Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Δεκεμβρίου 2020

Aπό τον Μανόλη Μπαρδάνη

Στο χωριό δεν γιορτάζαμε τα γενέθλια. Ποτέ δεν ξέραμε την ακριβή ημερομηνία που γεννήθηκαν οι φίλοι μας και οι συγγενείς μας για να τους ευχηθούμε. Εδώ καλά – καλά δεν γνωρίζαμε τη δική μας. Η ίδια η μάνα μας δεν ήταν σίγουρη: «Μανώλη μου από νωρίς το βράδυ με πιάσανε οι πόνοι, αλλά δε θυμούμαι αν είχε ξημερώσει όντε σ έκαμα». Την ονομαστική μας γιορτή όμως δεν την ξεχνούσαμε ποτέ. Ήταν η δική μας μέρα. Θα εισπράτταμε τις ευχές απ όλους τους συγχωριανούς και τα δώρα απ τους συγγενείς. Τα δώρα βέβαια θα ήταν ένα τυρί, ή ένα υφαντό, ή ένα μπουκάλι ρακή. Τυχεροί όσοι είχαν συγγενείς που έμεναν στην Αθήνα και ακόμα πιο τυχεροί όσων τα ονόματα συμπίπτανε με τις γιορτές. Το γιορτινό αποδοσίδι που θα ερχόταν θα περιείχε και το προσωπικό δώρο του εορτάζοντος.
Το πολυπόθητο δώρο για μένα ήταν το ποδήλατο. Θυμάμαι κάποιους φίλους να το έχουν αποκτήσει. Τους ζήλευα. Ξεροστάλιαζα όσο τους έβλεπα να κάνουν ευτυχισμένοι τις βόλτες τους και περίμενα μήπως φιλοτιμηθούν και μου δώσουν να κάνω και γω έναν μικρό γύρο.
Τελευταία τάξη δημοτικού ήμουν. Άριστος σαν μαθητής. Εκεί παραμονές Χριστουγέννων ο πατέρας μιλάει στο τηλέφωνο με τα αδέλφια του στην Αθήνα. Ανταλλάσσουν τις καθιερωμένες ευχές και περιγράφουν το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αποδοσιδιών. Αποδοσίδια λέγαμε αυτά που στέλναμε απ το χωριό και αυτά που παίρναμε απ τους Αθηναίους συγγενείς σαν ανταπόδοση. Τα δικά μας με κρέας, τυριά, υφαντά, καρύδια, χόρτα, κρασί, ρακή. Τα δικά τους ρούχα, παπούτσια, γλυκά. Τη μεταφορά την είχαν αναλάβει οι ταχυδρόμοι του χωριού. Θυμάμαι τρείς. Τον Αντάμη, το Μιχελέκο και το Νικόλα του Νανούρη. Συμπαθέστατοι σε μας τα παιδιά, λόγω και του επαγγέλματός τους.
Τελειώνει το τηλέφωνο ο πατέρας μου και με χαρά μου ανακοινώνει πως ο ένας μου θείος θα μου κάνει δώρο ένα ποδήλατο. Φυσικά δεν πίστευα στ αυτιά μου. Τα ουρλιαχτά της χαράς μου ακούστηκαν μέχρι την Πλάτσα. Δεν έδωσα σημασία εκείνη τη στιγμή στο ανήσυχο βλέμμα της μάνας και τα νοήματα προς τον πατέρα μου. Ευτυχισμένος κατεβαίνω στην Παναγία, στον αμαξωτό, να αγναντέψω τους δρόμους που σε λίγο θα διαβώ εποχούμενος στο δώρο μου.
Η Μάνα όμως κατάφερε να με πείσει πως αυτή την περίοδο το ποδήλατο είναι άχρηστο. Πως λόγω χειμώνα δεν θα το χαρώ. Πως είναι καλύτερα τώρα να ζητήσω σαν δώρο μια εγκυκλοπαίδεια για να πάω πιο μορφωμένος στο Γυμνάσιο. Πως το ποδήλατο θα μου το κάνουν δώρο το Πάσχα. Πως … πως …. Πως.
Πάντα όταν περιμέναμε αποδοσίδι, συγκεντρωνόμαστε εκεί που θα ερχόταν ο ταχυδρόμος, από νωρίς. Κάτω στου Ντεμπέλη το καφενείο. Πηγαίναμε μέχρι την άκρη του δρόμου, στο πέταλο να δούμε τα φώτα του φορτηγού που θα ξεπρόβαινε στον Άι Γιάννη. Αυτή την φορά θα ερχόταν και το προσωπικό μου δώρο. Βαρύ το κουτί. Μου το άνοιξε με χαρά η μάνα στο σπίτι. «ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ». 24 τόμοι. Άνοιξα τον πρώτο τόμο. Τον φυλλομέτρησα λίγο. Ένα δάκρυ μου κύλισε πάνω. Ακόμα το λήμμα «ΒΛΑΚΑΣ» φαίνεται μισοσβησμένο, για να μου θυμίζει το χαμένο μου δώρο. Ακόμα το όνομα Χάρης το απεχθάνομαι, όπως και την μυρωδιά του καινούργιου βιβλίου.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Δεκεμβρίου 2020

«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με τη γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε τη νέα ελληνική γλώσσα.

Νομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στη Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.

Την ώρα που το παιχνίδι αυτό παιζόταν στον Τύπο της Γαλλίας, στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν. Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.

Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε τη λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από τη λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη «νειάτα». Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλους, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε τη λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή. Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις τη «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος τη λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος τη λέξη «ουσία». Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε τη λέξη «θάλασσα». Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».

Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις «ΖΩΗ»»! Η ιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη». Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933: Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τη λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης τη λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς τη λέξη «πόνος».

Αισιοδοξία, ελευθερία, μοναξιά, νειάτα, ιμερτή, θάλασσα, αρμονία, καλημέρα, όνειρο, πίστη και ζωή είναι λέξεις με τις οποίες πορευόταν η Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια. Ατένιζε την έξοδο από την οικονομική κρίση, έπαιζε με τη ζωντανή ελληνική γλώσσα και επέτρεπε στην παγκόσμια κοινότητα να βαφτίζεται στα νάματά της.

του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά.

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Δεκεμβρίου 2020
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου
η αλκή μες στο ζωο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέραΗ στεριά που βουτά και υψώνει αυχένα
ένα λίθινο άλογο που ιππεύει ο πόντος
οι μικρές κυανές φωνές μυριάδες
η μεγάλη λευκή κεφαλή Ποσειδώνος

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΟΡΕΣ ΑΝΕΜΟΙ που ιερουργούνε
που σηκώνουν το πέλαγος σαν Θεοτόκο
που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια
που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται

Οι αγένειοι δόκιμοι της τρικυμίας
οι δρομείς που διάνυσαν τα ουράνια μίλια
οι Ερμήδες με το μυτερό σκιάδι
και του μαύρου καπνού το κηρύκειο

Ο Μαϊστρος, ο Λεβάντες, ο Γαρμπής
ο Πουνέντες, ο Γραίγος, ο Σιρόκος
η Τραμουντάνα, η Όστρια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξύλινο τραπέζι
το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου
του νερού τα παιχνίδια στο ταβάνι
στη γωνιά το φυλλόδεντρο που εφημερεύει

Οι λιθιές και τα κύματα χέρι με χέρι
μια πατούσα που σύναξε σοφία στην άμμο
ένας τζίτζικας που έπεισε χιλιάδες άλλους
η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι.

ΤΑ ΝΗΣΙΑ με το μίνιο και με το φούμο
τα νησιά με το σπόνδυλο καποιανού Δία
τα νησιά με τους έρημους ταρσανάδες
τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια

Στο μελτέμι τα ορτσάροντας με κόντρα φλόκο
Στο γαρμπή τ’ αρμενίζοντας πόντζα λαμπάντα
έως όλο το μάκρος τους τ’ αφρισμένα
με λιτρίδια μαβιά και με ηλιοτρόπια

Η Σίφνος, η Αμοργός, η Αλόννησος
η Θάσος, η Ιθάκη, η Σαντορίνη
η Κως, η Ίος, η Σίκινος

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ στο πέτρινο πεζούλι
αντίκρυ του πελάγους η Μυρτώ να στέκει
σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι
με την ψάθα του ήλιου στο ένα χέρι

Το πορώδες και άσπρο μεσημέρι
ένα πούπουλο ύπνου που ανεβαίνει
το σβησμένο χρυσάφι μες στους πυλώνες
και το κόκκινο άλογο που δραπετεύει

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ εορτάζοντας τη μνήμη
των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης
ένα θαύμα να καίει στους ουρανούς τ’ αλώνια
ιερείς και πουλιά να τραγουδούν το χαίρε :

ΧΑΙΡΕ η Καιομένη και χαίρε η Χλωρή
Χαίρε η Αμεταμέλητη με το πρωραίο σπαθί

Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται
Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται

Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία
Χαίρε της ερημίας των νήσων η Αγία

Χαίρε η Ονειροτόκος χαίρε η Πελαγινή
Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη

Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεμο
Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζοντας τον δαίμονα

Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των κήπων
Χαίρε που αρμόζεις τη ζωνη του Οφιούχου

Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή
Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χώμα που ανεβάζει
μιάν οσμή κεραυνού σαν από θειάφι
του βουνού ο πυθμένας όπου θάλλουν
οι νεκροί άνθη της αύριον

Μιας νυχτός Ιουνίου η νηνεμία
γιασεμιά και φουστάνια στο περιβόλι
το ζωάκι των άστρων που ανεβαίνει
της χαράς η στιγμή λίγο πριν κλάψει

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ η πόα της ουτοπίας
τα κορίτσια οι παραπλανημένες Πλειάδες
τα κορίτσια τ’ Αγγεία των Μυστηρίων
τα γεμάτα ως πάνω και τ’ απύθμενα

Τα στυφά στο σκοτάδι και όμως θαύμα
τα γραμμένα στο φως και όμως μαυρίλα
τα στραμμένα επάνω τους όπως οι φάροι
τα ηλιόβόρα και τα σεληνοβάμονα

Η Ερση, η Μυρτω, η Μαρινα
η Ελενη, η Ρωξανη, η Φωτεινη
η Αννα, η Αλεξανδρα, η Κυνθια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το αναίτιο δάκρυ
ανατέλλοντας αργά στα ωραία μάτια
των παιδιών που κρατιούνται χέρι χέρι
των παιδιών που κοιτάζουνται και δε μιλιούνται
Των ερώτων το τραύλισμα πάνω στα βράχια
ένας φάρος που εκτόνωσεν αιώνων θλίψη
το τριζόνι το επίμονο καθώς η τύψη
και το μάλλινο έρημο μέσα στ’ αγιάζι

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιό το “νυν” και ποιο το “αιέν” του κόσμου :

ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη

Νυν νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική
Αιέν αιέν ο λόγος και Τρόπις η αστρική

Νυν των λεπιδόπτερων το νέφος το κινούμενο
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο

Νυν το περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρωση της Ψυχής και η Πεμπτουσία

Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα

Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο Μέγας Οφθαλμός

Νυν η ταπείνωση των Θεών
Νυν η σποδός του Ανθρώπου

Νυν Νυν το μηδέν

και ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ !

Από το υπέροχο ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ του Οδ Ελύτη
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 19 Δεκεμβρίου 2020

Ονομασίες των 8 ανέμων του Ανεμολογίου:
1) Βοριάς(αρχ. Βορρέας, από κει και η μπόρα)  και Νοτιάς  στη γλώσσα των στεριανών, Τραμουντάνα (trans+ montanus= πάνω από τα βουνά )και Όστρια ( λατινικο auster=νότιος)στη γλώσσα των καραβίσιων
· Του μικρού βοριά παράγγειλα, να ‘ναι καλό παιδάκι.
Μη μου χτυπάει πορτόφυλλα και το παραθυράκι.
Οδυσσέας Ελύτης
· Φύσηξε βοριάς μαΐστρος τραμουντάνα
και της σήκωσε το ποδοφούστανό της
και της φάνηκε ο ποδαστράγαλός της.
έλαμψε ο γιαλός.
(νεραντζούλα φουντωτή )
· οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.
Οδυσσέας Ελύτης
2) Ανατολικός και Δυτικός άνεμος
Απηλιώτης( από +ήλιος , δηλ από την ανατολή ) και Ζέφυρος (Ο Ζέφυρος στην ελληνική μυθολογία ήταν προσωποποίηση του δυτικού ανέμου Θεωρείται γιος της Ηούς και του Αστραίου, αδελφός του Βορέα) για τους στεριανούς, Λεβάντες ( ισπανική λέξη levante= ανατολή) και Πουνέντες (ponente = δύση ) για τους  ναυτικούς.
3) Βορειοανατολικός και Νοτιοδυτικός
Μέσης και Λίβας (ονομασίες με ελληνική καταγωγή Λιψ=Λίβυος ) , ενώ για τους θαλασσινούς Γρέγος. (grego  ερχόταν από τη χώρα των Γραικών, μια και σημείο αναφοράς για την ονομασία των ανέμων ήταν η Μάλτα)και Γαρμπής(βενετσιανικο garbin το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το αραβικό غربي (garbī) που σημαίνει δυτικός.)
· Έβραζε το κύμα του Γαρμπή  (Καββαδίας )
4) Βορειοδυτικός και Νοτιανατολικός
Σκίρων (Κορίνθιος ληστής με λημέρι στις Σκιρωνίδες πετρες , τη σημερινή κακιά σκάλα) και Εύρος (εως=αυγή ), που μάλλον έχουν ατονήσει και χρησιμοποιούνται πλέον από όλους σχεδόν οι ναυτικές ονομασίες Μαΐστρος η μαιστράλι ( magistrale= σπουδαίος, σημαντικός )και Σορόκος.  (από την αραβική شرقي sharqī = ανατολικός άνεμος, μέσω της ιταλικής-βενετικής scirocco)
· και ο άλλος μαΐστρος με τ’ απάνω του αψηλό μπογάζι
Οδυσσέας Ελύτης
· τα μάτια σου τα κυβερνούσε ΣΟΡΟΚΑΔΑ
κι όλο μουρμούριζες βραχνά : ”Φάλτσο η πορεία…
CAMBAY’S WATER, Πούσι, Νίκος Καββαδίας
Στους Αέρηδες, το μνημείο που βρίσκεται στην Πλάκα, απεικονίζεται ο Αίολος μαζί με τους βοηθούς του ανέμους, Βορρέα, Καικία, Απηλιώτη, Εύρο, Νότο, Λίβα, Ζέφυρο, Σκίρωνα.
Οι σημάντορες άνεμοι που ιερουργούν που σηκώνουν το πέλαγος σαν Θεοτόκο
που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται
Ο Μαΐστρος,  ο Λεβάντες,  ο Γαρμπής, ο Πουνέντες,
ο Γραίγος,  ο Σιρόκος,  η Τραμουντάνα, η Όστρια (Αξιον εστί )

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 14 Δεκεμβρίου 2020

Από την Μαρία

“Απελευθερώνω τους γονείς μου από το αίσθημα ότι με έχουν απογοητεύσει.
Απελευθερώνω τα παιδιά μου από την ανάγκη να με κάνουν περήφανη/ο -είθε να μπορούν να ακολουθήσουν το δικό τους τρόπο σύμφωνα με κείνα που συνεχώς ψιθυρίζει η δική τους καρδιά στα αυτιά τους.
Απελευθερώνω τον/την σύντροφό μου από την υποχρέωση να με συμπληρώσει. Δεν υπολείπομαι σε κάτι. Μαθαίνω μαζί με όλα τα πλάσματα συνεχώς.
Ευχαριστώ τους παππούδες μου και τους προγόνους μου που είχαν ενωθεί έτσι ώστε εγώ να αναπνέω ζωή, σήμερα. Τους απελευθερώνω από περασμένες αποτυχίες και απραγματοποίητες επιθυμίες, γνωρίζοντας ότι έχουν κάνει το καλύτερο για να επιλύσουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν μέσα από τη συνειδητότητα που διέθεταν την δεδομένη στιγμή.
Σας τιμώ, σας αγαπώ και σας αναγνωρίζω ως αθώους.
Είμαι διάφανη/ος μπροστά στα μάτια σας ώστε να γνωρίζετε ότι δεν κρύβω ή οφείλω κάτι άλλο από το να είμαι αληθινή/ος με τον εαυτό μου με την ίδια την ύπαρξη μου και ότι πορεύομαι με την σοφία της καρδιάς μου.
Γνωρίζω ότι εκπληρώνω το σχέδιο της δικής μου ζωής, ελεύθερης από αόρατους και ορατούς οικογενειακούς δεσμούς πίστης που μπορεί να ταράξουν την Ειρήνη και την Ευτυχία μου, που είναι και η μόνη μου ευθύνη.
Αποποιούμαι το ρόλο του σωτήρα, εκείνου που ενώνει και εκπληρώνει τις προσδοκίες των άλλων.
Μαθαίνοντας διαμέσου -και μόνο διαμέσου- της ΑΓΑΠΗΣ, ευλογώ την ουσία μου, τον δικό μου τρόπο έκφρασης παρόλο που κάποιοι μπορεί να μην με καταλάβουν.
Εγώ καταλαβαίνω τον εαυτό μου, γιατί εγώ μόνο έχω ζήσει και έχω βιώσει την ιστορία μου’ επειδή γνωρίζω τον εαυτό μου, γνωρίζω ποια/ος είμαι, τι αισθάνομαι, τι κάνω και γιατί το κάνω.
Σέβομαι κι εγκρίνω τον εαυτό μου.
Τιμώ το Θείο μέσα μου και μέσα σου.
Είμαστε ελεύθεροι.”
(Αρχαία ευλογία, που δόθηκε στη γλώσσα Νάουατλ των Αζτέκων-Μεξικό. Ανοίγει δρόμο για συγχώρεση, στοργή, μη-προσκόλληση και απελευθέρωση).
( Eirini Tsatova)

 

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 13 Δεκεμβρίου 2020

Από τον Πέτρο

“Ερευνητές από την Κίνα υποστηρίζουν ότι έχουν πάρει κεφάλι στην κατασκευή ασύλληπτα γρήγορων υπολογιστών, κατασκευάζοντας έναν κβαντικό υπερυπολογιστή που μπορεί να κάνει υπολογισμούς με ταχύτητα πολύ πιο μεγάλη από τα σύγχρονα παρόμοια μηχανήματα.

