Νέα από όλον τον Κόσμο

Γιάννα στις 16 Οκτωβρίου 2016

Προφανώς θα σκέφτεστε πως μια πόλη χωρίς χρήμα, θρησκεία και πολιτικό

σύστημα, θα μπορούσε να υπάρξει μόνο στα αρχαία χρόνια. Παρόλα αυτά, μια

τέτοια πόλη υπάρχει και λειτουργεί στις μέρες μας, στα πλαίσια της

αναζήτησης μιας εναλλακτικής λύσης προς κάτι καλύτερο για τον άνθρωπο. Η

πόλη, γνωστή ως «Auroville», αναγνωρίστηκε ως διεθνής οντότητα λίγο μετά

την ίδρυσή της το 1968. Βρίσκεται στη Νότια Ινδία, 150 χιλιόμετρα από τη

μεγαλούπολη Τσενάι. Οι κάτοικοι της «Auroville» προέρχονται από 50

διαφορετικές χώρες και κουλτούρες και δεν λειτουργούν σύμφωνα με πολιτικά

μορφώματα, θρησκευτικές οργανώσεις και χρηματο-οικονομικά συστήματα. Τα

κτίρια της πόλης εμπνέουν θαυμασμό, αφού όλα είναι κατασκευασμένα σύμφωνα

με πειραματικές αρχιτεκτονικές τεχνικές ώστε να λειτουργούν εκμεταλλευόμενα

πλήρως τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η Mirra Alfassa, ή όπως είναι

γνωστή η «Μητέρα», ίδρυσε την πόλη με την ιδέα του να υπάρχει τουλάχιστον

ένα μέρος σε αυτόν τον κόσμο όπου κανένας άνθρωπος να μην μπορεί να

ισχυριστεί ότι είναι δικό του. «Θα πρέπει να υπάρξει ένα μέρος όπου κανένα

κράτος να μην μπορεί να αξιώνει πως είναι δικό του. Όπου όλοι οι άνθρωποι

θα έχουν μια ειλικρινή φιλοδοξία να ζήσουν ελεύθεροι ως πολίτες του κόσμου,

υπακούοντας μόνο μία αρχή: Την υπέρτατη αλήθεια! Ένα μέρος όπου θα

επικρατεί ειρήνη, ομόνοια και αρμονία, όπου όλα τα άγρια ένστικτα του

ανθρώπου θα χρησιμοποιούνται για να παλέψει τις αιτίες των δεινών και της

μιζέριας του, για να ξεπεράσει την αδυναμία και την άγνοιά του και για να

θριαμβεύσει απέναντι στους περιορισμούς και τις δυσλειτουργίες του. Ένα

μέρος όπου η ανάγκη για πνευματικότητα θα υπερισχύει της ικανοποίησης των

επιθυμιών, των παθών και της αναζήτησης για κέρδος.»Η «Auroville» εργάζεται

καθημερινά για να γίνει το φωτεινό παράδειγμα και για άλλες πόλεις που

αναζητούν μια πιο αυτόνομη, και ταυτόχρονα βιώσιμη, λύση. Προς το παρόν η

πόλη λειτουργεί με ένα αγροτικό σύστημα πολυ-καλλιεργειών που συνδυάζει

δέντρα με φρούτα, χωράφια με σιτάρι και οπωροκηπευτικά δέντρα σε μια έκταση

160 εκταρίων που χωρίζεται σε 15 φάρμες. Τα γαλακτομικά προϊόντα παράγονται

επίσης στην πόλη και τα φρούτα είναι πάντα εντός εποχής. Η μοναδική αυτή

πόλη, προστατεύεται από την UNESCO η οποία πιέζει τις καταστάσεις ώστε το

παράδειγμα της «Auroville» να μεταδοθεί σε όλον τον κόσμο, κι έτσι να πάρει

η πλειονότητα των ανθρώπων μια γεύση για το πώς μπορεί να είναι η ζωή για

τις μελλοντικές γενιές.

 

 

Γιάννα στις 7 Σεπτεμβρίου 2016

H Σουηδία έβαλε τέλος στο 8ώρο και προχώρησε σε μια προοδευτική κίνηση να εισάγει ένα νέο μοντέλο, που θέλει τους εργαζομένους να δουλεύουν μόνο 6 ώρες την ημέρα.

Πέρυσι, η σουηδική κυβέρνηση επέλεξε να χρηματοδοτήσει τη διεξαγωγή πειράματος σε γηροκομείο, με τους νοσηλευτές να εργάζονται έξι ώρες την ημέρα. Σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου τα αποτελέσματα ήταν υπέρ του 6ώρου.

Ενας από τους τρόπους μελέτης ήταν η μέτρηση της παραγωγικότητας σε σύγκριση με την ποιότητα φροντίδας των ασθενών.

Τα ευρήματα έδειξαν πως στη διάρκεια του έτους, η συντριπτική πλειοψηφία των νοσηλευτών, που εργάζονταν για 6 ώρες ήταν πιο παραγωγικοί σε σύγκριση με εκείνους που δούλευαν περισσότερο.

Αναλύοντας τα αποτελέσματα, οι μελετητές ανέφεραν πως υπήρξαν και άλλα πλεονεκτήματα. Οσοι δούλευαν 6ώρο ήταν σχεδόν τρεις φορές λιγότερο πιθανό να πάρουν άδεια δύο εβδομάδων, ενώ μειώθηκε κατά το ήμισυ το ποσοστό που ζητούσε αναρρωτική.

Μάλιστα, οι εργαζόμενοι φάνηκαν να είναι και πιο υγιείς και πιο ευτυχισμένοι.

Πολλές επιχειρήσεις στην σκανδιναβική χώρα έχουν εφαρμόσει το συγκεκριμένο εργασιακό μοντέλο, του οποίου τα οφέλη ήταν γνωστά ήδη πριν από χρόνια. Η Toyota το εφήρμοσε πριν από 14 χρόνια στα κέντρα, που κάνει σέρβις στο Γκέντεμποργκ. Οπως διαπιστώθηκε και τότε, το προσωπικό ήταν πιο χαρούμενο, ενώ τα κέρδη αυξήθηκαν κατά 25%.

Γιάννα στις 14 Αυγούστου 2016

Μια νέα έρευνα έδειξε ότι τα δελφίνια «τραγουδούν» στα μικρά τους όταν βρίσκονται στη μήτρα τους. Τα δελφίνια χρησιμοποιούν «σφυρίγματα-υπογραφές» για να εντοπίζει το ένα το άλλο και να επικοινωνούν μεταξύ τους. Όπως εμείς οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε τα ονόματα. Οι μητέρες δελφίνια έχει παρατηρηθεί ότι  επινοούν ένα σφύριγμα-υπογραφή για το μωρό τους, μήνες πριν τη γέννηση του και έως δύο εβδομάδες μετά.

Αυτό έχει μελετηθεί στο παρελθόν, αλλά αυτή η νέα έρευνα εξέτασε τα ποσοστά αυτών των σφυριγμάτων και αν αλλάζουν μετά τη γέννηση. Η Audra Ames, καθηγήτρια Συμπεριφοράς Θαλάσσιων Θηλαστικών και επικεφαλής του εργαστηρίου Νόησης στο Πανεπιστήμιο του Southern Mississippi, παρουσίασε μερικά από τα ευρήματά της στο ετήσιο συνέδριο του American Psychological Association, όπως αναφέρει το Live Science.

