Είδαμε

Ζωγραφίστε πρώτα ένα κλουβί

με μιά πόρτα ανοιχτή
ζωγραφίστε μετά
κάτι όμορφο
κάτι απλό
κάτι ωραίο
κάτι χρήσιμο
για το πουλί

βάλτε έπειτα το μουσαμά απάνω σ’ ένα δέντρο
σ’ ένα κήπο
σ’ ένα πάρκο
ή σ’ ένα δάσος
κρυφτείτε πίσω από το δέντρο
χωρίς μιλιά
τελείως ακίνητοι …;

Κάποτε το πουλί έρχεται γρήγορα
μα μπορεί και να περιμένει χρόνια
πριν τ’ αποφασίσει

Μην απογοητευτείτε
περιμένετε
περιμένετε αν χρειαστεί χρόνια ολόκληρα
το αν έρθει γρήγορα ή αργά το πουλί
δε θα ‘χει καμιά σχέση
με την επιτυχία του πίνακα

Όταν φτάσει το πουλί
αν φτάσει
κρατείστε απόλυτη σιωπή

περιμένετε να μπει το πουλί στο κλουβί
κι όταν μπει
κλείστε απαλά την πόρτα με ένα πινέλο

μετά
σβήστε ένα ένα όλα τα σύρματα
προσέχοντας να μην αγγίξετε ούτε ένα φτερό του πουλιού

Ζωγραφίστε κατόπιν το δέντρο
διαλέγοντας το πιο ωραίο κλαδί του
για το πουλί
ζωγραφίστε ακόμη το πράσινο φύλλωμα και τη δροσιά του ανέμου
τη σκόνη του ήλιου
το σούρσιμο των ζώων στη χλόη μέσα στο κάμα του καλοκαιριού
και μετά περιμένετε το πουλί να τραγουδήσει

Αν δεν τραγουδά το πουλί
Είναι κακό σημάδι
σημάδι πως ο πίνακας είναι κακός
μ’ αν τραγουδά είναι καλό σημάδι
σημάδι πως μπορείτε να υπογράψετε

Τραβάτε λοιπόν πολύ απαλά
ένα φτερό απ’ το πουλί
και γράφετε τ’ όνομά σας σε μια γωνιά του πίνακα.

Γιάννα στις 6 Ιανουαρίου 2016

Κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες της NASA, βραβευμένοι μικροί εξερευνητές, φιλόδοξες ομάδες νεαρών επιστημόνων και ερασιτέχνες αστρονόμοι επιχειρούν να απαντήσουν μερικά από τα πιο δύσκολα ερωτήματα που γεννά το σύμπαν και η ανθρώπινη περιπέτεια της κατάκτησης του διαστήματος στον «Ορίζοντα» του Σωτήρη Δανέζη με τίτλο «Φτιαγμένοι από Αστέρια», αυτήν την Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016 στις 23.10 στο MEGA.

Έχουν περάσει σχεδόν 55 χρόνια από την πρώτη διαστημική πτήση του Γιούρι Γκαγκάριν και η επιστημονική κοινότητα σχεδιάζει την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον πλανήτη Άρη.

Τους τελευταίους μήνες οι ανακοινώσεις της NASA, της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας, είναι καταιγιστικές. Οι διαστημικές ανακαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Μερικές οφείλονται στη δουλειά δεκαετιών από διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ιστορία της κατάκτησης του διαστήματος.

Για πρώτη φορά εμφανίζονται και μιλούν μαζί στο νέο επεισόδιο του Ορίζοντα ο ακαδημαϊκός και ομότιμος διευθυντής της Διοίκησης Διαστήματος στο εργαστήριο εφαρμοσμένης φυσικής του πανεπιστημίου John Hopkins, Σταμάτης Κριμιζής, που μετρά περισσότερες από είκοσι συμμετοχές σε καίριες αποστολές της NASA - ανάμεσα στις οποίες και τις αποστολές «Voyager» και «New Horizons»-, ο αστροφυσικός κι ερευνητής Θανάσης Οικονόμου, που εξόπλισε μεταξύ άλλων την αποστολή «Pathfinder» με την οποία η NASA πάτησε για πρώτη φορά στον πλανήτηΆρη, ο καθηγητής Περικλής Παπαδόπουλος που με την ομάδα «Greek Minds At Work» έστειλαν στο διάστημα τον πρώτο ελληνικό δορυφόρο Λ-Sat, αλλά και η διεπιστήμονας Ελένη Αντωνιάδου που με την έρευνά της συνδράμει στη μεγάλη προσπάθεια αποστολής αστροναυτών στον «κόκκινο πλανήτη».

Ο φακός της εκπομπής καταγράφει ακόμη την ελληνική ομάδα του HackerSpace που βραβεύθηκε από τη NASA για την ιδέα της αποστολής ενός διαστημικού θερμοκηπίου στον Άρη, ακολουθεί τον Σύλλογο Ερασιτεχνικής Αστρονομίας σε μία από τις νυχτερινές εξορμήσεις του κάτω από τον έναστρο ουρανό, ενώ συναντά στο Ζάννειο Πειραματικό Λύκειο τους μαθητές που κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στον διεθνή διαγωνισμό που έγινε υπό την εποπτεία του MIT, της ΝΑSΑ και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

 

 

 

 

 

Μαράκι στις 4 Ιανουαρίου 2016

Ανόμοια με τα περισσότερα άλλα ψάρια, το αρσενικό και το θηλυκό είναι μαζί για όλη τους τη ζωή και σπάνια χωρίζονται το ένα από το άλλο. Κάθε αυγή, επιβεβαιώνουν το δεσμό τους με έναν μοναδικό χορό. «Ο χορός του ιππόκαμπου είναι πολύ όμορφος και γεμάτος χάρη—απόλαυση να τον παρακολουθείς», λέει η Τρέισι Γουόρλαντ, εκτροφέας ιππόκαμπων. Όταν τελειώνει ο χορός, οι ιππόκαμποι επιστρέφουν στο σημείο όπου στηρίζεται ο καθένας και περνούν την υπόλοιπη μέρα τρώγοντας. Ο χορός του ζευγαρώματος είναι πιο περίπλοκος. Καθώς το θηλυκό πλησιάζει το αρσενικό, εκείνος φουσκώνει το θύλακά του, αποκτάει πιο έντονο χρώμα και πηγαινοέρχεται μπροστά της. Κάνουν αργούς κύκλους το ένα γύρω από το άλλο και ενώνουν τις ουρές τους. Το ζευγάρι περιστρέφεται ενωμένο και έπειτα χοροπηδούν στο βυθό σαν καμαρωτά άλογα. Ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, στροβιλίζονται και αλλάζουν χρώματα, παίζοντας μαζί για μισή ώρα.