Πέρυσι η Google είχε κερδίσει τα εύσημα διεθνώς όταν πρωτότυπος κβαντικός υπερυπολογιστής της (quantum computer) μπόρεσε να ολοκληρώσει μέσα σε λίγα λεπτά υπολογισμούς που συμβατικός τέτοιος υπερυπολογιστής θα χρειαζόταν 10.000 χρόνια για να τους κάνει. Πρόκειται για τη λεγόμενη κβαντική υπεροχή (quantum supremacy) – τη στιγμή που καθίσταται δυνατό να κάνει υπολογισμούς ένας κβαντικός υπολογιστής, τους οποίους είναι αδύνατον να τους εκτελέσει συμβατικός υπολογιστής, σύμφωνα με τα στοιχεία του έγκυρου περιοδικού του χώρου της τεχνολογίας, του «Wired».

Την περασμένη εβδομάδα η Κίνα ανήγγειλε τη δική της κβαντική υπεροχή με δημοσίευσή της στο επιστημονικό περιοδικό «Science». Σύμφωνα με τα δεδομένα αυτά, υπερυπολογιστής με την ονομασία Jiuzhang παρήγαγε μέσα σε λίγα λεπτά υπολογισμούς που θα χρειάζονταν πάνω από 2 δισ. χρόνια για να τους κάνει ο τρίτος ισχυρότερος υπερυπολογιστής του κόσμου, σύμφωνα με το «Wired».

Χωρίς εφαρμογή

Οι κβαντικοί υπερυπολογιστές δεν έχουν ακόμη πρακτική εφαρμογή. Ομως οι ενδείξεις ότι δύο διαφορετικές τεχνολογίες μπορούν να λειτουργούν πολύ πιο γρήγορα από τους σημερινούς υπερυπολογιστές αυξάνει τις ελπίδες και τις επενδύσεις για να ανοίξουν νέοι ορίζοντες στην τεχνολογία, σημειώνει ακόμη το «Wired». Οι κβαντικοί υπερυπολογιστές δεν μπορούν προς το παρόν να χρησιμοποιηθούν ευρέως για συγκεκριμένες λειτουργίες επειδή δεν έχει βρεθεί τρόπος να είναι απολύτως αξιόπιστα τα αποτελέσματά τους.

Με την ευρύτερη χρήση τέτοιων κβαντικών υπερυπολογιστών να απέχει ακόμη αρκετά χρόνια, ο ανταγωνισμός για το ποιος θα πετύχει το καλύτερο αποτέλεσμα αυξάνεται συνεχώς. Το θέμα έχει πάρει και εθνικές διαστάσεις με τις ΗΠΑ και την Κίνα να ανταγωνίζονται ευθέως για το ποιος θα πάρει την πρωτοκαθεδρία στη συγκεκριμένη τεχνολογία επειδή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ευαίσθητες λειτουργίες και θέματα εθνικής ασφάλειας. Μια από τις αρχικές βασικές εφαρμογές για τέτοιους υπερυπολογιστές θα είναι η κρυπτογράφηση δεδομένων και η επίλυση σύνθετων προβλημάτων.

Ο επικεφαλής καθηγητής του πειράματος του USTC, Λου Τσαογιάνγκ, δήλωσε ότι θαυμάζει την πρόοδο της Google στον τομέα αυτόν. «Η κατασκευή ενός κβαντικού υπερυπολογιστή αποτελεί κούρσα μεταξύ των ανθρώπων και της φύσης, όχι μεταξύ χωρών», είπε, προσθέτοντας ότι μέχρι τώρα ο «κβαντικός υπολογιστής μπορεί να κάνει μόνο μια συγκεκριμένη εργασία, όχι όλες τις εργασίες. Δεν είναι ακόμη πλήρως προγραμματιζόμενος. Αυτό είναι κάτι πάνω στο οποίο εργαζόμαστε», ανέφερε, σύμφωνα με τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».

Διαφορετική λειτουργία

Τα δύο συστήματα, της Google και της Κίνας, λειτουργούν τελείως διαφορετικά. Η Google κατασκευάζει κβαντικά κυκλώματα χρησιμοποιώντας υπεραγώγιμα υλικά σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες – ελάχιστα πάνω από το απόλυτο μηδέν. Η ομάδα του Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας της Κίνας στο Χεφέι (University of Science and Technology of China-USTC) κατέγραψε το αποτέλεσμα αυτό με τη χρήση φωτονίων – σωματιδίων φωτός.

Μια διαφορά ανάμεσα στον κινεζικό κβαντικό υπερυπολογιστή Jiuzhang και αυτόν την Google, που φέρει την ονομασία Sycamore, είναι ότι ο πρώτος, το πρωτότυπο της Κίνας που λειτουργεί με τη χρήση φωτονίων, δεν μπορεί εύκολα να επαναπρογραμματιστεί για να πραγματοποιεί διαφορετικούς υπολογισμούς, επειδή οι ρυθμίσεις του περιλαμβάνονται στα οπτικά του κυκλώματα, σύμφωνα με το «Wired». Σε κάθε περίπτωση όμως οι ειδικοί του χώρου επισημαίνουν ότι υπάρχουν αρκετοί διαφορετικοί τρόποι και πολλές οδοί για να λειτουργήσει ένας κβαντικός υπερυπολογιστής και ότι η πρόοδος των Κινέζων αποτελεί καλό νέο για όλο τον κόσμο και την επιστήμη.”

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 6 Δεκεμβρίου 2020
  1. Ευαισθησία

Οι άνθρωποι με ενσυναίσθηση είναι πολύ ευαίσθητοι στην ενέργεια και στα συναισθήματα των ανθρώπων, των ζώων, ακόμα και στα πνευματικά ίχνη που υπάρχουν γύρω τους. Μερικοί μπορεί να είναι ευαίσθητοι στην ενέργεια των φυτών. Αντιλαμβάνονται τα συναισθήματα των άλλων μέσω των εξαιρετικά ανεπτυγμένων αισθήσεων τους και της δυνατής διαίσθησης τους. Γενικά, τα άτομα με ενσυναίσθηση, εσωτερικοποιούν τα συναισθήματα των άλλων χωρίς να το γνωρίζουν πολλές φορές και τα ερμηνεύουν σαν να είναι δικά τους.

  1. Πάντα αναζητούν λύσεις και γνώση

Οι άνθρωποι με ενσυναίσθηση συνεχώς ψάχνουν για λύσεις, απαντήσεις και γνώση. Είναι πολύ στοχαστικοί και μελετηροί. Πιστεύουν πως υπάρχει μια λύση σε κάθε πρόβλημα και απογοητεύονται αν δεν μπορούν να την βρουν. Την αναζητούν επίμονα μέχρι να την ανακαλύψουν. Όσοι είναι πνευματικά συνδεδεμένοι θα ζητήσουν καθοδήγηση και βοήθεια από μια ανώτερη δύναμη ή από το σύμπαν.

Το ταλέντο τους, τους επιτρέπει να έρθουν σε επαφή με το πνευματικό τους περιβάλλον και να συνδεθούν με τις ενέργειες τους. Γενικά βιώνουν συγχρονικότητες, ένα φαινόμενο που συμβαίνει στην ζωή όλων μας. Αλλά αφού νιώθουν περισσότερο συνδεδεμένοι με τον υπερφυσικό κόσμο, σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους, είναι πιο πιθανό να αναγνωρίσουν το αληθινό νόημα αυτών των συμπτώσεων.

  1. Ψυχικές ικανότητες

Οι άνθρωποι με ενσυναίσθηση ενδιαφέρονται πολύ για την μεταφυσική. Έχουν περισσότερες πιθανότητες να βιώσουν παραφυσικές εμπειρίες ή έχουν καθιερώσει κάποιου είδους δεσμού με αυτούς που έχουν πεθάνει. Μπορούν έτσι, να ενσωματώσουν εύκολα την αόρατη πραγματικότητα στις εμπειρίες τους. Ξέρουν εκ φύσεως την αξία αυτών των καταστάσεων χωρίς να χρειάζεται να τις εξηγήσουν λογικά.

Έχουν την φυσική ικανότητα να προσεγγίζουν την παγκόσμια ενέργεια και μπορούν να θεραπεύσουν τους άλλους. Συνηθίζουν να έχουν δουλειές που σχετίζονται με ολιστικές θεραπείες ή με την πνευματικότητα. Η ευαισθησία τους επιτρέπει να νιώθουν τα συναισθήματα των άλλων, να επηρεάζουν το σώμα και το μυαλό τους και να δημιουργούν την αρμονία μέσα τους.

Για να το κάνουν αυτό, πρέπει να μάθουν πώς να εμποδίζουν τις ενέργειες των άλλων να γίνονται δικές τους. Αν δεν μπορέσουν να το κάνουν, η ισορροπία και η αρμονία που δημιούργησαν θα μετατραπεί σε ανισορροπία και δυσαρμονία.