«Υποτίθεται ότι αυτό είναι μέρος μιας διαδικασίας αποτύπωσης», δήλωσε η Ames στο  Live Science κατά τη διάρκεια του συνεδρίου

«Εμείς βλέπουμε ότι τα ανθρώπινα μωρά αναπτύσσουν μια προτίμηση για τη φωνή της μητέρας τους κατά το τελευταίο τρίμηνο της κύησης. Δεν ξέρω αν αυτό είναι κάτι που συμβαίνει εδώ στην περίπτωση των δελφινιών, αλλά θα μπορούσε να είναι κάτι παρόμοιο», πρόσθεσε.

Οι επιστήμονες κατέγραψαν 80 ώρες ήχου – δύο μήνες πριν και δύο μήνες μετά τον τοκετό – σε μια δεξαμενή στο Six Flags Discovery Kingdom στο Vallejo της Καλιφόρνια. Η κατασκευή ήταν η κατοικία ενός κοπαδιού δελφινιών, συμπεριλαμβανομένου ενός 9χρονου θηλυκού  που ήταν έγκυος (το μωρό της αργότερα ονομάστηκε Mira). Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η μητέρα επινόησε ένα νέο σφύριγμα που εντάθηκε γύρω από τη γέννηση και στη συνέχεια άρχισε να μειώνεται κατά τους μήνες μετά τη γέννηση. Βρήκαν επίσης ότι τα άλλα δελφίνια στην περιοχή, παρέμειναν πιο ήσυχα σε αυτό το χρονικό διάστημα, κάτι το οποίο οι επιστήμονες θεωρούν ότι ήταν μια συνειδητή προσπάθεια τους να μην μπερδέψει τους ήχους το μικρό και να διασφαλισθεί ότι «δεν θα αποτυπώσει λάθος σφύριγμα-υπογραφή».

Επιπλέον, καθώς η μητέρα άρχισε να μειώνει τις επαναλήψεις της, τα άλλα δελφίνια της ομάδας άρχισαν να αυξάνουν τα ποσοστά των δικών τους σφυριγμάτων.

 

 

Γιάννα στις 14 Αυγούστου 2016

Μια καμηλοπάρδαλη μπορεί να καθαρίσει τα αφτιά της με τη γλώσσα της.

Εκατομμύρια δέντρα φυτεύονται κατά λάθος από σκίουρους που θάβουν σπόρους και μετά ξεχνάν πού τους κρύψανε.

Το να φας ένα μήλο είναι πιο αποτελεσματικό από ένα καφέ για να κρατηθείς ξύπνιος.

Τα μυρμήγκια τεντώνονται το πρωί όταν ξυπνάνε τεντώνονται

Το ανθρώπινο όργανο που μπορεί να αυξήσει το μήκος του 20 φορές είναι. . . .Η κόρη του ματιού

Υπάρχει ένα μόνο τρόφιμο που δεν χαλάει: Το μέλι

Τα δελφίνια κοιμούνται με το ένα μάτι ανοιχτό

Τα νύχια των χεριών μεγαλώνουν 4 φορές περισσότερο από των ποδιών.

Το μάτι της στρουθοκαμήλου είναι μεγαλύτερο από τον εγκέφαλό της.

Οι δεξιόχειρες ζουν κατά μέσο όρο 9 χρόνια περισσότερο από τους αριστερόχειρες.

Το “κουάκ” της πάπιας δεν έχει αντίλαλο. Και κανείς δεν ξέρει γιατί.

Ο πιο δυνατός μυς του ανθρώπινου σώματος είναι… η γλώσσα.

Είναι αδύνατο να φταρνιστείς με τα μάτια ανοιχτά.

Μια μόνο σταγόνα λάδι μηχανής είναι ικανή να κάνει 25 λίτρα νερού μη πόσιμο.

Οι χιμπατζήδες και τα δελφίνια είναι τα μόνα ζώα μαζί με τον άνθρωπο που μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη.

Το γέλιο κατά τη διάρκεια της ημέρας κάνει τον βραδινό ύπνο καλύτερο.

 

 

Γιάννα στις 17 Ιουλίου 2016

Άκης Τεμπερίδης(όταν επέστρεψε από τον γύρο του κόσμου):  Δείχνω ανήσυχος; Ίσως επειδή στη Νουαντιμπού της Μαυριτανίας, βγήκαμε από το δρόμο και κάναμε 600 χλμ. μέσα στην άμμο της Σαχάρας και μάλιστα σε μια ναρκοθετημένη περιοχή, μέχρι το Ατάρ. Με σωστή χρήση του GPS, ούτε χαθήκαμε ούτε πατήσαμε κάποια νάρκη. Mέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου 2010 όλα ήταν ξεκάθαρα μέσα μου. Παρότι για τρισήμισι χρόνια είχαμε ζήσει σαν τσιγγάνοι, σε συνθήκες δύσκολες έως πολύ επικίνδυνες, είχα βρει εσωτερική ισορροπία.

Η επιστροφή αποδείχτηκε δύσκολη για χίλιους δυο λόγους, τον εξής ένα ουσιαστικά: το ταξίδι είναι εθιστική εμπειρία. Και η ρουτίνα σκοτώνει! Η νομαδική ζωή μπήκε για τα καλά στο πετσί μας. Προσπάθησε να έρθεις στη θέση δύο ανθρώπων που επί τρισήμισι χρόνια δεν ήξεραν πού θα νυχτώσουν και τι θα τους ξημερώσει. Φαντάσου να έλειπες 1177 ημέρες και μέσα σε αυτές να είχες καλύψει 168.000 χιλιόμετρα σε 67 διαφορετικές χώρες και στις πέντε ηπείρους…

Πολλοί μας έγραψαν όσο ταξιδεύαμε: «Πόσο θα ήθελα να κάνω το ίδιο. Να είχαμε τα λεφτά μόνο… Και με το παιδί τι θα κάνουμε; Στην άλλη ζωή…». Το δικό μας όνειρο έμοιαζε με όνειρο όλων, όμως δεν είναι έτσι. Οι άνθρωποι χτίζουμε τη ζωή μας έτσι ώστε να μην μπορούμε να ξεκολλήσουμε από  τις υποχρεώσεις.

Δημιουργούμε υποχρεώσεις καθημερινά, που γκρεμίζουν τα όνειρά μας και συνθέτουν το άλλοθι για να μην τα κυνηγάμε. Πάντα θα υπάρχει μια ανειλημμένη υποχρέωση για να μην ασχολούμαστε με τα μεγάλα πράγματα της ζωής: το ταξίδι, τον έρωτα ή την τέχνη. Τελικά όλοι κάνουμε αυτό που μας αξίζει, κι ας μην το παραδεχόμαστε. Αυτό που μπορούμε είναι αυτό που θέλουμε στη ζωή. Προσωπικά, το να ταξιδέψω στον κόσμο ήταν το όνειρό μου. Για χάρη του ονείρου αυτού ήμασταν έτοιμοι, με τη σύντροφό μου, να θυσιάσουμε τα πάντα: το σπίτι, την οικογένεια και την καριέρα του καθενός μας. Ακόμη κι αν έχανα τη ζωή μου σ΄αυτό το ταξίδι, θα άξιζε τον κόπο. Ποιος παρατηρεί ποιον; Ένας ανήλικος χιμπατζής,που έχει περιμαζέψει μία Γαλλίδα ακτιβίστρια στο Καμερούν, ποζάρει στην κάμερα. Τα πανέξυπνα αυτά πλάσματα, οι ντόπιοι ενίοτε τα τρώνε ή στην καλύτερη περίπτωση τα πουλούν για pet! Πακέτο με τον ενθουσιασμό να κατακτήσουμε τον κόσμο και να κάνουμε όποια τρέλα μάς κατέβαινε στο κεφάλι, πήγαιναν και οι φοβίες μας: Να μην μείνει το αυτοκίνητο στη μέση του πουθενά. Μην πάθουμε κάποιο ατύχημα. Να μην ξεμείνουμε από χρήματα. Και, βέβαια, να μη συμβεί κάτι πραγματικά κακό πίσω στις οικογένειές μας. Όλα τα παραπάνω συνέβησαν μέσα στο ταξίδι.