Φυσικά, ο χορός του ζευγαρώματος αποτελεί προοίμιο της τεκνοποίησης. «Καθώς πλησιάζει ο καιρός για το ζευγάρωμα, ο χορός του ιππόκαμπου αυξάνεται σε διάρκεια και συχνότητα και μπορεί να επαναλαμβάνεται όλη μέρα», λέει ο Κουίτερ. «Καθώς ο χορός φτάνει στο αποκορύφωμά του, το ζευγάρι ανεβαίνει αργά προς την επιφάνεια με τις ουρές τους ενωμένες και τα σώματά τους κοντά το ένα με το άλλο. Τότε το θηλυκό εναποθέτει απαλά τα αβγά του στον επωαστικό θύλακα του αρσενικού που μοιάζει με το θύλακα του καγκουρό». Ο μελλοντικός πατέρας βρίσκει έπειτα ένα ήσυχο σημείο για να τοποθετήσει τα αβγά με ασφάλεια μέσα στο εσωτερικό του θύλακα. Τα γονιμοποιεί και τότε ξεκινάει η πιο ασυνήθιστη εγκυμοσύνη στο ζωικό βασίλειο.

«Το Όνειρο Κάθε Γυναίκας»

«Νομίζω ότι είναι θαυμάσιο που ο αρσενικός ιππόκαμπος μένει έγκυος και έχει τα μωρά», είπε μια γυναίκα. «Είναι το όνειρο κάθε γυναίκας», αστειεύτηκε κάποια άλλη. Ένας αρσενικός ιππόκαμπος υπέμεινε εφτά διαδοχικές εγκυμοσύνες διάρκειας 21 ημερών μέσα σε έναν και μόνο χρόνο!

Καθώς τα μωρά ιππόκαμποι βρίσκονται φωλιασμένα βαθιά μέσα στον επωαστικό θύλακα, ένα πλούσιο δίκτυο αιμοφόρων αγγείων τα τροφοδοτεί με οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά. Με τον καιρό, η αλμύρα μέσα στο θύλακα αυξάνεται προετοιμάζοντάς τα έτσι για το μελλοντικό τους σπίτι—το θαλασσινό νερό. Όταν φτάνει ο καιρός της γέννησης, ο τοκετός του πατέρα μπορεί να διαρκέσει από μερικές ώρες μέχρι και δύο μέρες. Τελικά, ο θύλακάς του ανοίγει και τα μωρά ιππόκαμποι βγαίνουν σιγά σιγά στον κόσμο. Ο αριθμός των μωρών που γεννιούνται ποικίλλει ανάλογα με το είδος αλλά μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 1.500.

Δείτε το βίντεο :

Nancy-Henry-fbdown.net-1.mp4

πηγή : http://wol.jw.org/el/wol/d/r11/lp-g/102004925  και https://www.facebook.com/profile.php?id=1550364281&fref=photo

Κυριακή στις 23 Νοεμβρίου 2015
Kαλημέρααα!!!
Καλό χειμώνα!!!

https://www.youtube.com/watch?v=0g_VCDKbU88

από την Αρχοντούλα

Από την Αρχοντούλα
Κυριακή στις 23 Νοεμβρίου 2015

https://www.youtube.com/watch?v=UhDI8hnTsN0

από την Αρχοντούλα

Γιάννα στις 22 Νοεμβρίου 2015

Σε μια γειτονιά που τείνει να βγει οριστικά από τον καλλιτεχνικό και τουριστικό χάρτη, αυτή της ταλαιπωρημένης Ομόνοιας, επικεντρώνει φέτος τη δράση της η Μπιενάλε της Αθήνας. Οι επικεφαλής επιμελητές Ξένια Καλπακτσόγλου και Poka-Yio μαζί με τον Διευθυντή Προγράμματος Massimiliano Mollona, έδωσαν το όνομα της εμβληματικής πλατείας στη φετινή έκδοση της Μπιενάλε, η οποία μάλιστα θα είναι διετής, σχηματίζοντας έτσι και μια άτυπη γέφυρα με την Documenta 14 που θα λάβει χώρα από κοινού σε Αθήνα και Κάσελ το 2017.

Ο κ.Mollona, ο οποίος μεταξύ άλλων φέρει και την ιδιότητα του κοινωνικού ανθρωπολόγου, ανέφερε πως «τα επόμενα δύο χρόνια θα δραστηριοποιηθούμε κυρίως στην πλατεία Ομονοίας, ένα σημαντικό αστικό τοπόσημο, όπου μετανάστες, άστεγοι, μικροπωλητές, υπάλληλοι, έμποροι, επαγγελματίες και τουρίστες συναντώνται κάθε μέρα. Ομόνοια σημαίνει ενότητα. Η δική μας, όμως, Ομόνοια δεν θα είναι ένας τόπος ομοιομορφίας. Θα είναι ένας τόπος όπου η διαφορετικότητα υφίσταται και είναι παραγωγική, ένας τόπος τόσο για το άτομο όσο και για το σύνολο, τα όρια του οποίου συνεχώς δοκιμάζονται».

Κέντρο των δραστηριοτήτων της Μπιενάλε είναι το παλιό ξενοδοχείο «Μπάγκειον» που βρίσκεται πάνω στην πλατεία. Εκεί, όπως μας πληροφόρησε η κ. Καλπακτσόγλου, το επόμενο διάστημα, διάφορες αυτοθεσμισμένες ομάδες –όχι απαραίτητα προερχόμενες από τον χώρο της τέχνης– θα συναντηθούν, θα συμβιώσουν και θα δημιουργήσουν σε «μια συνεχή άσκηση συλλογικής σκέψης και δράσης. Μία από κοινού προσπάθεια αποκωδικοποίησης του τι έχει γεννήσει ο πολιτισμός από την εποχή της κρίσης, πέρα από τη μιντιακή απεικόνισή του». Ο χώρος του Μπάγκειου αλλά και ολόκληρη η Μπιενάλε τελικά, καλείται, όπως ευφάνταστα ανέφερε ο Poka-Yio, να λειτουργήσει ως «επιταχυντής», ένα κοινωνικό CERN, στη μέση μιας πόλης που στροβιλίζεται ιλιγγιωδώς.