  1. Είναι γαλήνιοι

Οι άνθρωποι με ενσυναίσθηση γενικά δεν είναι βίαιοι και επιθετικοί, αντίθετα λατρεύουν τα γαλήνια και αρμονικά περιβάλλοντα. Η έλλειψη αρμονίας τους κάνει να νιώθουν άβολα. Θα κάνουν ότι είναι απαραίτητο για να το αποφύγουν. Αν πρέπει να αντιμετωπίσουν προβλήματα, θα έχουν το ρόλο του ειρηνοποιού για να βρουν μια λύση όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Είναι πολύ ευαίσθητοι στην βία, στην κακομεταχείριση και στην τραγωδία. Όταν βλέπουν κάτι από αυτά στην τηλεόραση ή αν τα διαβάζουν σε ένα βιβλίο, ότι περιέχει την συναισθηματική ή σωματική ταλαιπωρία ενός ατόμου γίνεται αβάσταχτο.

Οι ταλαιπωρίες των άλλων γίνονται δικές τους. Ταυτίζονται εντελώς μαζί τους. Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν μπορούν να δουν στην τηλεόραση επειδή τους προκαλούν κατάθλιψη.

  1. Αγαπούν τα ζώα περισσότερο από τους ανθρώπους

Οι άνθρωποι με ενσυναίσθηση γενικά προτιμούν την συντροφιά των ζώων παρά των ανθρώπων. Συχνά έχουν ένα ή περισσότερα κατοικίδια. Πολλοί γίνονται χορτοφάγοι επειδή μπορούν να αισθανθούν τις δονήσεις του ζώου που τρώνε.

Μπορούν να νιώσουν την ταλαιπωρία και τον φόβο του. Ποτέ δεν καταλαβαίνουν γιατί ένα τόσο όμορφο ζώο δεν έχει τα ίδια δικαιώματα με τους ανθρώπους και γιατί το πεπρωμένο του είναι ο θάνατος.

Μπορεί να είναι χορτοφάγοι που περιστασιακά τρώνε ψάρια ή θαλασσινά. Ποτέ δεν είναι άνετη εμπειρία επειδή δεν μπορούν να σταματήσουν να σκέφτονται πως αυτό το όμορφο ζώο που κάποτε ανέπνεε και ζούσε, σκοτώθηκε και υπέφερε και τώρα είναι εδώ στο πιάτο. Νιώθουν πως το δικαίωμα τους στην τροφή δεν ξεπερνά το δικαίωμα ενός ζώου στην ζωή.

  1. Διαβάζουν τους ανθρώπους

Αφού οι άνθρωποι με ενσυναίσθηση αισθάνονται τα πάντα τόσο βαθιά και είναι τόσο στοργικοί, συνήθως γίνονται εθελοντές και αφιερώνουν τον ελεύθερο τους χρόνο στο να βοηθούν τα ζώα, τα παιδιά, αυτούς που χρειάζονται βοήθεια ή το περιβάλλον. Είναι πολύ καλοί ακροατές και τους ενδιαφέρει πραγματικά η ευτυχία και η ευημερία των άλλων.

Δεδομένου ότι έχουν την φυσική ικανότητα να ξέρουν τι συμβαίνει χωρίς να τους το έχει πει κάποιος, έχουν σπουδαίο πλεονέκτημα σε σχέση με τους άλλους. Αλλά αυτή η ικανότητα κάνει επίσης το έργο αυτών που θέλουν να πουν ψέματα ή να κρύψουν τα συναισθήματα τους πολύ δύσκολο.

Τα άτομα με ενσυναίσθηση απλώς ξέρουν τις προθέσεις και τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων, ακόμα και αν μόλις τους γνώρισαν. Είναι επίσης πολύ καλοί στο να διαβάζουν την γλώσσα του σώματος και να αντιλαμβάνονται τις μικρές αλλαγές στην ομιλία που συχνά οι άλλοι παραβλέπουν.

Τέλος, νιώθουν εξαιρετικά άβολα γύρω από ανθρώπους που ψεύδονται, χειραγωγούν ή συμπεριφέρονται με λάθος τρόπο. Απλώς δεν μπορούν να ανεχτούν το περιττό δράμα και την εγωιστική συμπεριφορά, ειδικά αυτή των ναρκισσιστών.

Επίσης δεν μπορούν να ανεχτούν την αρνητικότητα των άλλων, ειδικά αυτών που προέρχονται από την σκοτεινή τριάδα. Αυτές οι συμπεριφορές απορροφούν την ενέργεια τους αμέσως.

Από το awaken.gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 3 Δεκεμβρίου 2020

Με τον καιρό μαθαίνει κανείς τη λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να κρατά ένα χέρι και να αλυσοδένει μια ψυχή.

Μαθαίνει πως «αγαπώ δε σημαίνει στηρίζομαι» και ότι «συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια»..

Kι έτσι κανείς αρχίζει να μαθαίνει….

Πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια και ότι τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις. Και αρχίζει να δέχεται τις ήττες του με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα.

Και μαθαίνει να χτίζει όλες τις διαδρομές του στο σήμερα γιατί το έδαφος του αύριο είναι υπερβολικά αβέβαιο για να κάνεις σχέδια… και κάθε μέλλον μπορεί να μείνει στη μέση.

Μετά από κάποιο καιρό μαθαίνει κανείς πως αν είναι υπερβολική, ακόμα και η ζέστη του ήλιου μπορεί να τον κάψει.

Έτσι φυτεύει τον δικό του κήπο και διακοσμεί την δική του ψυχή αντί να περιμένει κάποιον άλλο να του φέρει λουλούδια.

Μαθαίνει κανείς ότι μπορεί πραγματικά ν’ αντέξει, πως είναι πραγματικά δυνατός, πως πραγματικά αξίζει και μαθαίνει και μαθαίνει… με κάθε του μέρα μαθαίνει.

Με τον καιρό μαθαίνεις ότι το να είσαι με κάποιον επειδή σου προσφέρει ένα καλό μέλλον σημαίνει πως αργά ή γρήγορα θα θελήσεις να γυρίσεις στο παρελθόν σου.

Με τον καιρό καταλαβαίνεις πως μόνο αυτός που είναι ικανός να σε αγαπάει με όλα σου τα ελαττώματα, δίχως να προσπαθεί να σε αλλάξει, μπορεί να σου προσφέρει όλη την ευτυχία που επιθυμείς.

Με τον καιρό αντιλαμβάνεσαι πως αν βρίσκεσαι στο πλευρό κάποιου μόνο και μόνο για να συντροφεύεις την μοναξιά σου, στο τέλος θα φτάσεις να μη θέλεις ούτε να τον βλέπεις.

Με τον καιρό συνειδητοποιείς ότι οι πραγματικοί φίλοι είναι μετρημένοι και ότι, εκείνος που δεν αγωνίζεται γι’αυτούς, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί πλαισιωμένος μόνο από ψεύτικες φιλίες.

Με τον καιρό μαθαίνεις πως τα λόγια που λέχθηκαν σε μια στιγμή θυμού μπορούν να συνεχίσουν να πληγώνουν αυτόν στον οποίο τα απεύθυνες για μια ολόκληρη ζωή.

Με τον καιρό μαθαίνεις να συγχωρείς αυτόν που το έπραξε, αλλά η συγχώρεση αφορά μόνο μεγάλες ψυχές.

Με τον καιρό αντιλαμβάνεσαι πως αν πλήγωσες σκληρά ένα φίλο, το πιθανότερο είναι ότι η φιλία ποτέ πια δε θα ξαναγίνει όπως πριν.

Με τον καιρό συνειδητοποιείς ότι, ακόμα κι αν είσαι ευτυχισμένος με τους φίλους σου, κάποια μέρα θα κλάψεις για εκείνους που άφησες να φύγουν.

Με τον καιρό θα καταλάβεις ότι κάθε εμπειρία που βίωσες με κάθε άνθρωπο είναι ανεπανάληπτη.

«Κανείς μαθαίνει, μαθαίνει και μαθαίνει, κάθε μέρα που περνάει, μαθαίνει».

Ελπίζω πως όπως και σε μένα, αυτά τα λόγια να μπορέσουν να μαλακώσουν λίγο το δρόμο σου.