«Οι μεγάλοι εχθροί ενός γύρου του κόσμου; Η τηλεόραση και ο καναπές! Για να το κάνεις κι εσύ, δεν χρειάζεσαι μια περιουσία, ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό σου χρειάζεσαι. Και να θυσιάσεις το βόλεμά σου».

Τι να πρωτοθυμηθώ από περιπέτειες; Την πρώτη μας νύχτα σε έναν αμμόλοφο της Σαχάρας; Τα 600 χιλιόμετρα με πλοηγό το GPS στην έρημο, δίπλα σε θαμμένες νάρκες; Τις πρώτες μου καταδύσεις στους υφάλους του Σουλαγουέζι; Την πτήση με αερόστατο στην Καππαδοκία; Την ελεύθερη πτώση στη Ναμίμπια και στο Σίδνεϊ, τη βουτιά με τους λευκούς καρχαρίες στη Νότια Αφρική; Τα σαφάρι στην Αφρική; Τους γορίλες στην ομίχλη του Κόνγκο; Τη συμβίωση με τους Μασάι και τους Χατζάμπε ή το νυχτερινό ταξίδι με καΐκι στο αρχιπέλαγος της Μοζαμβίκης; Τη φιλοξενία του Ιράν; Τους Καλάσα και το δάσκαλο Λερούνη στο Πακιστάν;Την οδήγηση στα 5.600 μέτρα –πάνω στο Κασμίρ και το Λαντάκ; Το σκαρφάλωμα, νυχτιάτικα, στο χιονισμένο Χουάινα Ποτοσί της Βολιβίας; Στο Σίδνεϊ φτάσαμε εντελώς μόνοι και φύγαμε έχοντας αποκτήσει μερικούς αξέχαστους φίλους, μετά από μία συγκινητική βραδιά με την Ελευθερία Αρβανιτάκη στο Opera House. Τις περισσότερες φορές νιώθαμε σαν να ζούμε σε ένα ντοκιμαντέρ, στο οποίο πρωταγωνιστούσαμε εμείς και το Land Rover μας. Ποτέ δεν πήραμε τον εύκολο δρόμο. Νιώσαμε στο πετσί μας αυτό που εννοούσε ο Καβάφης, ότι το ταξίδι είναι πιο σημαντικό από την Ιθάκη. Μέρα με τη μέρα, τα στερεότυπα που είχαμε –όπως όλοι– για τον κόσμο, άλλοτε ανατρέπονταν και άλλοτε επιβεβαιώνονταν. Περιμέναμε εχθρικότητα στις μουσουλμανικές χώρες, κι όμως εκεί βρήκαμε τους πιο φιλόξενους ανθρώπους. Μας φόβιζαν για τους μαύρους οι λευκοί της νότιας Αφρικής, όμως κανείς δεν μας πείραξε. Φοβόμασταν το πέρασμα από τα μέρη των Ταλιμπάν στο Β.Δ. Πακιστάν ή από τις περιοχές των καρτέλ στο Μεξικό, όμως βία δεν είδαμε σε καμία περίπτωση. Στο Μπουρούντι, σε μια κοινότητα προσφύγων του εμφυλίου πολέμου, λίγο έξω από την Μπουζουμπούρα, ακολουθώντας ανθρωπιστική αποστολή της ελληνικής οργάνωσης «Γιατροί της Καρδιάς».

Ένα άλλο δίδαγμα –το καλύτερο ίσως απ’ όλο το ταξίδι– ήταν ότι οι άνθρωποι δεν είναι κακοί.

Όποιος πιστεύει ότι μακριά από την Ευρώπη είναι πιο πιθανό να τον σκοτώσουν ή να τον κλέψουν είναι μακριά νυχτωμένος και αταξίδευτος. Τα ρεπορτάζ της τηλεόρασης ασχολούνται αποκλειστικά με τις κακές ειδήσεις. Οι τηλεοπτικές εικόνες που μας μένουν στο υποσυνείδητο δίνουν μια εσφαλμένη εικόνα του πλανήτη,κι αυτό είναι ένα καλό άλλοθι να μην ταξιδεύουν οι άνθρωποι όσο θα έπρεπε. Με την εξής λογική: ότι ο δικός τους τόπος είναι ο καλύτερος και ο πιο ασφαλής. Όταν κάποιος ταξιδεύει με τις φοβίες του, αυτές είναι πιο πιθανό να βγουν αληθινές. Τον κίνδυνο τον έλκεις κατά κάποιο τρόπο, είναι διαδραστικό φαινόμενο. Όπως διαδραστική είναι και η περιρρέουσα ενέργεια των ανθρώπων. Αν εκπέμπεις αρνητική ενέργεια, άρνηση θα εισπράξεις. Αν το βλέμμα σου είναι πονηρό, πονηριά θα πάρεις. Αν η καλημέρα σου είναι ψεύτικη, υποκρισία θα δεχτείς. Αυτό, για όσους μπλέκουν σε ιστορίες όσο ταξιδεύουν. Με έριξαν από τα 5000 μέτρα πάνω από το Σίδνεϊ με αλεξίπτωτο, όμως επέζησα. Η ελεύθερη πτώση ήταν πολύ πιο ασφαλής από την απότομη προσγείωση στην Ελλάδα ένα χρόνο αργότερα…

Επιστρέψαμε σώοι και αβλαβείς στην Ελλάδα, χωρίς να αρρωστήσουμε ποτέ σοβαρά, παρότι τρώγαμε πάντα τοπικό φαγητό και πίναμε τρεχούμενο νερό, ακόμη και στην Ινδία (όχι όμως στην κεντρική Αφρική!). Αλλά κι αν κολλούσαμε μαλάρια, για παράδειγμα, τι θα γινόταν; Τα θεωρούσα λογικά όλα αυτά πριν φύγουμε. Αν με όλα τα παραπάνω δεν πείστηκες κι εσύ να σηκωθείς και να κάνεις το ταξίδι που ονειρεύεσαι, τι να πω; Θα το αναβάλεις μια ζωή. Δεν χρειάζεσαι μια περιουσία, ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό σου χρειάζεσαι. Α, και να θυσιάσεις το βόλεμά σου. Los Mexicanos? Ακόμη και σήμερα το σκεφτόμαστε να πάμε να ζήσουμε στο Μέξικο. Τρομερή χώρα, με μεγάλες αντιθέσεις και τις ωραιότερες πόλεις με τους πιο χαλαρούς κατοίκους του κόσμου. Σαν παλιά, ρομαντική Ελλάδα ένα πράγμα..

