Γιάννα στις 7 Οκτωβρίου 2019

Χάνονται οι άνθρωποι από τη ζωή μας και σταματήσαμε να μιλάμε για αυτό. Δεν μας ενοχλεί πια. Δεν δίνουμε την απαραίτητη σημασία, έχουμε πλέον συνηθίσει. Έγινε κι αυτό μία συνήθεια που την συναντούμε συχνά και δεν μας πειράζει όσο μας πείραζε άλλοτε.

Λίγοι και καλοί μας λέγανε όταν ήμασταν μικροί, τόσοι θα μας μείνουν. Αλλά δεν τους πιστεύαμε τότε, είχαμε τόσους, ακόμα και αυτούς που δεν μας ήθελαν. Και τώρα πια ήρθαμε στα λόγια τους. Πιο λίγοι δεν υπάρχει. Και πάψαμε πλέον να το συζητούμε, δεν ψάχνουμε τον άλλον και δεν κάνουμε προσπάθεια για να μείνει, έχουμε κουραστεί. Δεν μας αδικώ. Μεγαλώσαμε.

Μεγαλώσαμε για να παρακαλάμε για λίγη δόση σημασίας, για ένα τηλεφώνημα που θα μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα, για ένα καφέ που θα μας κάνει να ξεχαστούμε. Μεγαλώσαμε αρκετά, και εμείς και οι ευθύνες μας, και χαθήκαμε και εμείς όπως χάθηκαν και οι άλλοι. Ακούσαμε διάφορες ατάκες κατά την διάρκεια από διάφορους. «Αν σε νοιάζεται πραγματικά, θα μείνει» ή σε «θυμούνται μόνο όταν σε χρειάζονται». Κουραστήκαμε να τα ακούμε κι αυτά. Φτάνει πια με τις ανθυγιεινές συμβουλές, με τα δήθεν «είσαι καλά;» λες και νοιάζονται, με τα πάρε με όταν μπορείς και ποτέ να μην μας παίρνουν.

Και όχι μόνο μεγαλώσαμε, αλλά ωριμάσαμε στο σημείο που συνειδητοποιήσαμε πως όλα αυτά δεν έχουν ουσία. Ξέρουμε πλέον τους ανθρώπους μας και γι’ αυτούς είμαστε εδώ, πρέπει να είμαστε. Γιατί για τους δήθεν, χαθήκαμε, και δεν μας ένοιαξε εν τέλει, μπορεί και η ζωή μας να βελτιώθηκε μακριά τους, και μιλώ γι’ αυτούς που μας κρατούσαν πίσω επειδή δεν ήθελαν να προχωρήσουν οι ίδιοι αλλά ούτε να μας βλέπουν να προχωράμε.

Αυτοί είναι πια μία περαστική σκέψη που και που. Το πού είμαστε τώρα και το ποιοι είμαστε δεν έχει καμία σχέση με το πού και ποιοι ήμασταν τότε με αυτούς. Ανανεωθήκαμε, μετά από κάθε λάθος, από κάθε επιτυχία, από κάθε απόρριψη και από κάθε σωστή κίνηση που έχουμε κάνει. Πρέπει επιτέλους να μάθουμε να υποστηρίζουμε τον εαυτό μας, να μην περιμένουμε για την φιλική συμβουλή για να κάνουμε αυτό που θέλουμε, να μην περιμένουμε για την παρότρυνση ή την επιρροή κάποιου που δεν βαδίζει εκεί που βαδίζουμε.

Ας ακούσουμε αυτούς που πραγματικά μας αγαπάνε αλλά την απόφαση πρέπει να την πάρουμε εμείς και κανείς άλλος για εμάς. Το λάθος πρέπει να είναι αποκλειστικά δικό μας και να μην μοιραζόμαστε την ευθύνη με κανέναν. Η επιτυχία πρέπει να γίνει βάσει των δικών μας προσπαθειών για να την αποκαλούμε δική μας.

Μεγαλώνουμε, και επειδή οι άνθρωποι γύρω μας χάνονται, νομίζουμε ότι μένουμε μόνοι, αλλά δεν είναι έτσι. Έχουμε εμάς και αυτούς που αγαπάμε. Αυτούς που πρέπει με νύχια και με δόντια να τους το δείχνουμε καθημερινά. Γιατί όσοι έφυγαν μέχρι τώρα ή αφήσαμε να φύγουν και ξεχάστηκαν δεν ήταν αυτοί που θέλουμε να μεγαλώνουμε και να μαθαίνουμε μαζί, αυτοί που μας έμειναν είναι. Αυτοί που έφυγαν μας άφησαν με τις ανασφάλειές τους, τα κόμπλεξ που ακόμα προσπαθούμε να αφαιρέσουμε από το δέρμα μας. Όσο μακριά από εμάς είναι τόσο το καλύτερο.

Κλειστήκαμε στον εαυτό μας γιατί φοβόμαστε να εμπιστευτούμε νέους ανθρώπους. Έχουμε πληγωθεί και βγάζουμε τα απωθημένα μας στην φόρα όταν τυχαίνει να έρθουμε πιο κοντά με κάποιον που δεν ξέρουμε. Αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν από τη ζωή μας για αυτό ας σταματήσουμε επιτέλους να τους αφήνουμε να μας επηρεάζουν χωρίς καν να είναι εδώ. Ζουν στο παρελθόν, εκεί που τους αξίζει να είναι.

Ας δώσουμε την ευκαιρία σε άλλους, τους αξίζουμε και μας αξίζουν. Ας μην κάνουμε τα ίδια λάθη, κι ας μην αφήνουμε αυτούς που πραγματικά θέλουμε στη ζωή μας να φεύγουν χωρίς προσπάθεια. Ας μην φτάνουμε σε εκείνο το σημείο ποτέ.

Να αγαπάμε εμάς για να μας αγαπήσει κάποιος άλλος, γιατί αν δεν αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας πώς μπορεί κάποιος πραγματικά να το κάνει για εμάς; Να δώσουμε την ευκαιρία σε εμάς να δούμε τον κόσμο για να μπορέσει και ο κόσμος να μας δει.

Να κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα, και το δεύτερο και το τρίτο μέχρι να τα καταφέρουμε. Ας αφήσουμε τους εγωισμούς εάν θέλουμε να αγαπηθούμε. Να κρατάμε τους ανθρώπους μας σφικτά, αλλά όχι με τα χέρια μας. Να προχωράμε για να δίνουμε παράδειγμα, και να τραβάμε μαζί αυτούς που φοβούνται για να το ξεπεράσουν, ότι θα θέλαμε να έκανε και κάποιος για εμάς άλλα δεν το έκανε κανείς.

Ας θαυμάσουμε για λίγο εμάς. Τι κάναμε, πού ήμασταν, τι πάθαμε, τι καταφέραμε. Ας χειροκροτήσουμε εμάς και ας πιούμε στην υγειά μας. Αν δεν μας αναγνωρίσουμε εμείς πρώτοι, πώς να το κάνει ο κόσμος για εμάς;

Κυριακή Ονησιφόρου 

Γιάννα στις 6 Οκτωβρίου 2019

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Υπογράφηκε στο Παρίσι τον Οκτώβριο του 1978

Άρθρο 1
1. Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και στη δυνατότητα ύπαρξης.

Άρθρο 2
1. Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη ζωή κάθε ζώου.
2. Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και δεν μπορεί να εξοντώνει ή να εκμεταλλεύεται τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Αντίθετα, οφείλει να χρησιμοποιεί τις γνώσεις του για το καλό των ζώων.
3. Κάθε ζώο δικαιούται φροντίδας, προσοχής και προστασίας από τον άνθρωπο.

Άρθρο 3
1. Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη συμπεριφορά.
2. Αν η θανάτωση ενός ζώου θεωρηθεί υποχρεωτική πρέπει να γίνει στιγμιαία, ανώδυνα και χωρίς καμιά πρόκληση αγωνίας του ζώου.

Άρθρο 4
1. Κάθε ζώο δικαιούται να ζήσει στο φυσικό του χώρο (γη, θάλασσα, αέρας) και να αναπαράγεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους,
2. Η στέρηση ελευθερίας του ζώου ακόμη κι αν γίνεται για μορφωτικούς σκοπούς είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη δικαιωμάτων αυτού.

Άρθρο 5
1. Κάθε ζώο που από παράδοση θεωρείται κατοικίδιο δικαιούται να ζήσει με το ρυθμό και τις συνθήκες ζωής και ελευθερίας που αντιστοιχούν στο είδος του.
2. Η διαφοροποίηση αυτών των συνθηκών από τον άνθρωπο έχει σκοπούς κερδοσκοπικούς και είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη.

Άρθρο 6
1. Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου έχει δικαίωμα διάρκειας ζωής ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα.
2. Η εγκατάλειψη ενός ζώου θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική.

Άρθρο 7
1. Αναφορικά με τα ζώα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο, η διάρκεια και η ένταση δουλειάς πρέπει να είναι σε λογικά πλαίσια, η διατροφή τους ικανοποιητική και η ανάπαυσή τους υποχρεωτική.

Άρθρο 8
1. Οποιοσδήποτε πειραματισμός πάνω στα ζώα, ιατρικός, επιστημονικός, κλπ. αντιτίθεται προς τα δικαιώματα των ζώων, εφόσον προκαλεί πόνο σωματικό ή ψυχικό.
2. Πρέπει να επιδιώκεται η αντικατάσταση του πειραματισμού πάνω στα ζώα από άλλες υπάρχουσες τεχνικές.

Άρθρο 9
1. Τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου πρέπει να στεγάζονται, να τρέφονται, να μετακινούνται και να θανατώνονται χωρίς πρόκληση πόνου και αγωνίας.

Άρθρο 10
1. Απαγορεύεται η εκμετάλλευση των ζώων για τη διασκέδαση των ανθρώπων.
2. Η έκθεση ζώου και τα θεάματα που χρησιμοποιούν ζώα αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή του ζώου.

Άρθρο 11
1. Κάθε πράξη που χωρίς λόγο προκαλεί θάνατο ζώου είναι βιοκτονία, είναι έγκλημα απέναντι στη ζωή.

Άρθρο 12
1. Κάθε πράξη που προκαλεί θάνατο μεγάλου αριθμού άγριων ζώων αποτελεί «γενοκτονία», έγκλημα απέναντι στο είδος.
2. Η μόλυνση και οποιαδήποτε καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος οδηγούν στη γενοκτονία.

Άρθρο 13
1. Σεβασμός επιβάλλεται ακόμη και στο νεκρό ζώο.
2. Κάθε σκηνή βίας στην τηλεόραση και το σινεμά, με θύματα ζώα πρέπει να απαγορευτεί και μόνο οι σκηνές που έχουν σκοπό να ενημερώσουν για τα δικαιώματα των ζώων οφείλουν να προβάλλονται.

Άρθρο 14
1. Οι οργανισμοί προστασίας και προάσπισης των ζώων πρέπει να αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση.
2. Τα δικαιώματα του ζώου πρέπει να κατοχυρωθούν απ’ τους νόμους, όπως ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου.

Διεθνής Ένωση Δικαιωμάτων των Ζώων, Παρίσι 1978

Γιάννα στις 6 Οκτωβρίου 2019

Το μικρό παιδί μέσα σου μπορεί να υποφέρει αφάνταστα. Όταν ήσουν μικρός, σε επηρέαζαν βαθιά οι αποφάσεις που έπαιρναν οι ενήλικες γύρω σου. Τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα. Μέχρι κι ένα νεογέννητο μωρό μπορεί να διακρίνει τις αγριεμένες φωνές από το τραγούδι. Γι’ αυτό το λόγο, αν νοιάζεσαι πραγματικά για το παιδί σου, ακόμη και ως έμβρυο, θα το περιβάλλεις με αγάπη. Η αγάπη πρέπει να αρχίζει από νωρίς.

Πολλοί νέοι δηλώνουν ότι μισούν τον πατέρα ή τη μητέρα τους. Καμιά φορά μού λένε, με ένταση: «Δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί του ή μαζί της». Αυτά τα άτομα είναι τόσο θυμωμένα με τους γονείς τους, που θέλουν να κόψουν κάθε σχέση μαζί τους. Καμιά φορά, οι άνθρωποι έχουν βάσιμους λόγους να θέλουν να αποκοπούν σωματικά ή συναισθηματικά από τους γονείς τους, ιδίως αν αυτοί τους έχουν φερθεί βίαια. Πολλοί φοβούνται πως κοντά στους γονείς τους θα γίνουν ευάλωτοι και θα πληγωθούν ξανά.

Αλλά ακόμη κι αν αρνούμαστε να συναντήσουμε τους γονείς μας ή αρνούμαστε να τους μιλήσουμε, δεν μπορούμε να αποκοπούμε εντελώς από αυτούς. Είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό τους. Είμαστε ο πατέρας μας. Είμαστε η μητέρα μας. Κι αυτό ισχύει ακόμη κι όταν θεωρούμε ότι τους μισούμε.

Είμαστε η συνέχειά τους. Δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε αυτό το κομμάτι του εαυτού τους. Όταν θυμώνουμε με τους γονείς μας, απλώς θυμώνουμε με τον εαυτό μας. Πρέπει να συμφιλιωθούμε με τους γονείς μέσα μας, να τους μιλήσουμε μέσα μας, και να αναζητήσουμε έναν τρόπο να συνυπάρξουμε ειρηνικά. Αν το συνειδητοποιήσουμε, η συμφιλίωση θα είναι εύκολη.

Είμαστε ικανοί για σπουδαίες αλλαγές μέσα μας, αλλά και ικανοί να επηρεάζουμε τον κόσμο έξω από εμάς. Επειδή φοβόμαστε, συχνά νομίζουμε ότι δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Αλλά το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να περπατάμε ενσυνείδητα και να αναπνέουμε ενσυνείδητα, καλλιεργώντας την ενέργεια της ενσυνείδησης και της κατανόησης.

Η κατανόηση, όταν επέρχεται, μας βοηθά να απαλλαγούμε από τον φόβο μας, τον θυμό μας, το μίσος μας, και πάει λέγοντας. Η αγάπη μπορεί να γεννηθεί μόνο πάνω στη βάση της κατανόησης.

Όταν λέμε ότι το σώμα και το μυαλό συνδέονται, δεν αναφερόμαστε μόνο στο ατομικό μας σώμα και μυαλό. Μέσα σου βρίσκονται όλοι οι βιολογικοί πρόγονοι, αλλά και οι πνευματικοί σου πρόγονοι. Μπορείς να βιώσεις την παρουσία του πατέρα και της μητέρας σου σε κάθε κύτταρο του σώματός σου.

Είναι πραγματικά παρόντες μέσα σου, μαζί με τους παππούδες και τους προπαππούδες σου. Όταν αναγνωρίσεις την παρουσία τους, θα δεις πως είσαι η συνέχειά τους. Ίσως να θεωρείς ότι οι πρόγονοί σου δεν υπάρχουν πια, αλλά οι επιστήμονες λένε πως οι πρόγονοί σου είναι παρόντες μέσα σου, στη γενετική κληρονομιά που ενυπάρχει σε κάθε κύτταρο του σώματός σου. Το ίδιο ισχύει και για τους απογόνους σου. Θα είσαι παρών σε κάθε κύτταρο του σώματός τους. Και είσαι παρών στη συνείδηση κάθε ανθρώπου που έχει αγγίξει.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Thich Nhat Nanh με τίτλο «Φόβος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιώρα

Γιάννα στις 6 Οκτωβρίου 2019

 

Από το μπαλκόνι μια βραδιά
κοίταζα το φεγγάρι
και φάνηκε μου μια στιγμή
πως περπατητε ομάδι

Καθόρισε μια στιγμή
πες μου ακριβώς πιο βράδυ
να το ξανοίγομαι ομάδι το φεγγάρι

Που ίσως αντανάκλαση
κείνη την ώρα γινει
να δούμε ο γεις τον άλλο μας απάνω στη Σελήνη

Βιτωροκωστας

Aπό Λουδοβίκος των Ανωγείων

Γιάννα στις 4 Οκτωβρίου 2019

Τον μύθο του Περσέα, του νεαρού από τη Σέριφο που έταξε στον Βασιλιά το κεφάλι της Μέδουσας, την οποία κατάφερε να σκοτώσει με το τέχνασμα της αντανάκλασης, λίγο-πολύ τον γνωρίζουμε όλοι. Αυτό που δεν γνωρίζουμε, είναι πως από την υπόσχεση του Περσέα στον Βασιλιά μέχρι τον θάνατο της Μέδουσας, μεσολάβησε μια περιπέτεια με φοβερές και τρομερές μορφές της μυθολογίας. Η θεά Αθηνά ανέλαβε να βοηθήσει τον απογοητευμένο από το αδύνατο της αποστολής του Περσέα, πηγαίνοντάς τον στις Ναϊάδες. Οι νύμφες του υγρού στοιχείου τον προίκισαν με φτερωτά σανδάλια και με ένα κράνος που τον έκανε αόρατο. Ξεκίνησε έτσι να βρει την Μέδουσα, αλλά οι μόνες που γνώριζαν πού βρίσκεται ήταν οι Γραίες. Αυτές οι τρεις εφιαλτικές οντότητες της μυθολογίας ήταν θεές με τη μορφή γερασμένων γυναικών. Την ζοφερή της εμφάνιση ολοκλήρωναν τα εκ γενετής φαλακρά τους κεφάλια και το γεγονός πως είχαν από κοινού μόνο ένα μάτι και ένα δόντι, τα οποία δανείζονταν με τη σειρά. Μία εξ αυτών λοιπόν κάθε φορά έπαιρνε το μάτι τους και φυλούσε την σπηλιά τους, αλλά την στιγμή που η επόμενη Γραία άλλαζε… βάρδια και έπαιρνε με τη σειρά της το μάτι, και οι τρεις τους ήταν τυφλές. Αυτό το δευτερόλεπτο της αλλαγής εκμεταλλεύτηκε ο Περσέας που παραμόνευε, άρπαξε το μάτι και τους δήλωσε πως θα τους το επιστρέψει μόνο αν του πουν πού κρύβεται η Μέδουσα. Όπως και τελικά έγινε…

 

Ο Φινέας και οι Άρπυιες
Ο Φινέας ήταν ο βασιλιάς της Θράκης και του Βόσπορου, και τύχαινε να είναι επίσης και πολύ γνωστός μάντης της περιοχής. Ήταν τόσο καλός στους χρησμούς του, που ο μύθος αναφέρει ότι ο Δίας οργίστηκε φοβερά, γιατί ο Φινέας αποκάλυπτε στους ανθρώπους λεπτομερώς όλα τα σχέδιά του. Φρόντισε λοιπόν να τον τιμωρήσει: Αρχικά, έριξε τον κεραυνό του και τον τύφλωσε. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τον Φινέα να συνεχίσει την δουλειά του ως τυφλός μάντης. Έτσι, ο Δίας πέρασε στην επόμενη «πίστα»: Έστειλε στα μέρη τους τις Άρπυιες, πέντε μυθολογικά όντα με σώμα πουλιού και κεφάλι γυναίκας. Αυτές, κάθε φορά που ο Φινέας ετοιμαζόταν να φάει, άρπαζαν το φαγητό του ή του έριχναν… κουτσουλιές, προφανώς για να του «τη σπάσουν» και να τον κρατήσουν για πάντα πεινασμένο και εξαθλιωμένο. Από αυτό το βασανιστήριο προσπάθησαν να τον απαλλάξουν οι διερχόμενοι Αργοναύτες. Δύο εξ αυτών, οι γοργοπόδαροι Καλάις και Ζήτης, ήταν «γραφτό» από χρησμό να κυνηγήσουν τις Άρπυιες και είτε να τις πιάσουν και να τις σκοτώσουν, είτε να αποτύχουν και να σκοτωθούν. Τελικά, προς μεγάλη δυσφήμηση των χρησμών, τίποτα από τα δύο δεν έγινε: Αργοναύτες και Άρπυιες ήρθαν σε συμβιβασμό: Οι πρώτοι τους χάρισαν τη ζωή, και οι δεύτερες συμφώνησαν να μεταναστεύσουν στην Κρήτη και να μην ξαναενοχλήσουν τον Φινέα. Ο τυφλός μάντης, για να τους ευχαριστήσει, τους αποκάλυψε πώς να περάσουν με ασφάλεια τις Συμπληγάδες.

 

 

Ο μύθος των Αλκυονίδων
Όταν στην καρδιά του χειμώνα ξαφνικά εμφανίζονται κάποιες ημέρες ηλιόλουστες, λέμε πως έφτασαν οι Αλκυονίδες ημέρες. Γνωρίζατε όμως τον μύθο πίσω από την ονομασία αυτή; Στην ελληνική μυθολογία, η Αλκυόνη, κόρη του Αιόλου, ζούσε ευτυχισμένη με τον Κύηκα πλάι στη θάλασσα. Η ευτυχία τους ήταν τόση, που κάποια στιγμή θεώρησαν εαυτούς ισάξιους αθάνατων θεών. Κάτι τέτοιο, όπως είναι αναμενόμενο, εξόργισε το δωδεκάθεο. Όταν μάλιστα το ζεύγος άρχισε να αλληλοαποκαλείται με τα ονόματα του Δία και της Ήρας αντί για τα δικά τους, ο Ζευς περίμενε να σαλπάρει ο Κύηκας μια μέρα, και έριξε κεραυνό στο καράβι του. Η Αλκυόνη παρακολουθούσε το ναυάγιο από μακριά και στη θέα του συζύγου της να πνίγεται, όρμηξε στη θάλασσα από ψηλό βράχο για να σκοτωθεί. Εκείνη την ώρα, οι θεοί άλλαξαν γνώμη και τους λυπήθηκαν, και τους μεταμόρφωσαν σε πουλιά, με το όνομα αλκυόνες. Ως πουλιά με λαμπερά γαλάζια φτερά πια, το ζευγάρι εξακολούθησε να ζει δίπλα στην ακτή, και να γεννά τα αυγά του μέσα στη βαρυχειμωνιά. Η μανιασμένη θάλασσα όμως κατέστρεφε τα αυγά τους, κι έτσι σε μια τελευταία ένδειξη συμπόνιας, ο Δίας αποφάσισε να φέρνει κάθε χρόνο, μέσα στον χειμώνα, λίγες ημέρες ήλιου και καλοκαιρίας για να μπορέσει η αλκυόνα να κλωσήσει τα αυγά της. Εξ ου και οι Αλκυονίδες ημέρες.

 

Ο μύθος της Έμπουσας
Αυστηρή και παράξενη, η Εκάτη ήταν χθόνια θεότητα των αρχαίων Ελλήνων, στην οποία αποδίδονταν μαγικές δυνάμεις – λεγόταν μάλιστα θεά της μαγικής τέχνης του Κάτω Κόσμου. Μέσα στα «μαγικά» της, φρόντισε να κάνει κι αυτό: Να δημιουργήσει την Έμπουσα, ένα πλάσμα-φάντασμα που έστελνε η θεά ως προάγγελο δυστυχιών, και που τρόμαζε τους ταξιδιώτες. Η Έμπουσα παρουσιαζόταν ως αγελάδα, πτηνό, όμορφη γυναίκα, σκύλος, δέντρο, πέτρα κλπ, ενώ στην κανονική της μορφή – όσο κανονική μπορεί κανείς να την πει – είχε πρόσωπο πύρινη, που έλαμπε, ένα χάλκινο πόδι και ένα πόδι γαϊδάρου. Ο μύθος μάλιστα την ήθελε να τρέφεται με ανθρώπινες σάρκες – τα σαρκοφόρα έντομα «εμπουσίδες» μάλιστα οφείλουν σ’ αυτήν το όνομά τους. Σύμφωνα με τη μυθολογία, την Εμπούσα μπορούσε κανείς να την αντιμετωπίσει μόνο με συγκεκριμένες, άγριες βρισιές, στο άκουσμα των οποίων έφευγε τσιρίζοντας. Οι πιο σκοτεινές πτυχές της μυθολογίας, την θέλουν να μεταμορφώνεται σε όμορφη κοπέλα, να ξελογιάζει άνδρες, να ξαπλώνει μαζί τους και κατά την διάρκεια του μεσημεριανού τους ύπνου να τους ρουφά την «ζωή» από μέσα τους. Αυτές τις ιδιότητες – ή έστω, χωρίς τις πιο μακάβριες πλευρές του – χρησιμοποιούσαν οι μητέρες της αρχαιότητας για να πείσουν τα άτακτα παιδιά να φάνε το φαγητό τους και να μείνουν φρόνιμα. Εμπούσα, επίσης, αποκαλούσαν κοροϊδευτικά οι Αθηναίοι την μητέρα του γνωστού ρήτορα Αισχίνη, η οποία ήταν ιέρεια των Μυστηρίων, και τα βράδια εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά στους μυούμενους και τους τρόμαζε.

 

Η γέννηση και ο θάνατος του Ασκληπιού
Ο περίφημος «θεραπευτής θεός», όπως τον λάτρευαν στην αρχαία Ελλάδα, Ασκληπιός, είχε –σύμφωνα πάντα με τον μύθο – γέννηση εξίσου τραγική με τον θάνατό του. Η θνητή μητέρα του, Κορωνίδα, πλάγιασε με τον θεό Απόλλωνα και έμεινε έγκυος στον Ασκληπιό. Εν τω μεταξύ, όμως, γνώρισε στη Θεσσαλία και έναν άλλο άνδρα, που θεωρήθηκε πατέρας του εμβρύου. Όταν έμαθε τα μαντάτα ο Απόλλωνας, θύμωσε τόσο πολύ, που ξέσπασε στο κατάλευκο αγγελιοφόρο του πτηνό, τον λευκό κόρακα. Από την κατάρα, ο κόρακας έγινε μαύρος, και έμεινε έτσι έκτοτε. Στη συνέχεια, έβαλε την αδερφή του την Άρτεμη να σκοτώσει με βέλος αυτό τον άνδρα και έκαψε στην πυρά την Κορωνίδα. Εμφανίστηκε όμως, σαν από μηχανής θεός, την τελευταία στιγμή, και έβγαλε από το φλεγόμενο σώμα της τον νεογέννητο Ασκληπιό. Εκείνος, έμελλε να γίνει μεγάλος ιατρός-θεραπευτής με φοβερές ικανότητες, που έφτασαν μέχρι και την θεραπεία πολλών Αργοναυτών, αλλά και την ανάσταση από τον θάνατο άλλων τόσων. Αυτό ήταν κάτι που δεν εκτίμησε ιδιαίτερα ο θεός του Κάτω Κόσμου, Πλούτωνας, που βλέποντας την πελατεία του να μειώνεται, έριξε τον κεραυνό του Δία και σκότωσε τον Ασκληπιό. Ο Απόλλωνας, για να εκδικηθεί τον θεό του Άδη, σκότωσε τους Κύκλωπες, που είχαν χαρίσει στον Δία τον θανατηφόρο κεραυνό. Για να επανέλθει η ισορροπία στις τάξεις του Ολύμπου, ο Ασκληπιός, ταυτόχρονα με τον Ηρακλή, έγινε δεκτός μετά θάνατον στο παλάτι του Δωδεκάθεου.

Από ΤΑ ΝΕΑ

Γιάννα στις 29 Σεπτεμβρίου 2019

Είναι κάτι πλάσματα που μοιάζουν λίγο με αερικά. Περνούν από δίπλα σου, από μέσα σου, απ’ τη ζωή σου γενικότερα κι αφήνουν μια αύρα δροσερή, γλυκιά και φωτεινή. Πρόσωπα που τα σκέφτεσαι να χαμογελούν και χαμογελάς κι εσύ χωρίς δεύτερη σκέψη. Ντύνουν τις στιγμές με χρώματα και βλέπουν το ποτήρι πάντα μισογεμάτο.

Λες και φτιάχτηκαν, γεννήθηκαν και ζουν μόνο γι’ αυτό. Ανεξάντλητη πηγή ενέργειας, δοτικότητας κι αισιοδοξίας, ακόμη κι αν όλα γύρω τους ή μέσα τους μαρτυρούν την απόλυτη καταστροφή.

Οσοι τους αγαπήσουν, δύσκολα μπορούν να φύγουν μακριά τους. Ανεκτίμητης αξίας θησαυροί, οι οποίοι το μόνο που θέλουν για να συντηρηθούν είναι μια γωνιά στην καρδιά σου.

Τα μάτια τους είναι συνήθως υγρά και μιλούν μέσα στην ψυχή σου. Σου χαμογελούν και σε παρασύρουν σε ταξίδια μακρινά, εκεί που νιώθεις καλύτερα, γιατί αυτός είναι ο στόχος κι ο σκοπός τους. Να βλέπουν τους ανθρώπους της ζωής τους να γεμίζουν ευτυχία και να ξεπερνούν εμπόδια και προβλήματα. Σου απλώνουν χέρι για να κρατηθείς και σου κλωτσάνε τα πισινά για να πάρεις μπροστά, να ξεκουνήσεις και να βγεις απ’ το όποιο τέλμα.

Ίσως κάποιος να σκεφτεί πόσο όμορφη θα είναι η δική τους ζωή και πόσο υπέροχα θα έχουν φτιάξει τα πάντα γύρω τους αφού μπορούν να διακρίνουν παντού το φως. Όντως προσπαθούν να βελτιώνουν κάθε στιγμή την καθημερινότητά τους, μα κι εκείνοι έχουν αδύναμες στιγμές
.
Γιατί κι αυτοί είναι άνθρωποι κι ακόμη κι αν δεν το ζητήσουν ή δεν το περιμένουν ποτέ, μετά από τόσα χαμόγελα κι αγκαλιές που έχουν σκορπίσει, το να τους δώσεις ένα χάδι, να τους ψιθυρίσεις ένα «είμαι εδώ για σένα» και να τους στείλεις λίγη απ’ τη δική σου θετική ενέργεια, είναι το λιγότερο που θα μπορούσες να κάνεις. Τους αρκεί

Γιάννα στις 26 Αυγούστου 2019

Η τεχνολογία αλλάζει σταδιακά το νόημα των λέξεων που σχετίζονται με τη φύση

Η σημασία πολλών βρετανικών λέξεων (tweet, web, stream, cloud) που σχετίζονται με τη φύση έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες και πλέον χρησιμοποιούνται ως τεχνολογικοί όροι, αποκαλύπτει νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στον Guardian

Η σημασία πολλών βρετανικών λέξεων (tweet, web, stream, cloud) που σχετίζονται με τη φύση έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες και πλέον χρησιμοποιούνται ως τεχνολογικοί όροι, αποκαλύπτει νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στον Guardian.

Ο δρ Ρόμπι Λοβ, απόφοιτος Γλωσσολογίας από το Πανεπιστήμιο του Λιντς, που διεξήγαγε τη μελέτη για τον οργανισμό National Trust -οργανισμός για τη διαχείριση προστατευόμενων τοποθεσιών-, εξηγεί ότι η γλώσσα αναπαριστά αυτό που είναι σημαντικό για μια κουλτούρα και μια κοινωνία.

«Το γεγονός ότι οι έννοιες που σχετίζονται με τη φύση αντικαθίστανται ή χρησιμοποιούνται λιγότερο συχνά δείχνει ότι η φύση σταδιακά γίνεται λιγότερο σημαντική ή αντικαθίσταται από άλλα πράγματα» δηλώνει ο ίδιος.

Η παρούσα μελέτη χρησιμοποίησε αρχεία ανεπίσημων συνομιλιών σε διαφορετικές δεκαετίες, για να διερευνήσει με ποια σημασία χρησιμοποιούνται ορισμένες λέξεις που αρχικώς σχετίζονταν με τη φύση.

Διαπιστώθηκε ότι η έννοια της λέξης tweet (τιτίβισμα) έχει αλλάξει δραματικά. Το 1990 όλες οι αναφορές που βρέθηκαν αφορούσαν τον ήχο των πουλιών, ενώ το 2010 μόνο μία στις 100 περιπτώσεις διατηρούσε αυτήν τη σημασία. Όλες οι υπόλοιπες αναφορές σχετίζονται με δημοσιεύσεις (posts) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media).

Επιπροσθέτως, το 1990 η λέξη ιστός (web) αναφερόταν στον ιστό της αράχνης, ενώ το 2010 μόνο μία στις 10 αναφορές φάνηκε να σχετίζεται με την αράχνη, με όλες τις άλλες να αφορούν το διαδίκτυο. Το 40% των παιδιών που χρησιμοποιούν τη λέξη web αναφέρονται στο διαδίκτυο.

Η λέξη stream (ρυάκι) το 1990 χρησιμοποιούνταν πράγματι με τη σημασία του τρεχούμενου νερού, ενώ το 2010 μόνο το 36% των αναφορών της είχαν να κάνουν με τη φύση. Το ίδιο παρατηρήθηκε και για τις λέξεις branch (κλαδί), field (αγρός), net (δίχτυ), fibre (ίνα) και cloud (σύννεφο).

Βρέθηκε, επίσης, ότι η σχετική συχνότητα χρήσης πολλών λέξεων που αφορούν τη φύση (lawn-γρασίδι, snow-χιόνι, , picnic- πικνίκ, jungle-ζούγκλα, pond-λίμνη, mountain-βουνό, soil-χώμα, rock-πέτρα, bird-πουλί, garden-κήπος και shell-κοχύλι) μειώθηκε, κυρίως μεταξύ των νέων, από το 1990 έως το 2010.

Οι γονείς και οι παππούδες αναγνωρίζουν αυτήν την τάση, με το 50% να θεωρεί ότι είναι πιθανότερο τα παιδιά ή τα εγγόνια τους να προσλάβουν τη λέξη web ως διαδίκτυο και όχι ως ιστό αράχνης.

Ο οργανισμός National Trust προτείνει μια λίστα με 50 πιθανούς τρόπους που μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με τη φύση.

Ανάμεσα στις προτάσεις που έγιναν με στόχο τα παιδιά να μάθουν τις φυσικές έννοιες των λέξεων ήταν η ενθάρρυνση του παιχνιδιού σε εξωτερικούς χώρους (74%), το να γίνονται τα μαθήματα σε εξωτερικούς χώρους (56%), η διδασκαλία της φύσης στο σχολείο (54%), το να συμπεριληφθεί η γλώσσα της φύσης όπως οι σύγχρονες ξένες γλώσσες στο σχολικό πρόγραμμα, το να βλέπουν τα παιδιά τα σύννεφα, το ηλιοβασίλεμα ή την ανατολή.

Ο  Άντι Μπιρ, τοπικός διευθυντής του οργανισμού στα Μίντλαντς, εξηγεί ότι η σχέση με τη φύση δεν αφορά μόνον το παιχνίδι στο ύπαιθρο, αλλά και την πραγματική παρατήρηση της φύσης, και θέτει ένα ερώτημα: «Αν τα σημερινά παιδιά δεν συνδέονται με τη φύση, ποιος θα προστατεύσει το ύπαιθρο και την άγρια φύση στο μέλλον;»

Από ΤΑ ΝΕΑ

Γιάννα στις 26 Αυγούστου 2019

Tα πάντα σχεδόν στη ζωή μας σήμερα καθορίζονται από την τεχνολογία και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι και ειλικρινείς, από το κινητό μας. Η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων έχει γίνει τόσο εύκολη που πολλές φορές μας κάνει τη ζωή δύσκολη. Κι όσο οξύμωρη ακούγεται αυτή η πρόταση, άλλο τόσο αληθινή είναι. Τα social media και τα social apps είναι αυτά που ενώνουν με τόση ευκολία τους ανθρώπους κάποτε για καλό και κάποτε για κακό και τα ίδια είναι που γίνονται αφορμή για αμέτρητους καβγάδες ή και χωρισμούς.

Τα κινητά μας έχουν αναγκάσει να είμαστε διαθέσιμοι για όλους 24 ώρες το 24ωρο. Αν δεν απαντήσεις σε κάποιον, βρίσκεις τον μπελά σου. Αν αργήσεις ν’ απαντήσεις, πάλι βρίσκεις τον μπελά σου. Για όσους έχουν ζήσει τις δεκαετίες προ μιλένιουμ, θα θυμούνται ότι το μόνο μέσο επικοινωνίας που είχαμε ήταν το σταθερό τηλέφωνο.

Κι άντε να κάτσεις από πάνω του να περιμένεις να σε πάρει αυτός που γουστάρεις ή βρέθηκες μαζί του κάπου το προηγούμενο βράδυ. Κι άντε να σε πετύχει στο σπίτι κι άντε να το απαντήσει κάποιος άλλος για να σου πει ότι ο τάδε σε έψαχνε. Κι όμως όλο αυτό το μπέρδεμα, αυτό καλέ που βλέπουμε μέχρι σήμερα στις παλιές ελληνικές ταινίες, είχε και τα καλά του. Είχαμε όλοι την ησυχία μας και όσοι ήθελαν βρε παιδί μου πραγματικά να συναντηθούν ή να μιλήσουν έβρισκαν τρόπους.

Οι συζητήσεις ήταν πιο ουσιαστικές γιατί ήταν πιο αραιές και συνήθως πρόσωπο με πρόσωπο. Και σήμερα ωραία είναι που μπορείς να κρατάς επαφές με άτομα που είναι μακριά ή χάνεστε στη ρουτίνα της καθημερινότητας, όμως, υπάρχει κάπου κρυμμένη και μία υποκρισία σε κάποιες περιπτώσεις. Kαι το άλλο που αναβάλλετε συνεχώς αυτό τον καφέ γιατί απλούστατα μπορείτε να τα πείτε και καθισμένοι πίσω από τις οθόνες σας. Το φλερτ έχει κρυφτεί επίσης πίσω από τις οθόνες κι γίνεται πολλές φορές αισχρό και ανούσιο.

Καλώς ή κακώς η καθημερινότητα μας επιβάλλει να χρησιμοποιούμε τα κινητά και τα social apps για να κρατάμε μία επαφή με ανθρώπους που θέλουμε. Έτσι έχουν τα πράγματα κι αν θέλουμε να κρατήσουμε ή αν θέλουν οι άλλοι να μας κρατήσουν στη ζωή τους, δε θα υπάρχει πρόβλημα στο να στείλουν ένα μήνυμα ή να κρατήσουν επαφή αν δεν μπορεί να υπάρξει κάτι περισσότερο απ’ αυτό λόγω απόστασης ή άλλων συνθηκών.

Μέσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ζουν κι αναπνέουν μέσα από τα κινητά τους, υπάρχει και μικρή κατηγορία ανθρώπων που χαρακτηρίζεται από τον όρο non texting attitude. Αυτοί δηλαδή που δεν τα πάνε καλά με τα κινητά και την επικοινωνία μέσω μηνυμάτων.

Αν είστε ένας απ’ αυτούς καλό θα ήταν να το εξηγήσετε σ’ αυτούς που θέλετε στη ζωή σας γιατί στο επόμενο μήνυμα που θα πάρετε στο Messenger σας και δε θ’ απαντήσετε γιατί ξεχάσατε ή απαντήσατε μετά από ώρες, θα παρεξηγηθείτε. Και πιθανόν να χάνετε ανθρώπους από τη ζωή σας και να μην καταλαβαίνετε το γιατί. Είναι, όπως και να το κάνουμε, εκνευριστικό να σας ψάχνει κάποιος και να μη σας βρίσκει σ’ ένα κόσμο όπου όλοι έχουν το κινητό κορώνα στο κεφάλι τους.

Αν τώρα έχετε την οποιαδήποτε σχέση μ’ ένα άτομο με non texting attitude, τότε χρειάζεται υπομονή. Καταρχάς, κάποιος που δεν απαντάει στα μηνύματά σας πάντα ή απαντάει τυπικά και μονολεκτικά άπλα για να φύγει αυτό το βάρος από πάνω του ή δε σας στέλνει ποτέ ο ίδιος μήνυμα, τότε το πρώτο πράμα που πρέπει να σκεφτείτε είναι μήπως αυτός ο άνθρωπος δε σας γουστάρει και τόσο.

Αν η συμπεριφορά αυτή σας συγχύζει καθώς όταν είστε μαζί όλα είναι μέλι γάλα, τότε θα πρέπει να το συζητήσετε. Ίσως να είναι ένας από αυτούς που δεν το έχουν και με τα μηνύματα. Τα βαριούνται, τα ξεχνούν, τα βρίσκουν ανούσια ή περνούν οι ώρες και δεν κοιτούν το κινητό τους λόγω της φύσης της δουλειάς τους κλπ. Το αν μπορείτε να αντέξετε αυτή την αντικοινωνική για τις μέρες μας συμπεριφορά είναι δικό σας θέμα. Ο καθένας μόνο ξέρει για τον εαυτό του τι ζητά από τις σχέσεις του με τους ανθρώπους, τι τον ξενερώνει και τι μπορεί ν΄αντέξει.

Η αλήθεια είναι ότι αν θέλει κάποιος να σας κρατήσει στη ζωή του, θα δείξει και το ανάλογο ενδιαφέρον. Μπορείτε να το ζητήσετε χωρίς να φτάνετε βέβαια στο άλλο άκρο του να απαιτείτε συνεχώς σημασία και επικοινωνία γιατί κάτι τέτοιο είναι για τους περισσότερους κουραστικό. Είναι ωραίο κάποιος να δείχνει ότι σας σκέφτεται και θέλει να μάθει πώς πάει η μέρα σας έστω και μέσα από ένα μήνυμα. Είναι ωραίο να βλέπετε ένα “καλημέρα” το πρωί που ξυπνάτε ή ένα “καληνύχτα” πριν κοιμηθείτε αν ο άλλος δεν είναι δίπλα σας. Από την άλλη κάποιοι άνθρωποι δεν το έχουν ή δεν θέλουν να έχουν αυτού του είδους δέσμευση στη ζωή τους.

Αρκετοί άνθρωποι έχουν σιχαθεί τα κινητά λόγω μίας καταπιεστικής σχέσης που είχαν και συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις την πληρώνουν οι επόμενοι. Νιώθουν ότι με τα μηνύματα τους ασκείται έλεγχος και δε θέλουν να δείχνουν διαθέσιμοι. Καλό θα ήταν οι άνθρωποι με non texting attitude να βρίσκονται με ανθρώπους της ίδιας κατηγορίας.

Και υπάρχουν όντως φιλίες χρόνων στις μέρες μας που είναι ακόμη πιο παραδοσιακές. Που σπάνια κρατάνε επαφές μέσω κοινωνικών δικτύων, όμως, όταν συναντηθούν είναι σα να μην πέρασε μια μέρα. Και μακροχρόνιες ερωτικές σχέσεις που το ζευγάρι μπορεί ν’ ανταλλάξει ένα δύο μηνύματα μέσα στη μέρα, ξέροντας ότι θα ειδωθούν και θα πούνε τα πάντα το βράδυ στο σπίτι.

Τα πάντα έχουν να κάνουν με το συγχρονισμό των θέλω δύο ανθρώπων. Αν τα θέλω τους και οι συμπεριφορές τους ταιριάζουν, τότε υπάρχει μέλλον. Αν το non texting attitude είναι απλά αποτέλεσμα της αδιαφορίας του άλλου ή κοροϊδίας ή αποτέλεσμα μιας παλιάς σχέσης που άφησε πληγές, τότε καλύτερα να κόψετε κάθε επαφή, γιατί θα πληγώνεστε διαρκώς.

Κανείς δε θέλει να τον ψάχνουν περιστασιακά όταν έχει αισθήματα, κανείς δε θέλει να έρχεται τελευταίος ή να μην παίρνει ποτέ απάντηση στα μηνύματά του. Αν δεν μπορείτε, λοιπόν, να γίνετε προτεραιότητα για κάποιον, τότε καλύτερα να γίνετε ένα μήνυμα που δε διαβάστηκε ποτέ.

Από enallaktiki drasi

Γιάννα στις 26 Αυγούστου 2019
«Χτύπα ξύλο». Αυτή είναι η ν.1  φράση που χρησιμοποιούμε για να προστατευτούμε από τα αρνητικά σχόλια.
 Από πού  προήλθε και πως καταλήξαμε να την λέμε εμείς σήμερα τόσο συχνά;

Η φράση προέρχεται από την φράση «Άπτεσθαι ξύλου».

Η φράση αυτή χρησιμοποιούνταν ως προτροπή από τους  Αρχαίους Ελλήνες, λόγω της πεποίθησής τους ότι στα δένδρα κατοικούσαν νύμφες, (Δρυάδες/Αμαδρυάδες).

Χτύπαγαν το ξύλο του κορμού δηλαδή για να επικαλεστούν την προστασία τους, καθώς οι νύμφες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων.

Πέραν της αρχαιοελληνικής εξήγησης, σύμφωνα με μια εκδοχή, οι άνθρωποι πολλές φορές συναντιούνταν στα δάση για να συζητήσουν τα θέματα τους, καλά ή κακά, νόμιμα ή παράνομα. Με το να χτυπάνε ξύλο, κορμούς δέντρων δηλαδή, διώχνανε τα οποιαδήποτε πνεύματα κατοικούσαν μέσα στο ξύλο για να μην τους ακούσουν…

Βέβαια δε χτυπάνε όλοι το ξύλο, άλλοι οι απλώς το ακουμπάνε.

Οι Βρετανοί, παραδείγματος χάριν, έχουν την έκφραση touch wood – άγγιξε το ξύλο!! Μια εξήγηση αυτής της «παραλλαγής» βρίσκεται σε μια παλιά Ιρλανδέζικη δεισιδαιμονία, σύμφωνα με την οποία αυτό το κάνανε για να ευχαριστήσουν τα μικρά ανθρωπάκια, τα οποία τους χαρίζανε καλή τύχη!!

Επίσης, θεωρούσαν πως τα δέντρα λατρεύονταν ως τόποι κατοικίας καλών και ευγενικών πνευμάτων. Έτσι, αγγίζοντας το ξύλο, την κατοικία δηλαδή του πνεύματος, προστατευόσουν και ο ίδιος από τα κακά πνεύματα!! Το άγγιγμα του ξύλου βλέπετε, πίστευαν πως προστατεύει και από την πραγματοποίηση κάποιων αρνητικών οιωνών!

Από τον Πέτρο

Γιάννα στις 11 Αυγούστου 2019

»Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ.
Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την.
Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου.
Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.
Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.
Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις.
Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου.
Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια.
Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν.
Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει.
Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα.
Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.
Να ντύνεσαι όμορφα.
Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν.
Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Όπως και τη ζωή.
Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου.
Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.
Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.
Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά.
Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.
Να πίνεις μπόλικο νερό.
Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας.
Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.
Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή.
Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.
Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν.
Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.
Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.
Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου.
Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.
Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψ” το. Μην το προσπερνάς.
Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.
Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.
Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.
Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.
Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες.
Μόνο αγάπη υπάρχει»
Από Στέφανο Ξενάκη

Γιάννα στις 4 Αυγούστου 2019

Οι τεχνολογικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν προκαλέσει μεγάλες αλλαγές στον τρόπο ζωής και εργασίας. Είναι θέμα χρόνου προτού όλοι οι Δήμοι, οι Περιφέρειες και οι επιχειρήσεις αξιοποιήσουν τόσο τις τεχνολογίες Internet of Things όσο και τα σύγχρονα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα για να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τους, να κάνουν καλύτερη χρήση των πόρων τους και να διευρύνουν τον θετικό αντίκτυπο στο περιβάλλον. Πώς μπορεί να γίνει αυτό;

Ας δούμε τα παραδείγματα κάποιων έξυπνων πόλεων και πώς έχουν ενσωματώσει τις ψηφιακές τεχνολογίες στην κουλτούρα τους.

Στο Όσλο της Νορβηγίας για να επιτύχουν τη μείωση των εκπομπών άνθρακα  κατά 50% ως το 2020, επανασχεδίασαν το σύνολο του δικτύου μέσων μαζικής μεταφοράς, ενσωματώνοντας ένα καινοτόμο σύστημα ΙοΤ αυτοματισμών που φροντίζει ώστε τα μέσα να επικοινωνούν τόσο μεταξύ τους όσο και με κεντρικά σημεία διαχείρισης. Το νέο σύστημα  καλύπτει κάθε ανάγκη μετακίνησης και στηρίζεται στη γρήγορη και ασφαλή μεταφορά δεδομένων μέσω σύγχρονων τηλεπικοινωνιακών δικτύων. Παράλληλα, η κυκλοφορία των ΙΧ αυτοκινήτων εντός της πόλης σταδιακά θα απαγορευθεί. Μοναδική εξαίρεση θα είναι εκείνα τα οχήματα που είναι προηγμένης περιβαλλοντικής τεχνολογίας κι εκπέμπουν μηδενικούς ρύπους!

Τον τίτλο της πιο λειτουργικής πόλης κερδίζει μια άγνωστη, πολύ μικρότερη πόλη, η Καλασατάμα, που βρίσκεται υπό κατασκευή σήμερα στην Φινλανδία. Σε αυτό το νέο προάστιο του Ελσίνκι οι κάτοικοι θα απολαμβάνουν κατά μέσο όρο μια επιπλέον ωφέλιμη ώρα κάθε μέρα. Και αυτό θα γίνει εφικτό χάρη στη σωστή πολεοδόμησή της, η οποία εξασφαλίζει εύκολη πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, νοσοκομεία, καθώς και τεχνολογικές καινοτομίες. Για παράδειγμα, δημιουργείται ένα νέο σύστημα αποκομιδής απορριμμάτων, στο οποίο οι πολίτες ρίχνουν τα σκουπίδια τους σε μια ειδική θύρα που τα απορροφά άμεσα και τα μεταφέρει σε ένα υπόγειο σύστημα διαλογής. Έτσι, κανένας κάτοικος της Καλασατάμα δεν θα χάσει χρόνο κολλημένος πίσω από κάποιο απορριμματοφόρο! Η Καλασατάμα στηρίζει την ανάπτυξή της στο Internet of Things, ένα δίκτυο έξυπνα συνδεμένων συσκευών και μηχανημάτων.

Υπολογίζεται ότι ως το 2020, 50 δισεκατομμύρια αντικείμενα θα «μιλούν» μεταξύ τους, ενώ με τη μετάβαση στα δίκτυα 5G, που θα φέρουν υπερυψηλές ταχύτητες, το IoT θα δώσει τη δυνατότητα στις πόλεις να γίνουν ακόμη πιο βιώσιμες και λειτουργικές. Για παράδειγμα η Ματέρα στη νότια Ιταλία, δεν χρειάζεται να ξαναγίνει από την αρχή για να το πετύχει αυτό. Αυτή η αρχαία πόλη, θα είναι μια από τις πρώτες πόλεις με 5G στην Ευρώπη. Η τοπική κυβέρνηση στηρίζεται στην τεχνολογία για να προβάλλει την πολιτιστική και καλλιτεχνική κληρονομιά της πόλης που ανακηρύχθηκε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2019.

Όσον αφορά τα.. δικά μας, η Ελλάδα ήδη από το 2004 κάνει τα πρώτα της βήματα στον ψηφιακό μετασχηματισμό εστιάζοντας σε τεχνολογίες κι εφαρμογές που σχετίζονται τόσο με την αγροτική παραγωγή όσο και με τον αστικό ιστό, σημειώνοντας εντυπωσιακά αποτελέσματα. Δεν είναι τυχαίο που ακόμα και ο Guardian σε ρεπορτάζ του εκθείασε τα Tρίκαλα «τον πιο high tech δήμο της Ελλάδας» παρουσιάζοντας τις καινοτόμες λύσεις που έχουν εφαρμοστεί, όπως τo λεωφορείο χωρίς οδηγό. Τα «ψηφιακά» βήματα των Τρικάλων ακολουθούν κι άλλες μεγάλες ελληνικές πόλεις όπως τα Ιωάννινα, η Λάρισα, η Βέροια, το Ηράκλειο αξιοποιώντας τεχνολογίες IoT ενώ και η Αθήνα ήδη έχει θέσει σε λειτουργία σύστημα έξυπνης αποκομιδής απορριμμάτων στο εμπορικό κέντρο και σύντομα θα διαθέτει έξυπνο οδοφωτισμό, εξοικονομώντας σημαντικούς πόρους, μειώνοντας τις εκπομπές CΟ2 και τη φωτορύπανση, ακολουθώντας τα πρότυπα άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων.

Οι πόλεις μας γίνονται πιο λειτουργικές, ανθρώπινες και βιώσιμες χάρη στον ψηφιακό μετασχηματισμό, ο οποίος θα δώσει στους πολίτες τη δυνατότητα να συμμετέχουν ενεργά στη βελτίωση των υπηρεσιών, των υποδομών και της ποιότητας ζωής γενικότερα.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

Γιάννα στις 4 Αυγούστου 2019

 

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν μάθει τις τεχνικές της καρδιοαναπνευστικής ανάνηψης- CPR- σώζοντας τη ζωή, υποθετικά, της άψυχης Resusci Anne, το πρόσωπο της οποίας έχουν οι περισσότερες «κούκλες» που χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση πρώτων βοηθειών.

Η ιστορία της άγνωστης καλλονής- ή μάλλον μία από τις πιθανές ιστορίες της, και είναι αρκετές- μας μεταφέρει στο Παρίσι στα τέλη του 19ου αιώνα. Η σορός μιας γυναίκας που πνίγηκε ανασύρεται από τα νερά του Σηκουάνα. Όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, σημειώνει το BBC, το νεκρό σώμα εκτέθηκε στο νεκροτομείο της πόλης με την ελπίδα κάποιος να αναγνωρίσει την άτυχη γυναίκα. Ο παθολογοανατόμος που εργαζόταν όταν η κοπέλα μεταφέρθηκε εκεί, λέει η ιστορία, γοητεύτηκε από το πρόσωπο της, με το αινιγματικό μειδίαμά της, και ζήτησε να αποτυπωθεί σε γύψο.

Η «μάσκα» που δημιουργήθηκε με καλούπι την «άγνωστη του Σηκουάνα» άρχισε να πωλείται σε πολλά καταστήματα αγγειοπλαστών στην Αριστερή Όχθη του ποταμού και να κοσμεί πολλά σπίτια, ενώ η «Άγνωστη» έγινε και μούσα πολλών καλλιτεχνών, λογοτεχνών, συγγραφέων και ποιητών, όπως οι Rilke, Louis Aragon, Man Ray και Vladimir Nabokov.

Μια από τις πρώτες ιστορίες με πρωταγωνίστρια την «Άγνωστη» είναι η νουβέλα «The Worshipper of the Image» του Richard le Gallienne, του 1899, στην οποία η μάσκα φέρει κακές δυνάμεις και καταστρέφει έναν νεαρό ποιητή. Άλλοι συγγραφείς φέρθηκαν πιο ευγενικά στην «Άγνωστη» και αφηγήθηκαν την ιστορία μιας αθώας νεαρής γυναίκας από την επαρχία που ταξίδεψε στο Παρίσι και γοητεύτηκε από έναν πλούσιο γυναικά ο οποίος την εγκατέλειψε όταν έμεινε έγκυος. Απελπισμένη και μόνη, πήδηξε στα νερά του Σηκουάνα σαν σύγχρονη Οφηλία.

Είναι ωστόσο ένα άλλο περιστατικό παραλίγο πνιγμού που χάρισε στην «Άγνωστη» μια θέση στην ιατρική ιστορία.

Το 1955 ο Asmund Laerdal έσωσε τη ζωή του μικρού γιου του Tore αρπάζοντάς τον από το νερό, όπου είχε χάσει τις αισθήσεις του, και καθαρίζοντας τους αεραγωγούς του. Κατασκευαστής παιχνιδιών με ειδικότητα στις κούκλες από το νέο- για την εποχή- μαλακό πλαστικό, ο Laerdal θέλησε να φτιάξει μία κούκλα για να χρησιμοποιείται στη διδασκαλία της νέας τεχνικής CPR. Έφτιαξε τότε τον κορμό ανθρώπου σε φυσικό μέγεθος και αποφάσισε το πρόσωπο να έχει επίσης φυσική απεικόνιση και να είναι πρόσωπο γυναίκας, εκτιμώντας πως αυτό θα διευκολύνει τους εκπαιδευόμενους. Θυμήθηκε τότε τη μάσκα που έβλεπε κρεμασμένη στο σπίτι των παππούδων του πολλά χρόνια πριν, και μεταμόρφωσε την «Άγνωστη του Σηκουάνα» στη Resusci Anne.

Υπάρχουν ωστόσο και απόψεις που αμφισβητούν αυτή την εκδοχή, τονίζει το BBC, καθώς πολλοί υποστηρίζουν πως ένας άνθρωπος που έχει πνιγεί είναι αδύνατον να έχει αυτή την ήρεμη και χαλαρή όψη- αντιθέτως η εικόνα τους είναι τρομακτική.

Άλλοι «μύθοι» θέλουν το πρόσωπο να ανήκει σε ένα κορίτσι από το Λίβερπουλ, που είχε παρόμοια ιστορία με την «Άγνωστη» καθώς λέγεται πως ερωτεύτηκε και κλέφτηκε με τον αγαπημένο της στο Παρίσι και η οικογένειά της δεν την ξαναείδε ποτέ. Όταν ωστόσο η δίδυμη αδελφή της ταξίδεψε στο Παρίσι, σοκαρισμένη είδε το πρόσωπο της αδελφής της στις μάσκες που πωλούνταν στην Αριστερή Όχθη. Της έμελλε να μείνει για πάντα νέα.

Αλλά, όπως καταλήγει το BBC, η αξία της «μάσκας» κρύβεται ακριβώς σε αυτό το μυστήριο. Τη στιγμή που αυτή η πνιγμένη Μόνα Λίζα θα αποκτήσει όνομα και ιστορία, το μυστήριο θα έχει χαθεί

Γιάννα στις 19 Ιουλίου 2019

Τέχνη υπό εξαφάνιση η ανάγνωση;


«Παρακολούθησα ένα μάθημα γρήγορης ανάγνωσης και διάβασα το Πόλεμος και Ειρήνη σε είκοσι λεπτά. Έχει να κάνει με την Ρωσία».
Γούντι Άλεν

Διαβάζεις τη ρήση του Γούντι Άλεν και αρχικά μπορεί και να γελάσεις. Αλλά αν δεν την προσπεράσεις βιαστικά, σοβαρεύεσαι. Σκέφτεσαι τι βλέπεις γύρω σου: πιτσιρίκια πάνω από ταμπλέτες, βυθισμένα σε εικόνα κυρίως, όχι σε κείμενο. Εφήβους απορροφημένους σε βιντεοπαιχνίδια. Ενήλικες χωμένους στα κινητά τους να καταβροχθίζουν βιαστικά μηνύματα και ειδήσεις. Ποτέ δεν διάβαζαν πάρα πολύ οι άνθρωποι ιδίως στην Ελλάδα, σκέφτεσαι. Κι ύστερα αναρωτιέσαι τι κάνεις εσύ – μήπως δυσκολεύεσαι να συγκεντρωθείς στο βιβλίο σου όπως συγκεντρωνόσουν παλιά; Τι συμβαίνει; Χάνεται –ή μήπως χάθηκε ήδη– η τέχνη της ανάγνωσης; Κι αν δεν τη χρειαζόμαστε πια, δεν εξυπηρετεί κάτι μέσα στον κόσμο μας, με τον τρόπο που ζούμε; – να ο αντίλογος.

Δεν μπορούμε να οδηγηθούμε σε συμπεράσματα αν δεν εξετάσουμε δεδομένα. Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου έκανε μια σειρά από έρευνες την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας. Στην τελευταία που εκπόνησε το 2010, πριν ανασταλεί η λειτουργία του, βγήκε το συμπέρασμα πως «το 43% των ερωτώμενων διάβασαν τουλάχιστον ένα βιβλίο το τελευταίο έτος έναντι 34% το 2004». Όμως αυτό το θετικό στοιχείο συνοδευόταν από τη δήλωση του υπεύθυνου της έρευνας Σωκράτη Καμπουρόπουλου ότι «διαπιστώνεται μια μετατόπιση του κοινού από τη συστηματική προς την ασθενέστερη ανάγνωση», συνεπώς υπήρχε ανάγκη να διαμορφωθούν συστηματικοί αναγνώστες. Η πιο πρόσφατη σχετική έρευνα πραγματοποιήθηκε το δίμηνο Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2018 από την QED Market Research σε συνεργασία με ΤΟ ΒΗΜΑ: πρόκειται για μια πανελλαδική έρευνα αναγνωστικής συμπεριφοράς με προσωπικές συνεντεύξεις και δομημένο ερωτηματολόγιο σε δείγμα 1.674 ατόμων ηλικίας 18-74 ετών, τα αποτελέσματα της οποίας μπορείτε να δείτε εδώ. To 44% των ερωτηθέντων είχε διαβάσει ένα τουλάχιστον βιβλίο τον προηγούμενο χρόνο. Όμως το 24% ήταν περιστασιακοί αναγνώστες (διάβασαν ένα βιβλίο την προηγούμενη χρονιά) ή αραιοί αναγνώστες (διάβασαν 2-3). Βλέπουμε πως στη δεκαετία που μεσολάβησε δεν μεταβλήθηκε στην Ελλάδα η αναλογία αναγνωστών προς μη αναγνώστες αλλά αυτό αποτελεί μια πρώτη, ποσοτική εκτίμηση που είναι σημαντική μεν αλλά δεν αποτυπώνει θέματα ουσίας, όπως το είδος των αναγνωσμάτων, το μέσο της ανάγνωσης, την ικανοποίηση που αντλείται κ.λπ.

Σε διεθνές επίπεδο ο Ziming Liu, καθηγητής στο San Jose State University, έχει πραγματοποιήσει μελέτες  που καταδεικνύουν τη διαφοροποίηση στη συμπεριφορά όταν διαβάζουμε στην οθόνη  σε σχέση με την ανάγνωση στο χαρτί. Στην πρώτη περίπτωση ακολουθούνται μια σειρά από στρατηγικές, όπως η διαγώνια ανάγνωση και ο εντοπισμός των λέξεων-κλειδιών σε μια προσπάθεια να κατανοηθούν οι άπειρες πληροφορίες στις οποίες έχουμε πρόσβαση στον ψηψιακό μας κόσμο, σε αντίθεση με την ανάγνωση στο χαρτί όπου παρατηρείται μεγαλύτερη εμβάθυνση. Καταλαβαίνουμε ότι στην πρώτη περίπτωση διαβάζουμε περισσότερα αλλά η απουσία εμβάθυνσης δεν μας επιτρέπει να επεξεργαστούμε τις πληροφορίες, να τις ελέγξουμε κριτικά, να αντιληφθούμε συναισθηματικά αυτό που διαβάζουμε, να στοχαστούμε και εντέλει να μάθουμε. Η Maryanne Wolf, Διευθύντρια του Center for Dyslexia, Diverse Learners, and Social Justice του UCLA, τονίζει στην έρευνά της την αναγκαιότητα της εμβάθυνσης κατά την ανάγνωση και τις αρνητικές συνέπειες της επιφανειακής ανάγνωσης.
Μπορούμε να καταλήξουμε κάπου; Η τεχνολογία δεν θα πάψει να κυριαρχεί στη ζωή μας, άρα και στην ανάγνωση. Η εμβάθυνση σε ό,τι διαβάζουμε και η κριτική επεξεργασία του πρέπει να αποτελούν τη βάση της σκέψης του ανθρώπου. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να βρούμε μια νέα προσέγγιση, ώστε να μπορούμε να εμβαθύνουμε τόσο σε έντυπα όσο και ψηφιακά κείμενα. Η Wolf μιλά για την ανάγκη να διαμορφώσει το είδος μας ένα «bi-literate reading brain». Μένει σε όλους μας να τα συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά σε πρώτη φάση – κι έπειτα να τα επεξεργαστούμε.
Aπό Πέτρο

Γιάννα στις 19 Ιουλίου 2019

Aπό τον Πέτρο

Η φύση μας βοηθά να «κόψουμε» τις κακές συνήθειες!

Εάν απολαμβάνετε την θέα ενός πάρκου ή κήπου από το σπίτι σας, τότε μάλλον είστε τυχεροί, καθώς σύμφωνα με νέα βρετανική έρευνα, η θέα του φυσικού τοπίου μειώνει σημαντικά την επιθυμία για σοκολάτα, κάπνισμα ή αλκοόλ.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου του Πλίμουθ υποστηρίζουν ότι όσοι άνθρωποι περιβάλλονται από πράσινα τοπία εμφανίζουν λιγότερο αρνητικά συναισθήματα και ως εκ τούτου μικρότερη όρεξη για ανθυγιεινά σνακ.

Η έκθεση στη φύση, όπως έχει αποδειχθεί και σε παλαιότερες έρευνες, βελτιώνει την ψυχοσωματική υγεία του ατόμου, προωθώντας την γενικότερη του ευημερία.

Στα πλαίσια της μελέτης, 149 συμμετέχοντες συμπλήρωσαν μία ηλεκτρονική έρευνα αναφορικά με τις «ενοχικές» τους απολαύσεις, με το φαγητό να παίρνει την πρωτιά με ποσοστό 38% και να ακολουθούν η σοκολάτα με 32%, η καφεΐνη με 16%, το αλκοόλ με 9% και η νικοτίνη με 5%.

Μεταξύ άλλων, οι ερευνητές έλαβαν υπόψη τους την αναλογία του φυσικού τοπίου στην γειτονιά κάθε συμμετέχοντα, την ποσότητα του πράσινου που μπορούσε να δει από το σπίτι του, την δυνατότητα πρόσβασης αλλά και την συχνότητα με την οποία πηγαίνουν σε ένα δημόσιο πράσινο χώρο, όπως τα πάρκα.

Τα ευρήματα αποκάλυψαν ότι όσοι είχαν πρόσβαση σε ένα κήπο ή τουλάχιστον είχαν θέα από το σπίτι τους ένα πάρκο, εμφάνιζαν σπανιότερα και σε μικρότερη ένταση την τάση να καταφεύγουν σε ανθυγιεινές συνήθειες.

Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης το ενδεχόμενο της φυσικής άσκησης των συμμετεχόντων και διαπίστωσαν ότι η επιθυμία για ανθυγιεινές συνήθειες παρέμενε μειωμένη ανεξάρτητα από το επίπεδο της φυσικής τους δραστηριότητας.

«Το γεγονός ότι η μειωμένη επιθυμία για ανθυγιεινά τρόφιμα και η μειωμένη τάση για ανθυγιεινές συνήθειες συνδέεται με την έκθεση του ατόμου στο πράσινο φυσικό τοπίο είναι ένα πολλά υποσχόμενο πρώτο βήμα.

Ωστόσο αναμένεται να γίνουν ακόμα και άλλες έρευνες προκειμένου να διερευνηθεί εάν και πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι χώροι πράσινου για να βοηθήσουν τους ανθρώπους να «κόψουν» εντελώς τις ανθυγιεινές τους συνήθειες, ενθαρρύνοντάς τους παράλληλα να διαχειριστούν καλύτερα τις καταστάσεις αλλά και τα προβλήματά τους, μελλοντικά» υποστηρίζει ο επικεφαλής της μελέτης.

Προτείνεται, επίσης, από την ερευνητική ομάδα, περαιτέρω μελέτη για την καλύτερη δυνατή κατανόηση της επίδρασης της φύσης σε αυτήν την πτυχή της ανθρώπινης ζωής αλλά και για την διερεύνηση της αιτίας που κρύβεται πίσω από αυτήν.

Από viva

Γιάννα στις 19 Ιουλίου 2019

Μελέτες αποκάλυψαν ένα απίστευτο μυστικό για την αρχιτεκτονική δομή του Παρθενώνα, ο οποίος όπως φαίνεται δεν έχει απολύτως κανένα θεμέλιο στη γη. Παρόλα αυτά, όσες καταστροφές, σεισμοί και κατακλυσμοί συνέβησαν δεν κατάφεραν να τον κουνήσουν και αυτό γιατί ο Παρθενώνας διαθέτει τριπλή αντισεισμική θωράκιση.

Πιο συγκεκριμένα, έρευνες της δομικής του φόρμας έδειξαν ότι το μεγαλοπρεπές κτίσμα διαθέτει αυτό που αποκαλείται σήμερα «σεισμική μόνωση». Όπως γίνεται αντιληπτό, φαίνεται ότι οι Αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν ήδη αυτό το αρχιτεκτονικό σύστημα και μάλιστα το εφάρμοσαν με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Ο ναός, σύμφωνα με την κυρία Τιμοθέου, κοντράρει επιτυχώς τη θεωρία της σύγχρονης πολιτικής μηχανικής, διότι χωρίς να έχει καν θεμέλια, είναι τριπλά μονωμένος σεισμικά. Αυτή η τριπλή μόνωση, όπως μας εξήγησε, εντοπίζεται σε διαφορετικά σημεία του οικοδομήματος. Το πρώτο σημείο βρίσκεται στις στρώσεις τεράστιων οριζόντιων και εξαιρετικά λείων μαρμάρων, πάνω στα οποία πατάει ο Παρθενώνας.

Το πρώτο σημείο αυτής της τιπλής μόνωσης βρίσκεται στις στρώσεις τεράστιων οριζόντιων και εξαιρετικά λείων μαρμάρων, πάνω στα οποία πατάει ο Παρθενώνας, το δεύτερο είναι στους μεταλλικούς ελαστικούς συνδέσμους οι οποίοι συνδέουν τις πλάκες κάθε στρώματος. Στο κέντρο των ελαστικών αυτών συνδέσμων εντοπίζονται μικροί σιδηροπάσσαλοι, γύρω από τους οποίους έχει χυθεί μολύβι, που έχει την ιδιότητα να προστατεύει τον σίδηρο από τη σκουριά και να εξασθενεί με την ελαστικότητά του το όποιο κύμα, αφού μέρος της κινητικής του αυτής ενέργειας μετατρέπεται σε θερμική.

Τέλος, το τρίτο στρώμα της σεισμικής μόνωσης του Παρθενώνα, εντοπίζεται στις κολώνες του, οι οποίες δεν τοποθετήθηκαν μονοκόμματες, αφού οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν πως για να αντέξουν στους κραδασμούς της γης, θα έπρεπε να τοποθετηθούν σε φέτες, τέλεια.

Από Πέτρο

Από yahoo