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 24 Νοεμβρίου 2020
  • Από τον τοίχο της Stella Bekiari
    Elena Milioti
    Από νοσηλεύτρια στο ΤΕΠ του ΑΧΕΠΑ:
    «Εφημερία. Πρωινή βάρδια. Ίσα πρόλαβα 2 γουλιές καφέ και πήρα το μπουκάλι με το νερό μαζί μου. έβαλα την στολή μου, από πάνω την απλή χειρουργική ρόμπα την μάσκα το σκουφί κ την προσωπίδα. Ο χώρος που έχει δημιουργηθεί για κόβιντ επείγοντα είναι ” κλεμμένος” από άλλα ιατρεία. Το πόστο μου σήμερα είναι στο παλιό παιδιατρικό. Ένας χώρος που είναι δεν είναι όλο μαζί 50τμ. Ένας χώρος στην μέση κ άλλοι 2 δεξιά κ αριστερά. Δεδομένου ότι υπάρχει σταθερή παροχή οξυγόνου η χρήση του την στιγμή αυτή είναι για τα βαρύτερα περιστατικά. Αν κ συχνά έχουμε αντιμετωπίσει στο χώρο αυτό μέχρι και διασωληνωσεις. Μπαίνω λοιπόν ετοιμάζω τα υλικά για τις φλεβοκεντισεις και πριν προλάβω να ολοκληρώσω τις προετοιμασίες ορμάει η γιατρός με εναν ασθενή σε καροτσάκι.” Έχει 60 κορεσμό, που να τον βάλω?” Τρέχουμε μαζί τον βάζουμε στο πρώτο φορείο. Ξεκινάω βάζω φλέβα παίρνω αίματα η γιατρός πασχίζει να ρυθμίσει το οξυγόνο που δεν ανεβαίνει. ” Θέλω βεντουρι! Βάλε σολου κορτεφ, κάνε καρδιογράφημα, πονάει λέει το στήθος του” . Τρέχω παίρνω τα φάρμακα και μπαίνει νέο φορείο. ” 40 πυρετό και κορεσμό στο 80″ . Παραταω τα φάρμακα τον βάζω στο οξυγόνο τρεχω πίσω να κάνω τα φάρμακα. Ο νέος ασθενής διεγερτικός απ’ την υποξυγοναιμια πετάει την μάσκα και φωνάζει ” δεν μπορώ να πάρω αέρα”. Του την ξαναβάζω στα γρήγορα και τρέχω να κάνω τα φάρμακα στον προηγούμενο ασθενή. τελειώνω και πάω στον επόμενο. Με χτυπάει γιατί δεν καταλαβαίνει στον πανικό της υποξυγοναιμιας ότι η μάσκα δεν τον περιορίζει αλλά τον σώζει. Αναγκάζομαι να ακινητοποιήσω το χέρι του για να του περάσω φλεβα κ να πάρω αίματα. Το οξυγόνο στο φουλ σφυρίζει στα αφτιά μου. Έρχεται ο γιατρός να τον εξετάσει. Μου φωνάζει από έξω η συνάδελφος ” έχω κι άλλον με 70-75 κορεσμό! Στον βάζω στο απέναντι δωμάτιο! Σύνδεσε τον εσύ δεν προλαβαίνω εγώ, έρχεται κι άλλο εκαβ! Θα σου φέρω κ άλλον σε λίγο”. Τρέχω παίρνω το μπολακι με τα έτοιμα σύνεργα για φλέβα. Την στιγμή εκείνη εμφανίζεται το ταίρι μου στην βάρδια. Έχει σήμερα ποστο στο θάλαμο με τα πολύ βαριά και μόλις έβγαλε για διακίνηση αυτό που είχε και ήρθε να βοηθήσει. Πήρα μια βαθιά ανάσα στην θέα της. Δεν πρόλαβα να την βγάλω όμως. Η γιατρός ουρλιάζει ” μάλλον πάμε για διάσωληνωση, πάμε στο δίπλα χώρο” . Βουτάμε όλοι μαζί το φορείο και οδηγούμε τον ασθενή στο χώρο για τα πολύ βαριά. Κλείνω την πόρτα κ με κοιτάει απολογητικά η συνάδερφος. Δεν θα μπορέσει να έρθει δίπλα σύντομα. Γυρνάω πίσω. Που είχα μείνει? Α ναι , πάω να βάλω φλέβα. Το οξυγόνο σφυρίζει. Ανεβαζει τουλάχιστον στο 90 κορεσμό τώρα. Καρδιογράφημα. Προλαβαίνω, ακόμα δεν τον έχει δει γιατρός. Βλέπω τον γιατρό να ντύνεται. Υπολογίζω έχω ακόμα 2-3 λεπτά. Προλαβαίνω να κάνω καρδιογράφημα και στον προηγούμενο. Το κατάφερα. Πριν προλάβω να βγάλω τα ηλεκτρόδια απ’ τα πόδια βλέπω μου φέρνουν κι άλλο φορείο. Που το πάτε? Δεν έχω άλλη παροχή για οξυγόνο! ” Ναι αλλά δεν μπορεί να μείνει έξω”. Τρέχω να βρω φιάλη οξυγόνου να συνδέσω. Μέχρι να τελειώσω με τον ασθενή στο πίσω θάλαμο μου βάλανε αλλα 2 καροτσια με ασθενείς στο οξυγόνο. Δεν έχω κρεβάτι ή φορείο να τους βάλω. Πώς διάολο θα τους εξετάσει ο γιατρός στο καρότσι? Διαμαρτύρεται ο ένας ότι περιμένει ώρα έξω και απαιτεί να τον δει γιατρός. δεν μπορώ να ασχοληθώ τώρα με αυτόν, προέχει ο άλλος που είναι κάτασπρος και έχουν πεταχτεί ολοι οι μύες του λαιμού του στην προσπάθεια του να αναπνεύσει. τρέχω να βρω φορείο να τον βάλω. Φωνάζω στον αέρα ότι θέλω κι άλλους γιατρούς μέσα. Τον ξαπλώνω και τον τραβάω με όλη μου την δύναμη. Είναι εξαντλημένος και χωρίς δυνάμεις. Μπαίνει η γιατρός την ώρα που του περνάω φλέβα. Ο κορεσμός στο 76. ” Τέρμα το οξυγόνο βάλε” Τέρμα είναι… Δεν δίνει παραπάνω ροή η φιάλη. Και τελειώνει κιόλας. Κοιτάω δίπλα ο άλλος ασθενής κρατάει πλέον 95 οξυγόνο. Αποσύνδεω το δικό του απ’ την σταθερή παροχή για να βάλω τον άλλο και συνδέω αυτόν στην φιάλη. Φλέβα αίματα οξυγόνο. ” Βάλε κ εδώ σολού. Ο αξονικός είναι εδώ? Επείγει αυτός” ο ασθενής δίπλα ακόμα διαμαρτύρεται. ” Κάποιος να έρθει να κάνει τα εισητηρια και να ετοιμάζει τα παραπεμπτικα.” Ο διεγερτικός ασθενής έχει πετάξει πάλι την μάσκα. Έχει βγάλει και την φλέβα. Όλα μέσα στο αίμα. Τρέχω πάλι του βάζω τη μάσκα και προσπαθώ να περάσω πάλι φλέβα. Μπαίνει κι άλλος γιατρός μέσα. ” Ποιον να δω?” Τι να σου πω? Δες κορεσμούς και ανάλογα ξεκινα. Όλοι χάλια είναι. Έχουν όλοι οξυγόνο φλέβες αίματα και σχεδόν όλοι καρδιογράφημα. Ξεκινά με όποιον βρεις και βάζω εγώ φλεβα και καρδιογράφημα στους υπόλοιπους. Από πίσω φωνάζει η γιατρός ” ο τάδε ακτίνα αξονικό εισαγωγή!! Που θα πάει?” Δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ με τα κρεβάτια. Δεν ξέρω τι έχουμε που. Ήταν λίγα έτσι κ αλλιώς. Έρχεται μια γιατρός να βοηθήσει με τα διαδικαστικά. Εισητηρια παραπεμπτικα διακίνηση. ” Η τάδε κλινική έχει τόσα η τάδε τόσα , και η τάδε τόσα. Που τον θες?” ” Στην τάδε, να είναι κοντά αν στραβωσει”. Κοιτάω γύρω μου. Που ήμουν? Που είχα μείνει? Α ναι εκεί θέλουμε καρδιογράφημα. Ξεκινάω συνδέω. Πίσω μου βλέπω βάζουν άλλο φορείο. Τρέχω συνδέω οξυγόνο και πιεσόμετρο. Κορεσμός στο 90. Οκ κρατάει λίγο. Τρέχω να τελειώσω το καρδιογράφημα. Ο ασθενής στο καρότσι ακόμα φωνάζει και διαμαρτύρεται. Κοιτάω το κορεσμό του. Έπεσε στο 88. Γαμωτο που θα τον ξαπλώσω αυτόν? Έρχεται τραυματιοφορεας και παίρνει τους 2 ασθενείς. Έξω δεν έχει άλλο φορείο αυτή τη στιγμή να τον ξαπλώσω. Του βαζω φλεβα όρθια εκεί στο καρότσι. Πίεση κορεσμό. Καρδιογράφημα στο καρότσι. Έχω ζαλιστεί. Ο ιδρώτας τρέχει στα παπούτσια μου. Νοιώθω να πιτσιλαει νερά κάθε βήμα μου. Ακουμπάω στον τοίχο και κοιτάω τους ασθενείς γύρω μου και περνάνε όλες οι πράξεις που έχω κάνει στα γρήγορα από το μυαλό μου. Εκεί. Στην γιαγιά. Έβαλα φλεβα δεν πήρα αίματα. Τρέχω να πάρω αίματα. Ακούω την γιατρό υποδοχής. ” Ο κύριος περιμένει αποτελέσματα αλλά έχει ρίξει απότομα κορεσμό. Που να τον βάλω? ” Κοιτάω γύρω μου. 3 φορεία στο ένα δωμάτιο 2 κρεβάτια στο άλλο , ένα φορείο στην μέση και 2 καροτσια. Όλα με ασθενείς. Να περιμένει λίγο έξω μέχρι να αδειάσει κρεβάτι. ” Δεν μπορεί θέλει οξυγόνο” πίσω δεν έχει ιατρείο άδειο? ” Όχι, σε παρακαλώ βρε που θα τον βάλεις, πρέπει να πάω πάλι μπροστά”. Περνάει μπροστά μου τραυματιοφορέας με άδειο καρότσι με οξυγονο πάνω του. Πάω να το αρπάξω. ” Το θέλω για να μεταφέρω ασθενή!” Ευτυχώς δικό μου ασθενή έπαιρνε. Σηκώνεται ο ένας, τραβάω το χαρτί ξαπλώνει ο άλλος. Φλέβα αίματα καρδιογράφημα πίεση κορεσμό φάρμακα οξυγόνο οξυγόνο οξυγόνο. ” Θέλω άλλη μάσκα. Φέρε βεντουρι. Φέρε μη επανεισπνοης! Μπουσινιακ εδώ έχουμε? Αυτός να φύγει ΤΏΡΑ! Που είναι οι τραυματιοφορείς!!????” Τρέχουν και δεν φτάνουν. 6 έμειναν για όλη την εφημερία κι είναι όλοι από δω. ” Τους θέλω εδώ τώρα! Αυτός εδώ επείγει!” Μα δεν είναι στο χέρι τους! Διακινούν άλλο περιστατικό! ” Φωνάξτε τον Ανδρέα να φέρει καινούργιες φιάλες! Αυτές οι 4 εδώ μπροστά είναι όλες άδειες”! Γύρω μου 3-4 γιατροί. Όλοι με στολές ολόσωμες. Αρκετούς δεν τους αναγνωρίζω όχι απλά λόγο στολής αλλά δεν τους έχω ξαναδεί καν. Οφθαλμίατροι, γενικοί γιατροί, έκτακτες προσθήκες από κέντρα υγείας. Κοιτάω γύρω μου. Οπ , αυτός πότε μπήκε? Φλέβα αίματα πίεση κορεσμό καρδιογράφημα οξυγόνο καθετήρα. ” Για πες τι έχουμε”? Γυρνάω και κοιτάω την συνάδελφο. Απορώ γιατί είναι εδώ. Με κοιτάει κι αυτή και δεν καταλαβαίνει γιατί σκαλωσα έτσι. Κοιτάω την ώρα. 3 παρά. Σχολαω… Εδώ ο κύριος τάδε. Τον έχουν δει περιμένει διακίνηση. Θέλει μόνο καρδιογράφημα. Δεν πρόλαβα. Εκεί ο κύριος τάδε. Δεν τον έχουν δει ακόμα έχει φλεβα αίματα καρδιογράφημα και οξυγόνο στο 92 τώρα. Εκεί ο τάδε εκεί ο τάδε εκεί ο τάδε… ” Κρεβάτια έχουμε”? Δεν έχω ιδέα. Δεν πρόλαβα να ασχοληθώ. Η γιατρός τα είχε αναλάβει. ” Πόσες εισαγωγές έκανες από εδώ?” Δεν ξέρω. Δεν έχω ιδέα. Κοιτάω το χαρτί με τις εισαγωγές. 22 άτομα που έχουν ήδη διακινηθεί και άλλα 5 που τα ετοιμάζουμε…Πετάω ρόμπα σκουφί ποδοναρια , ρίχνω στη χλωρίνη την προσωπίδα. Η στολή είναι μαύρη απ τον ιδρώτα. Κολλάει πάνω μου. Παίρνω το μπουκάλι νερό που ακούμπησα στο πάγκο 8 ώρες πριν. Στα αποδυτήρια κάθομαι στη καρέκλα και δεν μπορώ να σηκωθώ. Κοιτάω το κινητό. Εφαρμογή ημερήσιων βημάτων. 16564. Σε 50τμ. Ώρα να πάω σπίτι. Λογικά θα κοιμηθώ αμέσως απ’ την κούραση. Το χρειάζομαι να κοιμηθώ αμέσως. Σε λιγότερο από 8 ώρες είναι η επόμενη βάρδια…»
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 22 Νοεμβρίου 2020