Οι μεγάλοι εχθροί ενός πιθανού γύρου του κόσμου; Η τηλεόραση και ο καναπές!

Αυτό ακριβώς λέω τελευταία και στον εαυτό μου, κολλημένος σε μία οικογενειακή ζωή καθημερινής ρουτίνας. Περιττό να πω ότι δεν βλέπω την ώρα να ξαναφύγουμε. Κι όμως έχω καταντήσει να ψελλίζω τα λόγια που κάποτε μας έγραφαν άλλοι: «Μα πόσο θα ήθελα να κάνω το ίδιο. Να είχαμε τα λεφτά μόνο… Και με το παιδί τι θα κάνουμε; Στην άλλη ζωή…». Άλλη ζωή; Δεν υπάρχει. Σ’ αυτήν που έχουμε θα το παλέψω για να ταξιδέψουμε ξανά! Ναι με το παιδί!

Πηγή : Andro.gr

 

 

Γιάννα στις 5 Μαΐου 2016

Whilst on a road trip in Iceland, we stumbled across a sea of old lava flows that has, over the centuries, been blanketed in thick, green layer of moss.

 

During a snow storm I decided to head over to Bryce Canyon NP and enjoy the freshly fallen snow. Visibility was down to almost zero, but then I found this single tree right next to a snow drift and knew this would be my shot.

 

This picture was taken during Mt. Bromo eruption, the horse seems a little agitated due to the sound of the eruption.

 

Spring season in japan, People love to walk in this blue carpet flowers (Nemophila blue flowers) at Hitachi seaside park Ibaraki.

Devotees carrying the palki, sedan chair, of Shiva. The Shiva's Temple, known as Khandoba locally, is a very famous temple situated in the town of Jejuri, in Maharashtra, India. Every year on the day of Somvati Amavasya - a no moon day - thousands of devotees arrives at the temple. The festival's main ritual is offering of turmeric powder by the devotees. Such large quantities of turmeric powder are used that all the devotees and the temple ground are covered in yellow colour of the turmeric.

 

This amazing stacked architecture of Hong Kong shows the housing of its rather dense population. It's visually striking to understand that your whole horizon is built from people's lit windows. It shocks you that each life so big and important to the person himself and his close circle looks just like a tiny star in a huge sky next to millions of the same stars.

 

Stunning peaks & thousands of King Penguins on South Georgia in soft early sunrise. The photography challenge was to resist shooting only Penguin close-ups (very tempting for sure) & step back occasionally to be equally amazed by the landscape in which they live. Special Bonus: It was 100 years to the month that Shackeltonís boat (Endurance) finally went under the Antarctic pack ice (Nov 1915), precipitating his epic traverse of South Georgia, before finding help at nearby Stromness (1916).

Γιάννα στις 3 Μαΐου 2016

«Θηλάζω ελαφάκια γιατί για εμένα είναι σαν παιδιά μου», λέει η Roshini Bishnoi μέλος της φυλής Bishnoi εξηγώντας την παράδοση που κρατάει εδώ και 550 χρόνια

Κάτω από τον ηλιόλουστο ήλιο μια γυναίκα θηλάζει από τον έναν μαστό το μωρό της και από τον άλλο ένα ορφανό ελαφάκι. Η εικόνα μπορεί να μας σοκάρει και να μας παραξενεύει αλλά για την εικονιζόμενη γυναίκα από το Rajasthan της Ινδίας αυτό είναι κάτι συνηθισμένο.

Τα ζώα εκεί τα αντιμετωπίζουν και τα φροντίζουν σαν να είναι μέλη της οικογένειάς τους.

«Θηλάζω ελαφάκια γιατί για εμένα είναι σαν παιδιά μου», λέει στην dailymail η Roshini Bishnoi μέλος της φυλής Bishnoi εξηγώντας την παράδοση που κρατάει εδώ και 550 χρόνια και συνεχίζει:

«Φροντίζουν τα πάντα για να ζήσουν μια υγιή ζωή. Τα κρατάμε προστατευμένα μέσα στα σπίτια μας για να μην τα σκοτώσουν επικίνδυνα ζώα, όπως άγριοι σκύλοι. Αν τραυματιστούν μένουν μαζί μας και τα προσέχουμε όπως τα παιδιά μας».

 

«Οι γονείς μου δεν έκαναν διακρίσεις ανάμεσα σε εμένα και το ελαφάκι μας. Ημασταν μια οικογένεια και είναι μέρος της θρησκείας μας να τα προστατεύουμε…», λέει κάτοικος του χωριού.

Η φυλή των Bishnoi, που είναι πολύ υπερήφανη για το έθιμό της αυτό και αριθμεί περίπου 2.000 οικογένειες-μέλη.

 

Διαβάστε πεΘηλάζω ελαφάκια γιατί για εμένα είναι σαν παιδιά μου», λέει η Roshini Bishnoi μέλος της φυλής Bishnoi εξηγώντας την παράδοση που κρατάει εδώ και 550 χρόνια.

Γιάννα στις 24 Απριλίου 2016

Από την Ιωάννα

Με τρεμάμενη φωνή ο Φιντέλ Κάστρο εκφώνησε την αποχαιρετιστήρια ομιλία του στο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας λέγοντας στα μέλη του συνεδρίου πως σύντομα θα πεθάνει. Παράλληλα, ο Kάστρο κάλεσε τα μέλη του Κόμματος να «βοηθήσουν ώστε οι ιδέες του να παραμείνουν ζωντανές».

«Σύντομα θα είμαι 90 χρονών», είπε ο Κάστρο, στη μεγαλύτερης διάρκειας δημόσια εμφάνιση που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια « για όλους έρχεται η ώρα μας, αλλά οι ιδέες των Κουβανών Κομμουνιστών θα παραμείνουν ως απόδειξη σε αυτόν τον πλανήτη ότι αν λειτουργήσουν με θέρμη και αξιοπρέπεια, μπορούμε να πράξουμε  τα υλικά και τα πολιτιστικά αγαθά που χρειάζονται οι άνθρωποι. Και πρέπει να πολεμήσουμε χωρίς ανακωχή για την απόκτησή τους», υπογράμμισε ο Φιντέλ Κάστρο. .

Ο 89χρονος ιστορικός ηγέτης της χώρας αποθεώθηκε από τα μέλη του κόμματος, που φώναζαν ρυθμικά το μικρό του όνομα, σύμφωνα με τα κρατικά ΜΜΕ, που μετέδωσαν μαγνητοσκοπημένη την εκδήλωση. Φορώντας φόρμα και μιλώντας καθιστός, η φωνή του Κάστρο ήταν δυνατή αλλά ενίοτε έτρεμε, ενώ έκανε παύσεις για να ρίξει μια ματιά στο χειρόγραφο της ομιλίας του, ενώ ευχαρίστησε όλα τα μέλη του κόμματος που συγκεντρώθηκαν για την ομιλία του.

Γιάννα στις 10 Απριλίου 2016

Δεν έχει μαθήματα ή διάβασμα. Ούτε καν θρανία. Μόνο κήπους με φυτά, θερμοκήπια και ζωάκια της φάρμας. To Nursery Fields Forever είναι ένα μέρος όπου μαθαίνει στα παιδιά πως να είναι κοντά στη φύση αλλά και το πώς να την καλλιεργούν. Το σχολείο βρίσκεται στη Ρώμη και πήρε το Α’ βραβείο στον διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό AWR.