 

 

Γιάννα στις 17 Οκτωβρίου 2015

ΘΕΑΤΡΟ

 

• blitz theatre group / 6 a.m. (9 – 18.10.2015)

• Δημήτρης Καραντζάς / Τα κύματα της Virginia Woolf  (παράσταση και για εφήβους) (22.11.2015 – 24.4.2016)

• Ακύλλας Καραζήσης / Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα του Ödön von Horváth (19 – 30.12.2015)

• Θοδωρής Αμπαζής / Η Βασίλισσα του Χιονιού (22 – 30.12.2015)

• Chekhov Moscow Art Theater / Οι Καραμάζοφ του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (3 – 6.1.2016)

• Ομάδα «Εν δυνάμει» / Το «άλλο» σπίτι (9 – 24.1.2016)

• Ιώ Βουλγαράκη / Μισαλλοδοξία (20 – 30.1.2016)

• Ανέστης Αζάς & Πρόδρομος Τσινικόρης / Καθαρή πόλη (3 – 14.2.2016)

• Philippe Quesne / H μελαγχολία των δράκων (La Mélancolie des Dragons) (26 – 28.2.2016)

• Simon McBurney – Complicite / The Encounter (H συνάντηση) (1 – 3.4.2016)

• Rimini Protokoll / Adolf Hitler: Mein Kampf, Vol. 1 & 2 (21 – 24.4.2016)

• Ρούλα Πατεράκη / Post Inferno – Προς Δαμασκόν του August Strindberg (11 – 22.5.2016)

•Άννα Κοκκίνου / Εγώ, ο Θουκυδίδης, ένας Αθηναίος (από Οκτώβριο 2015)

• Πάρις Μέξης / Ο γλάρος Ιωνάθαν (από Οκτώβριο 2015)

 

XOΡΟΣ

 

• RootlessRoot / Europium (29.10 – 1.11.2015)

• John Adams, Lucinda Childs, Frank Gehry / Available Light (5 – 8.12.2015)

•KVS & les ballets C de la B / Coup Fatal (17 – 19.12.2015)

• Ίρις Καραγιάν (26 – 29.2.2016)

• Dancing to Connect / Χορεύω άρα επικοινωνώ (20.3.2016)

• TAO Dance Theater / 6+7 (9 – 10.4.2016)

 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΑΤΡΟΥ – ΧΟΡΟΥ

 

• Transitions 3 (11 – 29.11.2015)

• Dan Perjovschi (εικαστικά) (11 – 29.11.2015)

• Árpád Schilling, THE DAY OF FURY (Η μέρα της οργής) (11 – 12.11.2015)

• Proton Theatre, FRANKENSTEIN PROJECT (13 – 15.11.2015)

• Béla Pintér, OUR SECRETS (Τα μυστικά μας) (14 – 15.11.2015)

• Lola Arias, AUDITION FOR A DEMONSTRATION (Ακρόαση για μια διαδήλωση) (17.11.2015)

• Handa Gote, Research & Development, CLOUDS (Σύννεφα) (21 – 22.11.2015)

• Marta Górnicka, MAFNIFICAT (21 – 22.11.2015)

• Eszter Salamon, MELODRAMA (25 – 26.11.2015)

• Dora Sulženko Hoštová, PROCESS (25 – 26.11.2015)

• Krzysztof Garbaczewski, YBONNH, Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΤΗΣ ΒΟΥΡΓΟΥΝΔΙΑΣ του Witold Gombrowicz (28 -29.11.2015)

• Wojtek Ziemilski, SMALL NARRATION (Μια μικρή αφήγηση) (28 – 29.11.2015)

• 3Ο Φεστιβάλ νέων χορογράφων (23 – 24.3.2016)
• Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου 2016 (22 – 24.4.2016)
• Fast Forward Festival (FFF) 3: Central Europe (16 – 31.5.2016)

• Thomas Bellinck, DOMO DE EUROPA HISTORIO EN EKZILO (Το σπίτι της ευρωπαϊκής ιστορίας στην εξορία) (16 – 31.5.2016)

• Back2Back Theatre, SMALL METAL OBJECTS (20 – 22.5.2016)

• Brett Bailey, EXHIBIT B (24 – 29.5.2016)

• Arkadi Zaides, ARCHIVE (25 – 26.5.2016)

• Edit Kaldor, WEB OF TRUST (Ιστός εμπιστοσύνης) (29 – 30.5.2016)

 

ΜΟYΣΙΚΗ

 

• Mostly Other People Do the Killing (M.O.P.D.t.K) (9 – 10.10.2015)

• Sokratis Sinopoulos Quartet (24.10.2015)

• Rudresh Mahanthappa (6.11.2015)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Η μουσική εμπνέει τη λογοτεχνία (6.11.2015)

• David Virelles (11.11.2015)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού 5 (11.12.2015)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Κύκλος: Μετασχηματισμοί (27.1.2016)

• Lumen Drones (28.1.2016)

• Καμεράτα / Η σωφρονιστική αποικία των Phillip Glass – Franz Kafka (28 – 31.1.2016)

• Ergon Ensemble / Αφιέρωμα στον Claude Vivier (13.2.2016)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Κύκλος: Μετασχηματισμοί (17.2.2016)

• Μια γέφυρα μουσικής πάνω από τη Συγγρού (24.2 – 24.5.2016)

• Δημήτρης Παπαδημητρίου / Το χρονικό ενός πρώιμου φθινοπώρου (4 – 5.3.2016)

• Open Day / Minimalism(s) (6.3.2016)

• Κώστας Θεοδώρου / Rousilvo – Ηχόδραμα σαν Ιστορία (9 – 10.3.2016)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Κύκλος: Μετασχηματισμοί (17.3.2016)

• Ambrose Akinmusire (18.3.2016)

• Giovanni Guidi (30.3.2016)

• dissonArt ensemble / Pierrot Lunaire του Arnold Schönberg (2 – 3.4.2016)

• ARTéfacts ensemble (13 – 14.4.2016)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Μια φορά κι έναν καιρό (16 – 17.4.2016)

• Breakfast Club / Το εντός αντιπαρέχεται (23 – 24.4.2016)

• Neue Vocalsolisten Stuttgart / Φωνές στο Χώρο (13.5.2016)

• Κ. Βήτα / Ρεμπέτικο (Μαρίκα Παπαγκίκα-Σωτηρία Μπέλλου (3 – 4.6.2016)

 

 