Μία  κρίσιμη χρονική καμπή είναι και για τη ζωή μιας γυναίκας η μέση ηλικία. Η καμπή του «δεν πάει άλλο», του «τώρα ή ποτέ». Για να ακολουθήσει η επι­κίνδυνη όσο και εσφαλμένη εγκατάλειψη στο «ποτέ…»

Ολα συνηγορούν σ’ αυτά τα επώδυνα αισθήματα.

Τα παιδιά ενηλικιώνονται και αυτονομούνται.

Φεύγουν από το σπίτι για σπουδές, για τους δικούς τους έρωτες, για τις δικές τους παρέες, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις συμβουλές της, τη φροντίδα της, τα παράπονα της, τις απειλές της. Φεύγουν με τρόπο ήπιο ή με τρόπο εμπόλε­μο και εκρηκτικό, ανάλογα- όμως φεύγουν.

Οι γονείς της, νεκροί ή γερασμένοι, δεν έχουν πια την ισχύ να επη­ρεάζουν μυαλό και αισθήματα όπως παλιά. Ο σύζυγος, συχνά, δεν είναι ο άντρας που ερωτεύτηκε.

Δοσμένος τώρα στα δικά του μονοπάτια, μπερδεμένος στον δικό του ψυχολογικό χάρτη, έχει γίνει με τον καιρό ένας αδελ­φός, ένας συγκάτοικος, ένα παθητικό κουτί παραπό­νων, ένας αποφασισμένος αντίπαλος, ένας ξένος. Την εγκατέλειψε ίσως από χρόνια, είτε συναισθηματικά εί­τε και συνολικά, και τον εγκατέλειψε κι αυτή.

Οι φίλοι, είτε χαμένοι σε άλλες επιλογές είτε πληκτικά δεδομένοι, δεν μπορούν να βοηθήσουν. Ζουν τα δικά τους βάσανα. Και τότε μια γυναίκα νιώθει μόνη. Έχει μάλλον το χρόνο να το παραδεχτεί πως είναι μόνη, πως ήταν μόνη από πολύ παλιά

Εγώ θα έλεγα πως είναι ελεύθερη, όμως εκείνη νιώθει πως είναι μόνη. Και αποτυχημένη. Και άδεια. Και κουρα­σμένη. Διότι η ελευθερία που τώρα επιτέλους — θέλει δε θέλει— της προσφέρεται, την απαλλάσσει μεν από δεκαετιών ασφυκτικά και παραμορφωτικά για την ψυ­χή καθήκοντα, αλλά τη βρίσκει απροετοίμαστη, απαίδευ­τη στο να μπορεί να αναγνωρίζει τα πραγματικά της συ­ναισθήματα. Πολύ ανίκανη να τα διαχειρίζεται. Δεν έχει μάθει άλλωστε να ασχολείται με τον εαυτό της, δεν είχε χρόνο ποτέ.

Της τον λεηλάτησαν οι άλλοι κι εκείνη αυτονόητα τον παρέδωσε. Κοιτάει τώρα πίσω και βλέ­πει εκκρεμότητες. Ακρωτηριασμένες επιθυμίες. Ατρο­φικές απόπειρες. Προδοσίες. Σπανίως είναι ένας άλλος ο προδότης μας. Ο ίδιος ο εαυτός μας είναι που πρόδω­σε τον αληθινό εαυτό μας.

Και τώρα, στη μέση ηλικία, αναγκάζεται να το υποπτευτεί αυτό. Να πονέσει.

Να συντριβεί και να αποφασίσει τελειωτικά: Θα επανορ­θώσω ή θα αφεθώ στη φθορά; Θα αντλήσω από εμπειρίες, γνώση, αναγεννημένες λαχτάρες, νέα ελευθερία ή θα ακολουθήσει η καρδιά και το πνεύμα μου — τούτα τα εν δυ­νάμει αιώνια κομμάτια του είναι μου — το μαρασμό που βλέπω πάνω στο σώμα μου και μέσα στον καθρέφτη;

Θα παραδοθώ στην ηδονή της τεμπελιάς, της αδράνειας και της γκρίνιας ή θα πετάξω σε ταξίδια ζωής, συναρπαστι­κά; Θα κλείσω το ημερολόγιο μου ή θα ξεφυλλίσω το τε­ράστιο βιβλίο της ζωής σε παρακάτω κεφάλαια; Θα νι­κήσει η τωρινή ευκολία της παραίτησης ή η δύσκολη προοπτική της δράσης;

Το εύκολο που με τον καιρό θα γίνεται όλο και πιο επαχθές ή το δύσκολο που με τον καιρό γοητεύει και λυτρώνει; […..]

[……] Αν σε ηλικία ώριμη και δύσκολη, μια γυναίκα —αλλά και άντρας, γιατί, ως γνωστόν, η κλιμακτήριος αφορά και στα δύο φύλα, μόνο που οι άντρες κρύβουν πιο συ­στηματικά και πιο νοσογόνα τα αισθήματα τους και δεν τα μαθαίνουμε – συνεχίζει να υποφέρει επί χρόνια με τα κλασικά συμπτώματα της δυσθυμίας, της κατάθλι­ψης, της παραίτησης, των ψυχοσωματικών, της υστερίας, κι όλα όσα χαρακτηρίζουν την κλιμακτήριο, είναι επει­δή, ξανά, κάτι αρνείται να κάνει για τον εαυτό της σω­στά.