Εδώ ο σκοπός δεν είναι να μάθουν τα παιδιά εγκυκλοπαιδικά πράγματα αλλά μέσα από την ίδια τους την επαφή με τη φύση, να αποκτήσουν γνώσεις, υπευθυνότητα και εμπειρίες από πρώτο χέρι. Το τι σημαίνει η καλλιέργεια των λαχανικών, πως περιποιείται κανείς ένα ζωάκι φάρμας αλλά και πως λειτουργούν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, είναι μόνο λίγα από αυτά που μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στο οικολογικό αυτό σχολείο, που λειτουργεί αποκλειστικά με φωτοβολταϊκά και ανεμογενήτριες. Εδώ δεν υπάρχει τυπικό ωράριο ούτε πρόγραμμα μαθημάτων. Μόνο καλλιέργεια της ελευθερίας αλλά και της υπευθυνότητας που τη συνοδεύει. Έτσι τα παιδιά διαχειρίζονται μόνα τους, υπό την καθοδήγηση των δασκάλων, το ζήτημα της τροφής και της ανάπτυξης, μέσα από μια νέα, ολιστική προσέγγιση που συνδυάζει τη φύση με την καλλιέργεια τροφίμων.

Παιχνίδι, φύση και τεχνική συνδυάζονται μέσα σε φυτώρια γεμάτα λαχανικά. Η ανάπτυξη των παιδιών ενθαρρύνεται και μέσα από την αλληλεπίδρασή τους με τα ζώα. Τα παιδιά αποκτούν δεξιότητες, ενθαρρύνονται και παίρνουν ευθύνες και πρωτοβουλίες, μέσα σε έναν τόπο που κάνει τα πάντα να μοιάζουν με παιχνίδι. Ακόμα και παθητικά, παιδιά και βρέφη μπορούν να ωφεληθούν από  περιβάλλον του σχολείου -  φάρμας. Η επαφή με τα ζώα ωφελεί την χαλάρωση, ενισχύει την περιέργεια των μικρών αλλά «εκπαιδεύει» και το ανοσοποιητικό σύστημα να αντιστέκεται στα σε πολλά αλλεργιογόνα.

Το Nursery Fields Forever διεκδικεί χώρο ώστε το νηπιαγωγείο να μην είναι απλώς ένα μέρος όπου οι μεγάλοι κρατάνε και απασχολούν τα παιδιά αλλά ένα μέρος όπου τα ίδια τα παιδιά θα μεγαλώνουν και θα βελτιώνουν τους εαυτούς τους. Τα κλασικά συστήματα παιδείας με τα προκατασκευασμένα «one size» προγράμματα για όλους, θα μπορούσαν να μάθουν πολλά από αυτό.

 

 

H εκπαιδευτική ιστοσελίδα «Open Syllabus Explorer» κατέταξε την «Πολιτεία» του Πλάτωνα στην πρώτη θέση των βιβλίων που έχουν μελετηθεί περισσότερο στα οκτώ κορυφαία πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών και, σύμφωνα με τις διεθνείς αξιολογήσεις, κορυφαία και του κόσμου.   Τα οκτώ κορυφαία πανεπιστήμια συνθέτουν τη λεγόμενη Ivy League της ανώτατης εκπαίδευσης στις ΗΠΑ. Σε αυτήν ανήκουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα του Χάρβαρντ, του Πρίνστον, του Μπράουν, της Πενσυλβάνιας, του Γέιλ, του Κόρνελ, το πανεπιστήμιο Κολούμπια, καθώς και το Ντάρτμουθ Κόλετζ.

Την ίδια στιγμή η «Πολιτεία» είναι το δεύτερο πιο διαβασμένο βιβλίο σε όλα τα αμερικανικά πανεπιστήμια, λίστα στην οποία συμπεριλαμβάνονται δύο ακόμη σημαντικά έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας: η «Ηθική» του Αριστοτέλη και η τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος».

Οι ερευνητές της ιστοσελίδας κατέληξαν σε αυτό το αποτέλεσμα εξετάζοντας την on line βάση δεδομένων για τα βιβλία που μελετήθηκαν την τελευταία δεκαετία σε πάνω από ένα εκατομμύριο «courses» των αμερικανικών πανεπιστημίων.

Στη σχετική λίστα ακολουθούν η «Σύγκρουση των Πολιτισμών» του Σάμιουελ Χάντιγκτον, το «The Element of style» του Ουίλιαμ Στρανκ, ο «Λεβιάθαν» του Χομπς, ο «Ηγεμόνας» του Μακιαβέλι, η «Δημοκρατία στην Αμερική» του Αλέξις ντε Ντοκβίλ, η «Θεωρία της Δικαιοσύνης» του Τζον Ρόουλς, το «Γράμμα από τη φυλακή του Μπέρμιγχαμ» του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, το «Περί ελευθερίας» του Τζον Στιούαρτ Μιλ και η «Εξέλιξη της συνεργασίας» του Ρόμπερτ Άξελροντ.   Το βιβλίο που έχει μελετηθεί περισσότερο σε όλα τα αμερικανικά πανεπιστήμια είναι το «The Element of style» και ακολουθεί η «Πολιτεία» στη δεύτερη θέση, ενώ στην πέμπτη θέση είναι η «Ηθική» του Αριστοτέλη. Σε αυτήν τη λίστα βρίσκεται και το «Κομουνιστικό Μανιφέστο» του Μαρξ (τέταρτη θέση). «Ο Οιδίπους Τύραννος» είναι στην όγδοη θέση, μία πιο πάνω από τον «Φρανκενστάιν» της Μέρι Σέλεϊ.

«Υπάρχουν δύο τρόποι να λάβεις μόρφωση από την Ivy League» σημειώνει η εφημερίδα Ουάσινγκτον Ποστ, παρουσιάζοντας τη μελέτη. «Ο ένας είναι να ξοδέψεις 200.000 δολάρια για να σπουδάσεις σε ένα από τα αμερικανικά πανεπιστήμια που θεωρούνται ανάμεσα στα κορυφαία του κόσμου. Ο άλλος είναι να διαβάσεις τα βιβλία που διδάσκονται στα μαθήματα αυτών των πανεπιστημίων».

Πηγή:lifo.gr

Γιάννα στις 12 Δεκεμβρίου 2015

Η Κίνα θα επιτρέψει σε εκατομμύρια πολίτες της που στερούνταν πολιτικών εγγράφων, πρόσωπα που γεννήθηκαν κατά παράβαση της λεγόμενης πολιτικής του ενός παιδιού, να αποκτήσουν ιατρική προστασία και πρόσβαση στην εκπαίδευση.

 

Περίπου 13 εκατομμύρια «μαύρα παιδιά» (παιδιά χωρίς ταυτότητα), περίπου το 1% του πληθυσμού της χώρας, δεν διαθέτουν μόνιμη άδεια παραμονής, απαραίτητο έγγραφο για έναν πολίτη στην Κίνα.

 

Ορισμένα είναι ορφανά, όμως στην πλειονότητά τους έχουν γεννηθεί εκτός του πλαισίου της αμφιλεγόμενης πολιτικής περιορισμού των γεννήσεων.

 

Οι γονείς που έχουν ένα παραπάνω παιδί από τον επιτρεπόμενο αριθμό που προβλέπει ο νόμος θα πρέπει να πληρώσουν βαρύ πρόστιμο προκειμένου να νομιμοποιήσουν το νεογέννητο και να μπορέσει να αποκτήσει έγγραφα.

 

Όμως η μη καταβολή του προστίμου από φτωχές οικογένειες δημιούργησε πολλά παιδιά χωρίς ταυτότητα, που δεν έχουν πρόσβαση στο σχολείο, δεν μπορούν να εργοδοτηθούν επίσημα και αντιμετωπίζουν εμπόδια στα ταξίδια, μεταξύ άλλων δυσκολιών.

 

Το Πεκίνο ανακοίνωσε στα τέλη Οκτωβρίου πως όλα τα ζευγάρια θα μπορούν στο εξής να αποκτούν δύο παιδιά, όποια κι αν είναι η κατάστασή τους, και η κυβέρνηση υποσχέθηκε «να επιλύσει πλήρως το πρόβλημα εγγραφής hukou για τα μη καταγεγραμμένα πρόσωπα» στη διάρκεια συνάντησης υπό τον ίδιο τον κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, σύμφωνα με ανακοίνωση που δημοσιοποίησε το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα.

 

«Η νόμιμη καταγραφή ώστε να μπορούν να αποκτήσουν hukou είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα που ο νόμος αποδίδει στους πολίτες» υπογραμμίζεται στο κείμενο.

 

«Είναι αναγκαία προϋπόθεση ώστε οι πολίτες να μπορούν να συμμετέχουν στις κοινωνικές δραστηριότητες, να έχουν δικαιώματα και να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους» σύμφωνα με την ίδια πηγή, που διαβεβαιώνει πως «η πολιτική του περιορισμού των γεννήσεων θα αποσυνδεθεί από την εγγραφή για το hukou».

 

Τοπικές αρχές έχουν ανακοινώσει ήδη την πρόθεσή τους να χορηγήσουν hukou σε πρόσωπα των οποίων οι γονείς δεν έχουν πληρώσει τα πρόστιμα.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

 

 

Γιάννα στις 5 Δεκεμβρίου 2015

«Όταν έμαθα ότι η πτήση μου θα καθυστερούσε 4 ώρες, άκουσα την ανακοίνωση: Αν κάποιος στην περιοχή της πύλης 4-Α καταλαβαίνει αραβικά, παρακαλούμε να έρθει αμέσως. Η πύλη 4-Α ήταν η δική μου πύλη. Πήγα αμέσως εκεί. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη με την παραδοσιακή παλαιστινιακή φορεσιά, ακριβώς όπως τη φορούσε και η γιαγιά μου, ήταν κουλουριασμένη στο πάτωμα και θρηνούσε δυνατά. “Βοήθεια”, είπε ο άνθρωπος της υπηρεσίας πτήσης. “Μίλα της. Ποιο είναι το πρόβλημά της; Της είπαμε ότι η πτήση επρόκειτο να καθυστερήσει τέσσερις ώρες και αντέδρασε έτσι”. Έβαλα το χέρι μου γύρω της και της μίλησα διστακτικά. Shu dow-a, shu- biduck habibti, stani stani schway, min fadlick, sho bit se-wee? Τη στιγμή που άκουσε τις λέξεις που ήξερε -όσο και φτωχά διατυπωμένες να ήταν- σταμάτησε να κλαίει. Νόμιζε πως η πτήση μας είχε ακυρωθεί εντελώς. Έπρεπε να είναι στο Ελ Πάσο για κάποια σημαντική ιατρική αγωγή την επόμενη μέρα. Είπα “όχι, όχι, είμαστε μια χαρά, θα φτάσουμε εκεί, μόνο πιο αργά. Ποιος σας περιμένει εκεί; Ας τον καλέσουμε και θα του πω”. Καλέσαμε τον γιο της και μίλησα μαζί του στην αγγλική γλώσσα. Του είπα ότι θα μείνω με τη μητέρα του μέχρι να μπούμε στο αεροπλάνο και πως θα καθίσω δίπλα της. Του μίλησε. Στη συνέχεια μιλήσαμε και με τους άλλους γιους της, μόνο και μόνο για τη διασκέδαση. Ύστερα καλέσαμε τον μπαμπά μου. Μιλήσανε για λίγο στα αραβικά και ανακάλυψαν ότι είχαν δέκα κοινούς φίλους. Τότε σκέφτηκα γιατί να μην καλέσω κάποιους Παλαιστίνιους ποιητές που γνωρίζω και να τους αφήσω να συνομιλήσουν μαζί της; Αυτό πήρε περίπου 2 ώρες. Εκείνη γελούσε πολύ από τότε. Μιλούσε για τη ζωή της. Απαντήσεις. Ερωτήσεις. Είχε τραβήξει ένα σάκο με σπιτικά μπισκότα mamool -με λίγη ζάχαρη και γεμιστά με ξηρούς καρπούς- έξω από την τσάντα και άρχισε να τα προσφέρει σε όλες τις γυναίκες στην πύλη. Προς έκπληξή μου, καμία γυναίκα δεν αρνήθηκε. Ήταν σαν ένα μυστήριο. Η ταξιδιώτισσα από την Αργεντινή, η ταξιδιώτισσα από την Καλιφόρνια, η όμορφη γυναίκα από το Laredo -ήμασταν όλοι καλυμμένοι με την ίδια ζάχαρη άχνη. Και χαμογελούσαμε. Δεν υπάρχουν καλύτερα μπισκότα. Και τότε η αεροπορική μοίρασε δωρεάν -μη αλκοολούχα- ποτά από τα τεράστια ψυγεία της και τα δύο μικρά κορίτσια της πτήσης μας, μία Αφρικανή-Αμερικανίδα και μία Μεξικανή-Αμερικανίδα, άρχισαν να τρέχουν γύρω μας και να μας σερβίρουν χυμό μήλου και λεμονάδα και ήταν καλυμμένες και αυτές με ζάχαρη άχνη. Και παρατήρησα πως η νέα καλύτερή μου φίλή, που τώρα κρατιόμασταν χέρι-χέρι, είχε κάτι που προεξείχε από την τσάντα της: κάποια φάρμακα και ένα φυτό με πράσινα, σαν γούνινα, φύλλα. Η παλιά ταξιδιωτική παράδοση μιας τέτοιας χώρας. Πάντα έχετε μαζί σας ένα φυτό. Πάντα να μένετε ριζωμένοι κάπου. Και κοίταξα τριγύρω στην πύλη της αργοπορίας και της κούρασης και σκέφτηκα: Αυτός είναι ο κόσμος που θέλω να ζήσω. Ο κόσμος της μοιρασιάς. Ούτε ένα άτομο σε αυτή την πύλη, με το που σταμάτησε το κλάμα, δεν φάνηκε να ανησυχεί για κανένα άλλο πρόσωπο. Πήραν τα μπισκότα. Ήθελα να αγκαλιάσω όλες τις άλλες γυναίκες πάρα πολύ. Αυτό μπορεί ακόμα να συμβεί οπουδήποτε. Δεν έχουν χαθεί τα πάντα».

Η Naomi Shihab Nye είναι ποιήτρια, τραγουδοποιός και συγγραφέας. Είναι γεννημένη από Παλαιστίνιο πατέρα και Αμερικανίδα μητέρα. Παρόλο που η ίδια αποκαλεί τον εαυτό της «Περιπλανώμενη ποιήτρια», αναφέρει το Σαν Αντόνιο ως το σπίτι της. Λέει πως μια επίσκεψη στο χωριό της γιαγιάς της, το Sinjil, της άλλαξε τη ζωή. Η Nye κέρδισε το Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας NSK Neustadt, το 2013. [Πηγή: www.doctv.gr]

 

 

 

 

Γιάννα στις 28 Νοεμβρίου 2015

Το Νοέμβριο του 2013 στο αρχιπέλαγος του Ογκασαβάρα, γνωστό και ως Μπενίν, περίπου 1.000 χιλιόμετρα από το Τόκιο μέσα από πίδακες τέφρας και λάβας έκανε την εμφάνιση του ένα νησί που κυριολεκτικά κατάπιε το γειτονικό νησί Νισινοσίμα. Η ακτοφυλακή της Ιαπωνίας ανακοίνωσε ότι το νησί έχει γίνει δώδεκα φορές μεγαλύτερο από ότι ήταν όταν αναδύθηκε μέσα από την θάλασσα και συνεχίζει να μεγαλώνει. Το νησί σταδιακά θα αποικιστεί από φυτά και ζώα, μια διαδικασία που οι επιστήμονες θα παρακολουθούν προσεκτικά.

 

Οταν η ηφαιστειακή δραστηριότητα καταλαγιάσει, «το πρώτο που θα συμβεί θα είναι πιθανότατα η άφιξη φυτών που μεταφέρονται από τα ωκεάνια ρεύματα ή ταξιδεύουν προσκολλημένα στα πόδια πτηνών» αναφέρει ο Ναόκι Κάτσι, καθηγητής του Μητροπολιτικού Πανεπιστημίου του Τόκιο και επικεφαλής της Ερευνητικής Επιτροπής Αρχιπελάγους Ογκασαβάρα. Τα θαλασσοπούλια αυτά θα μπορούσαν σταδιακά να εγκατασταθούν στο νησί. Κουτσουλιές, πεσμένα φτερά, νεκρά πτηνά και άλλα παρόμοια «υλικά» θα δημιουργήσουν τελικά γόνιμο έδαφος για τη φύτρωση σπόρων που φτάνουν με τον άνεμο ή επιζούν μέσα στο πεπτικό σύστημα των πουλιών.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

 

 

Γιάννα στις 22 Νοεμβρίου 2015

Σε μια περιοχή της Κολομβίας που ονομάζεται La Gloria, ο δάσκαλος Luis Soriano φέρνει τα βιβλία στα παιδιά με την κινητή του βιβλιοθήκη που ταξιδεύει πάνω σε δυο γαϊδουράκια. Την ονομάζει BiblioBurro και το όνομά της προκύπτει από τις λέξεις Biblio, δηλαδή βιβλίο, και Burro, που σημαίνει γαϊδουράκι. Ή ή γαιδουρο-βιβλιοθήκη. Ο Άλφα και ο Βήτα είναι τα γαϊδουράκια που μεταφέρουν τον Luis και τα περίπου 120 βιβλία που κουβαλά κάθε φορά μαζί του. Ταξιδεύουν κάθε εβδομάδα, κάνοντας στάσεις μέχρι και έντεκα χιλιόμετρα μακριά, προκειμένου να τροφοδοτήσουν τα παιδιά των γύρω περιοχών με βιβλία. Αυτό μεταφράζεται ως και 8 ώρες πηγαινέλα. Ο Soriano ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα δέκα χρόνια πριν, για να βοηθήσει τους μαθητές του να ολοκληρώνουν τις εργασίες τους, μιας και δεν είχαν βιβλία στο σπίτι. «Η βιβλιοθήκη αυτή πολεμά την άγνοια του αγρότη όπως λέω. Με τα βιβλία, τα παιδιά διδάσκονται τα δικαιώματά τους, τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις τους», λέει ο Soriano. Η βιβλιοθήκη του Soriano καταλαμβάνει σχεδόν όλο του το σπίτι. 3.500 βιβλία βρίσκονται στοιβαγμένα σε κουτιά, ενώ κάποια έχουν πάει σε φιλικά σπίτια για να μείνει λίγος χώρος και για τον ίδιο. Τον Ιούνιο του 2012, ο Soriano αναγκάστηκε να υποστεί ακρωτηριασμό στο ένα του πόδι, ύστερα από ένα ατύχημα που είχε με τα γαϊδουράκια του. Επανήλθε τον Ιανουάριο του 2013 και έκτοτε συνεχίζει με αφοσίωση τον σκοπό του. Η ιστορία του Soriano και των Biblioburros ξεδιπλώνεται μέσα στο ντοκιμαντέρ του ακτιβιστικού οργανισμού Ayoka.

Κινητή βιβλιοθήκη πάνω σε αλογάκι σημαίνει πρόσβαση σε βιβλία θεμελιακής παιδείας για εκατοντάδες παιδιά σε αγροτικές περιοχές της Αιθιοπίας. Έτσι, ένα αλογάκι, ο αναβάτης του και τα βιβλία που κουβαλούν μαζί τους, φτάνουν εκεί όπου τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια δεν μπορούν, ώστε να προσφέρουν στα παιδιά αλλά και στους μεγάλους που το επιθυμούν σημαντική γνώση τυπωμένη στο χαρτί. Η Horse-Powered Literacy, σε ελεύθερη μετάφραση Παιδεία με Ιπποδύναμη, βάζει τα βιβλία στα χέρια παιδιών που κυριολεκτικά δεν είχαν ποτέ ένα βιβλίο. Η άλογο-βιβλιοθήκη πηγαίνει από χωριό σε χωριό. Το άλογο δένεται κάτω από ένα μεγάλο δέντρο και τα παιδιά συγκεντρώνονται γύρω του. Ο αναβάτης του αλόγου δεν είναι απλώς ο μεταφορέας των βιβλίων. Είναι και δάσκαλος αφού διαβάζει ιστορίες στα παιδιά και τους διδάσκει γραφή και ανάγνωση. Το μεγάλο ποσοστό αναλφαβητισμού της Αιθιοπίας υπογραμμίζει από μόνο του το πόσο σημαντική είναι αυτή η δράση: – Με 97 εκατομμύρια ανθρώπους, η Αιθιοπία είναι η 2η μεγαλύτερη χώρα της Αφρικής. – Ο αναλφαβητισμός στους ενήλικες αγγίζει το 49%. – Από τα 43 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 0-14 ετών, μόνο το 5,5% φοιτά σε νηπιαγωγείο ενώ η φοίτηση στο δημοτικό σχολείο είναι μόνο 68%. Η δράση της κινητής βιβλιοθήκης υλοποιείται από τη ΜΚΟ EthiopiaReads. Η οργάνωση διαθέτει μέχρι σήμερα ένα δίκτυο με περισσότερες από 65 κινητές και ακίνητες βιβλιοθήκες και επεκτείνεται.

 

 

 

 

Γιάννα στις 7 Νοεμβρίου 2015

Τον Δεκέμβριο οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία θα θέσoυν υποψηφιότητα για δημόσια αξιώματα και θα ψηφίσουν για πρώτη φορά. Στη θεωρία αυτό θα πρέπει να συνυπολογίζεται στα θετικά για τη χειραφέτηση των γυναικών σε αυτή την υπερσυντηρητική χώρα, αλλά η πραγματικότητα είναι πιο διφορούμενη.

Η Νασίμα αλ Σαντάχ, εξέχουσα υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ηγέτις του κινήματος για να επιτραπεί στις γυναίκες να οδηγούν, έχει καταθέσει την υποψηφιότητά της για μια έδρα σε δημοτικό συμβούλιο (το μόνο αξίωμα για το οποίο μπορούν να είναι υποψήφιες οι γυναίκες) και έχει συστήσει μια επιτροπή που κάνει εκστρατεία και εργαστήρια για να ενθαρρύνει και άλλες γυναίκες να συμμετάσχουν.

Μέχρι στιγμής όμως από τις 4,5 εκατομμύρια γυναίκες ψηφοφόρους μόνο 132.000 έχουν εγγραφεί σε εκλογικούς καταλόγους και περίπου 1.000 γυναίκες θα κατέβουν ως υποψήφιες, σε σύγκριση με 6.428 άνδρες.

«Είναι ένα συμβολικό βήμα προς την πλήρη πολιτική χειραφέτηση των γυναικών» παραδέχθηκε η δρ Χατούν Αλφάσι, καθηγήτρια πανεπιστημίου και αγωνίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών από τη Ριάντ. Παρά ταύτα είναι ενθαρρυντικό ότι «πολλές γυναίκες είναι πρόθυμες να σπάσουν πολλά ταμπού» και να αντισταθούν στις απειλές εναντίον τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τους Σαουδάραβες που πιστεύουν οι γυναίκες δεν έχουν θέση στην πολιτική.

Αλλά πολλές γυναίκες που γνώρισα στη Σαουδική Αραβία, οι περισσότερες μορφωμένες και κάτω των 50 ετών, μου είπαν ότι δεν θα ψηφίσουν. Μια επιχειρηματίας δούλευε στο Παρίσι και δεν μπόρεσε να εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους πριν από τη λήξη της προθεσμίας. Ακόμη και μια γνωστή προσωπικότητα των ΜΜΕ και ακτιβίστρια, η Μουνχά Αμπού Σουλεϊμάν δεν θα ψηφίσει. Ηταν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της περιόδου εγγραφής και ήταν αδύνατον να συγκεντρώσει τα έγγραφα από μακριά.

Απαγορεύεται στις υποψήφιες η επαφή με άνδρες ψηφοφόρους

Υπάρχουν πολλά εμπόδια στη συμμετοχή των γυναικών. Κατ” αρχάς τα δημοτικά συμβούλια, τα οποία εγκρίνουν τους προϋπολογισμούς και επιβλέπουν τα έργα αστικής ανάπτυξης, δεν έχουν πραγματική εξουσία, γεγονός που καθιστά την ψηφοφορία λιγότερο ουσιαστική.

Η κυβέρνηση άνοιξε πολύ λίγα τμήματα για την εγγραφή γυναικών στους εκλογικούς καταλόγους. Και υιοθέτησε παράλογους κανόνες διαχωρισμού των φύλων στην προεκλογική εκστρατεία. Για παράδειγμα, γυναίκες υποψήφιες δεν μπορούν να συμμετέχουν σε προεκλογικές εκδηλώσεις όπου είναι παρόντες άνδρες. Επίσης απαγορεύεται να έχουν επαφή μαζί τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Αν θέλω να εκλεγώ, πρέπει να με ψηφίσουν και άνδρες και γυναίκες. Δεν μπορώ να εκλεγώ αν δεν μιλάω με άνδρες» λέει η Αλ Σαντάχ.

Η απαγόρευση της οδήγησης στις γυναίκες είναι ένα μεγάλο εμπόδιο στην πολιτική συμμετοχή, επειδή είναι αναγκασμένες να πάρουν άδεια από έναν άνδρα κηδεμόνα για να ταξιδεύουν, να εργάζονται και να εγγραφούν στο πανεπιστήμιο.

Το δειλό άνοιγμα στα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών ξεκίνησε από τον βασιλιά Αμπντουλάχ. Αλλά ο νυν βασιλιάς Σαλμάν, ο οποίος διαδέχθηκε τον Αμπντουλάχ τον Ιανουάριο, είναι απορροφημένος με θέματα οικονομίας και ασφάλειας, και φαίνεται να κάνει πίσω ως προς τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Και είναι πιθανό να υπάρξει λιγότερη πίεση για την επέκταση των πολιτικών δικαιωμάτων για τις γυναίκες, αν δεν ασκήσουν αυτά τα περιορισμένα δικαιώματα που έχουν τώρα.

«Ολες έχουν ένα Σχέδιο Β για να φύγουν από τη χώρα»

Παρ” όλα τα εμπόδια, υπάρχουν εντυπωσιακά παραδείγματα προσωπικής χειραφέτησης. Η Τασνίμ Σαλίμ και οι 20χρονες φίλες της είναι παθιασμένες και δημιουργικές στην ανάπτυξη ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Αποκλεισμένες από ένα συνέδριο ανδρών παικτών στη Ριάντ, λόγω των θρησκευτικών νόμων διαχωρισμού μεταξύ ανδρών και γυναικών, διοργάνωσαν το δικό τους συνέδριο το 2012, το οποίο παρακολουθούν 3.000 γυναίκες κάθε χρόνο.

Η Νάιφα αλ Φαγέζ, καλλιτέχνις, ίδρυσε την γκαλερί Νάιλα στη Ριάντ για την προώθηση της σύγχρονης τέχνης, η οποία δεν αποτελεί τμήμα της σαουδαραβικής παράδοσης. Τώρα εργάζεται σε ένα κέντρο τεχνών που θα περιλαμβάνει εκθετήριο, χώρους για διαλέξεις και εργαστήρια.

Η 27χρονη Μαρία Μαχντάλι ίδρυσε στην Τζέντα μια εταιρεία μέσων μαζικής ενημέρωσης, η οποία εκδίδει ένα μηνιαίο περιοδικό που ονομάζεται «Προορισμός».

Πρόκειται όμως για εξαιρέσεις σε μια κοινωνία όπου το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες εξακολουθεί να είναι μια «νέα ιδέα». Αναρωτιέται κανείς πώς ένα σύστημα που απαγορεύει στις γυναίκες να συμμετέχουν πλήρως στην οικονομική και στην πολιτική ζωή μπορεί να επιβιώσει. Για πολλές νεότερες γυναίκες, ειδικά για εκείνες που έχουν μορφωθεί στη Δύση, το όνειρο είναι να φτιάξουν μια ζωή κάπου αλλού. Οπως μου είπε μια 30χρονη γυναίκα επαγγελματίας, «όλες οι γυναίκες που ξέρω έχουν ένα Σχέδιο Β για να φύγουν από τη χώρα».

Η κυρία Carol Giacomo είναι αμερικανίδα δημοσιογράφος, πρώην διπλωματική συντάκτρια του πρακτορείου Reuters και νυν αρχισυντάκτρια των «New York Times».

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

- See more at: http://mobile.tovima.gr/Article.aspx?Id=751961#sthash.K8HS7Gb4.dpuf