχικά με την επιλογή, και μπορούν να αλλάξουν τελικά με την επιλογή. Όσο πιο υπεύθυνα αποτιμούμε και προσαρμόζουμε τις συνήθειές μας, τόσο περισσότερο η πορεία της ζωής μας θα ευθυγραμμίζεται με τους υψηλότερους σκοπούς μας. Μόνο χειραγωγώντας αυτές τις ευαίσθητες θέσεις-κλειδιά, θα σύρουμε τη σκοπιμότητα από το κβαντικό βασίλειο της σκέψης στον ευρύτερο κόσμο της δράσης.

Τα πάθη από μόνα τους, καθώς λειτουργούν με παραμέτρους που έχουν τεθεί από την άσκοπη πορεία της εξέλιξης, απειλούν βέβαια να μας παρασύρουν μακριά από την σκόπιμη πορεία που χαράζει η συνειδητή πρόθεση. Αλλά τα κεντρίσματα των παθών, όπως κι η δύναμη της βούλησης, δεν είναι παντοδύναμα. Στην πραγματικότητα, και οι δυο δυνάμεις μπορούν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους με ποικίλους βαθμούς έντασης, και να γεννούν ποικίλα αποτελέσματα. ‘Ενα ανερμάτιστο πνεύμα μπορεί να παρασύρεται απ’ το πάθος σαν φύλλο που στροβιλίζεται στο παραμικρό αεράκι- κι ένα πεισματάρικο πνεύμα, όμοια με βράχο, δεν εγκαταλείπει το έδαφός του ακόμη και στην πιο άγρια θύελλα. Ωστόσο, το πνεύμα που ακολουθεί ένα σκοπό μοιάζει περισσότερο μ’ ένα ιστιοφόρο που προσαρμόζεται δυναμικά στις καταστάσεις, αντλώντας το μεγαλύτερο όφελος κάθε φορά: μπορεί να υψώνει πανιά και ν’ αρμενίζει όταν οι άνεμοι του πάθους φυσούν προς μια ευνοϊκή κατεύθυνση, ή να ρίχνει άγκυρα όταν οι άνεμοι δεν είναι καθόλου ευνοϊκοί. Κάπου στο ενδιάμεσο, μεταξύ της αιτιοκρατίας που υποστηρίζει πως ο άνεμος είναι ο αδιαμφισβήτητος υποκινητής κάθε συμπεριφοράς, και του υπαρξισμού που διαβεβαιώνει πως ο άνεμος πνέει όπου θέλουμε εμείς, βρίσκεται τούτη η αλήθεια: πως αυτεξούσιο και πάθος συνυπάρχουν. Δεν υπηρετούμε τα συμφέροντά μας αν αρνηθούμε απερίσκεπτα το πρώτο ή το δεύτερο. Μόνο κατευθύνοντας τα πάθη μας μέσω της βούλησης μπορούμε κάποτε να ελπίσουμε πως θα αρμενίσουμε μες στις προκλήσεις της ζωής με κάποια επιτυχία.

Από lectures

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Φεβρουαρίου 2020

Σύμφωνα με το κείμενο του Μ. Κούντερα: «… η βραδύτητα είναι ο ρυθμός της μνήμης ενώ η ταχύτητα είναι ο ρυθμός της λήθης…».

Σκεφτείτε το: Τρέχουμε, βιαζόμαστε, δεν στεκόμαστε ούτε λεπτό, σπρώχνουμε να πάμε την ώρα μας, τη μερα μας, τη ζωή μας παρακάτω… και τι καταλαβαίνουμε; Στο τέλος διαμαρτυρόμαστε για το πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος! “Πότε πέρασε κιόλας…;”

Όταν ζούμε μια περίοδο μας φαίνεται “αιώνας” κι όταν έχει περάσει αναρωτιόμαστε “πότε πέρασε”;

Γιατί όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο; Πως δημιουργούνται αυτά τα βιώματα;

Είναι που δεν στεκόμαστε στα πράγματα, γι’αυτό! Δεν αφήνουμε την κάθε στίγμη, το κάθε γεγονός να αλληλεπιδράσει μαζί μας…

Βιαζόμαστε να πάμε παρακάτω, στο κάθε τι επόμενο: Επόμενη ώρα, επόμενη μέρα, επόμενο project, επόμενη δουλειά, σχέση, αυτοκίνητο…

Δεν προλαβαίνουμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, δεν προλαβαίνουμε να δεθούμε με τους ανθρώπους και τις καταστάσεις, τρέχουμε από το(ν) ένα(ν) στο(ν) άλλο(ν): δεν κοιτάμε, δεν ακούμε, δεν καταλαβαίνουμε…

Και ύστερα αναρωτιόμαστε: Γιατί είμαστε μόνοι; Γιατί η ζωή μας μοιάζει κενή, χωρίς νόημα; Γιατί οι μέρες μας μοιάζουν τόσο άδειες; Γιατί βαριόμαστε;

ΥΓ: Την επόμενη φορά που θα νιώσετε αυτό το αίσθημα της κενότητας, δοκιμάστε να πάρετε ένα βιβλίο, μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό, καθίστε αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα (σπίτι σας ή σε ένα cafe, με θέα τη θάλασσα γιατί όχι;) παραγγείλτε ότι τραβάει η ψυχή σας και απολαύστε την στιγμή (σας). Έστω κι αν είναι για λίγο, έστω για μία και μόνο ώρα…

Μετά αναλογιστείτε αυτήν την ώρα που πέρασε.

Είχε κάποιο νόημα για εσάς; Βαρεθήκατε;

Αν όχι, αν περάσατε καλά, ξανακάντε το με την πρώτη ευκαιρία.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 2 Φεβρουαρίου 2020

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»

Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 31 Ιανουαρίου 2020

Ένα εκατομμύριο παιδιά συγκεντρώθηκαν έξω από βουδιστικό ναό για να διαλογιστούν για μια ολόκληρη ημέρα για την παγκόσμια ειρήνη πιστεύοντας ακράδαντα ότι όταν τόσοι άνθρωποι διαλογίζονται πάνω στο συγκεκριμένο θέμα τότε ο κόσμος μας θα γίνει, εντέλει, καλύτερος.

Ο μαζικός αυτός διαλογισμός έγινε στον ναό Phra Dhammakaya κοντά στη Μπανγκόνγ στα πλαίσια του V Star children’s project που ξεκίνησε το 2008. Από τότε, κάθε χρόνο όλο και περισσότερα παιδιά συγκεντρώνονται προκειμένου να στείλουν ενέργεια για να θεραπευτούν οι πληγές που έχουμε προκαλέσει στη μητέρα Γη.

Εφέτος τα παιδιά που συγκεντρώθηκαν έφτασαν το ένα εκατομμύριο!
Πρόκειται για παιδιά που ξεχώρισαν στο σχολείο ή στην κοινότητα τους για τις επιδόσεις και τις δράσεις τους. Για ενενήντα ημέρες εκπλήρωναν καθημερινά δέκα στόχους όπως το να κάνουν αποταμίευση, να βοηθάνε στις δουλειές του σπιτιού, να στρώνουν το κρεβάτι τους.

Όταν προσπαθείς να κάνεις τον κόσμο καλύτερο με τον διαλογισμό

το κακό είναι ότι βρίσκεσαι σε έναν δύσκολο κόσμο

και το καλό ότι έχεις ήδη ανακαλύψει την πραγματική δύναμη σου. 

Το βασικό όφελος από αυτόν τον διαλογισμό είναι ότι τα παιδιά ξεκινούν να συνειδητοποιούν από μικρή ηλικία ότι υπάρχουν καταστάσεις στον κόσμο που δεν είναι ιδανικές και ότι τα ίδια μπορούν με ενεργούς τρόπους να κάνουν κάτι ώστε να γίνει ο κόσμος καλύτερος.
Επιπλέον έτσι δημιουργείται ένα “δίκτυο” στο οποίο μπορούν να μοιραστούν ιστορίες καλοσύνης και ειρήνης.

Εφέτος, εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των παιδιών που συμμετείχαν σε αυτό βλέπουμε την είδηση σε όλα τα μεγάλα δίκτυα αυτού του κόσμου.

Το να μείνει ένας ενήλικος, πόσο μάλλον ένα παιδί, σε διαλογιστική κατάσταση είναι κάτι το αξιοθαύμαστο. Και κάθε χρόνο όλο και πιο πολλά παιδιά το καταφέρνουν