Γιάννα στις 19 Σεπτεμβρίου 2015

Η μοίρα μπορεί να πλάθεται από την αδυναμία μας. Αλλά η τέχνη δεν έχει μοίρα -η τέχνη είναι δυνατή! Ακόμα και σήμερα, στο πείσμα του πρακτικού πνεύματος που με τόσην αυταρέσκεια καυχιέται ότι εκπροσωπεί την εποχή μας, η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους εξακολουθεί να γίνεται πολύ καλλίτερα από το δρόμο της καρδιάς και των αισθημάτων παρά από το δρόμο του ορθού λόγου και των αριθμών. Και θα εξακολουθεί -ενόσω το όνειρο και η δράση σ’ αυτό τον κόσμο δε συμβαδίζουν. Γιατί η τέχνη που δεν κρίνεται ποτέ από τις καλές ή κακές της προθέσεις αλλά πάντοτε και μόνο από τα καλά ή κακά της αποτελέσματα, κατέχει ακριβώς αυτή τη δύναμη: να συνενώνει τις αποχωρισμένες από την υλική διάταξη του κόσμου καταστάσεις που με λαχτάρα εντελώς αφιλόκερδη αναζητάει πάντοτε το πνεύμα, και να τις συνθέτει σε μιαν ολόψυχη ενότητα. Έτσι, και μόνο από τη φύση της λειτουργίας της, η Τέχνη γίνεται η πια αδιάλλαχτη «πράξη λευτεριάς». Είναι αυτή που επιχειρεί να σπάσει τους φραγμούς της συμβατικότητας, κοινωνικής, πολιτικής ή αισθητικής, αδιάφορο. Αυτή που αναλαμβάνει να μιλήσει στον άνθρωπο για τους πόθους, τις ελπίδες, τα όνειρά του, και να τον οδηγήσει πέραν από το «γνωστό», πέραν από κάθε τι που είναι «συρραφή ψεύδους» κι ονομάζεται από τους πολλούς τόσο απατηλά πραγματικότητα, ως πέρα, ως εκεί που ο νους ελεύθερος απλώνεται και δεν γνωρίζει τα όρια καμιάς a priori προσταγής. Η Τέχνη, είναι λοιπόν στην ουσία της ακόμα κι η πιο ισορροπημένη, ακόμα κι η πιο κλασσική, μια επανάσταση. Αλλά μια επανάσταση που αφορά ολάκαιρη τη ζωή του ανθρώπου πέρα ως πέρα, μιαν επανάσταση που δίνει τη μάχη της στα πιο προχωρημένα φυλάκια της ψυχικής συναισθηματικής πάλης του για απολύτρωση, για καθαρή ζωή, για χαρά και που δεν έχει καμιά σχέση με την άλλη, τη συνονόματή της, αυτή που κάτω από τη μια ή την άλλη σημασία πολεμάει για αιτήματα δίκαια ή άδικα, πάντως αιτήματα, που μόνο και μόνο με το να γίνονται σχέδια προγραμματικά μιας ορισμένης ομαδικής δράσης, τείνουν κι αυτά να μεταβληθούν σε συμβατικότητα. Η φράση αυτή ας μην παρεξηγηθεί. Δε σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης που είναι και πολίτης μιας χώρας και μέλος μιας κοινωνίας πρέπει να την αρνείται αυτή την τελευταία επανάσταση. Σημαίνει ότι είτε την αρνιέται είτε όχι, κι ανεξάρτητα από το γεγονός αυτό, είναι ανάγκη νά “χει αδιάκοπα μέσα του τη συναίσθηση ότι ομιλεί για λογαριασμό του βαθύτερου πόθου λευτεριάς που κατοικεί κάθε άνθρωπο, κι ότι ο πόθος αυτός δεν ανέχεται να εκδηλώνεται στον εξωτερικό κόσμο με τα διακριτικά σημάδια μιας μόνο παράταξης, που ερμηνεύει τη φύση με αποκλειστικότητα, εντοπισμένη μέσα στο χρόνο και στην ιστορία. Σημαίνει ότι πρέπει να προχωρεί πέραν από την Ανάγκη –  ακόμα κι αν αυτή δεν έχει λυθεί – κι ας φαίνεται αυτό με την πρώτη ματιά σκληρό ή απάνθρωπο. Σημαίνει ότι πρέπει να πείθει. Και πείθει ο καλλιτέχνης μονάχα όταν προχωρεί αποσπασμένος από ατομικό ή ταξικό ή άλλο συμφέρον, όταν προβάλλει ντυμένος με ό,τι τόσον εύστοχα ένας αισθητικός μας ονόμασε ήθος της αφιλοκέρδειας

 

 

Μαράκι στις 11 Σεπτεμβρίου 2015

πηγή : http://www.antifono.gr

Θεόδωρος Ζιάκας    :   20 + 1 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

*Ομιλία στο «Σχολείο 2009: Παιδεία και γλώσσα» Πολιτιστικό κια αθλητικό κέντρο Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη, Θεσσαλονίκη, 16 Μαΐου 2009 : Θ. Ζιάκας: Σύγχρονος Μηδενισμός και παιδεία

Ι
1. Φεύγοντας προς την Εσπερία εγκαταλείψαμε την ελληνική παιδεία για να την αντικαταστήσουμε με τη νεωτερική. Σήμερα ζούμε την κατάρρευση της νεωτερικής παιδείας. Δεν έχουμε πλέον παιδεία ούτε παραδοσιακή ούτε νεωτερική.

 

2. Η κρίση της παιδείας είναι βασική πτυχή της γενικότερης κρίσης του σύγχρονου πολιτισμού. Είναι κρίση δομική, γιατί η εστία της βρίσκεται στην αποσύνθεση του Ατόμου, του ανθρωπολογικού υποκειμένου της νεωτερικότητας.

3.Η σύγκριση της νεωτερικής με την ελληνική παιδεία – της νεωτερικής που την χάσαμε πριν την αποκτήσουμε, με την ελληνική που την είχαμε και την εγκαταλείψαμε- διαυγάζει τον δομικό χαρακτήρα της κρίσης και το διακύβευμά της.

ΙΙ
4. Η σύγχρονη κοινωνία είναι κοινωνία συστημάτων. Τα συστήματα διαμεσολαβούν τις ανθρώπινες σχέσεις με απρόσωπους τυποποιημένους ρόλους, σύμφωνα με το πρότυπο της Μηχανής. Τα συστήματα είναι λογικές μηχανές ενσαρκωμένες σε απρόσωπες κοινωνικές δομές. Το θεμελιώδες ανθρωπολογικό δίπολο είναι εδώ ο κυρίαρχος-μάνατζερ και ο καταναλωτής-χρήστης.

 

5. Ουσιαστική λειτουργία της σημερινής παιδείας είναι η αναπαραγωγή του συστημικού διπόλου διαχειριστή-χρήστη. Σκοπός της είναι η κατασκευή του συστημικού ανθρώπου. Οι λίγοι εκπαιδεύονται για να γίνουν κατασκευαστές και διαχειριστές συστημάτων. Και οι πολλοί για να γίνουν απλοί χρήστες των συστημάτων, υποδιαιρούμενοι σε έχοντες και μη έχοντες θέση στο Σύστημα.

 

6. Το είδος της νοητικής δυνάμεως βάσει της οποίας κατασκευάζονται και συντηρούνται τα συστήματα, είναι η αλγοριθμική-ψηφιακή σκέψη. Η καλλιέργειά της είναι ο κατ’ εξοχήν στόχος της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην κοινωνία των συστημάτων. Ο στόχος αυτός υπερκέρασε βαθμιαία, από τον 18ο αιώνα που εγκαινιάστηκε, κάθε παράπλευρο εκπαιδευτικό προσανατολισμό. Πίσω από τη σύγχρονη μονοκαλλιέργεια της μηχανοποιητικής νόησης βρίσκεται ο τεχνολογικός μεσσιανισμός, ο πάγιος μεταφυσικός άξονας του νεωτερικού πολιτισμού.
ΙΙΙ
7. Στον ελληνικό πολιτισμό η παιδεία είχε διαμετρικά αντίθετο νόημα. Αναφερόταν σε μια σφαίρα ζωής που απλώς δεν υφίσταται σήμερα. Αναφερόταν σε μια πολιτεία αδιαμεσολάβητων εμπρόσωπων σχέσεων, όπου οι πολίτες-οπλίτες «μετέχουν κρίσεως και αρχής» και πραγματοποιούν το «μη άρχεσθαι υπό μηδενός». Η παιδεία τους βρισκόταν στους αντίποδες της σύγχρονης αποπροσωποποιητικής / συστημικής παιδείας.

 

8. Ο τύπος ανθρώπου, ο κατάλληλος να είναι μέλος του ελληνικού πολιτειακού σώματος, φτιαχνόταν από μια ειδική παιδεία που στόχο της έχει την Αρετή. Η παιδεία αυτή προικίζει το άτομο με την πίστη στο «ευ ζην» ως «κατ’ αλήθειαν ζην». Το «κατ’ αλήθειαν ζην» συμπίπτει με την αναγωγή της Αρετής σε στόχο ζωής και νόημα βίου. Αποβλέπει στην καλλιέργεια των τριών «μορίων» της ψυχής (επιθυμητικού, παθητικού, νοητικού) προς την κατεύθυνση της σωφροσύνης, της ανδρείας και της φρόνησης, ώστε να δημιουργηθεί το εσωτερικό θεμέλιο της καθολικής ατομικής ελευθερίας: η δικαιοσύνη.

 

9. Σε αντίθεση με τον σύγχρονο κόσμο οι Έλληνες δεν απέδιδαν ιδιαίτερη αξία στη Μηχανή. Το θέμα δεν είναι ότι οι αγνοούσαν την αλγοριθμική σκέψη. Μηχανές και συστήματα ήξεραν να φτιάχνουν. Ο Ήφαιστος ήταν θεός και είχε το εργαστήρι του στον Όλυμπο. Τον τιμούσαν. Θαύμαζαν τα ρομποτικά του επιτεύγματα. Δεν ξεχνούσαν όμως ότι ήταν κουτσός. Και επιπλέον απωθητικά ανέραστος, καθώς ήταν παντρεμένος με τη θεοποιημένη σεξουαλικότητα (την Αφροδίτη), που τον κεράτωνε με τη θεοποιημένη βία (τον Άρη).
10. Η ελληνική παιδεία στοχεύει σε μια άλλη μορφή νόησης που λέγεται Μήτις και είναι η μητέρα της υπέρτατης σοφίας. Η θεά της σοφίας, η Αθηνά, προστάτις του «πολυμήχανου» Οδυσσέα και πολιούχος της κλασικής Αθήνας, είναι κόρη της Μήτιδος. Μήτις λεγόταν η πρώτη γυναίκα του Δία, που την είχε καταπιεί έγκυο ο «πατήρ ανδρών τε θεών τε», για να αποκτήσει την αλάθητη διορατικότητά της. Η κόρη της θα ξεπηδήσει πάνοπλη απ’ το κεφάλι του Δία, μόλις του το ανοίξει ο Ήφαιστος, που καλείται εσπευσμένως να τον απαλλάξει από τις ωδίνες του εγκεφαλικού τοκετού… Όλες οι σχέσεις που ενδιαφέρουν την παιδεία είναι σοφά παρούσες μέσα στο Μύθο.
11. Η Μήτις είναι η συνηρημένη νοητική δύναμη και των τριών μορίων της ψυχής. Ένας τύπος νοήσεως ανοιχτός στην έκπληξη, στο παράλογο και στο ασύλληπτο, ειδικά κατάλληλος για τη χαοτική απροσδιοριστία του ελληνικού πολιτικού πεδίου, του πεδίου της καθολικής ατομικής ελευθερίας. Αντιπροσωπεύοντας τη νόηση σε κατάσταση εγρήγορσης και συνέργειας του συνόλου των καλλιεργημένων ψυχικών δυνάμεων, υπερβαίνει ριζικά τη μηχανοποιητική νόηση, η ανάπτυξη και απόδοση της οποίας προϋποθέτει την ύπνωση των άλλων νοητικών οργάνων. Ο εθισμός στην ύπνωση του επιθυμητικού, του παθητικού και των ανώτερων λειτουργιών του νοητικού, σύμφυτος με την καλλιέργεια της μηχανοποιητικής νόησης, έχει αναχθεί σε βάση της σημερινής παιδείας. Κι αυτό παρά την κοινότοπη πλέον ενοχοποίησή του για την ενδημική ψυχική υπανάπτυξη, ανισορροπία και διαστροφή.

12. Τυπική μορφή στρέβλωσης της μηχανοκρατούμενης ψυχής είναι ο νεοταξικός διαχειριστής των μεγάλων συστημάτων. Στη θέση των ανθρώπων ο τύπος αυτός βλέπει ηλεκτρονικά σύμβολα και με ένα «delete» μπορεί να τους εξαερώνει με τα μη επανδρωμένα υπερσύγχρονα βομβαρδιστικά του. Είναι το τέρας που είδε ο Όμηρος στην Ιλιάδα: «Δράκος οπίσω, λέοντας εμπρός, στη μέσην αίγα, κι ήσαν τα σπλάχνα της φωτιά και φλόγες η πνοή της».

 

ΙV
13. Εδώ υπάρχει ένα κρίσιμο πρόβλημα: Βάση της ελληνικής παιδείας είναι τα ομηρικά έπη. Ο πατέρας και παιδαγωγός των Ελλήνων είναι ο Όμηρος. Όταν ο Όμηρος «λειτουργεί» στην ελληνική ψυχή ο ελληνικός τύπος αναπτύσσεται, για να φθάσει ως την καθολική ελευθερία. Αντίθετα: όταν ο Όμηρος «απομυθοποιείται» κι ο Οδυσσέας προτιμά τον ήρεμο βίο του νοικοκύρη-ιδιώτη ή μετανιώνει πικρά που έφυγε για την Ιθάκη, αντί να παραμείνει με την Καλυψώ να απολαμβάνει αιώνια τα ανεξάντλητα κάλλη της, τότε ο ελληνικός τύπος διαλύεται. Μιλάμε για το σοφιστικό πνεύμα, για το πνεύμα του σχετικισμού, της απληστίας, της ηδονοθηρίας και της ματαιοδοξίας, που αποτελεί τη βάση κάθε εμπράγματου μηδενισμού, παλιού και νέου.

14. Άμεσο προϊόν της αποσύνθεσης, που προκαλεί ο μηδενισμός στις κοινωνίες της ατομικής ελευθερίας, είναι η τυραννία και η τάση μόνιμης υποστροφής στον δεσποτισμό. Κι αυτό παρά τα αναχώματα που μπορεί να ορθώσει η προσφυγή στη Φιλοσοφία και στην Τραγωδία. Ο φιλοσοφικός Λόγος και η από σκηνής διδασκαλία του Τραγικού, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τον ηρωικό Μύθο, ως μηχανισμό αυτορρύθμισης των παθών. Η πίστη στην αθανασία της ψυχής και το δέος ενώπιον του τραγικού δεν επαρκούν. Η Αρετή δεν μπορεί τελικά να σταθεροποιηθεί στην ψυχή. «Έχουσι γαρ ταραγμόν αι φύσεις βροτών».

15. Τη λύση στο πρόβλημα την έδωσε ο χριστιανισμός εισάγοντας την Αγάπη στην ελληνική ψυχή. Αποδείχτηκε ότι το άτομο της ελευθερίας μπορεί να αποφύγει την κατάρρευση, αν αναθεμελιώσει την προσωπικότητά του στην «άκτιστη» αυτή «ενέργεια». Χάρη στην Αγάπη η Αρετή, η εσωτερίκευση της δικαιοσύνης, η προϋπόθεση για τη βιώσιμη ύπαρξη πολιτικού σώματος ελευθέρων ατόμων, καθίσταται δυνατή, παρά την εξάντληση του γενέθλιου ηρωικού Μύθου.

16. Η σταύρωση του ενσαρκωμένου Λόγου αποκαλύπτει το νόημα του τραγικού και η ανάστασή Του το υπερβαίνει. Δεν σώζεται μόνο η ψυχή αλλά και το σώμα. Δεν λύνεται μόνο το «πολιτικό» πρόβλημα αλλά και το «υπαρκτικό» πρόβλημα. Το Πρόσωπο γίνεται αυταξία και η σωτηρία του υπεσυμπαντικός σκοπός. Εγγράφεται στην αιωνιότητα, υπερβαίνοντας κάθε ιστορική συλλογική μορφή. Είναι στον κόσμο και σώζει τον κόσμο, αλλά δεν ανήκει στον κόσμο. Υπερβαίνει την ενδοκοσμική αντίθεση ατομικού/συλλογικού.

17. Ο λόγος της λύσης, το ευαγγελικό έπος, ενσωματώθηκε έκτοτε στην ελληνική παιδεία, εξασφαλίζοντάς της άλλα χίλια και πλέον χρόνια συμβολής στον πολιτισμό. Η λύση ενσαρκώθηκε κοινωνικά στη δημιουργία ενός δεύτερου συλλογικού σώματος στο εσωτερικό του ελληνικού Κοινού. Ενός σώματος εσχατολογικού-μυστηριακού με διττό «θεραπευτικό» ρόλο: «μεταμορφωτικό» προς τα μέσα και «αντισηπτικό» προς τα έξω. «Φώς του κόσμου» και «άλας της γης». Στη χριστιανική μετεξέλιξη της ελληνικής ψυχής η Μήτις, συστρεφόμενη προς τα έσω και προς τα άνω, γίνεται Νήψις. Νήψη είναι η άγρυπνη και αμερόληπτη εκείνη νοητική δύναμη, που συνοδεύει την «καλή (αγαπητική) αλλοίωση» της ελληνικής ψυχής.

18. Από τη στιγμή όμως που εμφανίστηκε το σοφιστικό-σχετικιστικό πνεύμα ήταν αναπόφευκτο να διαμορφωθεί παράδοση: ο ατομοκρατικός μηδενισμός. Εκπαιδευτικός φορέας του είναι ανά τους αιώνες ο «ασύνθετος» ελληνιστής λόγιος: ο Σοφιστής. Η δεξαμενή αυτή της μισοδημίας, της αυλοκολακείας και των αιρέσεων. Κάποια κρίσιμη ιστορική στιγμή (τον 11ο αι.) ξεφεύγοντας από κάθε έλεγχο, ο μηδενισμός πήρε το πάνω χέρι και καθόρισε την παρακμή και πτώση του οικουμενικού ελληνικού πολιτισμού. Ο μηδενιστικός ατομικισμός αναπαράγεται συνεχώς και μας συνοδεύει ακόμα και στις καλύτερες νεωτερικές μας στιγμές.

 

V
19. Η μοίρα που επιφυλάσσεται στην ατομικότητα, όταν ολοκληρώσει την εξέλιξή της και καταληφθεί από το σχετικιστικό πνεύμα, έπληξε ήδη και το νεωτερικό Άτομο. Με τον υπαρκτικό του χρόνο κομματιασμένο σε ανταλλακτικά συστημάτων, την άλλη όψη της συστημικής ολοκλήρωσης, το νεωτερικό Άτομο βυθίζεται ήδη ανήμπορο στο τέλμα του μηδενισμού: «Στο ένα άκρο του πρόκειται για ένα είδος λαιμαργίας, μια ακόρεστη ζήτηση για περισσότερα, όλο και περισσότερα. Στο άλλο άκρο είναι ένα κράμα εγκατάλειψης, παραίτησης, δειλίας μπροστά στη δυστυχία και τον θάνατο.»

20. Το υποκείμενο της νεωτερικής ατομικής ελευθερίας εκλείπει και η συστημική παιδεία αναπαράγει την έκλειψή του. Οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις υπηρετούν ολοένα και περισσότερο την παραγωγή ανθρωπομηχανών: χιμαιρικών θηρίων στη θέση των διαχειριστών και χαύνων καταναλωτών στη θέση των χρηστών. Όμως το κυρίαρχο ανθρωπολογικό δίπολο έχει πλέον στομώσει. Κι εδώ βρίσκεται η κρυμμένη εστία της σημερινής κρίσης. Η έκλειψη του υποκειμένου περιάγει το Σύστημα σε αδιέξοδο. Επειδή, πιο συγκεκριμένα, είναι αδύνατο να υπάρξει «σύστημα διαχείρισης κρίσεων», που να υποκαθιστά το υποκείμενο, να ελέγχει τα συστήματα και να προλαμβάνει τις «κρίσεις» τους. Οι «κρίσεις» είναι ο τρόπος με τον οποίο εκτονώνεται το χαοτικό δυναμικό που γεννά η γενικευμένη συστημική λοβοτόμηση της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου.
Για να υπάρξει διέξοδος χρειάζονται άτομα ικανά να βγαίνουν πάνω από τα συστήματα. Ικανά να πηγαίνουν κόντρα στο συστημικό ρεύμα. Ικανά να λύνουν μέσα κι έξω τους την αντίθεση ελευθερίας – δικαιοσύνης, αντλώντας απ’ «αλλού» το νόημα του προσωπικού τους βίου. Τέτοια Άτομα δεν μπορούν να υπάρξουν αν δεν διδαχθούν τους νόμους της Αγάπης, της Νήψης και της Μήτιδος. Αν δηλαδή δεν μαθητεύσουν στην ελληνική παιδεία.

 

Μαράκι στις 30 Αυγούστου 2015

Στο πλακόστρωτο του πίσω δρόμου το φεγγάρι λιμνάζει
σιωπηλό κι ο φίλος μας τα περασμένα αναπολεί.
Τότε που του αρκούσε μια τυχαία συνάντηση
για να μη νιώθει πλέον μόνος.
Τότε, που του άρεσε ν’ αγναντεύει το φεγγάρι
και να ρουφάει της νύχτας τ’ αρώματα.
Μα πιο γλυκό, θυμάται, ήταν το άρωμα της γυναίκας
Που θα συναντούσε, η σύντομη περιπέτεια στην ετοιμόρροπη σκάλα.
Η γαλήνια κάμαρη και η επιθυμία να ζήσει εκεί για πάντα
Γέμιζαν την καρδιά του. Ύστερα, κάτω από το φως του φεγγαριού,
με μεγάλες αργόσυρτες δρασκελιές θα επέστρεφε, ευτυχισμένος.

Εκείνο τον καιρό ήταν ο καλύτερος φίλος του εαυτού του.
Ξυπνούσε το πρωί και σηκωνόταν απ’ το κρεβάτι
ξανασμίγοντας με το κορμί του και τις αναμνήσεις του.
Του άρεσε να βγαίνει έξω στη βροχή ή να την αράζει στον ήλιο
να χαζεύει την κίνηση του δρόμου
και να πιάνει κουβέντα με τους περαστικούς.
Ήταν πεπεισμένος ότι μπορούσε ν’ αλλάζει επάγγελμα κάθε πρωί,
μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής του.
Μετά, αποκαμωμένος, άραζε κάπου για να κάνει το τσιγάρο του.
Τότε, θυμάται, η μεγαλύτερη ικανοποίηση ήταν να είναι μόνος.

Πάει, γέρασε ο φίλος μας, και θα ’θελε ένα σπίτι ζεστό,
θα ’θελε να βγαίνει τις βόλτες του το βραδάκι
και να την αράζει στο πλακόστρωτο χαζεύοντας το φεγγάρι,
αλλά, σα γυρνάει σπίτι, να βρίσκει μια γυναίκα αφοσιωμένη,
μια γυναίκα γαλήνια, να τον περιμένει υπομονετικά.
Πάει, γέρασε ο φίλος μας, και η μοναξιά του ’γινε βάρος.
Οι περαστικοί διαβάτες είναι πάντα οι ίδιοι· ο ήλιος
και η βροχή, απαράλλακτοι· και το χάραμα, έρημος.
Δεν αξίζει τον κόπο να παιδεύεται κανείς πλέον,
και να βγαίνει έξω στη φεγγαράδα, άμα κανείς δεν τον περιμένει,
αλήθεια σας λέω, δεν αξίζει τον κόπο.

(μετάφραση :  Σπύρος Δόικας)  / πηγή : http://yannisstavrou.blogspot.gr

photo Maria Andreadou

Τα 51 έργα παρουσιάζουν, μέσα από την προσωπική ματιά του κάθε καλλιτέχνη, απόψεις των λιμανιών, διαφορετικές όψεις της θάλασσας, μεσαιωνικά πλοία που είναι γνωστά από ιστορικούς χάρτες, ή αποκαλύφθηκαν σε ανασκαφές και στιγμές της ζωής των ανθρώπων που εργάζονται στα λιμάνια. Η έκθεση διοργανώνεται στο πλαίσιο του έργου «ΛΙΜΗΝ. Πολιτιστικά Λιμάνια από το Βόρειο Αιγαίο στη Μαύρη Θάλασσα» που υλοποιεί το ΕΚΒΜΜ με χρηματοδότηση από το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα: «Black Sea Cross Border Cooperation Program». Στόχος του έργου είναι η προβολή και ανάδειξη του βυζαντινού-μεσαιωνικού πολιτισμού που σώζεται στα λιμάνια του Βορείου Αιγαίου και της Μαύρης Θάλασσας καθώς και η καθιέρωση του θεσμού «Πολιτιστικό λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας». Στο πλαίσιο του έργου το ΕΚΒΜΜ διοργανώνει εν πλω διεθνές επιστημονικό συμπόσιο με τίτλο: «Πολιτιστικά λιμάνια από το Βόρειο Αιγαίο στη Μαύρη Θάλασσα. Μεσαιωνικά –Σύγχρονα δίκτυα», στη διάρκεια πολιτιστικής κρουαζιέρας. Θα συμμετάσχουν αρχαιολόγοι, ιστορικοί τέχνης, επιστήμονες εξειδικευμένοι στο χώρο του πολιτισμού και του τουρισμού καθώς και εκπρόσωποι διεθνών οργανισμών, πολιτιστικών και τουριστικών φορέων από την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Βουλγαρία, την Ουκρανία, τη Γεωργία και τη Ρουμανία. Η έκθεση «Ωδή στη Θάλασσα» θα αποτελέσει την εναρκτήρια εκδήλωση του διεθνούς επιστημονικού συμποσίου. Επικεφαλής και συντονιστής του έργου είναι το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων, ενώ στην υλοποίησή του συνεργάζονται επτά φορείς από έξι χώρες (Ελλάδα, Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία, Γεωργία), με στόχο τη μελέτη, ανάδειξη και μουσειακή προβολή της μεσαιωνικής πολιτιστικής κληρονομιάς των λιμανιών που περιλαμβάνονται στο έργο. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν σήμερα, Παρασκευή στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά στις 19:30. Η έκθεση θα διαρκέσει έως 31 Οκτωβρίου.

 

 

ΛYΠΑΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς.

ΟΛΟΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων, και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε. Περισσότερο κι από τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά…

ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ ΦΤΑΝΕΙ στα αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων, απελπισμένων γυναικών, παιδιών, που είναι θύματα ενός συστήματος που ξέρει μόνο να βασανίζει και να φυλακίζει αθώους ανθρώπους.

ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΝΕ, ΛΕΩ: ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΤΕ. Η τωρινή μας δυστυχία δεν είναι παρά το πέρασμα της πλεονεξίας και της σκληρότητας εκείνων που φοβούνται την πρόοδο του ανθρώπου…

ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ. Και η δύναμη που αφαίρεσαν από τον λαό θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά. Όσο οι άνθρωποι πεθαίνουν, η ελευθερία δεν θα αφανιστεί ποτέ».

[Πηγή: www.doctv.gr]

Γιάννα στις 13 Ιουνίου 2015

Με τα εγκαίνια μιας εξαιρετικής έκθεσης θα γιορτάσει το Μουσείο Ακρόπολης τα έκτα του γενέθλια. Το επόμενο Σάββατο, 20 Ιουνίου, ημέρα των γενεθλίων του, θα εγκαινιαστεί η έκθεση «Σαμοθράκη. Τα μυστήρια των μεγάλων θεών».

 

262 πολύτιμα εκθέματα από το Μουσείο Σαμοθράκης ταξίδεψαν στην Αθήνα για την έκθεση του Νέου Μουσείου Ακρόπολης

 

Αποτελεί προϊόν συνεργασίας του μουσείου με τις Εφορείες Αρχαιοτήτων Ροδόπης και Εβρου και του ειδικού στις αρχαιότητες της Σαμοθράκης, αφοσιωμένου αρχαιολόγου Δημήτρη Μάτσα.

 

Ο κ. Μάτσας επιμελείται την ανακαίνιση και επανέκθεση του Μουσείου Σαμοθράκης και δέχτηκε με χαρά την πρόταση να στείλει μερικά από τα πολύτιμα εκθέματα, 262 συνολικά, στην Αθήνα. Μάλιστα, αρκετά από τα έργα έχουν σταλεί εδώ και καιρό, ώστε να συντηρηθούν.

 

Η περιοδική έκθεση θα ανοίξει για το κοινό στις 9.00 μ.μ. και θα λειτουργεί στο ισόγειο, μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου. Το πρωί της Κυριακής 21 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί επιστημονική ημερίδα με ανακοινώσεις από τις πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες στη Σαμοθράκη.

 

Θα παρουσιαστούν ευρήματα από τις ανασκαφές του Ιερού των Μεγάλων Θεών, της Νεκρόπολης του οικισμού και της μινωικής εγκατάστασης στο Μικρό Βουνί, τα οποία για πρώτη φορά βγαίνουν έξω από το νησί. Θα υπάρχουν και αναπαραστάσεις των ιερών κτιρίων και των μυστηριακών τελετουργιών που γίνονταν σε ψηφιακά βίντεο, καθώς και εικόνες του φυσικού τοπίου σε ταινία – ντοκιμαντέρ του Κώστα Γαβρά, που θα προβληθεί πρώτη φορά.

 

Η συγκεκριμένη αρχαιολογική έκθεση εγκαινιάζει μια σειρά από άλλες που θα πραγματοποιηθούν στο Μουσείο Ακρόπολης σε συνεργασία με τις Περιφέρειες της χώρας. Στόχος είναι η προβολή στο ευρύ κοινό σημαντικών αλλά σχεδόν άγνωστων εκθεμάτων.

 

Η Σαμοθράκη αποτελεί μια θαυμάσια επιλογή, καθώς πρόκειται για έναν εξαιρετικό τόπο, τόσο από αρχαιολογική όσο και από άποψη ιδιαίτερων φυσικών χαρακτηριστικών, που κάνουν το νησί μοναδικό.

 

Η μυστηριακή λατρεία των Μεγάλων Θεών (που συνοδευόταν με τελετές ώστε οι μυημένοι να εξασφαλίζουν προστασία από κινδύνους της θάλασσας, αλλά και ευτυχία στη μετά θάνατο ζωή) ξεπέρασε τα σύνορα του νησιού ήδη από τα αρχαϊκά και κλασικά χρόνια, ενώ την ελληνιστική περίοδο γοήτευσε πολλούς επώνυμους και μεγάλους ηγεμόνες, όπως τον Φίλιππο Β’, την Αρσινόη και τον Πτολεμαίο Β” Φιλάδελφο, που αφιέρωσαν στο ιερό πολυτελή κτίρια.

 

Την ίδια μέρα, στις 9 μ.μ., η Φιλαρμονική Ορχήστρα Πνευστών και η Χορωδία του Δήμου Αθηναίων θα παρουσιάσουν στο προαύλιο του Μουσείου συναυλία με τίτλο «Αρωμα Παλιάς Αθήνας», με μελωδίες του μεσοπολέμου, του κινηματογράφου και της ελληνικής οπερέτας.

 

Οι εκθεσιακοί χώροι και το εστιατόριο του Μουσείου θα παραμείνουν ανοιχτά από τις 8 το πρωί έως τα μεσάνυχτα και η είσοδος θα είναι μειωμένη (3 ευρώ) για όλους.

 

 

Μαράκι στις 15 Μαΐου 2015

«Θεραπευτικές Κατοικίες», ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους από τον παραγωγό Ντάνιελ Μάκλερ, το οποίο καταγράφει τη δουλειά της Οργάνωσης «Οικογενειακή Φροντίδα» στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, ένα πρόγραμμα, που στην εποχή των φαρμακευτικών κοκτέιλ και των ψυχιατρικών διαγνώσεων διά βίου, βοηθά τους ανθρώπους να θεραπευτούν από την ψύχωση χωρίς φάρμακα.

Η Οργάνωση, με εμπειρία πάνω από 20 χρόνια, προσφέρει σε ανθρώπους που έχουν εγκαταλειφθεί από την παραδοσιακή ψυχιατρική την ευκαιρία να ξεκινήσουν μια τελείως καινούργια ζωή φιλοξενούμενοι σε οικογένειες, κυρίως αγροτικές οικογένειες στη Σουηδική επαρχία.

Οι οικογένειες που φιλοξενούν επιλέγονται όχι με βάση κάποιες ψυχιατρικές γνώσεις, αλλά για τη σταθερότητα, την ενσυναίσθηση και την επιθυμία τους να προσφέρουν. Οι άνθρωποι ζουν με αυτές τις οικογένειες για πάνω από ένα χρόνο ή δύο και γίνονται αναπόσπαστο μέρος ενός οικογενειακού συστήματος που λειτουργεί. Μέλη του προσωπικού προσφέρουν εντατική ψυχοθεραπεία στους άμεσα ενδιαφερόμενους και εντατική εποπτεία στις οικογένειες που φιλοξενούν.

Η Οργάνωση «Οικογενειακή Φροντίδα» αποφεύγει να χρησιμοποιεί διαγνώσεις, διαθέτει μια δομή που βοηθά τους ανθρώπους να διακόψουν τα ψυχοφάρμακα με ασφαλή τρόπο και προσφέρει τις υπηρεσίες της δωρεάν στο πλαίσιο της Σουηδικής κοινωνικής ιατρικής.

Το ντοκιμαντέρ «Θεραπευτικές Κατοικίες» συγκεντρώνει συνεντεύξεις από άμεσα ενδιαφερόμενους, αγροτικές οικογένειες και μέλη του προσωπικού παρουσιάζοντας ένα δυναμικό όραμα για τη θεραπεία χωρίς φάρμακα. Παράλληλα, αποτελεί μια αποκαλυπτική κριτική του ιατρικού μοντέλου της ψυχιατρικής.

To ντοκιμαντέρ ( με Ελληνικους υποτιτλους ) μπορειτε να παρακολουθησετε εδω : https://youtu.be/vOkT5376MfI

πηγη : http://koinonikokafeneio.gr