Θάβει ξανά τη νέα, μεγάλη της ευκαιρία. Είναι που δεν αξιοποιεί τη νέα πρόταση για ζωή αληθινή, ζωή δι­κή της, του πεπρωμένου της, και αυτοπροδίδεται πάλι. Ο εαυτός της, έστω και αργότερα, έστω και μέσα σε γκρί­ζο σκηνικό, την καλεί σπαραχτικά να συμφιλιωθούν, να συνομιλήσουν, να ενωθούν, να υπερβούν τον χρόνιο δι­χασμό που τους τυράννησε.

Είναι υπεύθυνη για το πώς θα ανταποκριθεί στην κλή­ση, πολύ περισσότερο υπεύθυνη από τότε, κατά τη φουρ­τουνιασμένη της, ερωτευμένη, άπειρη, καταπιεσμένη από γονείς, νιότη. Και το ξέρει. Γι’ αυτό θυμώνει, πικραίνε­ται, απελπίζεται και το ρίχνει στις διάφορες επιφανεια­κές φυγές: στα χαρτιά, στο φαγητό, στα ψώνια, στο άψυ­χο σεξ, στις γελοίες προσωρινές ερωτοδουλειές, στις πλαστικές εγχειρίσεις, στο κουτσομπολιό. Όμως το να φεύγεις απ’ τον εαυτό σου είναι προσπάθεια μάταιη. Όσο του φεύγεις τόσο εκείνος σε αλυσοδένει και σε τραβάει με βία πίσω. Όλο και πιο θυμωμένος.

Και πάλι εσύ αποφασίζεις. Σε όλα και για όλα αποφασίζεις εσύ.

Ακόμα και για το θάνατο σου εσύ αποφα­σίζεις, υποστηρίζουν κάποιες αρχαίες διδασκαλίες.

Και ο θάνατος είναι πολλών ειδών. Για να θυμηθούμε εκεί­νο το εύστοχο:

«Πέθανε στα είκοσι του και τον έθαψαν στα ογδόντα πέντε του».

Αποσπάσματα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη «Ο Παλιάτσος και η Άνιμα», Εκδ. Ψυχογιός

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Νοεμβρίου 2020

Ο μόνος δρόμος

Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω: ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα, σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης, είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης, είναι ο δρόμος της υπεράσπισης της διαφορετικότητας του άλλου! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Αν τον ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο δεν κινδυνεύουμε. Ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας.

Να ‘σαι άνθρωπος δημιουργικός και ευαίσθητος. Και να αγαπάς. Να αγαπάς! Να μπορείς να μετατρέπεις κάθε μέρα την αγάπη σε αγαπημένο. Η φρέζα μου που είναι εκεί φυτεμένη την αγαπάω, την βλέπω κάθε πρωί, καταλαβαίνεις; Ή έναν συγκεκριμένο άνθρωπο…  Όλα τα άλλα… Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.

Το νόημα της ελευθερίας

Πιστεύω πως το πρόβλημα της ελευθερίας του ανθρώπου ξεκινάει από το σώμα του. Άμα δεν έχεις το δικαίωμα να χρησιμοποιήσεις το σώμα σου όπως σου γουστάρει, τότε μπορεί να αρνείσαι ένα ανελεύθερο σύστημα, αλλά ταυτόχρονα να αναπαραγάγεις ένα νέο σύστημα καταπίεσης.

Και η ευτυχία του ανθρώπου δε μπορεί να νοηθεί διαφορετικά, παρά μονάχα μες από την ελευθερία του σώματός του, μες από την ελευθερία της συμπεριφοράς του.

Νομίζω πως το πιο κρίσιμο πρόβλημα, για την εποχή μας τουλάχιστον, σχετικά με την ευτυχία του ανθρώπου είναι το πρόβλημα της ελευθερίας του, η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, χωρίς εξαρτήσεις, όρους ή περιορισμούς. Η απελευθέρωσή του από κάθε μορφή εξουσίας, ιεραρχίας και αυθεντίας.

Οι άνθρωποι δε θα δουλεύουν από ανάγκη για να ζήσουν, αλλά από την ανάγκη της χαράς, της δημιουργίας.

Ο καθένας στο παιχνίδι του, στο άθλημά του.

Το νόημα του συστήματος

Είναι πάρα πολύ εύκολο να φτιάξεις μια ιδεολογία ή μια θεωρία για την κοινωνία και να καλέσεις τους ανθρώπους να την εφαρμόσουν. Είναι όμως τρομερά δύσκολο, ως ανυπέρβλητο, να ξεπεράσεις το εμπόδιο του εαυτού σου και της κουλτούρας που σου πότισαν από τα γεννοφάσκια σου και τα δεσμά που έχει δέσει γύρω σου το σύστημα.

Δεν υπάρχει παιδεία, σήμερα. Μη γελιόμαστε. Υπάρχει εκπαίδευση. Άλλο πράγμα η παιδεία κι άλλο πράγμα η εκπαίδευση. Σήμερα, λοιπόν, τα παιδιά εκπαιδεύονται. Γιατί; Για να βρούνε τη μηχανή του κέρδους! Να εξασφαλίσουν κάποια θέση σε κάποιο επάγγελμα.

Τη μηχανή του κέρδους! Αυτό είναι το πρόβλημα. Όσο στην κοινωνία μας η κυρίαρχη αξία του συστήματος είναι το κέρδος, από κει και πέρα μην ψάχνεις να βρεις… αυτό διαποτίζει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις και διαποτίζει όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες όπως είναι η παιδεία και όλα τα πράγματα.

Τώρα, αν σκεφτεί κάποιος, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος και μάλιστα ιδιοφυής, ένα εξαιρετικό μυαλό, που μετέχει της παιδείας του εικοστού πρώτου αιώνα, αφού αποφοιτήσει να πάει σε μια πολυεθνική και να κάνει έρευνα για μικροβιολογικούς, χημικούς ή άλλους πολέμους; Αυτό είναι ακατανόητο!

Χρειάζεται κανένα άλλο επιχείρημα για να αποδείξει ότι αυτό που συντελείται σήμερα, στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία; Διότι αν αυτός ο ιδιοφυής άνθρωπος είχε αποκτήσει πραγματικά κάποια παιδεία, δεν θα πήγαινε να διαθέσει τις γνώσεις του για να κάνει έρευνες για χημικούς πολέμους ή για το πώς η εξουσία θα υποδουλώσει π.χ. στην Αφρική για μια ακόμη φορά αυτούς τους λαούς, μέσα από τους οποίους πέρασε η πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου και τους κατάπνιξε!

Η “κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι”

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ’ αυτή την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξανα-υπάρξουμε ποτέ. Και μείς τι την κάνουμε ρε, αντί να τη ζήσουμε; Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την.

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα.

Έτσι, μ’ αυτή την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”.

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας.

Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ… Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και εμείς οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε.

Η κορυφαία πολιτική μάχη

Όταν συνειδητοποίησα ότι δε μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μη με αλλάξει αυτό.

Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα.

Η ζωή είναι ένα δώρο που μας δίνεται μία φορά. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε “άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα”. Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο.

“Τολμάτε ρε!”

Τολμάτε ρε, τολμάτε! Γράψτε αυτό που θέλετε, αυτό που σκέφτεστε. Απορρίψτε τις σκοπιμότητες.

Εγώ έγραφα, κι έγραφα με την ψυχή, κι όταν με είπαν συγγραφέα πρώτη φορά τα ‘χασα! Μα, σοβαρά μιλάτε ρε παιδιά, συγγραφέας; Δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση απλά στις παρέες, στον κήπο, τους έλεγα ιστορίες και μου έλεγαν, ρε Χρόνη γιατί δεν τα γράφεις αυτά τα πράγματα; Κι έτσι βγήκε.

Γιατί τα βιώματα ήταν ουσιαστικά. Κατάλαβες; Ζούσαμε. Είχε συνέχεια η ζωή μας, δεν ήταν αυτή η γκρίζα καθημερινότητα, αλλά ήταν μεγάλο κατόρθωμα να παραμείνεις άνθρωπος.

Ήταν πολύ σημαντικό να μπορείς να κοιτάξεις τη μάπα σου το πρωί στον καθρέφτη και να πεις, “είμαστε εντάξει ρε μάγκα, πάμε”.

_______________________

Πηγή: Χρόνης Μίσσιος στο tvxs.gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Νοεμβρίου 2020

Από τον ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

 

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

…ΕΙΧΑΜΕ ΖΗΣΕΙ ΤΗ “ΓΙΟΡΤΗ”
ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΝΥΧΤΕΣ.

ΟΛΟΙ ΜΕ ΕΝΑ ΣΤΟΜΑ ΙΔΙΟ ΠΑΘΟΣ ΙΔΙΟ ΑΙΣΘΗΜΑ .
ΖΗΣΑΜΕ ΓΙΑ ΤΡΙΑ ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΑ
ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ !

ΗΤΑΝ Ο ΤΙ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑΜΕ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕ!….

…ΤΟ ΑΡΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΣΤΑ 30 ΜΕΤΡΑ
ΕΣΠΡΩΞΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΣΑΝ ΧΑΡΤΙ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕ !

ΟΛΟΙ ΤΡΕΞΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΑΥΛΗ.
ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΠΕΣΑΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΠΟΔΟΠΑΤΗΘΗΚΑΝ…

ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ Η ΕΚΕΙ ΠΟΡΤΑ ΕΙΧΕ ΠΕΣΕΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ
ΟΠΟΥ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΓΙΝΕ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ.
ΕΚΕΙ ΕΝΑΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΥΓΕΝΗΣ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗ ΧΤΥΠΗΣΟΥΜΕ
ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ!

ΕΞΩ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΜΕ ΓΚΛΟΜΠΣ ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ
ΟΠΟΥ ΧΤΥΠΟΥΣΑΝ ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ…

ΦΥΓΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΞΑΡΧΙΩΝ
ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΑΣ (ΤΩΝ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΩΝ ΜΑΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ) ΗΤΑΝ ΤΣΑΜΑΔΟΥ 23 ΣΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΤΖΗ,

ΤΗΝ ΥΠΟΓΕΙΑ ΓΚΑΡΣΟΝΙΕΡΑ.

Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΕΞΩ ΑΠΟΠΝΙΚΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ!

ΕΝΑΣ ΕΝΑΣ ΕΡΧΟΤΑN,
ΔΕN ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕ ΚΑΝΕΙΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ

! Η ΙΩΑΝΝΑ ΕΒΡΑΣΕ ΞΥΝΟΧΟΝΤΡΟ ΚΑΙ ΦΑΓΑΜΕ !ΕΚΕΙ ΞΗΜΕΡΩΘΗΚΑΜΕ

ΜΕ ΣΒΗΣΤΑ ΦΩΤΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΑΤΟΜΑ.
ΤΟ ΠΡΩΙ ΔΥΟ ΔΥΟ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΙ ΚΙΝΗΣΑΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ

Η ΠΟΛΗ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ!
Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΤΡΑΣ ΜΕ ΤΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΚΑΘΕΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

ΟΙ ΚΑΔΟΙ ΠΟΥ ΚΑΠΝΙΖΑΝ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ ΠΑΝΤΟΥ …

ΦΤΑΣΑΜΕ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΥΣ
ΑΛΦΕΙΟΥ 7 ΟΠΟΥ ΜΕΝΑΜΕ.
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ
Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ Η ΝΤΙΝΑ Ο ΜΑΝΩΛΗΣ Η ΒΟΥΛΑ …
.
ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ Η ΒΟΥΛΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΚΑΤΩ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ
ΔΙΣΤΑΣΑ ΑΛΛΑ ΕΠΕΜΕΝΕ..,

ΜΕ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΑΓΚΑΖΕ ΚΑΙ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΜΕ ΒΙΑΣΤΙΚΑ !

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΘΗΝΑ!
ΛΙΓΟΣΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΝΤΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΟΧΗΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΙΩΝ ΜΑΚΡΙΑ ΕΙΔΑΜΕ ΤΙΣ ΚΛΟΥΒΕΣ ΝΑ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΗΝ ΡΗΜΑΓΜΕΝΗ
ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ …

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΝΝΙΓΚΟΣ ΕΙΔΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΜΙΑ ΚΟΤΣΙΔΑ ΑΠΟ ΜΑΛΛΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ

ΗΘΕΛΑ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΣΚΗΨΩ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΩ ΑΛΛΑ Ο ΦΟΒΟΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΟ ΕΠΕΤΡΕΨΕ….

ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΜΕΤΑ

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΣΟ ΚΟΣΜΟ

ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΑΠΟ Τ ΑΝΩΓΕΙΑ ΠΙΑΣΤΗΚΑΝ …

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ο ΣΑΛΟΥΣΤΡΟΣ

Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΡΑΜΟΥΝΤΑΝΗΣ
Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΜΟΥ
ΚΙ ΕΓΩ

ΚΑΝΑΜΕ 56
ΜΕΡΕΣ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ

ΤΟΣΟ ΛΙΓΟ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΤΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΧΡΟΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΑ

ΜΕΤΑ ΕΓΙΝΕ Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΑΝ …

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Νοεμβρίου 2020

Στη θλιμμένη μέρα η καρδιά μου πιο θλιμμένη απ’
τη μέρα…

Ηθικές και κοινωνικές υποχρεώσεις;
Πολυπλοκότητα καθηκόντων, συνεπειών;
Όχι, τίποτε..
Η θλιμμένη μέρα, η λίγη θέληση για τόσο. ..
Τίποτε…

Άλλοι ταξιδεύουν (κι εγώ ταξίδεψα), άλλοι είναι
στον ήλιο
(Κι εγώ ήμουν στον ήλιο, ή υπέθετα ότι ήμουν),
Όλοι έχουν δίκιο, ή ζωή, ή συμμετρική άγνοια, θάρρος, χαρά και κοινωνικότητα.
Και μεταναστεύουν για να γυρίσουν, ή να μη
γυρίσουν,
Με πλοίο που απλά τους μεταφέρουν, δεν νιώθουν πως υπάρχει θάνατος σε κάθε
αναχώρηση.
Μυστήριο σε κάθε επιστροφή,
Κάτι τρομακτικό σε κάθε τι το νέο…

Δεν νιώθουν: γι’ αυτό είναι βουλευτές και
επιχειρηματίες,
Χορεύουν και είναι εμπορικοί υπάλληλοι.
Πάνε σ’ όλα τα θέατρα και γνωρίζουν κόσμο…
Δεν νιώθουν: γιατί θα έπρεπε να νιώθουν;

Κοπάδι ντυμένο από τους στάβλους των θεών,
Άφησέ το να περάσει με τις γιρλάντες του για τη
θυσία
Κάτω απ’ τον ήλιο, τον πληθωρικό, ζωντανό,
ευχαριστημένο να νιώθει τον εαυτό του…
Αφήστε το να περάσει, μα αλί μου, πάω μαζί του
χωρίς γιρλάντα
Για το ίδιο πεπρωμένο!
Πάω μαζί του χωρίς τον ήλιο που νιώθω, χωρίς τη
ζωή που έχω,
Πάω μαζί του γνωρίζοντας…

Στη θλιμμένη μέρα η καρδιά μου πιο θλιμμένη απ’
τη μέρα..
Στη θλιμμένη μέρα όλες οι μέρες…
Στην τόσο θλιμμένη μέρα..

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Νοεμβρίου 2020

Διεκδικώ σημαίνει σέβομαι! Διεκδικώ σημαίνει τιμώ! Διεκδικώ σημαίνει δεν επιτρέπω να παραβιάζονται τα όριά μου (προσωπικά, οικογενειακά, εθνικά…) τα οποία σέβομαι και τιμώ…

Διεκδικώ σημαίνει η εγρήγορση της συνείδησής μου, η ανάγκη μου για αυτοπροστασία και αυτοσεβασμό, η πεποίθησή μου ότι οι αξίες μου είναι σημαντικές και η ελευθερία μου αδιαπραγμάτευτη.

1. Γνωρίζω τον εαυτό μου, τις απόψεις μου, τα πιστεύω μου. Αυτό σημαίνει ότι διαμορφώνω ένα προσωπικό πλαίσιο αναφοράς που με ορίζει και με προσδιορίζει. Όχι απαραίτητα ανελαστικό, σίγουρα όμως στέρεο για να αντέχει τους κραδασμούς των χιλιάδων επιρροών της σύγχρονης κοινωνίας.

2. Βάζω τα όριά μου, όπου και όποτε αυτό χρειάζεται. Μαθαίνω να λέω (και να αντέχω!) ΟΧΙ. Γιατί αν δεν μπορώ να πω όχι, τότε οι άλλοι καταλαβαίνουν συνήθως αυτό που τους βολεύει… δηλαδή ΝΑΙ! Κι έτσι σιγα-σιγα και χωρίς να το καταλάβω η ζωή μου γεμίζει υποχρεώσεις που πρέπει εγώ να διεκπεραιώνω…

3. Μαθαίνω να εκφράζω τα θέλω μου. Χωρίς απαραίτητα κανείς να μου εγγυάται ότι επειδή εγώ θέλω κάτι θα γίνει κιόλας… Όμως είναι ωραίο κανείς να διεκδικεί το καλύτερο για τον εαυτό του, αρκεί να το κάνει χωρίς να καταπιέζει τους άλλους!

4. Να μπορώ να αναλαμβάνω τις ευθύνες των λόγων και των πράξεών μου. Διότι η ελευθερία θέλει αρετή αλλά θέλει και τόλμη…

5. Να μην φοβάμαι μήπως “τσαλακωθεί” η εικόνα μου γιατί τότε κινδυνεύω να “μείνω μισός”. Ποτέ δεν πρόκειται εξάλλου να με αποδεχτούν όλοι. Ούτε πρόκειται ποτέ να τα έχω ΟΛΑ! Αυτά είναι ουτοπίες που μας παρασύρουν στο να διατηρούμε μια αυτοεικόνα “άφθαρτη”, “ατσαλάκωτη” και εν τέλει Απάνθρωπη, με την έννοια του μη-αληθινού, του μη-κανονικού…

Από o- klooun.gr ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΗΝΤΑΡΑΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 14 Νοεμβρίου 2020

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σαν να `μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα `ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει