Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Απριλίου 2020

Με το να αγκαλιάζεστε τακτικά, σε καθημερινή βάση, βοηθάτε τον οργανισμό σας να παραμένει υγιής. Και αν δεν είστε ο τύπος ανθρώπου που δεν του αρέσουν οι αγκαλιές, ένα χάδι ή ένα άγγιγμα μπορεί επίσης να σας βοηθήσει.

“Τα οφέλη της κίνησης του δέρματος-όπως συμβαίνει με το μασάζ, το αγκάλιασμα, τη γιόγκα, το γρήγορο περπάτημα, το πλύσιμο του σώματος με σφουγγάρι- είναι πολλά. Βελτιώνεται η σωματική, πνευματική και συναισθηματική υγεία, όπως αποδεικνύεται από τη μείωση του πόνου, του άγχους και της κατάθλιψης”, εξηγεί η Tiffany Field , PhD, διευθύντρια του Ινστιτούτου Touch Research στο τμήμα παιδιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι.

Η βελτίωση της σωματικής και ψυχικής υγείας από τα ανθρώπινα αγγίγματα είναι τόσο περίπλοκη. Στην πραγματικότητα, αποτέλεσε τη βάση της σταδιοδρομίας της Field και μια συνεχή πηγή προσωπικού ενδιαφέροντος. Διεξάγει έρευνα, η οποία χρηματοδοτείται από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας, τον March of Dimes και αρκετές εταιρείες, σχετικά με τις επιπτώσεις εναλλακτικών θεραπειών όπως η θεραπεία μασάζ σε ιατρικές και ψυχολογικές καταστάσεις. Η Fields και η ομάδα του Ινστιτούτου Touch έχουν πραγματοποιήσει περισσότερες από 100 μελέτες σχετικά με τις αγκαλιές, το κράτημα των χεριών, τη θεραπεία μασάζ και τη γιόγκα τόσο σε υγιείς όσο και σε ασθενείς με ιατρικές και ψυχιατρικές παθήσεις.

Το νευρικό σας σύστημα χαλαρώνει

Ουσιαστικά, η πίεση των χεριών από μία αγκαλιά (ή ακόμα και ένα χάδι στην πλάτη) δίνει σήμα στον εγκέφαλό σας να μειώσει τα επίπεδα στρες. “Καθώς μετακινείται το δέρμα, η διέγερση των δεκτών πίεσης κάτω από το δέρμα αυξάνει την πνευμονογαστρική δραστηριότητα”, λέει η Fields.

Θα βοηθήσετε το ανοσοποιητικό σας

Ένα νευρικό σύστημα που βρίσκεται σε μια πιο ζεν κατάσταση, συμπεριλαμβανομένης της χαμηλότερης καρδιακής συχνότητας και ενός πιο χαλαρωτικού μοτίβου εγκεφαλικών κυμάτων, μπορεί να σας βοηθήσει να μειώσετε τον αντίκτυπο του κρυολογήματος. Μια μελέτη του 2014  έδειξε ότι η κοινωνική υποστήριξη, με τη μορφή αγκαλιάσματος, οδήγησε σε λιγότερο σοβαρά συμπτώματα του ιού του κρυολογήματος στους να ανθρώπους που αρχικά ένιωθαν άγχος λόγω διαπροσωπικών συγκρούσεων. Το αγκάλιασμα φάνηκε να παρέχει ένα ρυθμιστικό αποτέλεσμα μεταξύ του στρες που σχετίζεται με τη σύγκρουση και την ευαισθησία σε μια λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος. “Οι ορμόνες του στρες, συμπεριλαμβανομένης της κορτιζόλης, μειώνονται και έτσι αυξάνονται τα κύτταρα-φυσικοί δολοφόνοι”, λέει η Field. “Αυτά σκοτώνουν τα βακτηρίδια, τους ιούς, ακόμη και τα καρκινικά κύτταρα.”

Ίσως και να κοιμάστε καλύτερα

Κοιμάστε στο ίδιο κρεβάτι, αλλά αγγίζεστε; Προσπαθήστε να αγκαλιαστείτε λίγο πριν κοιμηθείτε. Μόνο 10 λεπτά αγγίγματος μπορεί να σας βοηθήσει να κοιμηθείτε πιο καλά, λέει η NSF.

Λίγη σωματική επαφή κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορεί να βελτιώσει τον ύπνο και τις αισθητηριακές σας εμπειρίες.

“Πολλοί άνθρωποι κάνουν μασάζ και γιόγκα εξαιτίας του πόνου”, λέει η Field. “Έχουμε διαπιστώσει ότι οι πρακτικές που περιλαμβάνουν τη μετακίνηση του δέρματος οδηγούν σε πιο βαθύ και αποκαταστατικό ύπνο που οδηγεί σε μείωση του πόνου επειδή παράγεται λιγότερη ουσία Ρ-νευροδιαβιβαστή η οποία εμπλέκεται στα αισθήματα του πόνου”.

Ορμόνες χαράς μπορεί να κυκλοφορήσουν σε όλο το σώμα

«Τα βιοχημικά αποτελέσματα της αφής περιλαμβάνουν την αυξημένη σεροτονίνη – το φυσικό αντικαταθλιπτικό του σώματος – και την αυξημένη ωκυτοκίνη – την ορμόνη αγάπης», λέει ο Field.

Υπάρχουν καλά νέα και για τα ζευγάρια: Τα υψηλότερα επίπεδα ωκυτοκίνης συνδέονται με την καλύτερη αντίληψη της στήριξης και ευγνωμοσύνης που παίρνουμε από τον σύντροφό μας. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2017 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Psychological Science, η ωκυτοκίνη, η οποία είναι γνωστό ότι είναι σημαντική στη σύνδεση μεταξύ μητέρας και παιδιού, μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο και στις σχέσεις ενηλίκων.

Επίσης, για τους ανθρώπους έχουν βιώσει μόλις μια αψιμαχία, το αγκάλιασμα μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της έντασης ή τουλάχιστον τις πιθανότητες να επηρεαστεί η διάθεσή τους. Σε μια μελέτη του 2018 σε περισσότερους από 400 ενηλίκους, που δημοσιεύθηκε στο PLoS One, οι άνθρωποι ήταν πιο πιθανό να νιώθουν κατάθλιψη ή αδιαθεσία τις ημέρες που είχαν συγκρούσεις (όπως θα περίμενε κανείς). Ωστόσο, οι αγκαλιές φάνηκαν να συμβάλλουν στη μείωση των πιθανοτήτων να προκληθεί αρνητική επίπτωση στη διάθεση από τη σύγκρουση. Αυτό φάνηκε να ισχύει τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες.

Το αγκάλιασμα μπορεί επίσης να βοηθήσει στην αύξηση της διάθεσης

“Τα οφέλη για τον άνθρωπο που προσφέρει την αγκαλιά του σε κάποιον μπορούν να είναι ακόμη μεγαλύτερα από το άτομο που τη λαμβάνει”, λέει η ψυχολόγος Aline Zoldbrod.

Μόνο όμως αν συμπαθείτε ο ένας τον άλλο…

“Τα σώματά μας, τα οποία έχουν προγραμματιστεί να επιθυμούν την αφή, δεν απολαμβάνουν να τα αγγίζουν άνθρωποι που δεν μας αρέσουν ή άνθρωποι που φοβόμαστε”, προσθέτει η Zoldbrod.

ΑΠΟ IATRONET.GR

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Απριλίου 2020

Μερικοί άνθρωοι που έχουν υποχρεωθεί να μένουν σπίτι τους, λόγω των περιοριστικών μέτρων εξαιτίας του κοροναϊού, φαίνεται να «πεινάνε» για κοινωνικές επαφές, όπως όταν θέλουν να φάνε. Αμερικανοί επιστήμονες βρήκαν ότι η κοινωνική απομόνωση και η πείνα αφήνουν το ίδιο περίπου νευρωνικό αποτύπωμα στον εγκέφαλο.

Οι ερευνητές ξεκίνησαν πριν τρία χρόνια να μελετήσουν το νευρωνικό αποτύπωμα της μοναξιάς στον εγκέφαλο, αλλά η έρευνά τους έγινε πλέον ακόμη πιο επίκαιρη λόγω της πανδημίας και της… κλεισούρας που αυτή έχει εξ ανάγκης φέρει.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου ΜΙΤ των ΗΠΑ, με επικεφαλής τις νευροεπιστήμονες Λίβια Τόμοβα και Ρεμπέκα Σαξ, που έκαναν τη σχετική προδημοσίευση στο bioRxiv, σύμφωνα με το «Scientific American», βρήκαν για πρώτη φορά ότι τόσο η μοναξιά όσο και η πείνα προκαλούν κοινά σήματα σε μια ζωτική περιοχή του εγκεφάλου, τη μέλαινα ουσία (substantia nigra), που είναι το κέντρο παραγωγής του βασικού νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνης και ελέγχει τόσο τις ανταμοιβές όσο και τα κίνητρα.

Οι επιστήμονες μελέτησαν με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) τις εγκεφαλικές αντιδράσεις 40 ενηλίκων εθελοντών τόσο απέναντι στην πείνα, όσο και απέναντι στη μοναξιά. Το πείραμα -σε συνθήκες εργαστηρίου- επέβαλε στους συμμετέχοντες αρχικά μια στέρηση τροφής για δέκα ώρες (μόνο νερό μπορούσαν να πιουν) και έπειτα στέρηση κάθε κοινωνικής επαφής για άλλες δέκα ώρες (χωρίς καν χρήση τηλεφώνου ή υπολογιστή).

Ακολούθησε ανάλυση των ευρημάτων με τη βοήθεια συστήματος τεχνητής νοημοσύνης, το οποίο «διάβασε» τα νευρωνικά πρότυπα, που ήταν αρκετά όμοια. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η ανάγκη κοινωνικής διασύνδεσης και επαφής είναι τόσο θεμελιώδης όσο η ανάγκη της τροφής.

«Η μελέτη δείχνει πως η χρόνια κοινωνική απομόνωση μπορεί να μοιάζει με το χρόνιο υποσιτισμό. Τα ευρήματα δίνουν όνομα σε αυτό που αμέτρητοι άνθρωποι βιώνουν σήμερα: την πείνα για κοινωνικές επαφές όσο μένουν στο σπίτι για να προστατεύσουν τη δημόσια υγεία», ανέφερε ο ψυχολόγος Τζαμίλ Ζάκι του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, ειδικός σε θέματα κοινωνικών αλληλεπιδράσεων και ενσυναίσθησης.

Ήταν ήδη γνωστό ότι η μοναξιά και η απομόνωση έχουν τόσο ψυχικές, όσο και σωματικές επιπτώσεις: μεγαλύτερη πιθανότητα για καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά, άνοια, παχυσαρκία, κατάθλιψη, στρες, κακή διάθεση, αϋπνία, δυσκολία συγκέντρωσης κ.α. Μια έρευνα είχε εκτιμήσει ότι η παρατεταμένη μοναξιά ισοδυναμεί με το κάπνισμα 15 τσιγάρων τη μέρα, σύμφωνα με την ψυχίατρο δρα Σου Βάρμα του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Μια άλλη μελέτη (μετα-ανάλυση) του 2015 από ερευνητές του αμερικανικού Πανεπιστημίου Brigham Young της Γιούτα, με επικεφαλής την ψυχολόγο-νευροεπιστήμονα Τζούλια Χολτ-Λούνσταντ, η οποία είχε επισκοπήσει στοιχεία 70 ερευνών για συνολικά 3,4 εκατομμύρια ανθρώπους, είχε βρει ότι η αίσθηση μοναξιάς μπορεί να αυξήσει έως 26% τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ενώ η κοινωνική απομόνωση κατά 29% και η μοναχική ζωή κατά 32%.

Όπως η πείνα και η δίψα, η μοναξιά «πονάει», σύμφωνα με τους εξελικτικούς ψυχολόγους, επειδή από πολύ παλιά εξυπηρετεί ένα σκοπό: δρα σαν ψυχοβιολογικό «καμπανάκι» για να ωθήσει τους ανθρώπους να αναζητήσουν την κοινωνική διασύνδεση με τους άλλους, καθώς κάτι τέτοιο θα αποβεί επωφελές για την επιβίωση όλων. Είναι ακριβώς γι’ αυτό διπλά δύσκολο -σαν να πηγαίνει κανείς κόντρα στις επιταγές της εξέλιξης- όταν συνειδητοποιεί ότι, εν μέσω πανδημίας, το κοινωνικό καθήκον του και η ευθύνη του απέναντι στους άλλους απαιτούν να κρατηθεί μακριά τους για ένα διάστημα.

Με άλλα λόγια, η πανδημία και η μαζική καραντίνα υποχρεώνουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο να κάνει το αντίθετο από αυτό που έχει μάθει να κάνει επί πολλές χιλιάδες χρόνια προκειμένου να επιβιώσει: να είναι μαζί με τους άλλους. Γι’ αυτό, άλλωστε, εν μέσω πανδημίας έχουν «απογειωθεί» οι πλατφόρμες βιντεοδιασκέψεων (Zoom, Webex κ.α.), το Skype, το Facebook κ.α., καθώς η εξ αποστάσεως online επαφή έρχεται -χάρη σε μια τεχνολογία που ποτέ πριν στην ιστορία δεν υπήρχε- να αντικαταστήσει τη φυσική επαφή.

«Οι εγκέφαλοι μας έχουν μάθει μέσα από βάναυσα εξελικτικά μαθήματα ότι η κοινωνική απομόνωση συνιστά καταδίκη σε θάνατο. Οι βιντεοδιασκέψεις μπορούν να βοηθήσουν, αλλά απαιτούν περισσότερη δουλειά από τον εγκέφαλο από ό,τι η φυσική παρουσία», σύμφωνα με το νευροεπιστήμονα Τζέιμς Κόαν του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια.

Από την άλλη, η μοναξιά μπορεί να εξελιχτεί σε παγίδα. Ο νέος κορονοϊός «σάρωσε» τη Γη σε μια εποχή που περισσότεροι άνθρωποι ζουν μόνοι τους από κάθε άλλη εποχή στην ανθρώπινη ιστορία, σύμφωνα με το «New Yorker». Ενδεικτικά, στη Στοκχόλμη, πρωτεύουσα της Σουηδίας, περίπου δύο στα τρία νοικοκυριά αποτελούνται από ένα μόνο άτομο.

Η πανδημία δεν μπορεί παρά να επιδεινώνει τη μοναξιά μερικών ανθρώπων. Ελπίδα των ψυχολόγων και ψυχιάτρων είναι ότι το πρόβλημα θα είναι προσωρινό και δεν θα αποκτήσει χρόνια χαρακτηριστικά ψυχικής διαταραχής. Όμως ορισμένοι άνθρωποι, ακόμη και μετά τη λήξη των περιοριστικών μέτρων, θα δυσκολευθούν ψυχολογικά να βγουν από την απομόνωση τους. Οι ψυχολόγοι υπενθυμίζουν τις περιπτώσεις ανθρώπων που σώθηκαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και, παρόλο που στη συνέχεια έφτιαξαν τη ζωή τους, συνέχισαν να αποθηκεύουν τρόφιμα στο σπίτι τους, καθώς το τραύμα είχε αποτυπωθεί στο νου και στην ψυχή τους.

«Όπως ανησυχούμε για την επερχόμενη οικονομική ύφεση, θα έπρεπε ίσως να ανησυχούμε και για μια κοινωνική ύφεση, ένα συνεχιζόμενο μοτίβο κοινωνικής αποστασιοποίησης πέρα από την πανδημία, κάτι που θα έχει ευρύτερες κοινωνικές επιπτώσεις, ιδίως για τους πιο ευάλωτους», σύμφωνα με τη δρα Τζούλια Χολτ-Λούνσταντ.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

Μαρία Ανδρεάδου στις 6 Απριλίου 2020

Από τη συλλογή «Η κρύπτη», (1979).

Μέσα σε κλουβιά ήτανε πεταλούδες τεράστιες που πλήρωνες δυο τάλληρα και τους χάιδευες τα φτερά κι έμενε μια νυχτιά στην παλάμη σου η σφραγίδα του βελούδου τους, τα ωραία τους μαύρα-κίτρινα χρώματα και μια μυρωδιά γύρης μεθυστική.

Πιο πολύ στις γυναίκες άρεσε αυτή η διασκέδαση. Ερχόνταν από μακριά, μόνο και μόνο για ν’ αγγίξουν τα πλατιά, πολύχρωμα εκείνα φτερά. Ύστερα τρουπώναν γύρω στα περιβόλια, κάθουνταν κάτου απ’ τις μηλιές και αδιαφορώντας για τα τραγούδια και τα καλέσματα των αμαξάδων, φιλούσα, φιλούσαν με πάθος το χέρι τους που είχε αγγίξει την πεταλούδα.

ΠΗΓΉ: https://popaganda.gr/

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 5 Απριλίου 2020

Ποίημα που γράφτηκε την περίοδο της πανούκλας 1800~ Kitty O’Mear

Και οι άνθρωποι έμειναν σπίτι.
Και διάβασαν βιβλία,
και άκουσαν,
και ξεκουράστηκαν,
και γυμνάστηκαν και καλλιτέχνησαν,
και έπαιξαν παιχνίδια
και έμαθαν νέους τρόπους να υπάρχουν.

Και άκουσαν με περισσότερη προσοχή.
Μερικοί διαλογίστηκαν.
Κάποιοι προσευχήθηκαν.
Κάποιοι χόρευαν.
Κάποιοι συνάντησαν τις σκιές τους.

Και οι άνθρωποι άρχισαν να σκέφτονται διαφορετικά.

Και οι άνθρωποι θεραπεύτηκαν.
Και όταν οι άνθρωποι σταμάτησαν να ζουν επικίνδυνα, ανόητα και υπεροπτικά,
η γη άρχισε να θεραπεύεται.

  • Και όταν πέρασε ο κίνδυνος και οι άνθρωποι ενώθηκαν και πάλι, θρήνησαν για τις απώλειές τους. Έκαναν νέες επιλογές και ονειρεύτηκαν νέες εικόνες.
    Και δημιούργησαν νέους τρόπους για να ζήσουν.
    Και θεράπευσαν τη γη εντελώς. Ακριβώς όπως θεραπεύτηκαν οι ίδιοι.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 31 Μαρτίου 2020
  1. «Εκτιμώ την παρρησία και θεωρώ μέγιστη αρετή τη θυσία για έναν σκοπό. Απεχθάνομαι την κολακεία και πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο δυστυχής άνθρωπος από τον απογοητευμένο… Νιώθω την υποχρέωση να εκπληρώσω τις παρακαταθήκες που μου άφησαν οι σύντροφοι τους οποίους έχασα σε διαδηλώσεις, μάχες κι εκτελεστικά αποσπάσματα. Μου έλεγαν: “Αν εσύ ζήσεις, μη με ξεχάσεις. Όταν συναντάς ανθρώπους, θα τους καλημερίζεις και για μένα. Κι όταν χορεύεις, όταν γλεντάς, όταν πίνεις κρασί, θα χορεύεις, θα γλεντάς και θα πίνεις και για μένα. Κι όταν θ’ ακούς στο ακρογιάλι τον φλοίσβο των κυμάτων, όταν θα ακούς στο δάσος το θρόισμα του ανέμου ανάμεσα στις φυλλωσιές, θα τα ακούς και για μένα”. Από όλους εκείνους αντλώ τη δύναμή μου,», έλεγε.

Έφυγε στα χαρακώματα. Όπως οι σύντροφοι του ταπεινά μοναχικά
όπως ταιριάζει στους ήρωες
Ξανα Έδωσε τον ουρανό στην τσαλακωμένη
σημαία μας

και οι Έλληνες θα του οφείλουμε μέχρι το απέραντο μέλλον

Εφυγε ο γίγαντας της Απειράνθου
Ενας άντρας εκατό χρονώ που δε γέρασε ποτε …

Ένας σπουδαίος. Καλό ταξίδι.

Μανώλης Γλέζος – 9 Σεπτεμβρίου 1922 – 30 Μαρτίου 2020

«Η πιο έντονη ανάμνηση της ζωής μου, είναι η μάνα μου. Με ρωτάνε διαρκώς για τη σημαία. Εγώ όμως, ακόμα κι από την ιστορία της σημαίας, θυμάμαι τη μάνα μου. Όταν γυρίζαμε εκείνη την ημέρα στα σπίτια μας, η ώρα ήταν περασμένη, μετά τα μεσάνυχτα. Πάω στο σπίτι και βλέπω τη μάνα μου ένα κουβάρι στα σκαλοπάτια απ’ έξω.

Με περίμενε. Την πλησιάζω και της λέω, «Μάνα!» Σηκώνεται απότομα, με πιάνει από τον λαιμό, με πάει στην κουζίνα για να μην ακούσουν οι άλλοι και ξυπνήσουν και μου λέει, «Πού ήσουν;»

Τότε εγώ ανοίγω το σακάκι και της δείχνω το κομμάτι της σβάστικας που είχαμε κόψει. Με αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει, «Πήγαινε κοιμήσου».

Την άλλη μέρα το πρωί, ακούω τον εξής διάλογο: Ο πατριός μου τη ρωτάει, «Πού ήταν χθες το βράδυ ο μεγάλος σου γιος;».

Του απαντάει,
«Ανέβα στην ταράτσα και κοίταξε στην Ακρόπολη».

Ποτέ μου δεν τη ρώτησα πώς το κατάλαβε. Θα το θεωρούσα προσβολή στη νοημοσύνη της.

Αλλά για μένα αυτό ήταν το πιο συγκινητικό συμβάν στην ιστορία μου. Η μάνα μου».

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 31 Μαρτίου 2020

Από την Κυριακή

  • Αυτά που μ’ αρέσουν είναι η μοναξιά μου. Δεν σιμώνει κανένας. Χρόνια τώρα περνάω τις ώρες μου συντροφιά με κάτι μεγάλες μισοσβησμένες νωπογραφίες, εικόνες παλιές, αλλά φρέσκες ακόμη από τα χείλη εκείνων που τις ασπάστηκαν, γυναίκες της αμιλησιάς και του κοντού χιτώνα που φυλάγουν το κουτί με τα διαμαντικά του ωκεανού. Δεν σιμώνει κανένας. Αν δεν είχα κάτι το πολύ δυνατό και αθώο συνάμα να με συντηρεί, όπως οι μέντες και οι λουίζες που ευδοκιμούν στον εξώστη μου, θα ‘χα πεθάνει της πείνας.
    Τόσο μακριά βρίσκομαι από τα πράγματα, τόσο κοντά στο κρυφό τους καρδιοχτύπι. Ξυπνάω τις νύχτες ανήσυχος για κάποιαν απόχρωση του μωβ, ποτέ όμως για το τι μπορεί να γίνεται στα εμπορεία της Αγοράς. Αλήθεια, δεν έχω ιδέαν. Ακούω πως έχουν πάντα μεγάλη πέραση τα δάκρυα και οι αναστεναγμοί (τ’ αντίγραφα, όχι τα πρωτότυπα) όπως και οι διακυμάνσεις του δολαρίου, ο πληθωρισμός, οι συναλλαγές των κομμάτων – αλίμονο. Μ’ έφαγε, όπως τις καρένες των καϊκιών ο αρμόβουρκος, η μοναξιά. Και τα χρόνια περνούν.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 30 Μαρτίου 2020
Όταν αναρωτιόμαστε «τι θα φορέσω σήμερα;» αναρωτιόμαστε για πράγματα όπως «ποιος είμαι», «τι περιμένω από τη σημερινή μέρα;» και «πώς βλέπω τη ζωή;»

H πανδημία του κοροναϊού έχει θέσει τους δικούς της όρους στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ανάμεσα στα μέτρα που λαμβάνουν χώρες ανά τον κόσμο, για την αντιμετώπιση της αόρατης απειλής του νέου αυτού ιού, είναι και ο περιορισμός των μετακινήσεων

Έτσι, πολλοί είναι εκείνοι που δουλεύουν πια σήμερα από το σπίτι. Ποιοι είμαστε όμως όταν δεν έχουμε να επιλέξουμε τι θα φορέσουμε στην καθημερινότητα μας; Πως επηρεάζεται η ψυχολογία μας όταν φοράμε μόνο πιτζάμες και φόρμες;

Στην επαγγελματική ζωή  είναι γνωστό ως «power dressing» ένας όρος που αναφέρεται στον τρόπο που ντύνεται κανείς στον χώρο εργασίας του διεκδικώντας την επιτυχία.

Στην προσωπική ζωή, όταν λάβουμε μια πρόσκληση για ένα θέατρο, μια συναυλία, έναν γάμο ή ένα δείπνο, ο καθένας θα αφήσει τη φαντασία του ελεύθερη ή θα αγοράσει κάτι καινούριο, προκειμένου να δημιουργήσει την ιδανική εμφάνιση.

Ιδανική για την προσωπικότητά του αλλά και για την περίσταση.

Κι ας μην ξεχνάμε τις red carpet εμφανίσεις των αγαπημένων μας σταρ, σε τελετές απονομής βραβείων όπως τα Όσκαρ.

Παρακολουθούμε με αγωνία και ευχαρίστηση τα look που έχουν επιλέξει και επιλέγουμε κάθε φορά τις δικές μας αγαπημένες εμφανίσεις.

Αυτές είναι οι μικρές και προσωπικές στιγμές μόδας, που έχει ο καθένας μας στη ζωή του. Τόσο πραγματικές όσο και αντιπροσωπευτικές. Όμως αυτές οι στιγμές έχουν σήμερα εξαφανιστεί.

Τα κανάλια δημόσιου διαλόγου έκλεισαν. Οι εργαζόμενοι απαγορεύονται από τους χώρους εργασίας τους. Τα σχολεία είναι κλειστά.  Και έχουμε χάσει λίγο από εμάς. Ένα ουσιαστικό κομμάτι της ταυτότητάς μας έχει τις ρίζες του στο πώς σχετιζόμαστε με τους ανθρώπους γύρω μας, πώς τοποθετούμε τους εαυτούς μας μέσα στην κοινωνική ιεραρχία.

Οριζόμαστε εν μέρει, από  τα ρούχα που επιλέγουμε να φοράμε.

Ντυνόμαστε και την ίδια στιγμή λέμε στους γύρω, μια ιστορία για τους εαυτούς μας. Τώρα όμως  δεν υπάρχει κανείς  για να ακούσει την αφήγησή μας, και όλοι έχουν μετατραπεί σε φαντάσματα με πιτζάμες και φόρμες.

Ντυνόμαστε για να υποδείξουμε τις ικανότητές μας και στη ρίζα όλων αυτών των επιλογών βρίσκεται μια απαίτηση «Δείτε την αξία μου». Μαζί με μια απόλυτη διακήρυξη «Είμαι πολύτιμος».

Όταν πρέπει να ντυθείς για τη δουλειά – είτε είσαι υπάλληλος γραφείου, δάσκαλος σε σχολείο, εργάτης σε γραμμή παραγωγής, σερβιτόρος σε καφέ ή κοστουμάτος διευθυντής σε κάποια εταιρεία – σημαίνει πως θα πρέπει να ντυθείς με τα ανάλογα ρούχα που προσδιορίζουν τη θέση σου στην εργασία.

Τα περισσότερα ρούχα που φοράμε στη δουλειά δεν υπογραμμίζουν την ατομικότητα μας. Αντίθετα, τα ρούχα εργασίας μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε μέρος κάποιου γενικότερου συνόλου. Αυτή η «στολή» έχει να κάνει με την συνδεσιμότητα.

Το να δουλεύεις από το σπίτι και να μην αποχωρίζεσαι ποτέ τις πιτζάμες σου, μπορεί αρχικά να λειτουργήσει απελευθερωτικά.

Να είναι σαν μια γιορτή άνεσης αφού αποτινάσσονται όλοι εκείνοι οι πιεστικοί εταιρικοί κανόνες που απαιτούν να ντύνεσαι στην πένα, έχεις δεν έχεις διάθεση, ή να πρέπει να φοράς κοστούμι χειμώνα-καλοκαίρι.

Ωστόσο, περνώντας μια ολόκληρη μέρα φορώντας τις πιτζάμες καθισμένος μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή, είναι εύκολο να χάσεις τον εαυτό σου, τον στόχο σου και την αίσθηση κάποιου σκοπού.

Τα ρούχα μας δημιουργούν όρια. Σηματοδοτούν το χρόνο.

Οι άνθρωποι που εργάζονται τακτικά από το σπίτι -και πριν από την πανδημία του κοροναϊού- μιλούν για την ανάγκη που υπάρχει να ντυνόμαστε σαν να ήταν να πάμε στο γραφείο, έτσι ώστε να μπορέσουμε να σηματοδοτήσουμε τον χρόνο που απασχολούμαστε με την εργασία αλλά και για να μην αισθανομάστε νωθρότητα.

Για να νιώθουμε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο, γιατί χωρίς τον υπόλοιπο κόσμο, ποιοι είμαστε τελικά;

Τα ρούχα είναι τα λάφυρα της επιτυχίας που έχουμε και  μας επιτρέπουν να έχουμε το λόγο, χωρίς καν να χρειαστεί να ανοίξουμε το στόμα μας.

Η μόδα είναι μια μορφή επικοινωνίας που είναι τόσο οικεία όσο και απόλυτη. Χωρίς να πείτε λέξη, στέκεστε πίσω από το μήνυμά σας, γιατί στην πραγματικότητα το φοράτε.

Χωρίς αυτές τις στιγμές της μόδας, χάσαμε την ικανότητα να συνδέουμε εύκολα, να πούμε κάτι – ακόμη και όταν φοβόμαστε να κάνουμε κάτι πραγματικά.

Στερούμαστε την ευκαιρία να γιορτάσουμε τους εαυτούς μας ή απλά να απολαύσουμε την ευχαρίστηση να αισθανόμαστε ότι παίζουμε το ρόλο μας στο κοινωνικό σύνολο.

Ένα μικρό κοπλιμέντο άλλωστε είναι ίσως ακριβώς αυτό που χρειάζεται  ο καθένας μέσα στη μέρα του για να χαμογελάσει.

Από in.gr. To κείμενο είναι απόδοση άρθρου που δημοσιεύτηκε στην Washington Post από την κριτικό μόδας Robin Givhan.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 25 Μαρτίου 2020

«Η Υποκλοπη μιας συνομιλίας»

Αγαπητέ γραμματέα του σύμπαντος είμαι η Γη.
Ένα μικρό νησί του ουρανου, αν μ εχεις ακουστά

-πωωωως
σε ξερω

-αλήθεια ;
χαιρομαι ,

καμιά φορά με πιάνει υπερηφάνια, όταν βλέπω την άνοιξη τα πλάσματα μου να ερωτεύονται,
τα πουλια να τραγουδουν ,τα δέντρα να ανθίζουν και καμαρώνω.

θέλω να σε ρωτήσω λοιπόν, ειμαι κάτι για το σύμπαν,

ωστε να υπερηφανευομαι;
η οχι;

-Είσαι κάτι πολύ σπουδαίο.
σε βλέπομε όλοι από εδώ πάνω και σε συζητάμε με σεβασμό
έχεις ομορφιά, είσαι μια γαλάζια ψηφίδα στο μωσαϊκό του σύμπαντος κόσμου.
Αλλά το μέγεθος σου είναι τόσο μικρό,
που ενώ έχω χιλιάδες πένες, δέν έχω δυστυχώς μιά τόσο λεπτή,
γιά νά κάνω μιά κουκκίδα
στό χάρτη
του ουρανού γιά σένα.

-τόσο μικρή λοιπόν !

-Τον τελευταίο καιρό όμως παρατηρώ, πως έχεις αλλάξει χρώμα.

βλέπω περίεργους καπνούς να ανεβαίνουν ,
τι έχει συμβεί;

-Έχω χιλιάδες πλάσματα απάνω μου, που τ αγαπώ και τα φροντίζω και τα χαίρομαι

τό πιό νοήμον από όλα, που από πάντα καμάρωνα, είναι ένα:

ο άνθρωπος

ο άνθρωπος
το πιό έξυπνο πλάσμα στην επικράτεια μου.
Βρήκε απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα, βρήκε τρόπο να ονειρεύεται την αθανασία,
πήγε στο φεγγάρι, ανακάλυψε την τέχνη
έγινε δημιουργός.

όμως σιγά σιγά έχασε το δρόμο του και αντί να χαίρεται τη ζωή του μέσα στη φύση,όπου ανήκει μαζί με τα άλλα πλάσματα,
ξέκοψε,έφτιαξε μεγάλες πόλεις σάν φυλακές
και ζει μέσα εξόριστος

´Εχασε μαζί με τον προορισμό του
και το σεβασμό για το περιβάλλον

Επινόησετις τράπεζες το χρήμα τις αγορές και ξέχασε το λόγο ύπαρξης του

Η λαιμαργία του να αποχτησει αγαθά και δύναμη τον έκανε αδίστακτο τον έκανε να στραφει ενάντια στόν ίδιο του τον εαυτό

´Εφτιαξε όπλα του ολέθρου, ώστε εγώ η Γη να κινδυνεύω να ανατιναχτω ολοκληρη ανα πάσα στιγμή.

-Και τι θα’ κάνεις ;

Μέχρι τώρα έκανα υπομονή και κάνω ακόμα.
, ομως φοβαμαι πως σε μια στιγμη μπορει να τα καταστρέψει ολα!

Του έστειλα λοιπόν μιά προειδοποίηση,
τώρα που μιλάμε,
για να καταλάβει πόσο ευάλωτος είναι και πόσο λάθος.
Μήπως συνειδητοποιήσει και αλλάξει στόχους και τρόπο ζωης.

νόμισε οτι είναι το κέντρο του κόσμου.
οτι όλα του ανήκουν
και πρέπει να τον υπηρετούν .

Αν έβαζε το μυαλό του να δουλεύει για το καλό για τη χαρα όλος ο κόσμος θα ήταν ένας παράδεισος.

αλλα πήρε τη
λάθος κατευθυνση

Του δίνω λοιπόν μια ευκαιρία,
τώρα που μιλάμε,
για να καταλάβει πόσο αδύναμος είναι.
Εύχομαι να πάρει το μήνυμα
αλλιώς θα πορευτώ με όλα τ’άλλα χωρίς αυτόν

– σκέψου το πιο πολύ, μήπως βρείς κάποιο καλυτερο τρόπο να τον επαναφέρεις


Καληνύχτα.

Χάρηκα που τα είπαμε
Καληνύχτα

Ανώγεια 23 μαρτιου 2020

  1. Λουδοβικος των Ανωγείων
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 22 Μαρτίου 2020
  • Από τον Πέτρο

Δύσκολος καιρός. Δοκιμάζει την υπομονή, την αντοχή, τον χαρακτήρα και το πνεύμα μας.
Πολλοί άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο είναι άρρωστοι και οι εργαζόμενοι στο σύστημα υγείας δίνουν τον δικό τους αγώνα. Οι υπόλοιποι καλούμαστε να κάτσουμε ήσυχοι.

Στο σπίτι μας στο καταφύγιο μας!

Πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις… Όμως πρέπει να το κάνουμε και αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, ας το διασκεδάσουμε όσο μπορούμε!

Εξάλλου ο  καθηγητής Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής, Γιάννης Τούντας τα είπε. Πρέπει να έχουμε καλή ψυχική διάθεση γιατί ενισχύει το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Δηλαδή να κάνουμε πράγματα στο σπίτι που μας ευχαριστούν και μας προσδίδουν θετική ενέργεια.

Καραντινιώτη & καραντινιώτισα, βάλε τα πιο άνετα ρούχα σου και ξεκίνα:

Διάβασμα

Μήπως ήρθε η ώρα να ρίξεις μία ματιά στα βιβλία που διακοσμούν τα ράφια σου αλλά ποτέ δεν διαβάστηκαν;

Βιβλία των γονιών σου ή ξεχασμένα. Και μετά είναι και αυτά που έχεις διαβάσει πιο παλιά και σίγουρα αξίζει να τα ξαναδείς με άλλο μάτι.

Επίσης μπορείς  να παραγγείλεις βιβλία online ή να εκμεταλλευτείς πλατφόρμες όπως το  ηλεκτρονικό αναγνωστήριο, το οποίο διαθέτει περισσότερους από 2.500 τίτλους, που προέρχονται από 14 ελληνικούς εκδοτικούς οίκους με μεγάλη εκδοτική παραγωγή ηλεκτρονικών τίτλων.

Κάθε πιστοποιημένος χρήστης  μπορεί να «κατεβάσει» ταυτόχρονα έως 3 ηλεκτρονικά βιβλία, για 20 ημέρες το καθένα, με δικαίωμα ανανέωσης.

Ταξίδεψε λοιπόν χωρίς να χρειαστείς να το κουνήσεις ρούπι. Με ένα βιβλίο!

Τακτοποίηση / Οργάνωση

Έλα, μην το αρνείσαι. Τώρα είναι η ώρα να βγάλεις την κρυμμένη Marie Kondo που έχεις μέσα σου.

Ξεσκάρταρε παλιά στυλό, καλλυντικά, χαρτούρα.

Αναδιοργάνωσε ντουλάπες. Παίξε με τα έπιπλα για να ανανεώσεις τον χώρο σου. Δες τι υπάρχει πίσω από το ψυγείο…

Μήπως έχεις κάτι για βάψιμο;  Λένε ότι είναι πολύ εκτονωτικό 🙂

Γυμναστική στο σπίτι

Γυμναστήρια τέρμα. Το ίδιο και οι μπασκέτες και τα tennis. Παρόλα αυτά μπορείς να κάνεις γρήγορες και αποτελεσματικές προπονήσεις στο σπίτι σου.

To youtube έχει πολλά videos για άσκηση στο σπίτι. Επίσης μπορείς να δοκιμάσεις και προγράμματα όπως  Peak PhysiqueTone It Up or Openfit.

Μουσεία

Αναρωτιέσαι τι υπάρχει στο περίφημο hermitage της Αγίας Πετρούπολης;  Ακόμα δεν έχεις επισκεφθεί το Μουσείο της Ακρόπολης;

Μην αναρωτιέσαι πια. Με ένα κλικ βρίσκεσαι (περίπου) εκεί.

Ελληνικά Μουσεία

Μουσεία του κόσμου

17 κορυφαία, μουσεία, όπως το Hermitage της Αγίας Πετρούπολης, η Εθνική Πινακοθήκη, η Tate Gallery,  το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, το Μουσείο Βαν Γκονγκ της Ολλανδίας και πολλά άλλα,  όλα στην οθόνη σου ΕΔΩ.

Κινηματογράφος

Εντάξει, σίγουρα το ξέρεις και σίγουρα το κάνεις. Μπορεί να έχεις εξάλλου Netflix, Nova κτλ. Επιπλέον:

 

  • Εάν είσαι κουλτουριάρης, υπάρχει και το Cinobo, η ελληνική streaming πλατφόρμα ανεξάρτητου κινηματογράφου, που έχει διαλεγμένες ταινίες από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου και τις οποίες μπορείς να δεις ακόμα και εκτός σύνδεσης. Δοκίμασε τις υπηρεσίες της πλατφόρμας δωρεάν για 14 ημέρες!
  • Υπάρχει και η Criterion μέσω της οποίας μπορείς να βρεις παλιές και σύγχρονες ταινίες από όλο τον κόσμο!
  • O φοβερός και τρομερός Ken Loach, προσφέρει δωρεάν τις ταινίες του στοyoutube κανάλι του για να σου κρατήσουν συντροφιά.

Θέατρο

Μπορεί να σου φαίνεται παράξενο αλλά αξίζει να το δοκιμάσεις.

Το Εθνικό Θέατρο έχει ανεβασμένες παραστάσεις από το 1996 ενώ στο Θέατρο Τέχνης μπορείς να δεις on demand παρακολούθηση των τρεχουσών παραστάσεων μέσω χαμηλού αντιτίμου.

Μαγειρική

Μαγειρική…. η πιο χρήσιμη και ταυτόχρονα διασκεδαστική ασχολία έχει την τιμητική της.

Όταν τελειώσει η καραντίνα, δεν θα χωράμε από τις πόρτες. Ξεκάθαρα.

Μεγάλο πλεονέκτημα ότι αρέσει πάρα πολύ και στα παιδιά! Δώσε κουτάλες, κατσαρόλες και μίξερ και φτιάξτε κουλουράκια, κέικ και σπιτικές πίτσες (μιαμ).

Παίξε με τα ζωάκια σου 

Τι καλύτερο για την ψυχική σου υγεία; Αφού έχεις ζωάκι, ξέρεις την χαρά και τα οφέλη τους, μην στα λέμε εμείς…

Αγκάλιασε τον σκύλο σου, παίξε με την γατούλα. Ήρεμα όμως! Σύμφωνα με νέες πηγές,

Παζλς, Σταυρόλεξα

Ναι. Δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει ο περιορισμός. Όσα περισσότερα κομμάτια, τόσο καλύτερα.

Εφοδιάσου με ένα παζλ που μπορείς να το κάνεις μετά κάδρο. Να θαυμάζεις και το κόπο σου

Μπορείς να παραγγείλεις  ΕΔΩ και ΕΔΩ και σε πολλά άλλα online καταστήματα!

Επιτραπέζια

Σκάκι, Τάβλι, Monopoly…ακόμα και κάτι ξεχασμένα stratego! Ξέθαψέ τα από την μιζέρια τους, σήκωσε τα μανίκια και βάλε το μυαλό σου να δουλέψει.

Είχες ξεχάσει πόση πλάκα έχουν ε;

Μουσική 

Από πότε έχεις να χρησιμοποιήσεις αυτό το όμορφο έπιπλο που βάζεις πάνω του κορνίζες; Πιάνο λέγεται…

Τόσα χρήματα δώσανε οι γονείς σου για να το μάθεις. Ξεσκόνισε τα δάχτυλά σου και πάρε μία βαθιά ανάσα. Ένα αστέρι γεννιέται….

Μπλα μπλα μπλα!

Skype, whatsapp, viber και πολλά άλλα είναι δωρεάν και είναι στη διάθεσή σου για να μιλήσεις μέχρι να κουφαθείς.

Τώρα είναι η στιγμή να ακούσεις και τις πιο ξεχασμένες φωνές.

Τόσο καιρό δεν προλάβαινες και έλεγες το γνωστό «τα λέμε» – άντε βρε, πείτε τα τώρα!

 

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Μαρτίου 2020

Η πρώτη γυναίκα που έκανε τον περίπλου της γης και προς τις δύο κατευθύνσεις, μένοντας μόνη της στην θάλασσα ακόμα και για 178 ημέρες, μιλά για την διαχείριση της απομόνωσης και της μοναξιάς, ενώ ο πλανήτης δοκιμάζεται από την πανδημία του κορωνοϊού και ολόκληρα κράτη μπαίνουν σε υποχρεωτική καραντίνα.

Το 2006, η Dee Caffari έκανε σόλο τον περίπλου της Γης με φορά προς τα δυτικά χωρίς διάλειμμα, κόντρα σε ανέμους και ρεύματα. «Όταν έλαβα μέρος στο Vendee Globe, πέρασα τρεις μήνες στην θάλασσα μόνη, στο Aviva Challenge I. Μετά έξι μήνες (σ.σ το 2009). Για σπίτι μου είχα ένα σκάφος 72 ποδών με ελάχιστες ανέσεις και καμία δυνατότητα διασκέδασης πέρα από τις δυνατότητές μου στο καραόκε.

»Φυσικά γνωρίζω ότι η απομόνωσή μου ήταν από επιλογή και για πολύ διαφορετικούς λόγους από την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε τώρα εξαιτίας του κορωνοϊού. Ωστόσο, η στρατηγική και τα διδάγματα που αποκόμισα από το να μείνω μόνη για τόσο μεγάλες χρονικές περιόδους, ελπίζω ότι θα βρουν πρόσφορο έδαφος στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν μια ανοίκεια και τρομακτική κατάσταση.

»Ως άνθρωποι με συνείδηση γνωρίζουμε ότι πρέπει να απομονωθούμε φυσικά, αλλά δεν χρειάζεται να παραμείνουμε και πνευματικά απομονωμένοι. Η ανθρώπινη επαφή και η υποστήριξη είναι σημαντική πάντα, και ιδιαιτέρως σε εποχές κρίσης και στρες. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να φροντίσουμε ο ένας τον άλλο

»Τα δικά μου τιπς για την απομόνωση είναι: Συνεχίστε να επικοινωνείτε, αυτό είναι ενθαρρυντικό για όλους. Αν έχετε αυτο-απομονωθεί, τονώνει το ηθικό να γνωρίζετε ότι νοιάζονται άλλοι άνθρωποι για εσάς και είναι εξίσου σημαντικό να ξέρουν οι φίλοι και η οικογένειά σας πως είστε εντάξει. Μείνετε σε επαφή και ζητήστε βοήθεια αν την χρειαστείτε. Μια κουβέντα πέντε λεπτών την ημέρα θα μπορούσε να φτιάξει την διάθεση ενός ανθρώπου και να είναι το πράγμα που περιμένει ως την επόμενη φορά.

»Το να μένει κανείς μόνος 24/7 είναι ξένο σε πολλούς από εμάς και θα είναι πρόκληση για όσους περνούν καλά στην συντροφιά άλλων. Οι εξωστρεφείς παίρνουν ενέργειά από τους γύρω τους και η έλλειψη αυτού του ερεθίσματος μπορεί να χειροτερεύσει την διάθεσή τους. Για τους περισσότερους από εμάς, το να πηγαίνουμε στην δουλειά, στο σχολείο ή στο γυμναστήριο, είναι μέρος της καθημερινότητάς μας και τώρα πρέπει να γεμίσουμε όλον αυτόν τον χρόνο. Το να έχει κανείς μία ρουτίνα και να παραμένει πιστός σε αυτή θα βοηθήσει, καθώς προσφέρει συγκέντρωση και λόγο για προχωρήσουμε μέσα στην ημέρα. Όταν έχουμε κάτι να κάνουμε, η ώρα περνά πιο γρήγορα.

»Θέσε την τεχνολογία στην υπηρεσία σου. Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να επικοινωνούμε πια, και αυτή είναι η εποχή για τους χρησιμοποιήσουμε. Skype, Facetime, email, μηνύματα, τηλέφωνα και πλατφόρμες στα social media, είναι όλοι εξαιρετικά μέσα για να μένουμε σε επαφή.

 

»Συγκεντρώσου μόνο σε ό,τι μπορείς να ελέγξεις και μην σπαταλάς ενέργεια ανησυχώντας για πράγματα που είναι πέρα από τον έλεγχό σου. «Βομβαρδιζόμαστε» με πληροφορίες μέσω των μίντια και χρειάζεται να πληροφορούμαστε για τις εξελίξεις. Ωστόσο, αν νιώσεις ότι το να ακούς ή το να διαβάζεις τις ειδήεις αυξάνει το άγχος ή τα επίπεδα του στρες, μείωσε την έκθεσή σου σε αυτές.

 

»Πολλοί από εμάς θα επηρεαστούν πολύ σοβαρά στο οικονομικό κομμάτι, μέσα από τις απώλειες θέσεων εργασίας ή την έλλειψη δουλειάς. Δεν είσαι μόνος, εκατομμύρια θα βρεθούμε στην ίδια θέση. Κάνε ένα ρεαλιστικό πλάνο και ζήτα βοήθεια αν νιώσεις ότι δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις.

 

»Να είσαι ευγνώμων για όσα έχεις ή μπορείς να κάνεις στη ζωή σου. Το να εστιάσεις στα καλά, θα έχει θετικό αντίκτυπο στην πνευματική σου υγεία. Όταν περνάς μια δύσκολη ημέρα και σου είναι δύσκολο να το διαχειριστείς, συγκεντρώσου στο να τα καταφέρεις μέχρι την επόμενη μέρα, ή τις επόμενες μερικές ώρες αντί να σκέφτεσαι τις εβδομάδες ή τους μήνες. Ο ήλιος θα συνεχίσει να ανατέλλει και να δύει. Η κατάσταση θα περάσει.

 

»Αναζητήστε ευκαιρίες και γίνετε δημιουργικοί. Σε έναν κόσμο άμεσης επαφής, απαιτητικών ρυθμών εργασίας και τεχνολογιών που “εισβάλλουν”, η παρούσα κατάσταση θα επιτρέψει σε πολλούς από μας να κάνουμε ένα βήμα πίσω για μια χρονική περίοδο. Υπάρχει κάτι που θέλατε να κάνετε και δεν είχατε ποτέ τον χρόνο; Έχετε ένα μπεστ σέλερ στο κεφάλι σας που περιμένει να γραφτεί; Υπάρχει κάποια δουλειά που θα μπορούσατε να κάνετε περιστασιακά; Η ανάγκη είναι η μητέρα της εφευρετικότητας και ίσως τώρα είναι η ώρα για να τολμήσετε κάτι καινούργιο.

 

»Αποδεχτείτε ότι πρέπει να προσαρμοστούμε όλοι στο νέο περιβάλλον. Ως ναυτικός που έχει γυρίσει τον κόσμο, είμαι συνηθισμένη στην γρήγορη εναλλαγή περιβάλλοντος και στην ανάγκη να προσαρμοστώ σε δυνάμεις εκτός του δικού μου ελέγχου. Στις επόμενες εβδομάδες και στους μήνες που θα ακολουθήσουν, οι περιορισμοί στις ζωές μας και οι συνέπειες του ιού θα μας κάνουν αναμφισβήτητα να νιώσουμε θυμό, αναστάτωση, ανησυχία και φόβο. Αυτά είναι φυσικά συναισθήματα αλλά θα απασχολήσουν και την πνευματική μας ενέργεια.

 

»Η αποδοχή της κατάστασης, σου επιτρέπει να σκεφτείς πιο καθαρά και ψύχραιμα: Το μέλλον θα είναι διαφορετικό – αυτή είναι η αλήθεια και θα πρέπει να την αποδεχτούμε. Η μητέρα φύση πάτησε το κουμπί του reset. Έχουμε μια ευκαιρία να επαναξιολογήσουμε και να βελτιώσουμε την συμπεριφορά μας. Καταλαβαίνουμε όλοι πολύ καλά, ότι το μόνο πράγμα για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι η αλλαγή. Η ικανότητα προσαρμογής μας στην αλλαγή θα μας καθορίσει. Η παρούσα παγκόσμια πανδημία αποκαλύπτει ότι οι περισσότεροι από εμάς φοβούνται το άγνωστο και αντιδρούν με πανικό. Ας ενωθούμε σε αυτή την δύσκολη εποχή, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον».

 

Τον Φεβρουάριο του 2009, η Caffari συμπλήρωσε τον αγώνα Vendee Globe, μπαίνοντας στα ρεκόρ Γκίνες ως η πρώτη γυναίκα που έκανε τον περίπλου και με δυτική (σ.σ το 2006) αλλά και με ανατολική κατεύθυνση χωρίς διάλειμμα. Στον Vendee Globe, οι σόλο ναυτικοί κάνουν τον γύρο της γης χωρίς βοήθεια. Τον αγώνα είχε εμπνευστεί ο Philippe Jeantot το 1989 και από το 1992 γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Θεωρείται μια ακραία δοκιμασία και το απόλυτο τεστ αγώνων στους ωκεανούς.

 

H Dee Caffari εργάστηκε για πέντε χρόνια ως δασκάλα φυσικής αγωγής, πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με την ιστιοπλοΐα. Πριν από αυτήν και άλλες γυναίκες είχαν κάνει τον γύρο της γης με πλεούμενα αλλά όχι και προς τις δύο κατευθύνσεις. Σύμφωνα με την σελίδα των ρεκόρ Γκίνες, μόνο τέσσερις άνθρωποι στον πλανήτη το έχουν καταφέρει αυτό. Η Caffari είναι ένας από αυτούς.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Μαρτίου 2020

Ξαφνικά οι δρόμοι νέκρωσαν, οι πόλεις σιώπησαν, τα σπίτια έγιναν φυλακές.

Ξαφνικά όλα αυτά που θεωρούσαμε πως είναι σπουδαία, πως μας δίνουν αξία, κύρος, λόγο ύπαρξης, έγιναν μικρά, έγιναν ασήμαντα.

Ξαφνικά η υγεία μας, που θεωρούσαμε δεδομένη εφόσον δεν είχαμε κανένα πρόβλημα, μας ανησυχεί, έγινε το πολυτιμότερο κομμάτι της ύπαρξής μας.

Ξαφνικά οι άνθρωποι που αγαπάμε, οικογένεια, συγγενείς, φίλοι, εpαστές μας τρόμαξαν, πολύ περισσότερο ο έpωτας.

Ξαφνικά η ελευθερία χάθηκε και μαζί της πολύτιμος χρόνος, βιαζόμαστε. Ξαφνικά οι μάσκες που φορούσαμε στην προσπάθειά μας να είμαστε κάποιοι άλλοι, αντικαταστάθηκαν με άλλες, τόσο ταπεινές μα τόσο σημαντικές.

Κοιτάζω τα ντουλάπια μου γεμάτα από πράγματα που θεωρώ πολύτιμα. Κοιτάζω τα αμέτρητα παπούτσια, τσάντες, αξεσουάρ, καλλυντικά, αρώματα, είδη περιποίησης, είναι τόσα πολλά. Όμως το βλέμμα μου σταματά σ’ένα μπουκάλι φθηνό οινόπνευμα, σ’ ένα αντισηπτικό χεριών, είναι τα πιο πολύτιμα. Τι θα φορέσω σήμερα; Σκέφτομαι καθώς εξετάζω αναποφάσιστη την παραφουσκωμένη ντουλάπα μου που αναστενάζει.

Τι σημασία έχει τι θα φορέσω, αφού κανείς δεν βρίσκεται στους δρόμους να με θαυμάσει;

Τι κραγιόν να επιλέξω; Τα κοιτάζω στην σειρά, είναι τόσα πολλά, διαφορετικά με όμορφα χρώματα. Όμως το βλέμμα μου καρφώνεται σε μια χειρουργική μάσκα των 0.50 λεπτών και αντιλαμβάνομαι πως καμία σημασία δεν έχει τι κραγιόν θα φορέσω, η μάσκα θα κρύψει τα πάντα, είναι πιο πολύτιμη.

Αλήθεια τι φωτογραφία θα αναρτήσω σήμερα στα social media; Να παριστάνω την χαρούμενη, την επιτυχημένη, την σπουδαία, την όμορφη, την ευτυχισμένη, την πολυταξιδεμένη, την πλούσια, την διάσημη ή να επιδείξω πόσο ωραίο σπίτι έχω, πόσους φίλους, ότι διασκεδάζω στα πιο ωραία μέρη, ότι είμαι η εκλεκτή; Ποια απο όλες να αναρτήσω; Η μάσκα είναι πολυτιμότερη. Η μάσκα τα υποβαθμίζει όλα.

Είμαι φυλακισμένη, δεν μπορώ να βγω έξω, να με δουν, να με θαυμάσουν, ίσως και να ζηλέψουν; Αυτός δεν είναι ο σκοπός; Τώρα όμως είναι άχρηστα, δεν έχουν καμία αξία, δεν μου χρειάζονται, βολεύομαι με μια απλή φόρμα, αρκεί να είναι καθαρή, με την πιζάμα μου, βολεύομαι με το αντισηπτικό μου, βολεύομαι με το θερμόμετρό μου, είμαι ευτυχισμένη που δείχνει μόνιμα 36,5, που δεν βήχω, που δεν αισθάνομαι κατάπτωση, που είμαι καλά. Δεν υπάρχει πια κανένας λόγος να τραβήξω φωτογραφίες και να τις αναρτήσω, κανείς δεν ενδιαφέρεται πως δείχνω, τι φοράω, πόσο καλά περνάω. Το πολύ να αναρτήσω μια φωτογραφία με μάσκα που θα κρύβει το μισό μου πρόσωπο περνώντας το μήνυμα «Να, εγω προσέχω, το ίδιο να κάνετε κι εσείς» κι όχι «Να, δείτε πόσο λαμπερή, όμορφη και ευτυχισμένη είμαι»

Μήπως η πανδημία ήρθε για να υπενθυμίσει τις αξίες της ζωής, να δώσει μαθήματα;

Μήπως ήρθε να μας δείξει πόσο λάθος κάνουμε να πιστεύουμε πως η υπερκατανάλωση της ύλης είναι ευτυχία, πως η κοινωνική μας θέση στα πιο ψηλά σκαλοπάτια είναι το ζητούμενο, πως η διασημότητα είναι δείγμα επιτυχίας, πως ο πλούτος είναι σκοπός, πως επειδή έχεις πολλούς followers στο instagram είσαι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος;

Ξαφνικά δισεκατομμυριούχοι και φτωχοί έχουν κάτι κοινό. Μοιράζονται τον ίδιο φόβο, την ίδια έλλειψη ελευθερίας, την ίδια ανασφάλεια.

Ξαφνικά δεν έχει σημασία που μένεις, σε έπαυλη, θαλαμηγό, διαμέρισμα, παράγκα, κινδυνεύεις το ίδιο, είσαι φυλακισμένος.

Ξαφνικά δεν έχει σημασία αν είσαι βασιλιάς ή υπήκοος, αν είσαι πρωθυπουργός ή απλός πολίτης, πολιτικός, διάσημος ηθοποιός, μοντέλο, επιχειρηματίας, υπάλληλος, ζητιάνος, μορφωμένος, αμόρφωτος. Κινδυνεύεις το ίδιο.

Είσαι φυλακισμένος.

Ξαφνικά αναθεωρείς. Όλα όσα πίστευες πως είναι σημαντικά, τελικά δεν είναι. Σημαντικό είναι ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα μια χειρουργική μάσκα. Σημαντικά είναι να έχεις ανθρώπους να σε νοιάζονται. Σημαντικό είναι να μπορείς να βγαίνεις από το σπίτι σου, να μπορείς να χαιρετάς ανθρώπους, πολύ περισσότερο να αγκαλιάζεις, σημαντικό είναι να απολαμβάνεις τον έpωτα, την αγάπη.

Σημαντικό δεν είναι τι φοράς, που και τι τρως, ποιος είσαι, σημαντικό είναι ότι υπάρχεις, είσαι υγιής, είσαι ελεύθερος.

Μήπως ο ιός ήρθε να διδάξει; Μήπως ήρθε να μας θυμίσει τι πραγματικά είναι πολυτιμότερο; Μήπως ήρθε να μας πει πως είμαστε περαστικοί, πως δεν θα ζήσουμε αιώνια, πως δεν ήμαστε εμείς το Σύμπαν;

Μήπως ήρθε να μας πει πως προσκυνούμε ανθρώπους που πέρα από την επίδειξη -τύπου Καρντάσιαν- δεν προσφέρουν τίποτε ουσιαστικό όπως όλοι αυτοί οι γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό που είναι οι πραγματικοί ήρωες και που αξίζει να υποκλινόμαστε;

Μήπως είναι καιρός να εστιάσουμε στις πραγματικές αξίες ζωής, στους αξιόλογους ανθρώπους, τους σοφούς, τους στοχαστές, τους πνευματικούς και όχι σε εκείνους που παριστάνουν τους σπουδαίους επειδή έχουν πολλούς followers ή επειδή βγαίνουν στην τηλεόραση;

Μήπως η υπερβολική αίσθηση σπουδαιότητας για τον εαυτό μας, καλλιεργεί φαντασιώσεις απεριόριστης επιτυχίας, δύναμης, εξυπνάδας, ομορφιάς ή ιδανικής αγάπης, που απαιτούν υπερβολικό θαυμασμό και ιδιαίτερη μεταχείριση;

Μήπως ο υπερκαταναλωτισμός και υπεραυτοθαυμασμός προκαλούν Ναρκισσιστική Διαταραχή που είναι μορφή Ψυχοπάθειας;

Μήπως είμαστε εν δυνάμει ψυχοπαθείς;

Μήπως ο ιός εκτός από «δολοφόνος» είναι τελικά και «διδάσκαλος;»

Μήπως ήρθε για να μας κάνει να αναθεωρήσουμε;

Μήπως τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά;

Ξαφνικά, δεν είμαστε οι βασιλιάδες που πιστεύαμε.”

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Μαρτίου 2020

Ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία.

Άργησα πολύ να καταλάβω τι σημαίνει ταπεινοσύνη και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο πόλο της υπερηφάνειας.

Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της ύπαρξης μέσα σου, για να την καταλάβεις.

Μια μέρα που ένιωθα να μ’ έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα κει που περπατούσα μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου.

Το ‘κοψα και το ‘φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.

Το διάβασα σ’ αυτή τη στυφή από αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα, που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ’ ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραπόστολου.

Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πια, ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.

Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία.

Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή.

Ήταν ένα δικαίωμα.

Οδυσσέας Ελύτης

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Μαρτίου 2020

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που εμπιστεύεται και τον εμπιστεύονται. Γιατί όταν εμπιστευόμαστε είμαστε ήσυχοι και χαλαροί χωρίς άγχος και δεύτερες σκέψεις ενώ όταν μας εμπιστεύονται, δεν μας καταπιέζουν, δεν μας υποτιμούν, δεν θωρακίζουν την ελευθερία μας.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που σέβεται και τον σέβονται. Γιατί ο σεβασμός είναι μια ελεύθερη έκφραση ανθρώπου προς άνθρωπο. Γιατί όταν σεβόμαστε, σεβόμαστε τον άλλον για αυτό που είναι και του δίνουμε την ελευθερία να είναι ο εαυτός του ενώ όταν μας σέβονται τότε μόνο μπορούμε να πράττουμε και να δρούμε κατά βούληση.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που αγαπάει και τον αγαπούν. Γιατί όταν αγαπάμε, προσφέρουμε και δίνουμε τον εαυτό μας από επιλογή ενώ όταν μας αγαπούν εξελισσόμαστε και νοιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που αξιοποιεί κάθε στιγμή της ζωής του. Γιατί είναι ευτυχισμένος και δημιουργικός κάθε στιγμή είτε πρόκειται για ελεύθερο χρόνο είτε πρόκειται για στιγμές που εργάζεται ή δημιουργεί.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που εκτιμά τα καλά που έχει στη ζωή του. Γιατί μόνον έτσι μπορεί να χαίρεται με αυτά που έχει. Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που σκέφτεται ελεύθερα. Γιατί η σκέψη είναι ελεύθερη ακόμα και μέσα σε μια φυλακή.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που δημιουργεί και πράττει χωρίς να βλάπτει τον διπλανό του. Γιατί ποτέ αυτός ο άνθρωπος δεν θα κατακλύζεται από τύψεις ή ενοχές.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που ποτέ δεν σταματά να μάχεται για την ελευθερία του. Γιατί η ελευθερία αποτελεί ένα από τα υπέρτατα αγαθά. Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που διακατέχεται από αξίες και αρχές και μάχεται για αυτές. Γιατί μέσα από το παράδειγμα του μπορεί ο κόσμος να γίνει καλύτερος. Όταν νοιώθουμε ελεύθεροι, δρούμε ελεύθερα, πράττουμε, ελεύθερα, αγαπάμε ελεύθερα. Γιατί:

«Ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι» – Θουκυδίδης

Εμμανουέλα Ζώη, Κοινωνική Λειτουργός

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 29 Φεβρουαρίου 2020

Οδυσσέα Ελύτη, «Μυρίσαι το άριστον. XIV»
Τ’ ανώτερα μαθηματικά μου τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας. Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:

1. Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

2. Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού.

3. Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχήματα) και στα αισθήματα (χρώματα). Η ζωή μας κόβεται, και οφείλει να κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.

4. Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προεξέχει το βουνό απ’ τη λέξη του υπάρχει ποιητής. Η ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.

5. Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δε μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.

6. Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.

7. Ένας «Αναχωρητής» για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας «Ερχόμενος».

  1. Από τη συλλογή Ο Μικρός Ναυτίλος (1985)
    Οδυσσέας Ελύτης
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 23 Φεβρουαρίου 2020

“ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΛΥΠΗΜΕΝΗ. ΣΕ ΣΩΣΤΗ ΩΡΑ ΝΥΧΤΩΝΕΙ…”

 

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ’ αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει πλατύς ο χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από δω, πήγα κι από κει…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από δω, έχασα κι από κει.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι από την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
απ’ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου ‘λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

 

Άφησα να μην Ξέρω

Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που ‘χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ’ έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Mε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ’ αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Oύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Kι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα ‘ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Aναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.

Η Περιφραστική Πέτρα

Μίλα.
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,
ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πές:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται
μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.
Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,
ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».

Μίλα.
Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,
ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αἴσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.
Ἔτσι, ἴσα ἴσα,
νὰ βάλω ἕναν τίτλο
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια